Επειδή η Μαρία Καρυστιανού φαίνεται νά επηρεάζει αρκετά, μήπως χρειάζεται μία πιό προσεκτική ματιά?
Κάνω μία σκέψη:
τά αφεντικά έχουν ρίξει πολλά λεφτά στόν έλεγχο τών συνειδήσεων.
Στόν έλεγχο τής κοινωνίας καί τής πραγματικότητας.
Θά άφηναν (σέ..) μιά Μαρία νά χαλάσει τό σχέδιο?
Η Μαρία είναι ένα κοινωνικό γεγονός.
Δέν είναι ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση.
Η πολιτική πρέπει νά προστατεύει από αιτίες παραγωγής δυστυχίας.
Επομένως, πρέπει νά είναι τουλάχιστον, ένα επίπεδο πάνω καί όχι νά εκπορεύεται απ’ τήν κοινωνική δυστυχία.
Ποιό είναι τό μέτρο τής δυστυχίας για τόν καθένα?
Πώς αντιλαμβάνεται τήν απόδοση δικαιοσύνης?
Πόσοι άνθρωποι ενωμένοι επιβάλλουν πολιτική αλλαγή?
Σέ ποιά κατεύθυνση ?
Εάν η πολιτική είναι ένα συγκινησιακό φαινόμενο, ο καθένας δικαιούται νά επιβάλλει τήν προσωπική του
κατάσταση.
Κάνουμε πολιτική στά καφενεία, στά πηγαδάκια, στίς λαϊκές αγορές, στά πληκτρολόγια, στά ψιλικατζίδικα..
Πρέπει επιτέλους, νά διαχωρίσουμε τήν πολιτική από τό προσωπικό δράμα.
Αυτή η ψυχολογία κάνει παρέες, κλίκες, ομάδες, συμφέροντα καί υπόκοσμο.
Η λογική τής κλίκας φτιάχνει τό παρακράτος.
Πάνω σέ έναν ανώριμο λαό.
Για τήν προσωπική εκτόνωση.
Χωρίς ίχνος κοινωνικής δικαιοσύνης.
Δικαιοσύνης για όλους !
Καί όταν η ψυχολογική δραματουργία σπάει τά μούτρα τού λαού, τότε, επιστρέφει τό αφεντικό στό θρόνο
χωρίς κόπο παρά μόνον για τό τένις ή τό γκόλφ..
Τό προσωπικό δράμα δέν μπορεί νά είναι πολιτική πρόταση.
Αυτό πουθενά αλλού στόν σύγχρονο κόσμο, δέν θά απασχολούσε πέρα από θεατρική παράσταση, σοβαρή μέν, αλλά, θεατρική..
Η Μαρία Καρυστιανού για τούς νεκρούς στό Μάτι, δήλωνε ότι δέν πρέπει νά τά ρίχνουμεόλα στό κράτος!
Μέχρι πού τής έτυχε τό φλουρί!
Πότε ήταν πιό σοφή ?
Χάντζος Φίλιππος
