Γράφει ο Κιτ Κλάρενμπεργκ
Από τότε που ξέσπασε ο εγκληματικός σιωνιστικός-αμερικανικός πόλεμος κατά του Ιράν, το Στενό του Ορμούζ παραμένει πεισματικά κλειστό. Παρά τις σφοδρές απειλές του Ντόναλντ Τραμπ, η Τεχεράνη έχει παραλύσει εντελώς την ναυτιλιακή κίνηση. Η Αμερικανική Αυτοκρατορία έκτοτε έχει μάταια προσπαθήσει να σχηματίσει έναν διεθνή συνασπισμό για να ανοίξει ξανά την οικονομικά ζωτικής σημασίας πλωτή οδό, αλλά η ιδέα έχει απορριφθεί επανειλημμένα μέχρι σήμερα. Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν επικριθεί ότι έκαναν ένα «ηλίθιο λάθος», αρνούμενοι να βοηθήσουν στρατιωτικά τις ΗΠΑ την διάνοιξει του Στενού. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ελπίδα ότι το Στενό μπορεί να ανοίξει ξανά με τη βία στο εγγύς μέλλον, γράφει ο Kit Klarenberg.
Όπως αναφέρει το Bloomberg, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη οι συνομιλίες μεταξύ των μελών του γκρουπ G7 σχετικά με τους πιθανούς τρόπους επανέναρξης του εμπορίου στο Στενό, η γενική συναίνεση μεταξύ των συμμάχων των ΗΠΑ είναι ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί αν δεν μειωθούν οι εχθροπραξίες ή τερματιστούν οριστικά. Ο επικεφαλής της έρευνας της Bank of America έχει προειδοποιήσει δυσοίωνα ότι οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα 200 δολάρια ανά βαρέλι «εάν οι διαταραχές συνεχιστούν για πολλούς μήνες». Προβλέπει ότι εάν το Στενό δεν ανοίξει ξανά μέσα σε λίγες ημέρες, το κλείσιμό του θα μπορούσε να επιταχύνει μια παγκόσμια οικονομική ύφεση.
Ο αποκλεισμός του Στενού από την Τεχεράνη ήταν απολύτα αναπόφευκτος και είχε προβλεφθεί από πολλούς ότι θα συνεβαινε σε περίπτωση που θα ξεσπούσε πόλεμος. Ακόμα κι αν η σύγκρουση τελειώσει σύντομα, έχουν ήδη προκληθεί μακροχρόνιες ζημιές σε πολλούς οικονομικούς τομείς και οι επιπτώσεις θα γίνονται ολοένα και πιο αισθητές από τον μέσο πολίτη με τη μορφή των υψηλότερων τιμών για τα βασικά αγαθά. Η λειτουργία της παγκόσμιας ναυτιλίας έχει διαταραχθεί, με μεγάλες εταιρείες logistics να ακυρώνουν τα δρομολόγια στη Δυτική Ασία, να αυξάνουν τα τιμολόγια των μεταφορών και της ασφάλισης, καθώς και οι καθυστερήσεις. Αυτό σημαίνει ότι και πάλι, το αυξημένο κόστος θα μετακυλιστεί στον τελικό καταναλωτή. Δηλαδή στους απλούς πολίτες.
Συνολικά, περίπου το 11% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου διέρχεται ετησίως από το Στενό, αντιπροσωπεύοντας το 20% της συνολικής παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου. Ο αποκλεισμός του Ιράν, σε συνδυασμό με τις επιθέσεις των συμμάχων του σε διυλιστήρια σε όλη την γύρω περιοχή, θα προκαλέσει διαρκές χάος στις αγορές ενέργειας και θα επηρεάσει τη διαθεσιμότητα για τα επόμενα χρόνια.
Αν και η προσοχή των ΜΜ ενημέρωσης επικεντρώνεται κυρίως στις συνέπειες του κλεισίματος του Στενού για τον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, υπάρχουν και πολλά άλλα ζωτικά προϊόντα που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία των μεγάλων βιομηχανικών κλάδων παγκοσμίως τα οποία διέρχονται επίσης τακτικά μέσω αυτού του Στενού του Ορμούζ, σε σημαντικές ποσότητες.
Οι συνέπειες των επιθέσεων της Αντίστασης στο διυλιστήριο στη Χάιφα του Ισραήλ.
Η διαθεσιμότητα και το κόστος αυτών των προϊόντων παρουσιάζουν επίσης έντονες διακυμάνσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις, επηρεάζοντας τη γεωργία, τις κατασκευές, τη βιομηχανία και, με τη σειρά τους, σε πάρα πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής για αμέτρητους ανθρώπους. Και αυτή είναι μόνο η αρχή. Περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας προμήθειας λιπασμάτων που μεταφέρονται μέσω θαλάσσης διέρχεται από το Στενό του Ορμούζ κάθε χρόνο.
Πριν από τον πόλεμο, τα κράτη του Κόλπου ήταν από τους σημαντικότερους διεθνείς προμηθευτές λιπασμάτων. Έως και το 43% του παγκόσμιου εμπορίου ουρίας ─ ενός βασικού συστατικού για την παραγωγή των λιπασμάτων & των τροφίμων ─ προερχόταν από αυτήν την περιοχή.
Η τιμή της ουρίας μπορεί να επηρεάσει το κόστος παραγωγής έως και 90%. Τώρα που έφτασε η άνοιξη και ξεκίνησε η περίοδος της σποράς & της φύτευσης στη Δύση, η ουρία ξαφνικά έγινε ένα σπάνιο αγαθό. Πολλοί αγρότες λειτουργούν ήδη χωρίς κέρδος, οριακά, και υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες για το πόσο καιρό μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση σε τόσο δυσμενείς συνθήκες. Η προοπτική άρσης των δυτικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας ─ ενός σημαντικού παραγωγού λιπασμάτων ─ για την άμβλυνση του χάους που έχει δημιουργηθεί στην αγορά γίνεται ολοένα και πιο πιθανή με την πάροδο του χρόνου.
Το θείο είναι ένα απαραίτητο στοιχείο για την παραγωγή λιπασμάτων και πριν από τον πόλεμο, το Στενό του Ορμούζ παρείχε έως και το 45% της παγκόσμιας παραγωγής. Όπως προειδοποίησε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Αμερικάνικης Στρατιωτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ West Point, που εκπαιδεύει τους Ευέλπιδες, στις 13 Μαρτίου, η τιμή του θείου έχει αυξηθεί μέχρι σήμερα κατά 25%, θέτοντας υπό πίεση «μία από τις πιο σημαντικές πρώτες ύλες για τη σύγχρονη βιομηχανική παραγωγή». Το θειικό οξύ δεν είναι ζωτικής σημασίας μόνο για τις βασικές οικονομικές λειτουργίες, «αλλά και για τον σύγχρονο πόλεμο». Σε μια πικρή ειρωνεία, ο αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ θα μπορούσε να παραλύσει την αμυντική βιομηχανία της Ουάσιγκτον ─ και μαζί της, την μαχητική ικανότητα να διατηρήσει τη πολεμική σύγκρουση με το Ιράν:
«[Το θείο] είναι απαραίτητο για τα πάντα, από τον χαλκό στο Αμερικανικό ηλεκτρικό δίκτυο μέχρι τους ημιαγωγούς σε πυρομαχικά ακριβείας… Για τους στρατιωτικούς σχεδιαστές και στρατηγικούς σχεδιαστές, η επικείμενη απώλεια θείου είναι μια προ-λογιστική κρίση… Χημικές ουσίες όπως το θειικό οξύ είναι απαραίτητες για την εξόρυξη του χαλκού, την επεξεργασία των υλικών των μπαταριών και την κατασκευή των ημιαγωγών. Αυτό σημαίνει ότι το θείο μπορεί να καθορίσει το εάν ο Αμερικανικός στρατός μπορεί να διατηρήσει τη βιομηχανική παραγωγή των ηλεκτρικών και των ψηφιακών συστημάτων που απαιτούνται για τη διατήρηση των επικείμενων μαχών καθώς τα πυρομαχικά εξαντλούνται όλο και περισσότερο και οι απώλειες στη μάχη αυξάνονται».
Ο χαλκός παρέχει το «σαφέστερο παράδειγμα» του γιατί ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ αποτελεί «ένα πολεμικό πρόβλημα» ιστορικών διαστάσεων για την Αυτοκρατορία. Το ευρέως χρησιμοποιούμενο μέταλλο «ενσωματώνεται στους μετασχηματιστές, τους κινητήρες και στον εξοπλισμό των επικοινωνιών» και είναι αυτά ακριβώς που επιτρέπουν «τις αμερικανικές βάσεις και την αμυντική βιομηχανία να εξακολουθούν να λειτουργούν». Αυτό μετατρέπεται γρήγορα σε «ένα πρόβλημα ετοιμότητας και ανθεκτικότητας» για τον Αμερικάνικο στρατό. Περισσότερα από 30.000 κιλά χαλκού χρειάζονται μόνο για να αντικατασταθούν τα αμερικανικά συστήματα ραντάρ που καταστράφηκαν από το Ιράν & τους συμμάχους του στο Μπαχρέιν και το Κατάρ.
Πολλά πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων είναι εγκλωβισμένα στα Στενά του Ορμούζ
Χιλιάδες κιλά χαλκού θα χρειαστούν επίσης για την επισκευή ή την αντικατάσταση άλλου κατεστραμμένου αμερικανικού εξοπλισμού επικοινωνιών, αισθητήρων και ραντάρ στην Ιορδανία, το Κουβέιτ, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ωστόσο, οι «ενεργοί περιορισμοί στην αμερικανική μαχητική ισχύ» που προκύπτουν από το ιρανικό εμπάργκο στο Στενό του Ορμούζ δεν περιορίζονται μόνο στις προμήθειες του χαλκού. Παρόμοια προβλήματα προκύπτουν από την περιορισμένη πρόσβαση σε κοβάλτιο και νικέλιο, τα οποία είναι «απαραίτητα υλικά για την κατασκευή ανθεκτικών στην θερμοκρασία κραμάτων που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κινητήρων τζετ» και στις κρίσιμες μπαταρίες ιόντων λιθίου που τροφοδοτούν τα drones και τα άλλα τακτικά ηλεκτρονικά.
Οι ελλείψεις ημιαγωγών θα θέσουν σε κίνδυνο μια σειρά από στρατιωτικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας των ΗΠΑ, που εκτείνονται από τα ηλεκτρονικά συστήματα των μαχητικών αεροσκαφών F-35 έως τα συστήματα αναχαίτισης και καθοδήγησης των πυραύλων. Επιπλέον, η αμυντική βιομηχανία της Ουάσιγκτον «δεν μπορεί να αναπτυχθεί παραπέρα», παρά το γεγονός ότι οι απαιτήσεις του Ντόναλντ Τραμπ από τους εργολάβους να «τετραπλασιάσουν» την παραγωγή πυρομαχικών. Οι Αμερικανικές παραγγελίες για βασικά πολεμικά υλικά δεν μπορούν «να αναπτυχθούν ανεξάρτητα σε μια αμυντική έκτακτη ανάγκη». Οι Αμερικανικές αλυσίδες εφοδιασμού είναι «θεμελιωδώς διαταραγμένες από αμυντικής άποψης» και «εντελώς αναποτελεσματικές» όταν οι παγκόσμιες αγορές συρρικνώνται. Εν ολίγοις, η βάση της αμυντικής βιομηχανίας της Αυτοκρατορίας «συνδέεται με συνθήκες & περιστάσεις» που η ίδια η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να ελέγξει, αλλά τώρα η Τεχεράνη είναι σε θέση να τις θέσει υπό τον έλεγχο της.
Σύμφωνα με το άρθρο του περιοδικού της Αμερικάνικης σχολής Ευέλπιδων West Point, «αυτό έχει έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικά οξύ πρόβλημα που παραλύει για την αμυντική βιομηχανία». Η συλλογική «μαχητική ικανότητα» των αμερικανο-ισραηλινών δυνάμεων που επιτίθενται στο Ιράν καθορίζεται αυστηρά από τα «αόρατα βιομηχανικά θεμέλια» που απαιτούνται για την αναπλήρωση των υλικοτεχνικών εξοπλισμών τους, οι οποίες τώρα τεθεί σε ένα ασφυκτικό κλοιό από την μεριά του Ιράν.
Το πότε θα χαλαρώσει αυτός ο ασφυκτικός κλοιός και υπό ποιες συνθήκες & όρους, εναπόκειται αποκλειστικά στο Ιράν να αποφασίσει. Αυτό το καταστροφικό πλήγμα που καταφέρθηκε στις στρατιωτικές δυνατότητες και την ικανότητα προμηθειών βασικών πρώτων υλών που είναι απαραίτητες για την διατήρηση του αξιόμαχου της παραφουσκωμένης πολεμικής μηχανής της Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας ήδη καταρρέει.
Σύμφωνα με το επίσημο ενημερωτικό δελτίο του “Γραφείου Λογοδοσίας της Κυβέρνησης των ΗΠΑ” (GAO), οι σχεδόν δύο δεκαετίες συνεχούς, επίμονης, δαπανηρής πολεμικής σύγκρουσης έχουν υποβαθμίσει την Αμερικάνικη στρατιωτική ικανότητα σε τέτοιο βαθμό που πλέον οι ΗΠΑ δεν μπορούν να «προσαρμοστούν στις συνεχώς αυξανόμενες απειλές που προέρχονται από τις άλλες μεγάλες δυνάμεις» όπως είναι η Κίνα, η Ρωσία ή και «άλλοι αντίπαλοι».
Το Ιράν και οι σύμμαχοι του κατατάσσονται σ’ αυτή την τελευταία κατηγορία. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση της Πολεμικής Αεροπορίας και το Ναυτικό των ΗΠΑ ─ ακριβώς αυτά τα στρατιωτικά μέσα τα οποία αναπτύσσονται σήμερα στη Δυτική Ασία, και τα οποία καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος των πολεμικών δαπανών των ΗΠΑ.
Το GAO (Γραφείο Λογοδοσίας της Αμερικάνικης Κυβέρνησης) αναφέρει ότι ο στόλος των αεροσκαφών και των ποντοπόρων πολεμικών πλοίων των ΗΠΑ γερνάει με ταχύτητα και γίνεται ελαττωματικός, μια και παρουσιάζει συνεχώς βλάβες με κραυγαλέα «έλλειψη ανταλλακτικών, καθυστερήσεις στη συντήρηση και άλλα γενικότερα προβλήματα» που παρεμποδίζουν ή ακόμη και να καθιστούν εντελώς αδύνατη τη συντήρηση και την επισκευή τους. Οι εγκαταστάσεις της Ουάσινγκτον για την αποκατάσταση των οπλικών συστημάτων και του εξοπλισμού, καθώς και τα ναυπηγεία του πολεμικού Ναυτικού, βρίσκονται σε πολύ «κακή κατάσταση».
Εκτός αυτών των προβλημάτων, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ παλεύει με χρόνια έλλειψη προσωπικού και είναι υποστελεχωμένο. Οι εξαιρετικά υπερφορτωμένοι ναύτες που καταπονούνται υπερβολικά υποφέρουν από επικίνδυνα επίπεδα υπερκόπωσης, με τον «βαρύ φόρτο εργασίας» τους να τους οδηγεί σε «θανατηφόρες συγκρούσεις πλοίων».
Μια άλλη έρευνα σχετικά με το κατά πόσον τα 15 διαφορετικά Αμερικανικά μαχητικά και οι επίγειες υποδομές συντήρησης τους και αν έχουν επιτύχει τους ετήσιους επιχειρησιακούς στόχους τους για το 2023 διαπίστωσε ότι κανένα δεν το είχε πετύχει. Το GAO (Γραφείο Λογοδοσίας της Αμερικάνικης Κυβέρνησης) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Στρατός «έχει θέσει νέο εξοπλισμό στο πεδίο της μάχης πριν ακόμη να είναι να έτοιμα τα σχέδια για εγκαταστάσεις που τον εξυπηρετούν, και πριν να έχει εκπαιδευτεί το ίδιο προσωπικό που θα τα χειριστεί». Μιλάμε για ένα πραγματικό μπάχαλο αποδιοργάνωσης.
Η ίδια χάλια κατάσταση ισχύει και για το Αμερικάνικο Πολεμικό Ναυτικό, το οποίο εδώ και αρκετό καιρό βασίζεται σε έναν στόλο περίπου τριάντα έξι παράκτιων πολεμικών πλοίων, που είναι «σχεδιασμένα να επιχειρούν σε ρηχά νερά που βρίσκονται κοντά στις ακτές», συμπεριλαμβανομένης και των ναρκαλιευτικών.
Ωστόσο, το Ναυτικό «δεν έχει αποδείξει ότι αυτός ο τύπος πλοίου μπορεί να εκτελέσει τις προβλεπόμενες αποστολές του». Μια απτή απόδειξη από την πραγματική ζωή της απόλυτης ακαταλληλότητας αυτών των παράκτιων πολεμικών πλοίων της Ουάσινγκτον για τις «προβλεπόμενες αποστολές» είναι ο πόλεμος κατά του Ιράν. Τρία παράκτια πολεμικά πλοία στάλθηκαν στη Δυτική Ασία το 2025 για να καλύψουν τα κενά σε δυνατότητες και χωρητικότητα που δημιουργήθηκαν από τη σταδιακή απόσυρση των τεσσάρων ναρκαλιευτικών κλάσης Avenger που είχαν αγκυροβολήσει σε αυτή την περιοχή εδώ και δεκαετίες πριν. Από την έναρξη της παρούσας σύγκρουσης, όλα έχουν εξαφανιστεί από το θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων.
Δύο πλοία εντοπίστηκαν στη Σιγκαπούρη, όχι μόνο απλώς έξω από τη γραμμή του πυρός, αλλά κυριολεκτικά στην άλλη άκρη του κόσμου, ακριβώς σε μια εποχή που υπάρχει έντονη ανησυχία ότι η Τεχεράνη θα μπορούσε να κάνει ναρκοθετήσεις στα Στενά του Ορμούζ, και ο Τραμπ έχει υποσχεθεί ότι δεν θα το αποτρέψει με κάθε τρόπο καταβάλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια, ακόμη δια της ωμής βίας. Ένας εκπρόσωπος του Ναυαρχείου ισχυρίζεται ότι τα δύο πλοία χρειάζονται «συντήρηση και άλλη υλικοτεχνική υποστήριξη» στη Ναυτική Βάση Changi της Σιγκαπούρης. Μένει να δούμε αν και πότε θα επιστρέψουν στο θέτρο των συγκρούσεων στη Δυτική Ασία.
Αεροπλανοφόρο USS Gerald Ford
Εν τω μεταξύ, η Αυτοκρατορία ξεμένει γρήγορα από αεροπλανοφόρα. Το USS Gerald Ford έχει αποσυρθεί από την Ερυθρά Θάλασσα, μετά από περισσότερες από 300 ημέρες συνεχούς υπηρεσίας, όπου ηγήθηκε της επίθεσης εναντίον του Ιράν. Μετά την εμφάνιση αναφορών για επικίνδυνες φραγμένες τουαλέτες στο πλοίο, για μια πυρκαγιά η οποία μαινόταν στο πλοίο για 30 ώρες, τραυματίζοντας αρκετούς ναυτικούς και αποτεφρώνοντας ένα σημαντικό μέρος των υπνοδωματίων του πληρώματος, που πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να κοιμούνται σε τραπέζια και στα πατώματα. Το πλοίο βρίσκεται τώρα προσωρινά στην Σούδα της Κρήτης για επισκευές.
Επί χρόνια, γινόταν ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι ο Αμερικανικός στρατός είναι κατώτερος των περιστάσεων και κατώτερος από έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό αντιπάλων στρατών, όσον αφορά την ισχύ του πυρός, τον αριθμό και την παραγωγική ικανότητα, και ότι δεν θα επιβίωνε σε μια πολεμική αντιπαράθεση. Τώρα η Αυτοκρατορία έχει βυθιστεί σε μια ιστορική, δυνητικά θανατηφόρα κρίση που προκλήθηκε εξ ολοκλήρου από τα δικά της λάθη, και αυτή η αδυναμία της είναι πλέον κραυγαλέα προφανής.
Οι Αμερικανικές και Ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις στο Ιράν παραπαίουν και η οικονομική σύγκρουση έχει χαθεί οριστικά. Όσο περισσότερο συνεχίζεται η σύγκρουση, τόσο περισσότερο θα χάνουν.
