Το Gerrymandering είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται στις πολιτικές επιστήμες. Πρόκειται για μια δόλια στρατηγική, όπου στην ουσία δεν επιλέγουν οι ψηφοφόροι τον πολιτικό, αλλά ο πολιτικός επιλέγει τους ψηφοφόρους του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του Gerrymandering είναι η πράξη της σύναψης του Κογκρέσου, των κρατικών νομοθετικών ή άλλων πολιτικών ορίων, για να ευνοήσει ένα πολιτικό κόμμα ή έναν συγκεκριμένο υποψήφιο για εκλεγμένο αξίωμα.
Το Gerrymandering συχνά οδηγεί στην εκλογή αξιώματος δυσανάλογων πολιτικών από ένα κόμμα και δημιουργεί περιοχές ψηφοφόρων που είναι κοινωνικοοικονομικά, φυλετικά ή πολιτικά όμοιοι, ώστε η εκάστοτε εξουσία να είναι ασφαλής από πιθανούς αμφισβητίες. Το κοινό είναι σε μεγάλο βαθμό κλειστό από τη διαδικασία. Τα πολιτικά κόμματα είναι υπεύθυνα για τις παραμορφωμένες νομοθετικές αλλαγές, που το προωθούν.
Έχοντας σκιαγραφήσει το τι είναι το gerrymandering στην πολιτική, ας μεταφερθούμε στον χώρο της υγείας και της διοικούσας εκκλησίας. Η ιατροπολιτική της ύστερης νεωτερικότητας, έχει μετατρέψει τον άνθρωπο από Υποκείμενο σε Αντικείμενο. Ο ασθενής πλέον δεν επιλέγει τον γιατρό, αλλά ο γιατρός επιλέγει τον ασθενή του και μπορεί να τον απορρίπτει μάλιστα! Ο άνθρωπος πλέον είναι μόνιμα υποψήφιος ασθενής, που δεν έχει δικαίωμα ούτε στην αυτοπαραίτηση, είτε με βιολογικούς όρους είτε με πνευματικούς(ας θυμηθούμε κάποιους που υπερασπίζονται την ευθανασία), αλλά υποχρεούται να ικετεύει για αθανασία. «Μια υποχρεωτική όμως αθανασία θα ήταν εξ΄ολοκλήρου μια κόλαση» (Χρήστος Γιανναράς), με άλλα λόγια αθανασία με το ζόρι δεν γίνεται. Η μετοχική γνώση κερδίζεται μόνο μέσα από το άθλημα της ελευθερίας.
Μιας που μιλάμε για ελευθερία, είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε λόγο για το Gerrymandering στην Εκκλησία. Παρατηρούμε κι εδώ το ανορθόδοξο πολιτικό φαινόμενο, αντί ο πιστός να επιλέγει τον ιερέα κτλ, να επιλέγει ο ιερέας τον πιστό, σε μια ορθοδοξία μάλιστα που μιλάει για έναν Θεό που δεν είναι προσωπολήπτης!!!
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ κατά την ορθόδοξη αυθεντική εκκλησιαστική συνείδηση είναι η φυσική κατάσταση υπάρξεως του ανθρώπου (το κατά φύσιν) .Μέσα από αυτή τη θεόνομη και θεοκεντρική σχέση (κοινωνία ανθρώπου – Θεού) απορρέει και η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού του ανθρώπου, που προϋποθέτει την ανεξαρτησία από κάθε αναγκασμό. Η επίσημη όμως Εκκλησία, δρα σαν πολιτικό κόμμα, που αναζητά τις προϋποθέσεις της ελευθερίας στον συλλογικό βίο, που είναι σχήματα κοσμικά. Η διοικούσα εκκλησία πλένει τα μυαλά μας πολύ σχολαστικά, γιατί στην ορθοδοξία η ελευθερία είναι η εθελούσια αυταπάρνηση της κοσμικής ζωής, που συνιστά υπέρβαση κάθε διαφοράς και συλλογική μετάθεση από την εθνικότητα, στην εν Χριστώ Υπερεθνικότητα, τη μεταστοιχείωση του εγωκεντρισμού σε πρόσωπο. ‘Έτσι έχοντας λοξοδρομήσει, αναζητά πιστούς που συνήθως περιορίζονται στην τυπολατρία μεν, αλλά έχουν σοβαρή έλλειψη ορθόδοξων βιωματικών εμπειριών (πχ κάθαρση, φωτισμός, θέωση) που είναι η ραχοκοκαλιά της ορθόδοξης παράδοσης. Το ορθόδοξο εκκρεμές από χριστοκεντρικό και υπακοή στο θέλημα του Θεού, μετατοπίστηκε κοσμικά στον ανθρωποκεντρισμό.
Το Gerrymandering τελικά έχει εισβάλει για τα καλά στη ζωή μας και αλλοίωσε τους θεσμούς, οι οποίοι παρασκηνιακά λειτουργούν σαν lobby, όχι ως ομάδα πίεσης υπέρ της κοινωνίας, αλλά ως ομάδες προστασίας και διατήρησης της ίδιας τους της διαφθοράς.
Βούλγαρη Μαρία, Πολιτικός Επιστήμονας
Πηγές
www.greenlane.com (κλασσικές μελέτες)
Ενθάδε–Επέκεινα του είναι , Χρήστος Γιανναράς
Επίμετρο «Θεολογία ελευθερίας και θεολογία απελευθερώσεως» , μακαριστός Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός
