Γράφει ο Ιταλός Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Με καθαρό μυαλό. Αφού αφήσαμε την τελετή πίσω μας και, κυρίως, την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ για την ορκωμοσία του, ως 47ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να ξεδιπλωθεί μπροστά μας, για λίγες ώρες.
Πολλή ρητορική δεινότητα & μερικές παραχωρήσεις, τυπικές, στις τρέχουσες μόδες της εποχής. Τουλάχιστον στην αρχή. Pro forma, προκαταβολικά, για τυπικούς λόγους προφανώς αναγκαίους. Όπως ο φόρος τιμής στη μνήμη του αδικοχαμένου μάρτυρα των φυλετικών διακρίσεων, του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ένα είδωλο, πλέον, μιας φυλετικής ενσωμάτωσης που ο Τραμπ την θεωρεί πια δεδομένη. Και η οποία είναι προφανής.
Και μετά, όμως, φτάνουμε στην ουσία της ομιλίας. Και είναι βαριά η ουσία. Πολύ βαριά, και το καταλαβαίνεις αυτό κοιτάζοντας τις έκπληκτες, και υπερβολικά αποσβολωμένες, άφωνες, εκφράσεις των προσώπων των παρευρισκομένων εκεί, πρώην Προέδρων ιδιαίτερα. Όχι μόνο του Μπάιντεν, που το να τον αποκαλέσουμε έκπληκτο θα ήταν, πλέον, υπερβολικά γενναιόδωρο.
Επανεκκίνηση, αναβίωση της Αμερικανικής βιομηχανίας, αυτοκινητοβιομηχανίας και των άλλων κλάδων της οικονομίας, της Αμερικάνικης οικονομίας φυσικά.
Οι ΗΠΑ θα ανακτήσουν το προβάδισμα. Θα ξαναγίνουν πρωτοπόροι. Και θα αποκαταστήσουν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, σε όλο τον κόσμο. Και θα ανοίξουν νέα σύνορα … νέους ορίζοντες. Διαστημικό πρόγραμμα … με στόχο την κατάκτηση του Άρη… Είμαστε οικοδόμοι, επιχειρηματίες, πρωτοπόροι. Είναι στην η φύση μας, λέει ο Τραμπ, είναι η κλίση μας, το ταλέντο μας. Έχουμε χτίσει έναν Νέο Κόσμο. Ανοίξαμε νέες προοπτικές. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, μας λέει…
Η μόνη ρητή αναφορά στην εξωτερική πολιτική ήταν μια αναφορά του στον McKinley, τον Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ*, τον 25ο Πρόεδρο των ΗΠΑ. Τον περιγράφει ως έναν μεγάλο Πρόεδρο. Ένα ορόσημο. Και ο ΜακΚίνλεϊ σημαίνει, για τον Τραμπ, τον έλεγχο της διώρυγας του Παναμά, αυτή τη φορά σε μια αποφασιστική αντι-κινεζική ενέργεια.
[*Ο Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ (1843 – 1901) ήταν ο 25ος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος και δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια των πρώτων 6 μηνών, την άνοιξη του 1901 στη Νέα Υόρκη, της δεύτερης θητείας του ως πρόεδρος, από έναν αναρχικό Ρωσικής καταγωγής. Ο Ρεπουπλικάνος ΜακΚίνλεϊ, καθοδήγησε την Αμερική στην νίκη του Ισπανοαμερικανικού πολέμου, ανύψωσε φορολογικούς δασμούς ώστε να προστατεύσει την Αμερικανική Βιομηχανία. Το 1896 εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ και ανανεώθηκε η 2η θητεία του το 1900, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του, μια και δολοφονήθηκε.]
Άλλες αναφορές στην εξωτερική πολιτική, σε άλλες χώρες του κόσμου, απουσιάζουν παντελώς. Δεν αναφέρει ούτε αντιπάλους ούτε φίλους.
Αυτό που έχει σημασία για τον Τραμπ είναι, μόνο, η Αμερική. Η δική του Αμερική. Η οποία οδεύει προς μια νέα Χρυσή Εποχή ανάπτυξης. Που υποδεικνύεται από την «κοινή λογική».
Φυσικά, αναφέρθηκε στην κρίση της Γάζας. Και μίλησε για την επιστροφή των Ισραηλινών ομήρων στα σπίτια τους. Και το τέλος των εχθροπραξιών. Αλλά αυτό είναι, στην πραγματικότητα, μόνο μια νύξη, μια υπόδειξη. Χωρίς καν να αναφέρει τον φίλο του, τον Νετανιάχου.
Γενιές & γενιές Αμερικανών πατριωτών έχουν σφυρηλατήσει αυτή τη μεγάλη χώρα επίμονα, λέει με υπερηφάνεια. Που κατασκεύασαν τα πάντα. Που νίκησαν τον φασισμό & τον κομμουνισμό. Είμαστε η Αμερικανική υπόσχεση, το Αμερικάνικο όνειρο, που ξεθώριασε μεν αλλά τώρα θα ξαναλάμψει πάλι στο στερέωμα. Θα παλέψουμε & θα νικήσουμε, όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν… μας λέει…
Θα ξαναγίνουμε το μεγαλύτερο έθνος. Η Αμερική θα χαίρει σεβασμού & θαυμασμού. Θα νικήσουμε, είμαστε ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο, κυρίαρχο έθνος. Η Χρυσή Εποχή μας μόλις άρχισε… μας λέει…
Μια ομιλία, φυσικά, για εσωτερική χρήση μόνο, αποκλειστικά για τους Αμερικανούς, που κάτι τέτοια τους συγκινούν, τους κολακεύουν. Και όμως μπορεί κανείς να διακρίνει μια σκληρότητα στα λόγια & τις εκφράσεις του και την ακραία αποφασιστικότητα του νέου Προέδρου.
Κάτι που μας κάνει να καταλάβουμε ένα πράγμα ξεκάθαρα.
Η Αμερική που εκπροσωπεί ο Τραμπ είναι επικεντρωμένη, εξ ολοκλήρου, στον εαυτό της, στην Αμερική για τους Αμερικάνους, που θα ξαναγίνει μεγάλη, και θα την βγάλει από τον βούρκο της παρακμή της, στο οποίον έχει μισοβουλιάξει.
Είναι μια βιομηχανική Αμερική, που δουλεύει & παράγει. Μια Αμερική που ανήκει σε αυτούς που δουλεύουν σκληρά, των εργατών, των υπαλλήλων, των εργατοϋπαλλήλων… Όχι, δεν είναι πια εκείνη η Αμερική, που μέχρι τώρα ξέρατε, των κερδοσκόπων, των τζογαδόρων, που ξύνουν τα νύχια τους και κερδίζουν λεφτά, της χρηματιστηριακής οικονομίας, που καθόριζε τις πολιτικές του ΝΑΤΟ. Αδιαφορώντας για τον Αμερικανικό λαό.
Για να το απλοποιήσουμε το πράγμα, είναι η Αμερική του λαϊκισμού. Η Τρίτη Αμερικανική πολιτική κουλτούρα, που για πρώτη φορά, εγκαθίσταται αποφασιστικά και εδραιώνεται στον Λευκό Οίκο, για πρώτη φορά.
Για πρώτη φορά, γιατί πρόκειται για έναν διαφορετικό Τραμπ, από αυτόν που ξέραμε μέχρι τώρα, τον ήπιο Τραμπ της πρώτης προεδρικής θητείας, τον διστακτικό ισορροπιστή. Τώρα έρχεται πιο διεκδικητικός, πιο αποφασιστικός και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Και σίγουρα πολύ πιο πρωτότυπος.
Ωστόσο, όλα αυτά τα παραπάνω, δεν αρκούν για να εφησυχάσουμε ότι έρχεται μια νέα εποχή ειρήνης στον κόσμο. Ο Τραμπ θέλει την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής, θέλει να γίνει ο ηγεμόνας. Και θα εργαστεί σκληρά, αποφασιστικά, με νύχια & δόντια για να το πετύχει. Χωρίς να κοιτάξει κανέναν κατάματα. Πάνω απ’ όλα, δεν θα κοιτάξει στην κακομοίρα την Ευρώπη που, στα μάτια του, είναι φανερό ότι στερείτε ουσίας, περιεχομένου. Είναι απλά ένα ακρωνύμιο, που στερείται πραγματικότητας, μιας Ευρώπης ανεδαφικής, που έχασε τον προσανατολισμό της.
Γι’ αυτόν, για τον Τραμπ, υπάρχουν μόνο η Ρωσία & η Κίνα. Οι πραγματικοί αντίπαλοι του. Με τους οποίους πρέπει να αναμετρηθεί, να συγκριθεί και, αν χρειαστεί για να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής, να συγκρουστεί. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι ένα απλό πεδίο αντιπαράθεσης, μάχης. Και κατάκτησης.
Και η Ευρώπη; Απλά… δεν υπάρχει.
Και είναι, αντικειμενικά, δύσκολο να διαφωνήσεις μαζί του, για αυτή την εκτίμηση του.
ΠΗΓΗ: https://electomagazine.it/trump-trump-trump-e-ora/
Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
