Η αλήθεια των συγκλονιστικών γεγονότων που αφορούν το πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (ειδικά εκείνα της περιόδου της Μεγάλης Εβδομάδος) όπως περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη – πέρα από την ιστορική τους σημασία -εμπεριέχουν σε κάθε πρόταση , ακόμη και σε κάθε λέξη, ανεκτίμητα πνευματικά μαργαριτάρια, τα οποία έρχονται να ενισχύσουν και εδραιώσουν την βεβαιότητα ότι οι Ευαγγελιστές έγραψαν απλά την αλήθεια που βίωσαν.
Είναι ξεκάθαρο σε κάθε καλοπροαίρετο μελετητή–αναγνώστη ότι οι Ευαγγελιστές έγραψαν πραγματική ιστορία, διότι διηγούνται απλώς τα γεγονότα και τίποτα περισσότερο. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανέναν δεν επαινούν, κανέναν δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν από μόνα τους, κινούμενοι πάνω στις ράγες της αντικειμενικής αφήγησης, χωρίς συναισθηματικές ωραιοποιήσεις και σκοπιμότητες. Γράφουν απλά αυτά που είδαν, όχι εκείνα που ενδεχομένως κάποιος να φανταστεί ότι ποθούσαν να δουν ή να βιώσουν!
Δεν εξιδανικεύουν χαρακτήρες, δεν λιβανίζουν και δεν αγιοποιούν πρόσωπα. Περιγράφουν λεπτομερώς ακόμη και τις δικές τους ‘’πτώσεις’’ γεγονός που αποτελεί από μόνο του ακλόνητο τεκμήριο ειλικρίνειας και αληθείας, όσον αφορά όλα τα γεγονότα που περιγράφονται στα Ευαγγέλια. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον απόστολο Πέτρο τον πιο θερμό, ενθουσιώδη και αυθόρμητο στις αντιδράσεις του μαθητή του Ιησού.
Ο Πέτρος ήταν ο έξαρχος των αποστόλων ο Πρωτοκορυφαίος. Δεν βρίσκουμε όμως πουθενά στην Αγία Γραφή καμιά εξιδανίκευση της προσωπικότητας του. Δεν πλάθεται για αυτόν κανένας φωτοστέφανος δόξης και αγιότητας. Αντίθετα, οι ελλείψεις του, τα ελαττώματά του, τα λάθη του, όλα «στη φόρα», με κορυφαία του πτώση, την τριπλή άρνηση του Διδασκάλου του εκείνο το φοβερό βράδυ της Μ.Πέμπτης, ξημερώνοντας η Μ Παρασκευή, στην αυλή του Άννα του αρχιερέα, συνοδευόμενη μάλιστα με κατάρες και όρκους («ο δε ήρξατο αναθεματίζειν και ομνύειν ότι ουκ οίδα τον άνθρωπον τούτον», κατά Μάρκον κεφ.ιδ στιχ.71).
Αλήθεια πως είναι δυνατόν να αρνηθεί με όρκους και κατάρες τον Δάσκαλό του εκείνος που λίγο καιρό πριν ομολόγησε πρώτος απ’ όλους τους μαθητές Του την Θεότητα Του; («Συ εί ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος» Ματθ. Κεφ ιστ στ 16). Εκείνος που ελάχιστες ώρες πριν, στο όρος των Ελαιών διαβεβαίωνε κατηγορηματικά ενώπιον όλων τον διδάσκαλό του, ότι ακόμη και αν όλοι κλονιστούν στην πίστη και τον εγκαταλείψουν, εκείνος θα παρέμεινε ακλόνητος («αποκριθείς δε ο Πέτρος είπεν αυτώ: ει πάντες σκανδαλισθήσονται εν σοι, εγώ ουδέποτε σκανδαλισθήσομαι» Ματθ. Κεφ. κστ’ στ 33), για να εισπράξει την απάντηση από τον Ιησού : «αμήν λέγω σοι ότι εν ταύτη την νυκτί πριν αλέκτωρ φωνήσαι, τρίς απαρνήση με».
Κι εκείνος ενθουσιώδης καθώς ήταν δεν προβληματίστηκε απ’ αυτά τα λόγια, αλλά συνέχισε με πιο κατηγορηματικό τρόπο να ισχυρίζεται: ‘Κι αν ακόμη χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου , με κανένα τρόπο δεν θα σε αρνηθώ… και το ίδιο είπαν και όλοι οι υπόλοιποι μαθητές’ («καν δέη με συν σοι αποθανείν, ου μη σε απαρνήσομαι. Ομοίως δε και πάντες οι μαθηταί είπον» Ματθ. Κεφ. κστ. στ 35). Η πραγματικότητα όμως διέψευσε και εκείνον και τους λοιπούς μαθητές («και αφέντες αυτόν έφυγον πάντες», Κατά Μάρκον κεφ. ιδ. στ 50) διότι η πτώση είναι δυστυχώς σύμφυτη της ανθρώπινης φύσης, καθόσον βαδίζει συνήθως αγκαλιασμένα με τον εγωισμό και τα μεγάλα λόγια
Ο ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο αυτή την σκηνή της τριπλής άρνησης και συγκεκριμένα λέει οτι : καθώς ο πρωτοκορυφαίος των μαθητών του τον αρνούνταν για τρίτη φορά και ταυτόχρονα ακουγόταν το λάλημα του πετεινού «στραφείς ο Κύριος ενέβλεψε τω Πέτρω». (Κατά Λουκά κεφ κβ στιχ 61). Δηλαδή εκείνη την στιγμή ο ανακρινόμενος Ιησούς, γύρισε προς την αυλή και έριξε ένα παρατηρητικό βλέμμα στον μαθητή του που τον αρνούνταν με κατάρες και όρκους. Αυτό το βλέμμα συνέτριψε με την αλήθεια και τον πόνο που εμπεριείχε , τον εσωτερικό κόσμο του Πέτρου. Έσκισε την ψυχή του στα δύο, ντροπιάστηκε, ταπεινώθηκε…. βγήκε έξω και έκλαψε πικρά μετανοιωμένος για την πτώση του.
Φανταστείτε τον την επόμενη ημέρα, να παρακολουθεί συγκλονισμένος από μακριά τον εξευτελισμό και το απίθανης βιαιότητας και μοχθηρίας μαρτύριο του Δασκάλου του (εμπτυσμοί, ραπίσματα, κολαφίσματα, γρονθοκοπήματα) τον οποίον εκείνος πρώτος αρνήθηκε. Τι πιο φυσικό να θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο να θεωρείται μαθητής Του. Εκείνη η ματιά Του… εκείνο το βλέμμα Του καθώς γύρισε και τον κοίταξε το προηγούμενο βράδυ εκεί στην αυλή του αρχιερέα, που δεν μπορούσε να ζυγίσει αν είχε μέσα του περισσότερο παράπονο , απογοήτευση ή κατανόηση, του χαράκωνε την ψυχή και τον κατέτρεχε συνεχώς….ειδικά όταν είδε από μακριά το σώμα Του να κρέμεται γυμνό και καταπληγωμένο επί του Σταυρού.
Δεν παρευρέθηκε ούτε στην αποκαθήλωση ούτε στην ταφή. Από ντροπή;… Από τύψεις;.. ποιος ξέρει ;…..Κανείς δεν μπορεί να σκιαγραφήσει την θλίψη, την ψυχική και συναισθηματική του κατάσταση εκείνο το φοβερό τριήμερο που κρύβονταν και εκείνος μαζί με τους υπόλοιπους μαθητές (‘’δια τον φόβο των Ιουδαίων’’). Το βέβαιο είναι ότι βαθειά μέσα του θεωρούσε ανάξιο τον εαυτό του να θεωρείται μαθητής Του. Το συμπέρασμα αυτό μπορεί να εξαχθεί με μεγάλη πιθανότητα, από το γεγονός ότι όταν ο άγγελος το πρωί της Κυριακής φέρνει το μήνυμα της Αναστάσεως του Κυρίου πρώτα στις μυροφόρες, λέει κατά λέξη «υπάγετε είπατε τοις μαθηταίς αυτού και τω Πέτρω».
Η ειδική αναφορά να μην εξαιρεθεί ο Πέτρος από τους μαθητές του Ιησού, αλλά να μεταφέρουν και σε εκείνον το αναστάσιμο μήνυμα, έχει προφανώς να κάνει με το πώς εκείνος βίωνε την πράξη της αρνήσεώς του. Ναι μεν είχε μετανιώσει και κλάψει πικρά έξω από την αυλή του αρχιερέα, αυτό όμως δεν μπορούσε να απαλύνει την θλίψη μέσα του και να αποσείσει το βάρος της πράξης του από την συνείδησή του, που συνεχώς τον έλεγχε, όσον αφορά την αναξιότητά που επέδειξε στο να καλείται Μαθητής του Ιησού, εφόσον την κρίσιμη στιγμή προτίμησε την άρνηση (και μάλιστα τριπλή) από την ευθύνη και τις συνέπειες της ομολογίας του.
Όταν λοιπόν το πρωί της Κυριακής ήρθε η Μαρία η Μαγδαληνή έντρομη για να αναγγείλει σε εκείνον και τον Ιωάννη ότι : «ήραν τον Κύριον εκ του μνημείου και ουκ οίδαμεν που έθηκαν αυτόν», του’ φυγε ο φόβος, βγήκε από το σπίτι που κρύβονταν και άρχισε ξαφνιασμένος να τρέχει μαζί με τον Ιωάννη για να δουν τι συμβαίνει με τα ίδια τους τα μάτια.
Ο Ιωάννης, καθότι πιο νέος, έφτασε μεν πρώτος, αλλά κοντοστάθηκε στην ανοικτή είσοδο του μνημείου και περίμενε τον Πέτρο. Όταν έφτασε και εκείνος – με το θάρρος και την ορμητικότητά που τον διέκρινε – μπήκε πρώτος στο μνήμα και είδε στο έδαφος τα οθόνια (πάνινες λουρίδες με τις οποίες σαβανώνανε εκείνη την εποχή το νεκρό σώμα) και το σουδάριο (ξεχωριστό ύφασμα με το οποίο είχαν σκεπάσει-δέσει το κεφάλι του Ιησού) να βρίσκεται όχι στο πάτωμα (μαζί με τα οθόνια) αλλά τυλιγμένο χωριστά εκεί δίπλα με σπουδή και τάξη. Τότε μαζί με τον Ιωάννη που εν τω μεταξύ είχε και εκείνος μπει στο εσωτερικό του τάφου και παρατηρούσε με απορία και θαυμασμό, πίστεψαν ότι δεν είχε κλαπεί το σώμα αλλά είχε όντως αναστηθεί ο Ιησούς, καθώς μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχαν κατανοήσει πραγματικά τι σημαίνει «ότι δεί αυτόν εκ νεκρών αναστήναι» (Κατά Ιωάννη κεφ κ, στίχοι 4-9)
Το βράδυ της ίδιας ημέρας ενεφανίσθη στους μαθητές του ο Ιησούς (πλην Θωμά που απουσίαζε) και μάλιστα ενώ ήταν κλεισμένοι (με τις πόρτες ασφαλισμένες) σε κάποιο σπίτι φοβούμενοι τον όχλο που προφανώς τους αναζητούσε και δείχνοντάς τους τις πληγές Του, τους διαβεβαίωσε για την ανάστασή του (και εκείνοι ‘εχάρησαν ιδόντες τον Κύριον’) καθόσον μέχρι τότε η ανθρώπινη φύση τους ήταν λογικό να αμφισβητεί το γεγονός, ψάχνοντας προφανώς μάταια κάποια λογική εξήγηση για το γεγονός του κενού τάφου και την εξαφάνιση του νεκρού σώματος Του.
Μετά από όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα οι ευαγγελιστές μας διαβεβαιώνουν ότι ο Ιησούς συνέχισε να εμφανίζεται σε διάφορους μαθητές Του μέχρι την ημέρα της αναλήψεώς Του στους ουρανούς, φροντίζοντας όμως πριν την ανάληψή του να αποκαταστήσει στο αποστολικό αξίωμα το μαθητή που τον αρνήθηκε (δηλ. τον Πέτρο) ωθώντας τον σε τρείς διαδοχικές ομολογίες πίστης και αγάπης κάνοντας του τρείς φορές την ίδια ερώτηση «Σίμων Ιωνά αγαπάς με; ….ναι Κύριε συ οίδας ότι φιλώ σε. Λέγει αυτώ, ποίμενε τα πρόβατά μου » με τις οποίες επανόρθωσε το αμάρτημα της τριπλής αρνήσεως του (Κατά Ιωάννη κεφ. κα, στιχ. 15-17).
Η πράξη του αυτή ήταν αναγκαία προκειμένου να καταδείξει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο σε όλους εμάς, ότι ο Κύριός μας δεν στέκεται στην πτώση μας (όσο μεγάλη και αν είναι) καθόσον είναι βέβαιο ότι από την στιγμή που γεννηθήκαμε, συνεχώς θα σκοντάφτουμε και θα πέφτουμε ανηφορίζοντας το μονοπάτι της ζωής μας. Ο Χριστός μετράει το σήκωμα ….την έγερση, τη μετάνοια.
Η μετάνοια όμως για να συμβεί προϋποθέτει την συνειδητοποίηση της πτώσης και την αποδοχή της ως τέτοια, καθόσον στην σημερινή εποχή, βαπτίζοντας με ευκολία ως «δικαίωμα» κάθε μας πτώση, όχι μόνο δυσκολευόμαστε να σηκωθούμε αλλά πολύ περισσότερο συνηθίζοντάς την, πρώτα την εκλογικεύουμε με διάφορες δικαιολογίες και κατόπιν την αποδεχόμαστε ως κάτι φυσιολογικό. Αυτή δυστυχώς είναι μια πορεία βεβαίας συνειδησιακής στρέβλωσης και αλλοίωσης που ο σημερινός άνθρωπος βιώνει πλέον όχι μόνο σε ατομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, ένα βίωμα μιας αφόρητης ψυχικής μοναξιάς, που οδηγεί αναπόφευκτα στην τραγωδία του σημερινού ανθρώπου να ζει δηλαδή αποκομμένος (συνειδητά ή ασυνείδητα) από την πηγή της ζωής και της ακένωτης χαράς που προσφέρει η οικοδομή μιας ειλικρινής σχέσης με τον ίδιο τον Δημιουργό του.
Δομέστικος
