1) Δέν είναι παγανιστική γιορτή.
2) Είναι άλλη μία αρρωστημένη κατάσταση.
Ο παγανισμός στόν βαθμό πού μπορεί σήμερα, νά γίνει κατανοητός, είναι η σύνδεση μέ τή Φύση.
Εδώ επεμβαίνει η θρησκευτικο-κεντρική ερμηνεία καί βλέπει αυτή τή σύνδεση ώς δαιμονισμό.
Δέν ήταν πάντα..
Οι ερμηνείες είναι πλέον δύσκολες έως αδύνατες αφού άλλο ήταν τότε, τό φυσικό περιβάλλον, η κατάσταση τών ανθρώπων καί η σχέση τους μέ τή φύση ενώ δέν μπορούμε παρά θεωρητικές νά κάνουμε προσεγγίσεις κι εδώ βολεύει -βιαστικά- νά βάζουμε τό ανερμήνευτο πλέον, εντός τής επικράτειας τού διαβόλου..
Ακάθεκτοι στή συνέχεια, αναπαριστούμε μιά πολύ-πολύ κακή διαδρομή τής Ιστορίας όπου άνθρωποι εντελώς ακατάλληλοι από πολλές πλευρές, επέδρασαν στήν εξέλιξη τού πιό σημαντικού ζητήματος στήν παγκόσμια Ιστορία: τήν εξέλιξη τής ανθρωπότητας υπό τήν νέα διαμόρφωση τού Χριστιανισμού.
Εξίσου επιπόλαια, συνεχίζουμε τήν κακή ερμηνεία..
Ο παγανισμός ήταν βίωμα φυσικής δυνάμεως, ήταν η βιολογική ευρωστία, η αρμονία ανθρώπων μέ τή Φύση καί μεταξύ τους.
Τόση ήταν η αντίληψη, τόση η δυνατότητα βιώματος, τόση η προοπτική υπέρβασης κι άν ένα ενοχλεί είναι η απουσία τού Θεού τής Βίβλου.
Όμως, παντού υπάρχει τό αποτύπωμα τού Θεού εντός τής Φύσεως καί ίσως, αυτό τό εξελικτικό στάδιο έπρεπε νά προϋπάρξει ώστε αργότερα, νά υπάρχουν οι βάσεις αναφοράς.
Τό θέμα είναι τεράστιο καί μόνο μέ ατέλειωτη αλαζονεία θά φιλοδοξούσαμε νά τό καλύψουμε εντός τριών παραγράφων.
Αυτό πού θά έπρεπε νά αναγνωριστεί είναι η ανάγκη τού βιώματος τής φυσικής αρμονίας όχι ώς αμαρτία, αλλά, ώς αναγκαστική πρότερη κατάσταση – τήν πλέον υπερβατική εκείνης τής εποχής – ενώ ο Χριστιανισμός δέν έρχεται παντού ώς τσουνάμι καταστροφής, αλλά, ώς ιδιαίτερο πνευματικό κίνημα πού τελικά καί επικράτησε κι έτσι μπορεί νά γίνει αποδεκτό μέ τά εργαλεία τής σύγχρονης ιστορικής έρευνας.
Βλέπουμε λοιπόν, ότι παντού υπεισέρχονται παράμετροι καί διαστάσεις ενός σύνθετου φαινομένου.
Δέν μπορούμε νά λέμε ότι αυτό είναι παγανιστικό καί νά τό πετάμε στή φωτιά ακριβώς όπως σήμερα, κάποιοι ψυχοπαθείς καίνε εκκλησίες προφασιζόμενοι ότι ο χριστιανισμός φταίει γιά τά δεινά δύο χιλιάδων χρόνων..
Η δυναμική πού θά μπορούσαμε νά αποκαλέσουμε παγανισμό, συνεχίζει ασταμάτητα νά επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Ο παγανισμός τής εποχής τού Χριστού καί τών Πατέρων, ήταν σέ φάση παρακμής.
Ποιό ήταν τό μέσο κίνησης τής εποχής?
Ο κρατισμός..
Ο κρατισμός σταύρωσε τόν Χριστό, όχι ο παγανισμός!
Τά συμφέροντα κάποιων παλιανθρώπων διαπλεκόμενα από τή βάση τής κοινωνίας στήν κορυφή, πόσο σημερινό!..
Είναι τά συμφέροντα πού πάντα σταυρώνουν τήν πνευματικότητα..
Άν δέν ήταν ο Χριστός καί ήταν ο Διόνυσος, ο σταυρός πάλι θά έμπαινε σέ λειτουργία.
Αυτό πού ενοχλούσε σφόδρα ήταν η ηθική κατάσταση τής ζωής πού αυτόματα, ακύρωνε τήν τοπική μαφία.
Άν ο Διόνυσος παρείχε ισχυρό πρότυπο αυτόνομης ζωής, αυτόν θά σταύρωναν..
Τόν καιρό εκείνο ο αρχαίος κόσμος ήταν σέ παρακμή.
Όπως καί σήμερα είμαστε σέ αποσύνθεση.
Τί μήνυμα περνά ο σημερινός κόσμος στόν απλό παρατηρητή?
Ότι χώρες ολόκληρες, φορτωμένες εκκλησίες καί σταυρούς, βρίσκονται σέ κατάσταση δαιμονική καί ώς πρός τά φαινόμενα, θά είχε δίκιο.
Επομένως, ο κριτής στό μέλλον θά συμπέραινε ότι ο χριστιανισμός είναι..τού διαβόλου και ώς πρός τά γραφόμενα τού παρατηρητή, θά είχε δίκιο!..
Αυτό πού αντιμετωπίζουμε σήμερα, είναι άκρως αρρωστημένο.
Καί σά νά ζούμε τήν εποχή τού Χριστού, η δαιμονικά ηδονική ψυχοπαθολογία, τώρα πιά, σταυρώνει τή ψυχή..
Καί χειρότερα από τότε, η εξουσία δέν πλένει, αλλά, τρίβει τά χέρια από ικανοποίηση γιά τήν πώρωση τής κολασμένης φαντασίας σέ μεγάλους καί μικρούς..
Χάντζος Φίλιππος
