Εξοργίζει η προκλητικά επιλεκτική στάση των αρμόδιων, εν προκειμένω στην Σούπερ Λίγκα.
Θίχτηκε… ο εγωισμός τους και κάλεσαν τάχα σε απολογία τον Παναιτωλικό, άκουσον, για ένα πανό των οργανωμένων, που αγκαλιάστηκε από όλη την Ελλάδα, με αναφορά στις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού («Όρμα τους»). Η οποία Μαρία Καρυστιανού αγωνίζεται για την δικαίωση των 57 χαμένων ψυχών της τραγωδίας των Τεμπών, μαζί και του παιδιού της. Για το κατάπτυστο πανό που υψωνόταν πριν καιρό φόρα παρτίδα από οπαδούς του Ολυμπιακού, «εξυμνώντας» τον δολοφόνο Βασίλη Ρουμπέτη, ούτε λόγος όμως…
Κι όμως, η ξαφνική ευαισθησία του πειθαρχικού της Σούπερ Λίγκας… μίλησε και είπε να επέμβει, βάζοντάς τα με την αγρινιώτικη ΠΑΕ για την ενέργεια των οπαδών της, που βρήκε από όλο τον κόσμο ανταπόκριση! Ένα μήνυμα αληθινό, ένα μήνυμα ψυχής που κάθε ένας θέλει να βροντοφωνάξει προς την χαροκαμένη μάνα που παλεύει να βρει δικαιοσύνη για το κακό που συνέβη. Για το κακό που έχει ονοματεπώνυμα υπεύθυνων και την συγκάλυψη στο έγκλημα να συνεχίζεται προκλητικά από την κυβέρνηση. Αλήθεια, εκεί στο Μαξίμου πώς επέτρεψαν στην Σούπερ Λίγκα να τολμήσει να ζητήσει τα ρέστα από τον Παναιτωλικό;
Για το ντροπιαστικό πανό που είχαν αναρτήσει πριν μήνες στα γήπεδα (μπάσκετ και ποδόσφαιρο) οι οπαδοί του Ολυμπιακού, υπέρ του καταδικασμένου εγκληματία Ρουμπέτη (που δολοφονήθηκε), δεν άνοιξε μύτη. Δεν έγινε το παραμικρό για τον δολοφόνο του οπαδού του Παναθηναϊκού, Μιχάλη Φιλόπουλου. Κανείς δεν είπε τίποτα για εκείνο το εμετικό πανό που τον αναδείκνυε… ως ήρωα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Θα πει κάποιος, πως μπορεί εκείνο το πανό να μην αφορούσε ματς… Σούπερ Λιγκ. Μπορεί να αφορούσε Ευρώπη, Κύπελλο. Basket League oτιδήποτε. Και πάλι όμως. Τι σημαίναι αυτό; Ατιμωρησία και σιωπή; Και τώρα στην σέντρα… τον Παναιτωλικό; Επιλεκτική μνήμη και στάση σε σημείο εξοργιστικό και απαντήσεις φυσικά δεν δίνει κανείς.
Δείτε εδώ:









ΗΛΙΟΥ ΦΑΙΝΟΤΕΡΟΝ ΔΙΟΤΙ ΘΙΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΠΟ-ΚΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΛΗΣΤΑΡΧΙΑΣ ΜΑΖΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ.
ΤΩΡΑ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ
«Μέριασε, βράχε, να διαβώ», το κύμ’ ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο.
«Μέριασε! Μες στα στήθη μου, που ’σαν νεκρά και κρύα,
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
5
Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, μ’ εθέριεψε η κατάρα
του κόσμου που βαρέθηκε, του κόσμου που ’πε τώρα,
βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου ώρα.