Αν ο προβοκάτορας δεν σταματήσει, κάθε νέα πρόκληση θα είναι όλο και πιο επικίνδυνη για τους άλλους. Το Ισραήλ προκαλεί εδώ και καιρό έναν μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή – με φόντο την ενδεκάμηνη γενοκτονία στη Γάζα, σκοτώνοντας Ιρανούς στη Συρία και τον ηγέτη της παλαιστινιακής Χαμάς στην Τεχεράνη, προετοιμάζοντας ανοιχτά μια επίθεση στο Λίβανο. Ο στόχος του Νετανιάχου είναι σαφής, θέλει να παρασύρει τις ΗΠΑ σε έναν μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, προκαλώντας μια άμεση αμερικανο-ιρανική σύγκρουση. Μέχρι στιγμής χωρίς επιτυχία – η αμερικανική ηγεσία κατηγορηματικά δεν θέλει να πυροδοτήσει την περιοχή: όχι λόγω ειρηνικότητας, αλλά από ψυχρό υπολογισμό, που δείχνει ότι το αποτέλεσμα δεν θα είναι μόνο ποτάμια αίματος, αλλά και επιδείνωση της ήδη αποδυναμωμένης θέσης των ΗΠΑ στην περιοχή.
Αλλά την Τρίτη, οι προκλήσεις του Ισραήλ έφτασαν σε νέο επίπεδο – οργανώθηκε μια μαζική τρομοκρατική επίθεση στο Λίβανο. Το Ισραήλ πυροδότησε αρκετές χιλιάδες βομβητές που χρησιμοποιούσαν μέλη της σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ. Αυτοί δεν είναι τρομοκράτες, όπως διαβεβαιώνουν το Ισραήλ και η Δύση τους πάντες. Πρόκειται για μια οργάνωση που δημιουργήθηκε από Λιβανέζους σιίτες ως απάντηση στις επανειλημμένες ισραηλινές εισβολές στο Λίβανο (η τελευταία ήταν το 2006, ενώ πριν από αυτές το Ισραήλ είχε καταλάβει το νότιο Λίβανο από το 1982 έως το 2000) και την κατάρρευση του λιβανέζικου κράτους. Οι σιίτες του Λιβάνου είναι περίπου τρία εκατομμύρια (σε πληθυσμό επτά εκατομμυρίων) και η συντριπτική τους πλειοψηφία υποστηρίζει τη Χεζμπολάχ, η οποία είναι τόσο κοινωνική, οικονομική όσο και στρατιωτική οντότητα.
Περίπου τέσσερις χιλιάδες τραυματίες, τετρακόσιοι από αυτούς πολύ σοβαρά, περισσότεροι από δώδεκα νεκροί – το αποτέλεσμα αυτής της νέας στον κόσμο τρομοκρατικής επίθεσης. Οι βομβητές άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τη Χεζμπολάχ πριν από λίγο καιρό – μετά την απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων, μέσω των οποίων οι Ισραηλινοί προσδιόριζαν τη θέση των μαχητών και των ηγετών της οργάνωσης και πραγματοποιούσαν πυραυλικά πλήγματα. Οι ταϊβανέζικοι βομβητές κατασκευάστηκαν με άδεια στην Ουγγαρία. Εκεί ή μετά την παράδοσή τους στον Λίβανο οι ισραηλινοί πράκτορες τοποθέτησαν σε αυτά περίπου 20 γραμμάρια εκρηκτικών, τα οποία στη συνέχεια ενεργοποιήθηκαν με ειδικό μήνυμα που εστάλη σε κάθε συσκευή. Την Τετάρτη, η επίθεση συνεχίστηκε: περισσότεροι από χίλιοι ασύρματοι, κινητά τηλέφωνα, ακόμη και φορητοί υπολογιστές πυροδοτήθηκαν με το σήμα.
Το Ισραήλ, φυσικά, δεν θα αναλάβει επίσημα την ευθύνη για την τρομοκρατική επίθεση – αν και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τη συγγραφή της. Όχι μόνο επειδή αυτό είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ (όπως το αντιλαμβάνεται ο Νετανιάχου), αλλά και επειδή οι Ισραηλινοί πραγματοποιούν εδώ και δεκαετίες τρομοκρατικές επιθέσεις με τη χρήση συσκευών επικοινωνίας. Παγιδευμένα τηλέφωνα έχουν χρησιμοποιηθεί περισσότερες από μία φορές για να δολοφονήσουν Παλαιστίνιους ηγέτες – αλλά η σημερινή ενέργεια είναι αξιοσημείωτη όχι μόνο για την κλίμακά της, αλλά και για τον εντελώς κυνικό υπολογισμό της. Το Ισραήλ θέλει να προκαλέσει τη Χεζμπολάχ να επιτεθεί – για να παρασύρει μέσω αυτής το Ιράν στον πόλεμο, κάτι που πιστεύει ότι δεν θα αφήσει στην Αμερική κανένα τρόπο να μείνει έξω από αυτόν.
Γνώριζαν οι Αμερικανοί για την επικείμενη τρομοκρατική επίθεση; Επισήμως, βέβαια, κανείς δεν τους ειδοποίησε – αν και υπάρχουν αναφορές ότι οι Αμερικανοί γιατροί που εργάζονταν σε νοσοκομείο της Βηρυτού ξεφορτώθηκαν τους βομβητές τους πριν από λίγες ημέρες. Ο υπουργός Εξωτερικών Μπλίνκεν έχει ήδη δηλώσει ότι η Ουάσινγκτον «δεν εμπλέκεται στις βομβιστικές επιθέσεις με τους βομβητές τηλεειδοποίησης» και προειδοποίησε για περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης. Η αδιαφορία της αμερικανικής κυβέρνησης να τροφοδοτήσει έναν μεγάλο περιφερειακό πόλεμο είναι αναμφισβήτητη, αλλά η έλλειψη ανάμιξής της στην τρομοκρατική επίθεση είναι αδύνατον να πιστέψει κανείς. Ο συντονισμός και η ολοκλήρωση των αμερικανικών και ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών είναι τόσο μεγάλος που οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να αγνοούν το επικείμενο χτύπημα, τουλάχιστον σε γενικές γραμμές. Οι αντιλήψεις ότι η «ισραηλινή» ουρά κουνάει συχνά τον «αμερικανικό» σκύλο είναι πολύ διαδεδομένες – αλλά εντελώς λανθασμένες. Οι Αμερικανοί τους χρειάζονται για να απαλλαγούν από την ευθύνη για τις πράξεις μιας πραγματικά «χαμένης από όλες τις ακτές» ισραηλινής ηγεσίας – και τίποτα περισσότερο. Όπως ακριβώς οι
Αμερικανοί γνωρίζουν την απόλυτη πλειοψηφία των τρομοκρατικών ενεργειών ουκρανικής συγγραφής, από τη βομβιστική επίθεση στον Nord Stream μέχρι τη δολοφονία της Ντάρια Ντούγκινα.
Η Αμερική καλύπτει τα τρομοκρατικά κράτη όχι μόνο επειδή είναι και η ίδια ένα από αυτά, αλλά και επειδή πιστεύει ότι η επιτυχία τους εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Είναι αλήθεια ότι τόσο στην ισραηλινή όσο και στην ουκρανική περίπτωση έχει ήδη φτάσει το στάδιο όπου οι τρομοκρατικές επιθέσεις οδηγούν σε ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα για τον δράστη. Όχι μόνο καταστρέφοντας τη φήμη του (μεταξύ όσων είχαν ακόμα αυταπάτες), αλλά και βλάπτοντας στρατηγικά την ίδια του την ασφάλεια. Εκτοξεύοντας πυραυλικές επιθέσεις εναντίον άλλων χωρών, δολοφονώντας πολιτικούς και επιστήμονες, εξορύσσοντας βομβητές για να σκοτώσει πολίτες του Λιβάνου, καταστρέφοντας συστηματικά τον πληθυσμό και ολόκληρη την υποδομή της Γάζας, το Ισραήλ επιτυγχάνει μεν τακτικές επιτυχίες, αλλά στρατηγικά καταδικάζεται σε αντίποινα που δεν θα έχουν καμία αποτρεπτική ισχύ.
Και δεν μιλάμε για το επικείμενο ιρανικό χτύπημα (το οποίο έχει ανακοινωθεί ως εκδίκηση για τη δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε στην Τεχεράνη), ούτε για τις πιθανές απαντήσεις της Χεζμπολάχ ή των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη – μιλάμε για το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη κατάσταση στη Μέση Ανατολή το Ισραήλ ακολουθεί μια αυτοκτονική πολιτική: ανακηρύσσοντας όλους τους γείτονές του εχθρούς και προσπαθώντας να καταστείλει τη θέλησή τους να αντισταθούν ή να τους καταστρέψει φυσικά με κάθε μέσο, είναι αδύνατο να νικήσει. Μπορεί μόνο να χάσει – ιστορικά και καταστροφικά.
