“Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν”.
Σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί μας αδελφοί, έρχεται και πάλι φέτος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο Βασιλιάς του νέου Ισραήλ, ο Νυμφίος της ψυχής μας, πορεύεται προς το Πάθος, ας τον προϋπαντήσουμε ευλαβικά. Έρχεται να ενωθεί με την κάθε αγνή και πιστή καρδιά. Έρχεται, όπως πάντα, αθόρυβα, ειρηνικά, σιωπηλά, κρυμμένος, διωκόμενος, ματωμένος, συκοφαντημένος. Έρχεται στην αγία Πόλη, όχι των Ιεροσολύμων την αισθητή, αλλά στις ταπεινές, καθαρές και πιστά ορθόδοξες ψυχές των ολίγων, που τον αγαπούν θυσιαστικά και τον ομολογούν άφοβα. Γι’ αυτούς έρχεται πάντα πραΰς και σώζων. Για τον όχλο όμως τον πολύ, τον δήθεν χριστιανικό, τον σφραγισμένο από το Θηρίο, τον αιρετικό, έρχεται δίκαιος και τιμωρός, όχι διότι ο ίδιος αυτό επιθυμεί, αλλά διότι αυτό επέλεξαν ελεύθερα όσοι τον πρόδωσαν. Η αποστασία από την αληθινή Πίστη πάντοτε γεννάει θάνατο, αιχμαλωσία, πόλεμο, αίμα, δυστυχία. Το ανακάτεμα των ιερών με τα βέβηλα πάντα προξενεί θείο εμετό και συμφορές.
Ποιά όμως είναι τα σωτηριώδη, πρακτικά και επίκαιρα θεία μηνύματα της παρούσης Εορτής;
Πώς εμείς θα υποδεχτούμε όσο το δυνατόν πιο άξια τον Βασιλέα της δόξης; Γιατί αυτή η μέρα είναι η πιο κατάλληλη για να πάρουμε επίσημο πνευματικό διαζύγιο από την αμετανόητη και ιουδαΐζουσα κρατική Σύνοδο της βλασφημούσης Ιεραρχίας; Ποιο πολύ διδακτικό γεγονός ακολούθησε την είσοδο του Χριστού στην αγία Πόλη; Πώς οι Άγιοι Πατέρες ερμηνεύουν τις ευαγγελικές διηγήσεις; Ποια η σχέση αυτής της Κυριακής με την Δευτέρα Παρουσία και ποια η σύνδεσή της με την αναμενόμενη προσωρινή αποκατάσταση της Ορθοδοξίας και τον Αντίχριστο;
Α. ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ.
Χθες ο Κύριος χάρισε τη ζωή στον Λάζαρο, τον έλυσε από τα δεσμά του θανάτου, σήμερα ο ίδιος έρχεται προς τον θάνατο, έρχεται να δεσμευθεί με άκρα ταπείνωση. Τον ανευφημούν με τα βάγια, επειδή είναι ο νικητής του θανάτου. Του σείουν κλάδους ελαιών, διότι είναι Ελεήμων.
Ερχόμενος στο Όρος των Ελαιών στέλνει δύο Μαθητές του στην απέναντι κώμη να λύσουν δύο ζώα, την όνον και τον πώλον, το γαϊδουράκι και το μικρό πουλάρι.
Η απέναντι κώμη συμβολίζει την παρούσα ζωή. Διότι ήταν απέναντι και όχι κοντά στον Θεό. Όταν λοιπόν ο Κύριος την πλησίασε, δηλ. σαρκώθηκε και συναναστράφηκε μαζί μας, τότε έστειλε τις δύο Διαθήκες για να του φέρουν τους δύο λαούς, δηλ. την γερασμένη Συναγωγή και τον αγύμναστο λαό των Εθνών.
Ο Χριστός είναι ο ερχόμενος από τον Ουρανό και από την Παρθένο, πορευόμενος δε προς το Πάθος εν ονόματι Κυρίου, δηλ. του Πατρός.
Φωτίζονται τα νήπια και τον υμνούν ως Θεό, σκοτίζονται οι νομικοί, γραμματείς και σοφοί και τον σταυρώνουν ως εχθρό. Τα παιδιά έστρωσαν στο δρόμο τα ρούχα τους, οι πατέρες τους όμως ξεσκίζουν τα ιμάτια του Χριστού. Αυτό κάνουν και σήμερα και πάντοτε οι αιρετικοί Αρχιερείς, διότι το σχίσιμο των ιματίων σημαίνει τη βλασφημία στα θεία δόγματα και την αλλοίωση της παραδεδομένης Πίστεως.
Δεν έρχεται ο Χριστός μας με στρατό και άλογα, σαν αλαζόνας βασιλιάς, αλλά πάνω στο γαϊδουράκι ως πράος και ταπεινόφρων. Τον απαίδευτο και ανυπότακτο λαό των εθνών τον κάνει υποχείριό του και τον ανεβάζει στην αληθινή Ιερουσαλήμ. Τα ρούχα των αγίων Αποστόλων, που πάνω σ’ αυτά κάθισε ο Κύριος, συμβολίζουν τις αποστολικές αρετές, τις οποίες αν δεν ενδυθεί κάθε ψυχή, ποτέ δεν θα αναπαυτεί πάνω της ο Θεός.
Τα ρούχα που στρώνονται πάνω στο δρόμο, είναι η υποταγή της σάρκας στο Χριστό, διότι εκείνος είναι η Οδός. Βλέπουμε, ότι αν δεν ταπεινωθεί κάποιος μέσα στο δρόμο, δηλ. αν δεν μείνει με τον Χριστό, αλλά πάει με την αίρεση, χάνεται. Η λέξη ωσαννά αποδίδεται μόνο στον Θεό και σημαίνει σώσε μας.
Ο Κύριος πάλι, πάντα είναι ερχόμενος, διότι αναμένεται η Δευτέρα του Παρουσία κάθε μέρα. Οφείλει λοιπόν ο πιστός αυτήν την στιγμή να την λαχταρά και να προετοιμάζεται κατάλληλα. Πολύ στενά συνδέεται η σημερινή πανήγυρη με την ενθύμηση εκείνης της φοβερής ημέρας. Και σήμερα τιμάμε την προϋπάντηση του ταπεινού Κυρίου, και τότε προϋπάντηση θα γίνει του αδεκάστου Κριτού, και μάλιστα στον ίδιο χώρο.
Πριν από την είσοδο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ του προσφέρεται δείπνο στη Βηθανία. Εκεί τον διακονεί η Μάρθα, η Μαρία τον αλοίφει με πολύτιμο μύρο και ο Λάζαρος συμμετέχει.
Λάζαρος είναι ο νους μας που τον ανασταίνει ο Χριστός από τον ψυχικό θάνατο της αμαρτίας. Αδελφές του νου μας είναι η σάρκα, δηλ. η Μάρθα, και η ψυχή, δηλ. η Μαρία. Αυτές οι δύο πρέπει να έχουν ακόλουθους τους Ιουδαίους, δηλ. τους λογισμούς της εξομολόγησης ( αυτό σημαίνει Ιούδας) και να προσπέσουν ταπεινά στον Κύριο. Προηγείται η πράξη, δηλ. η Μάρθα, που με διάφορες ενέργειες συναντά και παρακαλεί τον Χριστό και μετά ακολουθεί η θεωρία, δηλ. η Μαρία.Τότε ο Χριστός σηκώνει από το μνήμα, δηλ. από τη μνήμη μας την πώρωση και ερχόμαστε σε ενθύμηση των μελλόντων αγαθών και κολάσεων. Η δυνατή κραυγή του Κυρίου συμβολίζει την έσχατη σάλπιγγα που θα καλέσει σε ανάσταση τους νεκρους. Μας φωνάζει όμως και για να βγούμε έξω από τα πάθη και τους περισπασμούς του κόσμου. Ο πεθαμένος από την αμαρτία άνθρωπος βρωμάει έχοντας τις πληγές της κακίας. Τέσσερις ημέρες νεκρός σημαίνει ότι νεκρώθηκε από τις τέσσερις γενικές και φωτεινές αρετές, την φρόνηση, την ανδρεία, τη σωφροσύνη και τη δικαιοσύνη. Δεμένος σε χέρια, πόδια και κεφάλι σημαίνει τον σκοτισμένο σε πράξη και θεωρία. Ποιοί είναι αυτοί που τον λύνουν, ώστε να κινείται προς εργασίαν των εντολών; Οι ιερείς, οι οποίοι έχουν την εξουσία να συγχωρούν τις αμαρτίες.
Οι τρίχες που σκουπίζουν το μύρο από την κεφαλή και τα πόδια του Χριστού είναι οι Άγιοι μα και όλοι οι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι οποίοι στολίζουν την κεφαλή του Θεού και με τα μέλη τους τα νεκρά για τον κόσμο δοξάζουν τον Θεό.
Κι εμείς όμως αδελφοί, που αξιωθήκαμε σαν τον Λάζαρο να μας αναστήσει ο Χριστός τον νου και να τον υποδεχόμαστε στον οίκο της ψυχής, ας αλείφουμε με πόθο την θεία κεφαλή και τους θείους πόδας έξι μέρες πριν το Πάσχα, πριν δηλ. έρθει το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος, έως ότου βρισκόμαστε στην παρούσα ζωή που δημιουργήθηκε σε έξι μέρες.
Το μύρο που χύνεται στη θεία Κεφαλή είναι η καθαρή πίστη στη θεότητα του Χριστού. Πόδια του Κυρίου είναι ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο και γενικά όλες οι θείες εντολές, μέσω των οποίων περπατεί ανάμεσά μας, αλλά και οι ελάχιστοι αδελφοί που ζητούν το μύρο της ελεημοσύνης.
Ας τους πλένουμε όλους αυτούς με τα μύρα των ενθέων αρετών, ιδιαιτέρως δε με την θερμή πίστη και την αγάπη, για να ευωδιάζει το σπίτι της ψυχής μας. Ας τους σφουγγίζουμε όμως όχι με επίδειξη και παίρνοντας εδώ την πληρωμή, αλλά με τις τρίχες της κεφαλής, δηλ. κερδίζοντας την ωφέλεια στο ηγεμονικό της ψυχής και ό,τι έχουμε νεκρό, σαν τις τρίχες, ας το πλένουμε με αυτό το αγαθό μύρο του ελέους. Διότι έχει γραφεί, να σβήνουμε τις αμαρτίες με την ελεημοσύνη.
Δεν έχουμε λοιπόν, καλοί μας φίλοι, να τιμήσουμε σήμερα εξωτερικά γεγονότα, ούτε μας αρκεί απλώς μια εμπειρικά ιστορική, ή μια στείρα θεολογική γνώση. Ζητείται κάθαρση της ψυχής και καθαρή Πίστη, ζητούνται ταπεινοί άνθρωποι, της θυσίας και του ελέους. Πού όμως να βρεθούν αυτά, όταν η Πίστη πλέον επίσημα μολύνθηκε παντού, σε κάθε ναό και ιερό χώρο, όταν η μετάνοια ως φυσικό επακόλουθο κι αυτή έσβησε, αφού μάλιστα επικρατεί αδιάντροπα η ψευδένωση του φωτός με το σκότος, η μνημόνευση των δημόσια Αιρετικών Αρχιερέων από δήθεν ορθόδοξους ιερείς και η παράνομη δικαίωση και θεία μετάληψη των σφραγισμένων από το εμβολιαστικό Θηρίο;
Β. Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΟΛΗ.
Ένα πολύ γνωστό και διδακτικό, αλλά σκοπίμως ίσως μη προβαλλόμενο τέτοιες ημέρες γεγονός, που ακολούθησε αμέσως μετά τη θριαμβευτική υποδοχή του Χριστού από τον όχλο των Ιουδαίων, είναι η οργισμένη εκδίωξη από τον περίβολο του Ναού του Σολομώντα όλων όσων μόλυναν με το εμπόριο τον οίκο του Θεού. Ο πραότατος Κύριος θυμώνει με την ασέβεια, φτιάχνει μόνος του πρόχειρα ένα μαστίγιο και αρχίζει να γκρεμίζει τα καθίσματα και τα κέρματα των εμπόρων. Τί φοβερή και συγκλονιστική σκηνή! Λένε οι Άγιοι Πατέρες ότι απ’ αυτήν την πράξη εκείνων των ημερών της παραμονής του Ιουδαϊκού Πάσχα, έχουμε την επισημοποίηση του πνευματικού διαζυγίου του Χριστού με την πονηρή Συναγωγή.
Με το να εκβάλλει ο Σωτήρ τα ζώα που προσφέρονταν για θυσίες, δηλώνει το τέλος της νομικής λατρείας.
Σπήλαιο ληστών ονομάζει επίσης τον χώρο του τότε ιερού, αφού σε τέτοια σπήλαια γίνονται σφαγές και αιματοχυσίες και κερδοσκοπικές συναλλαγές. Αυτοί μάλιστα που πουλούν τα περιστέρια και των οποίων καταστρέφει τους θρόνους είναι όσοι ανέκαθεν πουλούν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος για να κερδίσουν βαθμούς ιερωσύνης.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον περίφημο λόγο του περί ψευδοπροφητών και ψευδοδιδασκάλων ερμηνεύει ως εξής αυτήν την ιερή οργή και θεία αγανάκτηση του Κυρίου:
” Για να δώσει παράδειγμα σε όσους έμελλε να γίνουν προϊστάμενοι των Εκκλησιών, ώστε με αυτό τον τρόπο να εκδιώκουν τους αιρετικούς, έφτιαξε φραγγέλιο από σχοινιά, και εισερχόμενος τους έδιωξε όλους από το ιερό και τους απώθησε και τους καταδίωξε λέγοντας, «Ὁ οἶκός μου͵ οίκος προσευχῆς ἐστι· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν» (Μαρκ. 11.17). Ακούστε οι προϊστάμενοι των Εκκλησιών, σε σας υπέδειξε το καλό παράδειγμα, για ν’ ακολουθήσετε τα ίχνη Του, προσέχοντας παντού με ακρίβεια, ώστε διώχνοντας τους λύκους, να φυλάσσετε το ποίμνιο.
Έπειτα, αφού τους έβγαλε όλους έξω, όσους φρονούσαν τα αντίθετα, προείπε και την ερήμωσή τους και τον αφανισμό, αυτά που θα γίνουν σε κάθε γενεά σ’ αυτούς που φρονούν τα αντίθετα, λέγοντας, «Ἰδοὺ ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος» (Λουκ. 13.35). Πρόσεξε πως έγιναν οι λόγοι έργο˙ διότι οι εχθροί και επίβουλοι της Εκκλησίας, δηλαδή οι αιρετικοί, παραδίδονται στην απώλεια σε κάθε γενεά, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, τον οποίο είπε, ότι «Πᾶσα φυτεία͵ ἣν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ Πατήρ μου͵ ἐκριζωθήσεται» (Ματθ. 15.13)˙ και αυτό έγινε και θα γίνεται πάντοτε”.
Γ. ΜΕ ΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Ή ΜΕ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ;
Ας προσέξουμε όλοι, αγαπητοί, διότι και μεις μετατρέπουμε το ιερό του Θεού, δηλ. την διάνοιά μας σε σπήλαιο δαιμόνων με λογισμούς πονηρίας και φιλαργυρίας. Και μεις πωλούμε τα περιστέρια, δηλ. αποξενώνουμε τους εαυτούς μας από τα δόγματα της Πίστεως και όλα τα πνευματικά νοήματα.
Όμως, το πρώτιστο χρέος μας είναι να πάρουμε άμεσα διαζύγιο πνευματικό από τη μοιχαλίδα εκκλησιαστική μας αρχή, που τώρα αυτή επισήμως ενώθηκε με τον διάβολο. Όλες οι εκκλησιαστικές αρχές το έχουν κάνει αυτό! Δεν υπάρχει ούτε ένας επίσκοπος, όσο άγιος και ελεήμων και ηθικός και να φαίνεται, που να μην κοινωνεί αδικαιολόγητα με Αιρετικούς και σφραγισμένους.
Γι’ αυτό και βιώνουμε τα πιο σκοτεινά χρόνια της εκκλησιαστικής μας ιστορίας, το φοβερό τράνταγμα που προείπε ο Άγιος Παίσιος.
Οι ναοί μας πια αδελφοί από ιεροί, ήδη όλοι σχεδόν μετατράπηκαν σε κοινούς οίκους ή σε σπήλαια του Αντιχρίστου, ληστών και χοιροβοσκών. Μην αυταπατώμαστε και νομίζουμε ότι και εκεί κατεβαίνει ακόμα η Χάρις του Θεού. Έφυγαν πια, όπως έχουμε ξαναπεί, οι άγγελοι φύλακες των εκκλησιών, αποσύρθηκε και το Άγιο Πνεύμα, αρχικά μετά την ευλογημένη και συνειδητή αντίδραση του πιστού λαού να αρχίσει να αποτειχίζεται καλώς από την Αίρεση και τέλος οριστικά, μετά από την επίσημη είσοδο της σφραγίδας του Θηρίου στα άγια με την επιβολή του εμβολιαστικού χαράγματος και την κοινωνία των σφραγισμένων αρνητών του Χριστού. Τίποτε ιερό πια δεν υπάρχει σε τέτοιους ναούς και μοναστήρια. Ούτε τον σταυρό μας δεν κάνουμε πλέον εκεί σύμφωνα και με τις προτροπές των Ρώσων Αγίων του περασμένου αιώνα, των τελευταίων οσίων στάρετς της Όπτινα και άλλων ιερομαρτύρων, που μας δίδαξαν τί πρέπει να πράξουμε για να σωθούμε, όταν η Εκκλησία παραδίδεται συνοδικά στους νόμους του αντίχριστου κράτους. Στις μέρες μας, που συντελείται κάτι πολύ χειρότερο από τότε, που έχουμε δηλ. και επιβολή των αντίχριστων κρατικών νόμων και επίσημη αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως και συνοδική ανατροπή των ιερών δογμάτων και μάλιστα εκκλησιαστική αποδοχή του σοδομισμού και της Πανθρησκείας, άραγε συγχωρείται φίλε μου να εκκλησιάζεσαι στους βρώμικους ναούς, εκεί που μνημονεύονται δεδηλωμένοι εχθροί του Χριστού Φαρισαίοι και κοινωνούν οι δαιμονισμένοι από την μίξη μαγείας και επίορκης επιστήμης του νέου εμβολίου;
Δεν ακούτε όλοι εσείς, που άφοβα αναμιγνύεστε με την ακαθαρσία, ούτε τον Χριστό, ούτε τους Αποστόλους, ούτε τους Αγίους όλους που με αγωνία μας προειδοποίησαν; Γιατί επιμένετε να εγκρίνετε την ασέβεια; Γιατί δεν αγωνίζεστε να κρατήσετε καθαρό το σπίτι του Πατέρα σας από τα αιρετικά ζιζάνια; Ποιά συγγνώμη περιμένετε εφόσον, ενώ γνωρίζετε, συνεχίζετε να βολεύεστε μέσα στον μολυσμό της Πίστεως; Δεν έχετε μάθει ότι ο φανερά και συνειδητά Αιρετικός χάνει την ιερωσύνη και ό,τι πια ενεργεί είναι άκυρο ακόμα και πριν την καταδίκη του; Γιατί τότε όλοι οι Άγιοι μας φωνάζουν να φεύγουμε σαν από φίδια τους Αιρετικούς και όχι μόνο;
Εσείς ταλαίπωροι περιμένετε τη Σύνοδο για να τους πει αιρετικούς; Σε ποιο Ευαγγέλιο τα βρήκατε αυτά, σ’ αυτό των μοντέρνων μεταπατερικών, των νεορθοδόξων και των ευσεβιστικών οργανώσεων; Δηλ. εσείς θα μνημονεύσετε αύριο και τον Αντίχριστο, επειδή δεν θα έχει καταδικαστεί από Σύνοδο, αφού ως Χριστός θα έρθει, ως άγιος δηλ. και χωρίς να σας πειράξει φανερά τα δόγματα. Τόσο γελοίοι είστε;
Τί κρίμα αδελφέ μου, να είσαι τυφλωμένος με τα μάτια ανοιχτά, να βλέπεις την Αίρεση και εσύ να πορνεύεις με τους λειτουργούς της! Να στέλνεις επιστολές στους Ιούδες! Να κάνεις Ανάσταση σε κρατικές ενορίες μασκοφόρων!
Να κοινωνάς τα παιδιά σου όπου να ‘ναι και εννοείται κοντά εκεί που βολεύεσαι, αφήνοντας τους εχθρούς να δηλητηριάζουν τις ψυχές τους; Δεν γίνεσαι έτσι ο πιο στυγνός παιδοκτόνος; Δεν γίνεσαι αυτόχειρας χειρίστου είδους του θανάτου της ψυχής σου; Πώς τολμάς να αδιαφορείς για την παρανομία; Και συ λοιπόν, ο φίλος πια των σταυρωτών κληρικών, θα γιορτάσεις έτσι Ανάσταση Χριστού; Εσύ ο φίλος των σοδομιτών θα τιμήσεις τον Αμόλυντο Νυμφίο; Εσύ, ο βλάσφημα εμβολιασμένος θα υμνήσεις τον Εσταυρωμένο; Εσύ ο αδιάφορος ανεμβολίαστος θα γίνεις ένα σώμα με τον όχλο του Οικουμενισμού, τους μισθωτούς ιερείς της αισχύνης και τους έχοντας τη σφραγίδα του Θηρίου;
Ο Χριστός έρχεται πάνω στο γαϊδουράκι και συ καβαλικεύεις τη λεοπάρδαλη με τα πόδια αρκούδας όπως λέει η Αποκάλυψη και όπως αυτή είναι ήδη επίσημο σύμβολο των Ηνωμένων Εθνών και των Ηνωμένων φυσικά Εκκλησιών
(δηλ.Αιρέσεων), αφού οι δεύτερες υπηρετούν τα πρώτα; Δεν αισχύνεσαι που στηρίζεις μια επίσημα πλέον πόρνη εκκλησία; Γιατί ακούς απατεώνες ρασοφόρους που βάζουν το μοναστηράκι τους πάνω από τον Χριστό; Γιατί πιστεύεις ακόμα σε “καλούς επισκόπους”, αφού όλοι έχουν υπογράψει χαμογελώντας τα πιο βλάσφημα υγειονομικά δόγματα της Ιστορίας (βλέπε αποφάσεις της περασμένης Συνόδου του Οκτωβρίου)
και όλοι μνημονεύουν ανερυθρίαστα τους δημόσια αντίχριστους αρχιερείς που ευλογούν την ομοφυλοφιλία;
Δ. ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ.
Αδελφοί, η μεγάλη επιτυχία του Χριστού και των πάντοτε ελαχίστων δικών του είναι η παραμονή τους στο σταυρό, στην κοσμική μειοψηφία και περιφρόνηση, στη φαινομενική τρέλα και ασημότητα, αυτοί νικούν με το να λοιδωρούνται, να συκοφαντούνται, να αφορίζονται και να καθαιρούνται και κυρίως με το να μην έχουν καμία πνευματική σχέση με το επίσημα αντίχριστο εκκλησιαστικό κατεστημένο. Σκέψου πολύ σοβαρά, φίλε μου ανεμβολίαστε, πριν ίσως χάσεις οριστικά την αιώνια ψυχή σου, ειδικά φέτος, όσο ακόμα υπάρχει χρόνος, που όλα σου φωνάζουν “φεύγε και σώζου”, η μάλλον χωρίς καν να σκεφτείς, χωρίσου άμεσα, οριστικά, ταπεινά και γενναία απ’ όλες τις ακαθαρσίες που είπαμε, πρώτα τις εξωτερικές ( δηλ. των αιρετικών ναών, κληρικών και των εμβολιασμένων) και επειγόντως και από τις εσωτερικές, δηλ. αυτές των δικών σου αμετανόητων παθών. Μη προσθέσεις αγαπητέ, (αν θέλεις να μην είσαι υποκριτής, αλλά όντως ακόλουθος του Εσταυρωμένου), ένα ακόμα Πάσχα Ιουδαϊκό στο ενεργητικό των πνευματικών σου πράξεων. Μη γίνεις Ιούδας πηγαίνοντας εκεί που αρνούνται την αλήθεια πλέον φανερά και με πείσμα. Ούτε να γίνεις πάλι Ιούδας προσκυνώντας τα άλογα πάθη σου, όπως διδάσκει ο Άγιος Μάξιμος.
( κεφ.43 της γ’ εκατοντάδος των Θεολογικών).
Γιατί άραγε αυτές τις πανάγιες ημέρες διαβάζουμε τόσες ευαγγελικές περικοπές και ψάλλουμε τόσα τροπάρια; Έτσι χωρίς λόγο; Όχι βέβαια, αλλά για να αναλογιστούμε ότι όπως τότε, έτσι και σήμερα, έρχεται πάλι ο Χριστός. Όχι βέβαια από τη Βηθανία, αλλά εξ ύψους αγίου κατοικητηρίου αυτού, έρχεται όχι στην Ιερουσαλήμ, αλλά για να ενωθεί και να μείνει μέσα στην καρδιά του κάθε σταυρωμένου πιστού.
Αδέλφια, ο Κύριος έρχεται, του ετοιμάσαμε και μεις δείπνο όπως τότε στη Βηθανία; Του αλείφουμε με το μύρο της Πίστεως και των δακρύων τα άχραντα μέλη του; Τα σκουπίζουμε μετά με τις τρίχες της κεφαλής μας, δηλ. του αφιερώνουμε όλους τους λογισμούς υποτασόμενοι στο θείο θέλημα;
Η τιμή των δακρύων της μετανοίας, μη ξεχνάμε, είναι ατίμητη! Ένα δάκρυ αληθινό ισοδυναμεί με το λουτρό του Βαπτίσματος, μας λέει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης.
Όσοι, καλοί μας φίλοι, αυτήν την αγία Σαρακοστή καθαριστήκαμε με ειλικρινή μετάνοια από τις αμαρτίες, όσοι νηστεύσαμε ταπεινά και ελεήσαμε, όσοι κρατάμε τα κλαδιά των καλών έργων των αρετών, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας προς υποδοχήν του Βασιλέως της δόξης στον ναό της ψυχής και του σώματός μας.
Όσοι όμως από απιστία, φόβο ή δειλία βλασφήμησαν το Άγιο Πνεύμα και μασκοφόρεσαν, όσοι μνημόνευσαν τους εχθρούς του, όσοι πήραν μέσα τους την εμβολιαστική σφραγίδα του Πονηρού, όσοι κορόιδεψαν τους διωκόμενους αγωνιστές της Πίστεως, ή ας μετανοήσουν οι ασφράγιστοι, ή ας φύγουν να κρυφτούν οι αντίπαλοι.
Αλλοίμονο όμως σε όποιον απ’ αυτούς πάει για να κοινωνήσει. Φωτιά και θάνατο βάζει μέσα του και περισσότερα δαιμόνια παίρνει μαζί του!
Αγαπητοί μας φίλοι, πιστοί ακόλουθοι του Τιμίου Σταυρού, ο Κύριος του ουρανού και της γης θέλει να έρθει στις ψυχές μας και πάλι δια της θείας Μεταλήψεως.
Πόσο άραγε καλά καθαρίσαμε το σπίτι μας, με πόση λαχτάρα τον περιμένουμε να τον φιλοξενήσουμε; Μήπως έχουμε σχέσεις με ναούς δαιμόνων και ληστών, τους οποίους ο Χριστός μας σιχαίνεται, όπως και τότε τους θεοκαπήλους Φαρισαίους; Ξεχνάμε ότι Συναγωγή πονηρή και μοιχαλίδα δεν είναι μόνο η Εβραϊκή, αλλά και κάθε εκκλησιαστική Σύνοδος, που τον σταυρώνει και τον αθετεί πορνεύοντας πνευματικά;
Μήπως και πάλι φέτος δεν μετανοήσαμε αληθινά και βαθιά; Μήπως ακούμε τα ιερά τροπάρια και Ευαγγέλια αναίσθητοι ή από συνήθεια, επιφανειακά και τυπικά;
Καλοί μας αδελφοί, “φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος…μηδείς εισέλθη πειράζων την Πίστιν την αμώμητον”, ψάλλουμε απόψε στον εσπερινό.
Ας πράξουμε τάχιστα το χρέος του διαζυγίου της ψυχής μας με την αίρεση και το χάραγμα, διότι αύριο δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Έρχονται αδιανόητα καταστροφικές ημέρες, πλήρεις από άκρατο θείο θυμό. Θα έρθει βέβαια πάλι, έστω και προσωρινά, η νίκη και αποκατάσταση της Ορθοδοξίας μετά τον πόλεμο, που όποτε ο Θεός θέλει τον αρχίζει και τον παρατείνει και όχι όποτε προγραμματίζουν οι άρχοντες των λαών της γης, Ρώσοι ή Αμερικανοί. Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ χαρακτήριζε την ερχόμενη νίκη της Ορθοδοξίας σαν το χαρούμενο αυτο διήμερο των εορτών του Λαζάρου και των Βαΐων, σύντομη δηλ. και επίσης, επιφανειακή δυστυχώς. Μην αποκοιμηθούμε λοιπόν ασχολούμενοι με τις νανουριστικές προφητείες των απατεώνων τύπου Μόρφου, που αναφέρουν λόγια Αγίων, όμως εκείνοι πονηρά μπλεγμένοι με τους αντίχριστους δεν πράττουν το καθήκον τους.
ΠΡΙΝ τον πόλεμο, ΤΩΡΑ δηλ. συντελείται ο μεγάλος αντιαιρετικός αγώνας και πόλεμος. Μετά, όχι! Μετά απλώς θα αποδοθεί δικαιοσύνη για το τί και πώς ο κάθε πιστός έπραξε.
Αλήθεια, έχουμε αναλογιστεί όταν κραυγάζουμε ψάλλοντας “ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου ” ποιόν εννοούμε; Αν ανήκουμε πρακτικά στους όντως πιστούς, όπως περιγράψαμε, έχει καλώς, διότι δοξάζουμε αληθινά τον Βασιλέα Κύριο Ιησού Χριστό, τον ” και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς”. Αν όμως ανήκουμε στους σφραγισμένους από τον εχθρό, στους αιρετικούς ή στους φίλους τους, να ξέρουμε ότι η ίδια αυτή φράση δεν αναφέρεται στον Χριστό, αλλά στον ερχόμενο εν ονόματι Θηρίου, και ήδη μυστικώς κυβερνώντα τον κόσμο Αντίχριστο, ως πατέρα της βλάσφημης πίστης και των πράξεών μας! Τα έργα επομένως της Πίστης μας καθορίζουν ποιον ευλογούμε, τον ευλογημένο Σωτήρα ή τον καταραμένο Σατανά.
Ας προσέξουμε πολύ και ας φοβηθούμε, αδελφοί, μήπως αν και θεωρούμενοι πιστοί, καταλήξουμε να συμπορευτούμε με τον όχλο των σταυρωτών του Χριστού χωρίς να το καταλάβουμε. Μη γιορτάσουμε λοιπόν επιφανειακά, για το έθιμο και την παράδοση, ούτε βέβαια μαζί με τους οικιακούς εχθρούς του Χριστού, την κρατική δηλ. αιρετική Σύνοδο και τους Σχισματικούς.
Όλα αυτά είναι γνωρίσματα λιποταξίας από το στρατόπεδο του Κυρίου μας. Τώρα μπροστά στον Σταυρό οι πολύ λίγοι πάντοτε παραμένουν και οι πολύ ταπεινοί, οι της τέλειας αγάπης και θυσίας, οι της αγνής και καθαρής Ορθοδοξίας, οι μετανοημένοι πόρνοι και οι ευγνώμονες ληστές, οι τολμηροί ομολογητές, οι γενναίες Μυροφόρες και οι αναγεννημένοι Λάζαροι, μαζί με τους οποίους είθε να αξιωθούμε αναστημένοι της βαϊοφόρου εισόδου μας στην άνω Ιερουσαλήμ, στην ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, Αμήν.
