Ἡ «ἀχίλλειος πτέρνα» τῶν λαῶν εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσή τους ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Οἱ ἀπόκρυφες δυνάμεις τοῦ σκότους, καὶ τὰ ὄργανά τους στὴν Δύση (πολυεθνικὲς) εἶναι ἡ αἰτία τῆς τραγωδίας στὸ Νεπάλ. Δὲν ἀρέσει λοιπόν ἡ αὐτονομία τροφῆς καὶ νεροῦ στὰ μεγάλα συμφέροντα, καὶ κάνουν τὰ πάντα, μέχρι καὶ ἐπικλήσεις σὲ δαίμονες, καὶ ἔφεραν βάσει σχεδίου , (σχέδιο ποὺ ξετυλιγόταν ἀπὸ τὸ 1952 ἕως καὶ σήμερα) τὴν καταστροφὴ στὸ Νεπάλ, με χιλιάδες νεκρούς. Τὸ δαιμονικὸ σύστημα: «φέρνω ἕνα κακὸ γιὰ νὰ ἀκολουθήσει δεύτερο, τρίτο, καὶ οὕτω καθεξῆς». Ἡ παροιμιώδης παρακατω αὐτὴ φράση : «ἑνὸς κακοῦ μύρια ἕπονται» ἔχει τίς ρίζες της στήν ἀρχαία ἑλληνική τραγῳδία, καί συγκεκριμένα στόν Εὐριπίδη (στήν τραγῳδία Ἑκάβη), ὅπου περιγράφεται πῶς μιά πρώτη συμφορά γκρεμίζει ὅλη τήν εὐτυχία καί παρασύρει μιά σειρά ἀπό ἄλλα δεινά.
Μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἱέρειες τῆς σατανικῆς ”Νέας τάξης” ἡ Ἕλενα Μπλαβάτσκυ (ἱδρύτρια τῆς σατανιστικῆς Θεοσοφίας) ἦταν ἡ πρώτη ποὺ μίλησε στὴ Δύση γιὰ αὐτοὺς τοὺς «Διδασκάλους τῆς Ἀρχαίας Σοφίας» (ὅπως ὁ Μαστὲρ Μορύα καὶ ὁ Κούτ Χούμι), ἰσχυριζόμενη ὅτι κατοικοῦν σὲ ἀπομονωμένες περιοχὲς τῶν Ἱμαλαΐων καὶ ἐπηρεάζουν τὸ κοσμικὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, ἡ κίνηση τῆς Μπλαβάτσκυ θεωρεῖται τὸ θεμέλιο γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς (New Age). Σκοπὸς αὐτοῦ τοῦ σχεδίου εἶναι ἡ κατάργηση τῆς παραδοσιακῆς πίστεως στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ἡ ἐπιβολὴ μιᾶς παγκόσμιας, συγκρητιστικῆς ψευδο-πνευματικότητος ποὺ διευκολύνει τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῶν λαῶν.
Ο ΤΡΟΠΟΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ: Ὅταν ἡ Θεσσαλία ὑπέστη τὶς βιβλικὲς καταστροφικές πλημμῦρες (ὅπως μὲ τὸν Daniel), τὰ ἐδάφη καλύφθηκαν ἀπὸ τόνους λάσπης καὶ ἔμειναν κάτω ἀπὸ τὸ νερὸ γιὰ μεγάλο διάστημα. Αὐτὸ προκάλεσε ἀνοξία (ἔλλειψη ὀξυγόνου), ἐξαφανίζοντας τοὺς γαιοσκώληκες καὶ τοὺς ὠφέλιμους μικροοργανισμούς. Τὸ χῶμα ἔγινε βιολογικὰ «νεκρό», ἀκριβῶς ὅπως ἡ λάσπη τῶν Ἱμαλαΐων. Ὁ βιοκαλλιεργητὴς στὴ Θεσσαλία βρέθηκε μπροστὰ στὸ ἴδιο ἀδιέξοδο: γιὰ νὰ ξαναζωντανέψει τὸ ἔδαφος μὲ φυσικὸ τρόπο, χρειαζόταν χρόνος, συνεχὴς ἀερισμός, προσθήκη ὀργανικῆς οὐσίας καὶ ἀγρανάπαυση. Ὅμως, οἱ πιεστικὲς οἰκονομικὲς ἀνάγκες καὶ τὰ χρέη δὲν ἐπέτρεπαν στοὺς παραγωγοὺς νὰ μείνουν χωρὶς εἰσόδημα γιὰ χρόνια. Γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ πάρουν μιὰ γρήγορη σοδειὰ πάνω στὴν κατεστραμμένη γῆ, πολλοὶ βιοκαλλιεργητὲς ἀναγκάστηκαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ πρωτόκολλα τῆς βιολογικῆς γεωργίας καὶ νὰ καταφύγουν στὴν ἐντατικὴ χρήση χημικῶν ἀζωτούχων λιπασμάτων. Τὰ χημικὰ αὐτὰ λειτούργησαν σὰν τεχνητὸς «ὀρός» γιὰ τὰ φυτά, ἀλλὰ μακροπρόθεσμα παρέτειναν τὸν θάνατο τοῦ ἐδάφους, ἐγκλωβίζοντας τοὺς ἀγρότες στὴν ἀγορὰ τῶν πολυεθνικῶν. Οἱ ἑταιρεῖες ντύνουν τὰ χημικὰ λιπάσματα καὶ τοὺς ὑβριδικοὺς σπόρους μὲ βαρύγδουπους ὅρους, ὅπως «κλιματικὰ ἔξυπνα προϊόντα» (climate-smart inputs) ἤ «ἐξειδικευμένα σκευάσματα ταχείας ἀποκαταστάσεως». Παρουσιάζουν τὴ χημικὴ ἔνεση ἀζώτου σὰν μιὰ σύγχρονη «καινοτομία» ποὺ δῆθεν ὑπερνικᾶ τὴ φύση. Αὐτὴ ἡ «καινοτομία» δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀνακύκλωση τοῦ ἴδιου παλαιοῦ συστήματος ἐξαρτήσεως. Ἀντὶ νὰ θεραπεύει τὸ ἔδαφος, τὸ κρατᾶ τεχνητὰ ζωντανὸ σὲ ἕναν ἑταιρικὸ «ὀρό», ὥστε τὰ μεγάλα συμφέροντα νὰ ἐλέγχουν ἀπόλυτα τὴν παραγωγὴ τροφῆς και νεροῦ. Οἱ ὑβριδικοὶ σπόροι τῶν πολυεθνικῶν, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ χημικὰ λιπάσματα, ἀπαιτοῦν πολλαπλάσιες ποσότητες νεροῦ γιὰ νὰ ἀποδώσουν σὲ σχέση μὲ τοὺς παραδοσιακούς, ἀνθεκτικοὺς σπόρους. Αὐτὸ ἀναγκάζει τοὺς ἀγρότες νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ φυσικὰ κανάλια ροῆς καὶ νὰ ἐξαρτηθοῦν ἀπὸ ἐλεγχόμενα, βιομηχανικὰ ἀρδευτικὰ δίκτυα. Ὅταν οἱ κρατικὲς ἢ κοινοτικὲς ὑποδομὲς ἄρδευσης διαλύονται ἀπὸ μιὰ μεγάλη πλημμύρα, τὸ κράτος συχνὰ ἀδυνατεῖ οἰκονομικὰ νὰ τὶς ἀποκαταστήσει ἄμεσα. Στὸ σημεῖο αὐτό, οἱ πολυεθνικὲς κολοσσοὶ ἐμφανίζονται προσφέροντας «λύσεις» χρηματοδότησης (μέσω συμπράξεων ἰδιωτικοῦ-δημοσίου τομέα) γιὰ τὴν ἀνακατασκευὴ τῶν δικτύων. Ἡ ἀνάληψη τῶν ἀρδευτικῶν ἔργων ἀπὸ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες δὲν γίνεται γιὰ φιλανθρωπία. Ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν κατασκευή, οἱ ἑταιρεῖες ἀποκτοῦν τὴν ἀποκλειστικὴ διαχείριση καὶ ἐκμετάλλευση τῶν ὑδάτινων πόρων γιὰ δεκαετίες.
ΠΩΣ ΕΚΔΙΚΗΘΗΚΑΝ ΤΟ ΝΕΠΑΛ: Τὸ κίνημα «Stop Monsanto in Nepal» ξεκίνησε ἐπίσημα καὶ ὀργανώθηκε μαζικὰ τὸ ἔτος 2011, ὡς ἄμεση τότε ἀντίδραση τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν καὶ τῶν ἀγροτικῶν ὀργανώσεων στὴν ἀνακοίνωση τῆς συνεργασίας γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῶν ὑβριδικῶν σπόρων τῆς ἑταιρείας.
Τὸ Νομικὸ Προηγούμενο: Τὸ κίνημα αὐτὸ δὲν περιορίστηκε στὶς διαδηλώσεις, ἀλλὰ μετέφερε τὸν ἀγῶνα στὰ δικαστήρια, ἐπιτυγχάνοντας μιὰ ἱστορικὴ δικαστικὴ ἀπόφαση ποὺ ἀνάγκασε τὸ κράτος νὰ θωρακίσει νομοθετικά, καὶ μετέπειτα συνταγματικά, τὴ Διατροφικὴ Κυριαρχία (Food Sovereignty). Ὅμως, ἡ ἀπειλὴ τῆς ἐξάρτησης δὲν σταματᾶ ποτέ, καθὼς οἱ μεγάλες δομὲς σχεδιάζουν, και ἐκμεταλλεύονται κάθε φυσικὴ καταστροφὴ ἢ κρίση γιὰ νὰ ἐπανέλθουν.
Ἡ ἱστορία ξεκινᾶ ἀπὸ πολὺ παλιά, ἀπὸ τὴν δέσμευση τοῦ Νεπὰλ ἀπὸ τὸ 1952 νὰ λαμβάνει χημικὰ λιπάσματα . Οἱ πολυεθνικὲς τῶν χημικῶν δὲν ἐπιθυμοῦσαν τὴν αὐτάρκεια καὶ τὴν ἀσφάλεια τῶν ἀγροτῶν, διότι οἱ ἐπαναλαμβανόμενες καταστροφὲς στην χώρα τους τοὺς ἐξανάγκαζαν νὰ παραμένουν ἐξαρτημένοι ἀπὸ τὴν ξένη «ἀνθρωπιστικὴ βοήθεια» καὶ τὰ προϊόντα τους.
Πῶς δούλευε αὐτὸ τὸ σύστημα; Αὐτὸ τὸ σύστημα ἐξάρτησης, ὅπως καταγγέλλεται και ἀπὸ τὰ ἀγροτικὰ κινήματα καὶ τοὺς ἀναλυτὲς τῆς πολιτικῆς οἰκονομίας, λειτουργοῦσε ὡς ἕνας κυκλικὸς μηχανισμὸς ἐκμετάλλευσης τῆς κρίσης, ὁ ὁποῖος μετέτρεπε τὴ φυσικὴ εὐαλωτότητα τῶν ἀγροτῶν σὲ μόνιμο ἑταιρικὸ κέρδος. Ὅταν μιὰ ξαφνική πλημμύρα (λόγω ἐσκεμμένα τῆς ἔλλειψης ὑποδομῶν) σάρωνε τὴν κοιλάδα, οἱ φτωχοὶ ἀγρότες ἔχαναν τὰ πάντα: τὴ σοδειά, τοὺς ἀποθηκευμένους παραδοσιακοὺς σπόρους καὶ τὸ βιός τους. Βρίσκονταν ἀκαριαῖα σὲ κατάσταση λιμοῦ καὶ ἀπόγνωσης. Στὸ σημεῖο αὐτό, οἱ πολυεθνικὲς ἐμφανίζονταν πάντα μέσω ΜΚΟ ἤ διεθνῶν προγραμμάτων ὡς φιλάνθρωποι σωτῆρες, προσφέροντας «ἀνθρωπιστικὰ πακέτα» δωρεὰν τροφίμων καὶ ἐφοδίων. Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ πακέτα ὑπῆρχαν πάντα δωρεὰν ὑβριδικοὶ σπόροι καὶ χημικὰ λιπάσματα. Οἱ ἀγρότες, μὴ ἔχοντας ἄλλη ἐπιλογή, τὰ φύτευαν γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν. Ὁ φτωχὸς ἀγρότης δὲν ἔχει τὴν οἰκονομικὴ ἄνεση νὰ περιμένει 2 ἢ 3 χρόνια μέχρι νὰ ξαναζωντανέψει τὸ ἔδαφος βιολογικά, γιατὶ πρέπει νὰ θρέψει τὴν οἰκογένειά του ἄμεσα. Ἐπειδὴ ἡ λάσπη εἶναι σκληρὴ καὶ νεκρή, οἱ παραδοσιακοὶ σπόροι δυσκολεύονται νὰ φυτρώσουν. Οἱ ἑταιρεῖες προσφέρουν τότε τὸν ὑβριδικὸ σπόρο-ἐργαστηρίου, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶναι σχεδιασμένος νὰ ἀναπτύσσεται γρήγορα μόνο ἂν ποτίζεται μὲ τὰ δικά τους χημικὰ λιπάσματα. Μετὰ ἀπὸ μιὰ πλημμύρα, τὸ ἔδαφος στερεῖται ὀξυγόνου καὶ θρεπτικῶν συστατικῶν, ἐνῶ γίνεται σκληρὸ καὶ συμπαγές. Οἱ ἑταιρεῖες παρουσιάζουν τότε εἰδικοὺς ὑβριδικοὺς σπόρους, οἱ ὁποῖοι διαφημίζονται ὡς «ἀνθεκτικοὶ στὸ στρὲς τῆς πλημμύρας». Αὐτοὶ οἱ σπόροι ἔχουν τροποποιηθεῖ ἔτσι ὥστε νὰ ἀπαιτοῦν συγκεκριμένα χημικὰ σκευάσματα (ὅπως εἰδικὰ ἐμπλουτισμένη οὐρία ἢ χηλικοὺς παράγοντες) γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ διασπάσουν τὸ σκληρὸ στρῶμα τῆς νέας λάσπης. Ἂν ὁ ἀγρότης προσπαθήσει νὰ ρίξει ἁπλὸ παραδοσιακὸ λίπασμα σὲ αὐτοὺς τοὺς σπόρους πάνω στὴν πλημμυρισμένη γῆ, ὁ σπόρος δὲν ἀποδίδει. Χρειάζεται ἐξειδικευμένες γνώσεις, καὶ αὐτές τις ἀποθαρρύνουν. Ὀνομάζουν τὶς παραδοσιακὲς μεθόδους ἀναγέννησης τῆς λάσπης (μέσω κοπριᾶς καὶ τοπικῶν βοτάνων) ὡς «ξεπερασμένες» καὶ «ἀναποτελεσματικές», πείθοντας τοὺς φτωχοὺς καλλιεργητὲς ὅτι δὲν ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ σώσουν τὴ σοδειά τους χωρὶς ξένη βοήθεια. Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥΣ: Ἀντὶ νὰ ἐκπαιδεύσουν τοὺς ἀγρότες, στέλνουν δικούς τους τεχνικοὺς συμβούλους οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς συνταγογραφοῦν τὸ ἑπόμενο ἀκριβὸ χημικὸ σκεύασμα, κρατώντας τὴν κοινότητα σὲ πνευματικὸ καὶ γνωστικὸ σκοτάδι. Ἔτσι, ὁ παραγωγὸς ὁδηγεῖται στὴν ἀπόλυτη ἐξάρτηση, ἀγοράζοντας ἕνα πανάκριβο, ἐξειδικευμένο χημικὸ πακέτο γιὰ νὰ «ἀναστήσει» τεχνητὰ τὴ σοδειά του.
Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΦΟΡΜΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ: Ἡ θρησκευτική περιοχὴ τοῦ Νεπὰλ καὶ τοῦ Καϊλὰς ἐπλήγη ἀπὸ μιὰ βιβλικὴ καταστροφὴ παγετῶνος, τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ φτωχοὶ ἀγρότες, ἂν καὶ εἶχαν ἀντισταθεῖ ἡρωικὰ στὰ χημικὰ λιπάσματα τῶν δυτικῶν πολυεθνικῶν, παρασύρθηκαν , καὶ ἔκαναν τὰ ἐμβόλια τῆς Δύσης, ἀνοίγοντας ἔτσι “πνευματικὲς πόρτες” στὸ κακό.
Ἄς τὰ πάρουμε μὲ τὴν σειρά:
Ἕνα γιγαντιαῖο κομμάτι συμπαγοῦς πάγου, μέ ἐκτιμώμενο πλάτος περίπου 600 μέτρων, ἀποκολλήθηκε ἀπό τόν κεντρικό παγετώνα τοῦ ὄρους Λανγκτάνγκ Λίρουνγκ (Langtang Lirung). Ἡ ἀποκόλληση ἔγινε σέ ἐξαιρετικά μεγάλο καί δύσβατο ὑψόμετρο, περίπου στά 5.200 μέτρα. Σύμφωνα μέ τίς πρῶτες ἐκτιμήσεις τῶν σεισμολόγων καί τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων (ὅπως οἱ ἀναλύσεις τοῦ University College London), ἡ μᾶζα τοῦ πάγου καί τῶν πετρωμάτων πού ἀποκολλήθηκε ἐκτιμᾶται σέ σχεδόν 400 ἑκατομμύρια τόνους. Ὁ πάγος κατέπεσε ἀπότομα ἀπό χιλιάδες πόδια ψηλά καί ἡ πρόσκρουσή του στό ἔδαφος ἦταν τόσο βίαιη πού οἱ σεισμογράφοι τοῦ Ἀμερικανικοῦ Γεωλογικοῦ Ἰνστιτούτου (USGS) κατέγραψαν σεισμική δόνηση μεγέθους 5.2 βαθμῶν τῆς κλίμακας Ρίχτερ. Ἡ τρομερή ἐνέργεια τῆς πτώσης (ἴση μέ τήν ἔκρηξη 950 τόνων δυναμίτιδος) συνέτριψε τόν πάγο καί τά βράχια, τά ὁποῖα ἔπεσαν μέ ὁρμή μέσα στήν ὑποκείμενη παγετωνική λίμνη, προκαλώντας τήν κατάρρευση τῶν φυσικῶν της ἀναχωμάτων. Αὐτή ἡ βιβλική κατολίσθηση πάγου καί λάσπης (debris flow) μετέτρεψε ἀκαριαία τήν ἱερή κοιλάδα τοῦ Λανγκτάνγκ καί τό πέρασμα τῶν προσκυνητῶν πρός τό Καϊλάς σέ μιά ζώνη ἀπόλυτης καταστροφῆς.
Ἡ σχέση τῆς ὀροσειρᾶς Λανγκτάνγκ καί τοῦ Ὄρους Καϊλάς μέ τόν Θεό Σίβα εἶναι θεμελιώδης, καθώς ὁλόκληρη αὐτή ἡ γεωγραφική ζώνη τῶν Ἰμαλαΐων θεωρεῖται ἀπό τούς Ἰνδουιστές ὡς ὁ κατ’ ἐξοχήν ἐπίγειος χῶρος τῆς θεϊκῆς του δράσεως. Σύμφωνα μέ τίς Ἰνδουιστικές Γραφές (τίς Πουράνας), τό Ὄρος Καϊλάς εἶναι ἡ αἰώνια κατοικία τοῦ Θεοῦ Σίβα καί τῆς συζύγου του, Θεᾶς Παρβάτι. Ἡ σχέση τοῦ Λανγκτάνγκ μέ τόν Σίβα συνδέεται μέ τόν παγκόσμιο μῦθο τοῦ Samudra Manthan (τοῦ ἀνακατέματος τοῦ ὠκεανοῦ ἀπό θεούς καί δαίμονες). Κατά τήν διαδικασία αὐτή, ἀναδύθηκε ἕνα θανατηφόρο δηλητήριο πού ἀπειλοῦσε νά καταστρέψῃ τήν πλάση. Γιά νά σώσει τό σύμπαν, ὁ Σίβα κατάπιε τό δηλητήριο ( ”ἐμβόλια” κόβιντ ;) , τό ὁποῖο ὅμως κατέκαψε τόν λαιμό του (ἐξ οὗ καί τό προσωνύμιο Νελακάνθα, δηλαδή Γαλαζολαίμης). Ἀναζητώντας παγωμένο νερό γιά νά σβήσῃ τήν φλόγα στόν λαιμό του, κατέφυγε στά βουνά τοῦ Λανγκτάνγκ. Ἐκεῖ, χτύπησε μέ δύναμη τό βουνό μέ τήν ἱερή του τρίαινα (Trishul). Ἀπό τό σχίσμα ἀνέβλυσαν πηγές παγετωνικοῦ νεροῦ πού σχημάτισαν τήν ἱερή λίμνη Γκοσαϊκούντα.
Γιὰ ἑκατομμύρια Ἰνδουιστὲς προσκυνητὲς καὶ κατοίκους τῶν Ἱμαλαΐων, ὁ ἐμβολιασμὸς δὲν ἑρμηνεύτηκε ἁπλῶς ὡς μιὰ ἰατρικὴ ὁδηγία, ἀλλὰ ὡς θεία παραχώρηση καὶ θέλημα τοῦ Θεοῦ Σίβα [Sinopharm], γιὰ τοὺς ἑξῆς βαθέους πνευματικοὺς λόγους: Στὴν ἰνδουιστικὴ παράδοση, ὁ Σίβα δὲν εἶναι μόνο ὁ καταστροφέας τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ Vaidyanatha (ὁ Κύριος τῶν Ἰατρῶν). Πιστεύεται ὅτι ἐλέγχει ὅλες τὶς ἀσθένειες, τὰ δηλητήρια καὶ τὶς ἰάσεις. Ὅταν οἱ τοπικοί, σεβάσμιοι γκουροὺ καὶ οἱ ἱερεῖς τῶν ναῶν (ὅπως τοῦ ναοῦ Πασουπατινάθ) δίδαξαν ὅτι τὸ ἐμβόλιο εἶναι ἕνα «ἀντίδοτο» ποὺ παραχώρησε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ ἀνθρωπότητα, οἱ πιστοὶ τὸ δέχθηκαν ὡς εὐλογία (Prasad) τοῦ Σίβα. Αὐτὸ μᾶς θυμίζει τοὺς δικούς μας ἱεράρχες (Ἱερώνυμος καὶ λοιποί) ποὺ ἔπεσαν στὴν παγίδα.
Γιὰ νὰ ἐπιτραπεῖ σὲ κάποιον νὰ ταξιδέψει στὰ ἱερὰ βουνὰ τοῦ Θιβέτ ἢ νὰ συμμετάσχει στὸ μεγάλο προσκύνημα Kailash Mansarovar Yatra, οἱ ἀρχὲς (τόσο τοῦ Νεπὰλ ὅσο καὶ τῆς Κίνας) ἐπέβαλαν ὡς αὐστηρή προϋπόθεση τὸν πλήρη ἐμβολιασμό. Οἱ πιστοὶ θεώρησαν ὅτι αὐτὸς ὁ ἐμβολιασμὸς ἦταν τὸ «πνευματικὸ εἰσιτήριο» ποὺ τοὺς ζητοῦσε ὁ ἴδιος ὁ Σίβα γιὰ νὰ τοὺς ἐπιτρέψει νὰ πατήσουν στὴν ἱερὴ κατοικία του. Ἐμβολιάστηκαν λοιπόν μὲ χαρά, βλέποντάς το ὡς μιὰ πράξη ὑπακοῆς καὶ καθαρμοῦ πρὶν ἀντικρίσουν τὸ Ὄρος Καϊλάς.
Ὅπως ἀναφέραμε γιὰ τὴν ὁροσειρά Λανγκτάνγκ, ὁ Σίβα κατάπιε τὸ κοσμικὸ δηλητήριο γιὰ νὰ σώσει τὴν πλάση. Οἱ τοπικὲς κοινότητες ἔκαναν ἕναν πνευματικὸ παραλληλισμό: θεώρησαν τὸν ἰὸ COVID-19 ὡς ἕνα σύγχρονο «δηλητήριο» πού ἀπειλοῦσε τὸν κόσμο, καὶ τὸ ἐμβόλιο ὡς τὸ μέσο ποὺ ἐνέκρινε ἡ θεία πρόνοια γιὰ νὰ ἐξουδετερωθεῖ ἡ ἀπειλή. Σύμφωνα μὲ τὰ τελικὰ στοιχεῖα τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν ὑγείας, στὸ Νεπὰλ περίπου 27,8 ἑκατομμύρια κάτοικοι ἔλαβαν τοὐλάχιστον μία δόση τοῦ ἐμβολίου κατὰ τοῦ COVID-19. Περίπου 93,8% ἕως 95% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ ἔλαβε τὴν πρώτην δόσην. Συνολικὰ στὴν χώρα χορηγήθηκαν περισσότερες ἀπὸ 62,6 ἑκατομμύρια δόσεις ἐμβολίων (συμπεριλαμβανομένων τῶν ἀναμνηστικῶν/booster δόσεων), μὲ τὸ Νεπὰλ νὰ ἐπιτυγχάνει ἕνα ἀπὸ τὰ ὑψηλότερα ποσοστὰ ἐμβολιαστικῆς καλύψεως στὴν περιοχὴν τῆς Νότιας Ἀσίας, παρὰ τὶς ἀρχικὲς δυσκολίες προσβάσεως καὶ τὸ ὀρεινὸν ἀνάγλυφον τῆς χώρας.
Ἔτσι, ἡ πίστη ἔγινε ἡ γέφυρα ποὺ ἐξαφάνισε κάθε διστακτικότητα, ὁδηγώντας σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ὑψηλότερα ποσοστά ἐμβολιασμοῦ στὸν κόσμο. Ἡ ἐμπλοκὴ τῶν ναῶν τοῦ Σίβα καὶ τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν στὸν ἐμβολιασμὸ ἀποτελεῖ ἕνα μοναδικὸ κεφάλαιο, καθὼς μετέτρεψε μιὰ ἰατρικὴ πράξη σὲ πράξη θρησκευτικοῦ καθήκοντος. Ὅταν ἡ πανδημία βρισκόταν σὲ ἔξαρση, οἱ ἀρχὲς τοῦ Νεπὰλ (ὅπως στὴν κοιλάδα τοῦ Κατμαντοὺ) ἀναγκάστηκαν νὰ κλείσουν προσωρινὰ τοὺς ἐσωτερικοὺς χώρους τῶν μεγάλων ναῶν. Τότε, οἱ ἱερεῖς καὶ τὰ διοικητικὰ συμβούλια τῶν ναῶν (μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἐμβληματικὸ ναὸ Πασουπατινάθ – Pashupatinath Temple, τὸν πιὸ ἱερὸ ναὸ τοῦ Σίβα στὸ Νεπάλ) ἀντέδρασαν δυναμικά: Παραχώρησαν τοὺς μεγάλους ἐξωτερικοὺς χώρους, τὰ προαύλια καὶ τὰ καταλύματα τῶν προσκυνητῶν (Dharamshalas) στὸ ὑπουργεῖο ὑγείας γιὰ νὰ στηθοῦν ὑπαίθριοι σταθμοὶ ἐμβολιασμοῦ. Οἱ ἱερεῖς (Bhattas) βγήκαν ἔξω ἀπὸ τὸ ἄδυτο καὶ κάθισαν δίπλα στοὺς γιατρούς. Ἐμβολιάστηκαν οἱ ἴδιοι πρῶτοι δημόσια γιὰ νὰ δώσουν τὸ παράδειγμα. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις, μετὰ τὸν ἐμβολιασμό, οἱ ἱερεῖς προσέφεραν στοὺς πιστοὺς Prasad (ἱερὸ φαγητό) καὶ παραδοσιακὲς εὐλογίες, κάνοντάς τους νὰ νιώθουν ὅτι ἡ διαδικασία προστατεύεται ἀπὸ τὴ θεία χάρη. Γιὰ τοὺς προσκυνητὲς ποὺ προετοιμάζονταν γιὰ τὸ ταξίδι πρὸς τὸ Ὄρος Καϊλάς καὶ τὴ Λίμνη Μανσαροβάρ, ὁ ἐμβολιασμὸς ἐντάχθηκε πλήρως στὸ τυπικὸ τῆς πνευματικῆς τους προετοιμασίας. Πρὶν ἢ ἀμέσως μετὰ τὸ ἐμβόλιο, οἱ πιστοὶ πραγματοποιοῦσαν εἰδικὲς τελετὲς μετάνοιας καὶ εὐχαριστίας. Ζητοῦσαν ἀπὸ τὸν Σίβα νὰ εὐλογήσει τὸ «ἀντίδοτο» ποὺ ἔβαλαν στὸ σῶμα τους, ὥστε νὰ παραμείνουν δυνατοὶ καὶ ὑγιεῖς κατὰ τὴ διάρκεια τῆς σκληρῆς πεζοπορίας στὸ μεγάλο ὑψόμετρο τῶν Ἱμαλαΐων. Μετὰ τὸν ἐμβολιασμό, πολλοὶ κατέβαιναν στὰ ἱερὰ νερά (ὅπως στὸν ποταμὸ Μπαγκμάτι δίπλα στὸν Πασουπατινάθ) γιὰ νὰ κάνουν πνευματικὸ καθαρμὸ (Abhisheka), συνδέοντας τὴν ἰατρικὴ θωράκιση μὲ τὴν ψυχικὴ κάθαρση. Οἱ δε Βουδιστικὲς κοινότητες τοῦ Νεπὰλ (κυρίως οἱ Σέρπα καὶ οἱ κοινότητες Θιβετιανῆς καταγωγῆς) ὀργάνωσαν ἀνάλογες δράσεις μὲ μεγάλη συμμετοχή , βασισμένες στὴ δική τους φιλοσοφία.
Οἱ πνευματικοὶ πατέρες τῆς δικῆς μας πίστης (ὀρθοδοξία) ἀναφέρουν ὅτι ὁ Θεὸς προστατεύει τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ σέβεται ἀπόλυτα τὴν ἐλευθερία του. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐπιλέγει συνειδητὰ νὰ συνεργήσει μὲ τὸν πονηρό (ὅπως τὰ πειραματικὰ ”ἐμβόλια”), ἀπομακρύνει τὴν θεία προστασία καὶ ἀνοίγει «πνευματικὲς πόρτες», ἐπιτρέποντας στὶς σκοτεινὲς δυνάμεις νὰ ἐπηρεάσουν τὴ ζωή του.
Ἡ Λίμνη Γκοσαϊκούντα (Gosaikunda) σχετίζεται ἄμεσα καί δραματικά μέ τό πρόσφατο δυστύχημα, καθώς βρίσκεται στήν καρδιά τῆς περιοχῆς πού ἐπλήγη σφοδρά. Ἡ Γκοσαϊκούντα βρίσκεται ἐντός τοῦ Ἐθνικοῦ Πάρκου Λανγκτάνγκ. Ἡ ξαφνική πλημμύρα κατέστρεψε τά μονοπάτια καί τίς γέφυρες πρόσβασης. Ἡ Γκοσαϊκούντα εἶναι ἡ πηγή τοῦ ποταμοῦ Τρισούλι (Trishuli). Ὁ φονικός χείμαρρος λάσπης πού ξεκίνησε ἀπό τόν παγετώνα Λανγκτάνγκ Λίρουνγκ χύθηκε στόν ποταμό Μπότε Κόσι καί κατέληξε κατευθείαν στόν Τρισούλι. Ἔτσι, ὅλο τό ποτάμιο σύστημα κάτω ἀπό τήν Γκοσαϊκούντα φούσκωσε ἐπικίνδυνα, σαρώνοντας τά χωριά (ὅπως τό Syabrubesi καί τό Timure) πού ἀποτελοῦν τίς πύλες εἰσόδου γιά τήν ἱερή λίμνη. Οἱ πιστοί θεωροῦν ὅτι στό κέντρο τῆς παγωμένης αὐτῆς λίμνης τοῦ Λανγκτάνγκ, κάτω ἀπό τό νερό, διακρίνεται ἕνας μεγάλος βράχος πού μοιάζει μέ ξαπλωμένο εἴδωλο τοῦ Θεοῦ Σίβα. Συνεπῶς, γιά ἕναν Ἰνδουιστή, ἡ πορεία ἀπό τό Λανγκτάνγκ πρός τό Καϊλάς δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα τουριστικό μονοπάτι, ἀλλά μία ἱερή διαδρομή μέσα ἀπό τά σημεῖα ὅπου περπάτησε καί κατοικεῖ ἡ σημαντικότερη θεότητά τους.
Στήν μυθολογία, τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ Σίβα —καί συγκεκριμένα ἡ ἐνέργεια ἀπό τό Τρίτο του Μάτι (Trinetra)— συνδέεται ἄμεσα μέ τό λιώσιμο τῶν πάγων καί τήν πύρινη καταστροφή. Ὅταν ὁ Σίβα ἀνοίγει τό τρίτο του μάτι, ἐκπέμπει μιά συμπυκνωμένη κοσμική ἀκτίνα φωτός καί φωτιᾶς (Jyoti). Ἡ θερμότητα αὐτή εἶναι τόσο ἀκραία πού μπορεῖ νά λιώσει ἀκαριαία τούς αἰώνιους παγετώνες τῶν Ἰμαλαΐων, νά ἐξατμίσει ποτάμια καί νά μετατρέψει τά βουνά σέ λάβα. Ὁ πιό γνωστός μῦθος ἀναφέρει ὅτι ὅταν ὁ θεός τοῦ ἔρωτα, ὁ Καμαντέβα, προσπάθησε νά διακόψει τόν διαλογισμό τοῦ Σίβα στά παγωμένα βουνά, ὁ Σίβα ἄνοιξε τό τρίτο του μάτι καί τό βλέμμα του τόν κατέκαψε μετατρέποντάς τον σέ στάχτη, ἐνῶ γύρω του οἱ πάγοι ἄρχισαν νά λιώνουν βίαια.
Οἱ γεωλόγοι πού ἐξετάζουν τίς δορυφορικές φωτογραφίες ἀπό τό «Ground Zero» (Planet Labs) παρατήρησαν ὅτι τίς τελευταῖες 24 ὧρες πρίν ἀπό τήν κατάρρευση τοῦ παγετώνα, σημειώθηκε μιά ἀνεξήγητα ἀπότομη καί μαζική τήξη χιονιοῦ καί πάγου στήν κορυφή. Ἐνῶ τήν προηγούμενη ἡμέρα τά βουνά ἦταν κατάλευκα, τήν ἡμέρα τοῦ δυστυχήματος ὁ πάγος ἐμφανίστηκε «γυμνός» λόγω αἰφνίδιας θερμότητας.
Ἡ Δορυφορικὴ Καταγραφή: Οἱ συγκριτικὲς δορυφορικὲς εἰκόνες ἔδειξαν ὅτι τὴν ἡμέρα πρὶν ἀπὸ τὴν καταστροφή, ἡ κορυφὴ τοῦ βουνοῦ εἶχε χάσει μὲ ἀσυνήθιστα βίαιο τρόπο τὸ λευκό της «κάλυμμα» χιονιοῦ. Ὅπως προειδοποιοῦν οἱ ἐπιστήμονες, τὰ φράγματα αὐτῶν τῶν λιμνῶν, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦνται ἀπὸ χαλαροὺς βράχους, χῶμα καὶ πάγο (μορᾶνες), δέχονται τεράστια πίεση. Ὅταν ἕνας παγετώνας ἀποκολληθεῖ (ὅπως συνέβη στὸ Λανγκτάνγκ) καὶ πέσει μέσα σὲ μιὰ τέτοια λίμνη, τὸ φυσικὸ ἀνάχωμα ὑποχωρεῖ ἀκαριαῖα, προκαλώντας τὶς φονικὲς πλημμύρες GLOF.
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ: Ἡ λαϊκὴ ἀντίδραση τοῦ Νεπὰλ ἦταν παραδειγματική, ὅταν ἀρνήθηκαν τὰ λιπάσματα τῆς Δύσης, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν συνέβη αὐτὸ μὲ τὰ δηλητηριασμένα ψευτοεμβόλια τῆς Δύσης.
Τό Νεπάλ ἄρχισε νά δέχεται καί νά χρησιμοποιεῖ χημικά λιπάσματα στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 (συγκεκριμένα τό 1952–1953). Μέχρι τότε, ἡ γεωργία τῆς χώρας βασιζόταν ἀποκλειστικά σέ παραδοσιακές, τοπικές ὀργανικές μεθόδους (κοπριά ζώων, κομπόστ κ.λπ.). Τό 1966 ἱδρύθηκε ὁ κρατικός ὀργανισμός Agriculture Inputs Corporation (AIC), ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε πλέον ἐπίσημα τήν μαζική εἰσαγωγή, διανομή καί ἐπιποίηση τῶν λιπασμάτων ἀπό τήν παγκόσμια ἀγορά. Σχεδόν κάθε χρόνο, κατά τήν κρίσιμη περίοδο τῆς σπορᾶς (μόλις ἀρχίζουν οἱ μουσῶνες), τό σύστημα ἐφοδιασμοῦ καταρρέει λόγω γραφειοκρατίας ἤ διεθνῶν τιμῶν. Οἱ ἀγρότες μένουν χωρίς λίπασμα καί βλέπουν τήν παραγωγή τους νά καταστρέφεται, μετανιώνοντας πού ἔχασαν τήν παραδοσιακή αὐτάρκεια πού εἶχαν μέ τήν κοπριά καί τό κομπόστ. Τὰ χημικὰ λιπάσματα δίνουν μιὰ ἀκαριαία, τεχνητὴ «ἔνεση» θρεπτικῶν συστατικῶν στὸ φυτό, ἀλλὰ ταυτόχρονα σκοτώνουν τοὺς φυσικοὺς μικροοργανισμούς, τοὺς μύκητες καὶ τοὺς γαιοσκώληκες τοῦ ἐδάφους. Αὐτοὶ οἱ ζωντανοὶ ὀργανισμοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ παραδοσιακὰ ἀπέσπασαν τὰ θρεπτικὰ συστατικὰ ἀπὸ τὴν κοπριὰ καὶ τὸ κομπόστ καὶ τὰ μετέτρεπαν σὲ τροφὴ γιὰ τὰ φυτά. Ὅταν οἱ ἀγρότες καταλάβαιναν τὴν παγίδα καὶ προσπαθοῦσαν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν κοπριὰ ἢ στὰ φυτικά λιπάσματα, διαπίστωναν ἔντρομοι ὅτι ἡ σοδειὰ κατέρρεε τελείως.
Οἱ ξένες πολυεθνικές ἑταιρεῖες καί οἱ μεγάλοι εἰσαγωγεῖς ἄσκησαν ἔμμεσες ἀπειλές καί ἰσχυρές πιέσεις στούς φτωχούς ἀγρότες τοῦ Νεπάλ, ἐγκλωβίζοντάς τους σέ ἕνα σύστημα ἀπόλυτης ἐξάρτησης. Οἱ φτωχοὶ ἀγρότες, μὴ ἔχοντας τὴν οἰκονομικὴ ἀντοχὴ νὰ μείνουν χωρὶς παραγωγὴ μέχρι νὰ «θεραπευτεῖ» φυσικὰ τὸ χῶμα, ἀναγκάζονταν νὰ ἐπιστρέψουν γονατιστοὶ στὶς πολυεθνικές καὶ νὰ ἀγοράσουν ξανὰ τὰ χημικά τους. Ἦταν ἕνας τέλειος, ἀόρατος μηχανισμὸς ὑποδούλωσης: τὸ ἴδιο τὸ ἔδαφος εἶχε γίνει «τοξικομανὲς» καὶ ἐξαρτημένο ἀπὸ τὰ προϊόντα τῶν ἑταιρειῶν. Ὅταν οἱ ἀγρότες συνειδητοποίησαν ὅτι ἡ γῆ τους καταστρεφόταν, ὀργανώθηκαν σέ ἰσχυρά ἀγροτικά κινήματα (ὅπως ἡ Ὁμοσπονδία Ἀγροτῶν τοῦ Νεπάλ – ANPFa). Μέσα ἀπό αὐτά, ξεκίνησαν τήν «ἀποτοξίνωση» τοῦ ἐδάφους, δημιουργώντας συλλογικές Τράπεζες Παραδοσιακῶν Σπόρων (Community Seed Banks) καί ἐφαρμόζοντας τήν ἐμπειρική μέθοδο τῆς σταδιακῆς προσθήκης ὀργανικῆς ὕλης, ὥστε νά ξαναζωντανέψουν οἱ μικροοργανισμοί.
Αὐτή ἡ μαζική στροφή πρός τήν αὐτάρκεια ἀπείλησε ἄμεσα τά κέρδη τῶν ἑταιρειῶν, οἱ ὁποῖες ἀπάντησαν μέ σκληρές καί ὕπουλες μεθόδους: Οἱ πολυεθνικές, χρησιμοποιώντας τούς νόμους περί «πνευματικῆς ἰδιοκτησίας» (patents), κατηγόρησαν τά ἀγροτικά κινήματα ὅτι ἀντάλλασσαν «παράνομους» σπόρους. Ἀπείλησαν ἔμμεσα τούς ἀρχηγούς τῶν κινημάτων μέ ὑπέρογκα πρόστιμα καί δικαστικές διώξεις, ἰσχυριζόμενες ὅτι οἱ παραδοσιακές ποικιλίες εἶχαν «μολυνθεῖ» ἤ «κλαπεῖ» ἀπό δικές τους πατέντες. Οἰκονομικός Ἐκβιασμός τῶν Κοινοτήτων: Ἑταιρεῖες καί μεσάζοντες ἀπέκλεισαν ὁλόκληρα χωριά πού πρωτοστατοῦσαν στά κινήματα. Ἀρνοῦνταν νά ἀγοράσουν ὁποιοδήποτε ἄλλο προϊόν τους (π.χ. γάλα, κρέας ἤ φροῦτα), προσπαθώντας νά τούς ἐξαθλιώσουν οἰκονομικά γιά νά σπάσουν τήν ἀντίστασή τους. Οἱ ἑταιρεῖες πίεσαν τήν κυβέρνηση νά διακόψει τίς ἐπιδοτήσεις πρός τούς ἀγρότες πού ἐπέστρεφαν στήν βιολογική γεωργία. Παράλληλα, ἐξαπέλυσαν ἐκστρατεῖες προπαγάνδας στά μέσα ἐνημέρωσης, ἰσχυριζόμενες ὅτι ἡ παραδοσιακή γεωργία θά ὁδηγοῦσε τή χώρα σέ «γενικό λιμό», χαρακτηρίζοντας τούς βιοκαλλιεργητές ὡς «ἐχθρούς τῆς προόδου».
Παρά τίς ἀπειλές αὐτές, τά κινήματα ἄντεξαν. Ἡ ἀποφασιστικότητα τῶν ἀγροτῶν νά σώσουν τή γῆ τοῦ Νεπάλ ὁδήγησε τελικά σέ μία τεράστια νίκη: τήν ἐπίσημη κατοχύρωση τοῦ δικαιώματος τῆς «Διατροφικῆς Κυριαρχίας» (Food Sovereignty) στό Σύνταγμα τῆς χώρας, προστατεύοντας νομοθετικά τούς τοπικούς σπόρους καί τίς παραδοσιακές μεθόδους ἀπό τήν ἀσύδοτη δράση τῶν πολυεθνικῶν.
Τό Σύνταγμα τοῦ Νεπάλ (Ἄρθρο 36 τοῦ Συντάγματος τοῦ 2015) ἀποτέλεσε ἕναν ἱστορικό θρίαμβο παγκοσμίου κλίμακας γιά τά ἀγροτικά κινήματα. Αὐτή ἡ νομική καί κοινωνική νίκη ἄλλαξε ριζικά τήν πορεία τῆς χώρας, προστατεύοντας τούς φτωχούς καλλιεργητές ἀπό τίς ἔμμεσες ἀπειλές τῶν πολυεθνικῶν. Μέ τήν συνταγματική αὐτή διάταξη, τό Νεπάλ ἔγινε μία ἀπό τίς ἐλάχιστες χῶρες στόν κόσμο πού ἀναγνωρίζουν τή διατροφή ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀνάγκη, ἀλλά ὡς θεμελιῶδες δικαίωμα. Οἱ ἀγρότες ἔχουν τό ἀπαραβίαστο δικαίωμα νά διατηροῦν, νά ἀναπαράγουν καί νά ἀνλλάσσουν τούς παραδοσιακούς τους σπόρους, καθιστώντας παράνομη ὁποιαδήποτε προσπάθεια ξένων ἑταιρειῶν νά τούς ἐπιβάλουν πατέντες ἤ νά τούς διώξουν ποινικά. Ἀπαγορεύτηκαι ἡ ἀθρόα καί ἀνεξέλεγκτη εἰσαγωγή ξένων, μεταλλαγμένων ἤ ἐπιδοτούμενων τροφίμων καί χημικῶν πού καταστρέφουν τήν τοπική οἰκονομία. Τό Παράδειγμα τοῦ Σικκίμ καί τῶν Ἱμαλαΐων: Ἐπηρεασμένοι ἀπό γειτονικές περιοχές, πολλοί δήμοι στό Νεπάλ (ὅπως στήν κοιλάδα Κατμαντού καί σέ ὀρεινές ζῶνες) κήρυξαν τά χωριά τους ὡς «100% Βιολογικά». Φυσική Ἀποτοξίνωση: ἀγρότες χρησιμοποίησαν τή μέθοδο τῆς «ἐνεργοῦς κοπριᾶς» καί τοῦ Jham (τοπικά βιολογικά σκευάσματα). Μέσα σέ 3 ἕως 5 χρόνια, οἱ μικροοργανισμοί τοῦ ἐδάφους ἐπέστρεψαν, τό σκληρό «τσιμεντωμένο» χῶμα μαλάκωσε καί ἡ γῆ ἄρχισε νά ἀποδίδει ξανά ἐξαιρετικές σοδειές, βασιζόμενη ἀποκλειστικά σέ παραδοσιακά λιπάσματα. Γιά νά σπάσουν ὁριστικά τό μονοπώλιο τῶν πολυεθνικῶν, τά κινήματα ἵδρυσαν περισσότερες ἀπό 100 κοινοτικές τράπεζες σπόρων σέ ὅλη τη χώρα. Ἐκεῖ συγκεντρώθηκαν καί διασώθηκαν πάνω ἀπό 200 σπάνιες ποικιλίες τοπικοῦ ρυζιοῦ, καλαμποκιοῦ καί ὀσπρίων πού εἶναι φυσικά ἀνθεκτικές στίς ἀσθένειες καί στήν ξηρασία τῶν Ἱμαλαΐων. Ὅταν οἱ ἑταιρεῖες ἀπειλοῦσαν νά σταματήσουν τήν προμήθεια σπόρων, οἱ ἀγρότες ἁπλῶς κατέφευγαν στήν κοινοτική τους τράπεζα, ἀντλώντας δωρεάν σπόρους μέ τήν ὑποχρέωση νά ἐπιστρέψουν διπλάσια ποσότητα μετά τή συγκομιδή. Τά μεγάλα ἔργα ὑποδομῆς πού θά προστάτευαν τή χώρα καί θά ἀπεγκλώβιζαν τούς ἀγρότες ἀπό τήν ἀπειλή τῶν πλημμυρῶν ὑπέστησαν συστηματικό σαμποτάζ καί μποϊκοτάζ (boycott). Οἱ πολυεθνικοί κολοσσοί τῶν χημικῶν, σέ συνεργασία μέ διεθνεῖς κατασκευαστικές ἑταιρεῖες καί διεφθαρμένους μεσάζοντες, πολέμησαν μέ κάθε τρόπο τά ἔργα αὐτά γιά δύο βασικούς λόγους: Τό Σαμποτάζ: Ὅταν τά ἀγροτικά κινήματα πίεσαν γιά τήν κατασκευή τοπικῶν, μικρῆς κλίμακας ἀρδευτικῶν δικτύων καί φραγμάτων συγκράτησης φερτῶν ὑλικῶν, οἱ ἑταιρεῖες ἀντέδρασαν. Τα ἔργα αὐτά θά ἐπέτρεπαν στούς ἀγρότες νά ἔχουν σταθερό νερό καί προστασία ἀπό τίς ξαφνικές πλημμύρες τύπου GLOF. Ἡ Παγίδα: Ἄν ὁ ἀγρότης εἶχε ἐλεγχόμενο νερό, θά μπορούσε νά ἐφαρμόσει παραδοσιακές μεθόδους ἀμειψισπορᾶς (rotation) καί φυσικῆς λίπανσης. Οἱ ἑταιρεῖες χρησιμοποίησαν τό οἰκονομικό τους βάρος γιά νά μπλοκάρουν τίς χρηματοδοτήσεις ἀπό διεθνεῖς τράπεζες ἀνάπτυξης. Πίεζαν νά κατευθυνθοῦν τά κονδύλια μόνο σέ «μεγάλα ἔργα» πού ἐξυπηρετοῦσαν τή δική τους βιομηχανική ἀνάπτυξη, ἀφήνοντας τίς ἀγροτικές κοινότητες γυμνές ἀπέναντι στή μανία τοῦ νεροῦ. Κάθε φορά πού μιά ξαφνική πλημμύρα σάρωνε τήν κοίλη τοῦ ποταμοῦ Λέντε ἤ τοῦ Μπότε Κόσι καί κατέστρεφε τίς σοδειές, οἱ πολυεθνικές ἔβρισκαν τήν εὐκαιρία νά ἐμφανιστοῦν ὡς «σωτῆρες». Μετά τήν καταστροφή, μοίραζαν δωρεάν «ἀνθρωπιστικά πακέτα» πού περιεῖχαν ἀποκλειστικά δικούς τους ὑβριδικούς σπόρους καί χημικά λιπάσματα. Μποϊκόταραν συστηματικά ὁποιοδήποτε κρατικό σχέδιο γιά τήν ἀνάπτυξη ἀνθεκτικῶν τοπικῶν ὑποδομῶν, διότι ἡ φτώχεια καί ἡ εὐαλωτότητα τῶν ἀγροτῶν στίς πλημμῦρες ἦταν ἡ δική τους ἐγγύηση ὅτι οἱ κοινότητες θά παρέμεναν ἐξαρτημένες ἀπό τά δικά τους προϊόντα. Αὐτό τό μποϊκοτάζ ὁδήγησε τά ἀγροτικά κινήματα σέ μιά ριζοσπαστική ἀπόφαση: σταμάτησαν νά περιμένουν τήν κρατική ἤ διεθνῆ χρηματοδότηση. Μέ τήν μέθοδο τῆς «Κοινοτικῆς Ἐργασίας» (Shramadan), οἱ ἀγρότες μαζεύτηκαν καί ἔχτισαν μόνοι τους, μέ πέτρες καί τοπικά ὑλικά, πρόχειρα ἀναχώματα καί κανάλια ἀποστράγγισης.
Ὅση αὐτάρκεια, ἀλληλεγγύη καί ἡρωισμό κι αν ἐπέδειξαν οἱ ἀγρότες μέ τά παραδοσιακά ἀναχώματα τοῦ Shramadan, αὐτά τά ἔργα ἦταν καί παραμένουν «πρόχειρα» ἀπέναντι στή βιβλική μανία τῆς φύσης. Ὅταν ἀποκολλᾶται μιά μᾶζα 400 ἑκατομμυρίων τόνων πάγου ἀπό τά 5.200 μέτρα (ὅπως συνέβη στό Λανγκτάνγκ) καί προκαλεῖται ἕνα φαινόμενο GLOF (ξαφνική πλημμύρα παγετωνικῆς λίμνης), ἡ δύναμη τοῦ νεροῦ μετατρέπεται σέ ἕνα «κινούμενο τσιμέντο» ἀπό λάσπη καί βράχια. Ἡ Διπλή Παγίδα: Οἱ ἀγρότες βρέθηκαν ἐγκλωβισμένοι: ἀπό τή μία πλευρά οἱ πολυεθνικές μποϊκόταραν τά μόνιμα, κρατικά, βαρέως τύπου τσιμεντένια ἔργα ὑποδομῆς, καί ἀπό τήν ἄλλη, ἡ κλιματική ἀλλαγή κατέστησε τά παραδοσιακά τους μέσα ἀνεπαρκῆ. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ἡ πρόσφατη καταστροφή ἦταν τόσο σαρωτική, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἡ «Διατροφική Κυριαρχία» καί ἡ κοινοτική ἐργασία χρειάζονται ἐπειγόντως διεθνῆ καί ἐπιστημονική ὑποστήριξη μέ συστήματα ἔγκαιρης προειδοποίησης, ὥστε νά μήν θρηνοῦμε θύματα κάθε φορά πού βαζει το «χέρι» του ὁ Σίβα στά ψηλά βουνά.-
