Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα απόσπασμα από το δοκίμιο του μεγάλου Έλληνα διανοητή Τσιρόπουλου Ε. Κων/νου. Ο τίτλος του βιβλίου είναι Αυτοψία της Εποχής και εκδόθηκε το 1966. Να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο δοκίμιο αποτελούσε εξωσχολικό βοήθημα για τα παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου, ενώ σήμερα είναι παντελώς άγνωστο. Δείγμα του Παρηκμασμένου Ελληνικού πολιτισμού.
Δόξα τω Θεώ όμως, κυκλοφορεί ακόμη και μπορείτε να το προμηθευτείτε και να το μελετήσετε.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ε. Τσιρόπουλος
Μέρος Β – Η ευθύνη του Πολιτισμού
Η Ρίζα του Κακού
Ένας πολιτισμός δεν μνημονεύεται από βιομηχανικά επιτεύγματα ή από επιτυχημένα οικονομικά προγράμματα. Δεν τα παραγνωρίζει κι’ όλα αυτά, αλλά ξέρει πως τέτοιου είδους αθλήματα δεν αντηχούν με τον τόνο της αιωνιότητας.
Τον τόνο αυτό τον έχουν μονάχα τα έργα της ανθρώπινης ψυχής, έργα αγωνίας κι Ελευθερίας. Τ’ άλλα όλα είναι γεννήματα κι έργα της φθοράς που τα τιμούμε και τα σεβόμαστε μονάχα εφ’ όσον βοηθούν στην απελευθέρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας από την μέγγενη της ανάγκης. Όταν όμως αντί ν’ απελευθερώσουν, αυτά, τα υλικά πράγματα και επιτεύγματα, δουλώνουν την ψυχή του ανθρώπου και της κρύβουν το αιώνιο ριζικό της, βυθίζοντας την σε νάρκη, τότε είναι εχθρικά κι απορριπτέα από τον συνειδητό άνθρωπο.
Ένα απολυταρχικό καθεστώς που στηρίζεται στα υλικά πράγματα και επιτεύγματα, θέλει η κεντρική εξουσία, το Κράτος, να εκφράζει τον παλμό του πολιτισμού, οι εντολές του να φτάνουν και να παραβιάζουν όλες τις συνειδήσεις, ακόμα και εκείνες που μέσα στο μυστήριο της Δημιουργίας.
Για ένα απολυταρχικό καθεστώς, η οικονομική κοινωνία και το κράτος είναι τα βασικά φαινόμενα της Ιστορίας. Ο άνθρωπος είναι επιφαινόμενο. Ανάγκη, λοιπόν, ο άνθρωπος ν’ απονευρωθεί : όχι μονάχα να υποταγεί στον φόβο του κολασμού και της εξορίας ή του θανάτου. Κάτι άλλο, βαθύτερο πρέπει να γίνει, κάτι ριζικότερο : ν’ απονευρωθεί ηθικά ο άνθρωπος, να πάψει να πιστεύει πως έχει συνείδηση, πως έχει ψυχή και αποτελεί, μέσα στην εγκοσμιότητα, τον τόνο του Αιωνίου.
Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτή η απονεύρωση χρειάζεται να δηλητηριαστεί η συνείδηση από τον μηδενισμό. Όταν η συνείδηση ξυλιάσει, πεθάνει, τότε ο άνθρωπος δανείζετε τη συνείδηση του από την αυθεντία του Κράτους.
Το Κράτος, από όργανο και υπηρέτης της συνείδησης για την ολοκλήρωση του ανθρώπου, πετυχαίνει την φοβερή, απάνθρωπη αντιστροφή : γίνεται αυτό ο σκοπός και η γραφειοκρατία η δύναμη του. Με βάση αυτή την αντιστροφή, δικαιούται το Κράτος, και τις συνειδήσεις να παραβιάζει, και σε σφαγές να προβαίνει, και μέτρα σκληρότατα να χρησιμοποιεί προκειμένου να νεκρώσει τις συνειδήσεις και να πετύχει την απόλυτη επιβολή του, δηλαδή να νεκρώσει και να κάνει αληθινό, κοινωνικό και οικονομικό επιφαινόμενο της ζωής τον άνθρωπο.
Νόμος και σκοπός γίνεται η συνεχής αποβλακωτική δικαίωση του του Κράτους.
Όταν η πίστη στο υπέρλογο χαθεί στη ζωή εισέρχεται το παράλογο. Η εμφάνιση του Κομμουνισμού στον αιώνα μας είναι, ακριβώς, η τραγικότερη έκφραση του παράλογου.
Τι γίνεται όμως μέσα σ’ ένα καθεστώς που γέννησε η απανθρωπία του παράλογου όταν , ξαφνικά, σηκώσουν το ανάστημα τους κάποιες συνειδήσεις, κάποιοι άνθρωποι ζωντανοί, που η ύπαρξη τους κρυφόκαιγε από τη θεάρεστη αγωνία της Ελευθερίας ; Τι γίνεται όταν αυτές οι συνειδήσεις έχουν από το Θεό τη δωρεά του λόγου, της δημιουργίας δια του λόγου κι εκφράζουν μέσω αυτής, τον πόνο και το πάθος του ανθρώπου που ασφυκτιά μέσα στην τυραννία ;
Τότε φυσικά, το Κράτος, θα επιδιώξει να εξουθενώσει αυτούς τους αντάρτες που αψήφησαν την παγωνιά και την απάθεια της κρατικής θρησκείας, που ξεπετάχτηκαν μέσα στη συλλογική νάρκωση των συνειδήσεων ανεμίζοντας την άγια μάχαιρα της ελευθερίας του δημιουργού και του ανθρώπου που θέλει να σκέφτεται, ν’ αποφασίζει το Κράτος γι’ αυτόν, για το πνεύμα του, για τη συνείδηση του.
Όταν ο άνθρωπος ξαφνικά ξεφύγει από την πολιορκία του παράλογου και πιστέψει πως δεν πεθαίνει, πως έχει μέσα του την αιώνια ψυχή, τότε δεν φοβάται τον θάνατο, ενώ η Απολυταρχία τον τρέμει. Και τον πολεμά. Εν ονόματι τίνος ; Όχι φυσικά εν ονόματι τοης Ελευθερίας και της Δημοκρατίας για τα οποία δικαιούται αλλά και οφείλει ν’ αγωνίζεται ένα Κράτος. Τον πολεμά εν ονόματι της αοριστίας του παράλογου, εν όνοματι και της διατήρηση της νάρκωσης των συνειδήσεων και της ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ εν ονόματι της μαζικοποίησης του.
