Θεσσαλία Σεπτέμβριος 2023. Εικόνες καταστροφής, ανθρώπινου πόνου και απόγνωσης, σε ένα τοπίο επερχόμενης σήψης. Είναι δύσκολο να χωρέσει ο νους, το μέγεθος της τραγωδίας…
Καμένη γη και πλημμυρισμένες εκτάσεις, σε έναν τόπο που προσπαθεί να βρεί τη δύναμη, να μετρήσει τις πληγές του. Νεκροί που πνίγηκαν στη λάσπη του κάμπου, ξεβράστηκαν στο λιμάνι του Βόλου και αγνοούμενοι που όλοι ελπίζουμε να βρεθούν και να είναι καλά. Περιουσίες που εξαφανίστηκαν μέσα στη λάσπη ή εξαϋλώθηκαν στις πυρκαγιές. Θεατές, στο ίδιο έργο, με τον πολίτη- ψηφοφόρο, σε ρόλο κομπάρσου και έναν περιοδεύοντα θίασο ατάλαντων μπουλουκτσήδων,να έρχονται, για μια απρογραμμάτιστη αυλαία, σε ένα μουδιασμένο όσο και απρόθυμο κοινό..
Καρδίτσα 2021. Ξυπνάνε μνήμες για το πόσο αναποτελεσματική ήταν, τόσο η αντιμετώπιση, όσο και η στήριξη του κρατικού φορέα στους πληγέντες. Μέχρι σήμερα, συντοπίτες μας, ζουν σε παραπήγματα και ακόμα έχουν να λαβαίνουν τις αποζημιώσεις, από το επιτελικό κράτος.
Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες, μα το αποτέλεσμα, το ίδιο αποκαρδιωτικό. Έργα που διατέθηκαν με συμβάσεις σε λίστες γνώριμων θαμώνων του μαξίμου και αποτέλεσμα, που το λιγότερο επισύρει ποινική δίωξη….σε μία χώρα που τηρεί το σύνταγμα ..σε μία χώρα που ο θεσμοφύλακας των ελευθεριών, είναι ο πολίτης και όχι ο τοπικός βλαχοδήμαρχος, πλαισιωμένος από θλιβερούς πραιτωρόμπατσους.
Λέγαμε κάποτε, πως η ζωή, δίνει τα πιο ευφάνταστα σενάρια… τείνω να διαφωνήσω ως προς αυτό, κρίνοντας, όχι από την στατική ανυπαρξία των κατά φαντασία μόνο κυβερνώντων, που συνοφρυωμένοι, βγαίνουν να πουν το ποίημα, αλλά από την αδράνεια των πληγέντων, που ακόμα προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους.
Είναι κοινή πεποίθηση, όσο κι αν θέλουν να σε πείσουν για το αντίθετο, πως ο πολίτης, μετατρέπεται σε μονάδα, που όσο κι αν φωνάξει, ή διαμαρτυρηθεί, θα αναγκαστεί, να εναρμονιστεί με το πρόγραμμα, παρά τις…αναποδιές.
Πρώτα δειλά βήματα, επί χρηματηστηριακού κραχ, για το οποίο ο ολετήρας σημίτης, ποτέ δεν αντιμετώπισε τις ευθύνες της καταστροφής και πρόβα τζενεράλε, επί κόβιντ, όταν οι ατομικές ελευθερίες, έγιναν το πιο σύντομο ανέκδοτο στην ελληνικη επικράτεια, ο αγροφύλακας, που δεν θα ήταν ικανός, ούτε για να ρυθμίζει την κίνηση, στα φανάρια του χωριού, είχε έλεγχο, που θα πηγαίνεις και πότε θα βγαίνεις από το σπίτι σου, η μικροβιοφοβική κυράτσα δικαιώθηκε, η επιστήμη έφαγε λογοκρισία από ξεπεσμένους κυρ παντελήδες που πιάσαν στασίδι στα κανάλια και η ιατρική, από κλάδος αξίας και αρωγής στον άνθρωπο, έγινε σαιντ κικ του ζορό.
…κι όμως, όλα αυτά, δεν πτόησαν το επιτελικό κράτος, που μετρούσε πρωτιές, σε νεκρούς ανά εκατομμύριο, σε ανελευθερία, σε φίμωση της έκφρασης στον τύπο. Ανταμοίφθηκε, η σωστή η κλεισούρα, η υπεύθυνη, με ένα γενναιόδωρο 41% επί των ψηφισάντων (24% επί όσων είχαν δικαίωμα ψήφου)
Κάπως έτσι ξεκινήσε και η δεύτερη θητεία του μωυσή, που το κόλπο με τη μαγκούρα, για να ανοίγει τη θάλασσα, μάλλον το χρωστάει.
Άμεσα έγιναν ορατές οι προθέσεις και μπορώ να πω, δεν εξέπληξαν κανέναν. Πράσινη ανάπτυξη, προτεραιότητα στην αποκατάσταση ατόμων με διαφορετικότητα, Φεμινάζι ατζέντα με το γρηγόρη με τη φούστα στα φανάρια, πολιτική ορθότητα, ανάθεση υπουργικών θώκων σε δικηγοράκους, που δεν έχουν ιδέα από εξωτερική πολιτική, αλλά είναι έμπιστοι, διαπλεκόμενοι και τους ενώνουν κοινά συμφέροντα…
Φαίνεται ίσως υπερβατική, είναι όμως αναγκαία η αναφορά στο μεγαλύτερο πλάνο, ώστε να μπορέσουμε να αναλογιστούμε τι συμβαίνει στον τόπο μας.
Οι κανόνες δεν αλλάζουν και η επιλογή προσώπων, γίνεται με γνώμονα τις ίδιες αρετές…
Σε μια καρικατούρα της δημακρατίας, που ονομάζεται κοινοβουλευτισμός, δεν υπάρχει λαϊκή βούληση. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο- κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται και το θάρρος της γνώμης σου, κουκουλώνεται σε ένα παραβάν, που περισσότερο σαν αποχωρητήριο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, αν σκεφτεί κανείς το αποτέλεσμα.
Η ενασχόληση με την πολιτική, δεν είναι πλέον…όχι ότι ποτέ ήταν στη μεταπολίτευση, μέσο ώστε να προσφέρεις, αλλά άρμα. Προβολής, ανέλιξης, αποκατάστασης. Μιά φορά κι έναν καιρό, τότε, που ακόμα βαστούσε η παραμύθα της ιδεολογίας, με τα μπλε και πράσινα καφενεία, είχαν και κάτι για να μαλώσουν. Στην εποχή που φούστηδες και τσεκουροπαλικάρια, γίνανε μαλλιά κουβάρια όμως, η αντιπαράθεση μετατοπίζεται, στο ποιός μιλάει καλύτερα αγγλικά ή ποιός έβγαλε έρπη από τις πιέσεις που δέχθηκε…
Φαιδροί, δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, περιμένοντας,ακόμα ένα θάμα, μιας και είναι δύσκολο να πιστέψεις πως η αναποτελεσματικότητα, η ανακολουθία, η πολιτική αλλά και φυσική ανυπαρξία των αρχοντοκανίς σαλονιού, που γαβγίζουν, όταν τους πεί το αφεντικό, δεν έχει στοιχίσει και δεν έχει στείλει τους αριβίστες της φαυλοκρατίας αδιάβαστους στον πολιτικό τους θάνατο.
Ίσως, λέω ο αφελής, η φτωχοποίηση του έλληνα, να παίζει σημαντικό ρόλο, στην διολίσθηση σε όλο και χαμηλότερα επίπεδα. Όταν δεν ξέρεις αν θα μπορέσεις να βγάλεις τον μήνα, είναι δύσκολο να μπορέσεις να ανησυχήσεις, για το πως θα είναι ο τόπος σου, σε δέκα χρόνια από τώρα, όσο κι αν τα σημάδια, είναι πιο έντονα κι από το φώς του τρένου που έρχεται καταπάνω σου.
Ίσως και να είναι ο μόνος τρόπος, να συνεχίσεις να εκλέγεις τον βλαχοέπαρχο με τη βούλα, για να παίρνει κι εκείνος μέρος στη νομή της εξουσίας, ενώ η κατάσταση, όλο και χειροτερεύει. Η ελληνική πολιτική σκηνή, είναι ηθοποιία για άσχημους που έχουν ταλέντο, στο να κάνουν τα πάντα ακόμα πιο δυστοπικά γύρω τους.
Άγγιγμα του μίδα από την ανάποδη, από ανεπάγγελτους γυρολόγους, χωρίς γνώση , κατάρτιση, ή έστω λαϊκή αποδοχή… που συνεχίζουν να επαναπροτείνονται, γιατί…και ποιόν να βγάλεις τώρα… που όταν τρυπώσουν στην επιθυμητή θέση, μπαίνουν σε μουγκαφόν, για το υπόλοιπο της θητείας.
Η προσωπική γνώμη περισσεύει και η κομματική γραμμή καλύπτει κάθε απόφαση- ψήφισμα- δράση, με κάποιες απέριττες πινελιές παραφωνίας, μα νον τρόπο, έτσι, για να δείξουμε πως είμαστε και αυτόνομοι, μέχρι να τραβήξουν το λουρί.
Μοιάζει το όλο τοπίο με μια άτυπη σοβιετία, όπου ο προμοταρισμένος κατ’όνομα κυβερνήτης, έχει ένα μέλημα. Να κάνει πιστευτό ότι διεκπεραιώνει το έργο που του ανέθεσαν…και όταν αυτό πηγαίνει στον πάτο του Παγασητικού ή του Πηνειού, σε ρόλο ταχυδακτυλουργού, πρέπει να σε πείσει, ότι, δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο.
Θυμίζει η κατάσταση, σκηνικά άγριας δύσης, που ο αλκοολικός περιπλανώμενος γιατρός, που πουλούσε ελιξήρια για ευεξία, πιάνεται, από οργισμένους αγοραστές, που είχαν εκρηκτική διάρροια και προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο και για το πόσο καλό είναι το κατάπλασμα, ενώ εχουν ήδη ετοιμάσει τους κουβάδες με την πίσσα και τα πούπουλα.
Η οργή ξεχειλίζει και η Θεσσαλία, βράζει από αγανάκτηση. Ακόμα μετράμε τις πληγές. Ο αριθμός των νεκρών, ακόμα δεν έχει γίνει γνωστός και όλοι ελπίζουμε οι φόβοι, για εκατόμβη, να μην επαληθευθούν. Σπίτια παρασύρθηκαν από την ορμή των χειμάρων και ολόκληρα κοπάδια πνίγηκαν μέσα στη λάσπη. Σιτηρά και καλλιέργειες καταστράφηκαν και το έδαφος δεν θα μπορέσει να δώσει νεες καλλιέργειες, τουλάχιστον για ένα χρόνο. Αναλογιζόμενοι τι επιπτώσεις θα έχει η καταστροφή που συντελέστηκε στον θεσσαλικό κάμπο, στις τιμές αγαθών πρώτης ανάγκης, μας πιάνει τρόμος.
Τρόμος, αλλά για διαφορετικούς λόγους, πιάνει και το επιτελέιο των διοικούντων, των εργοαναδιανομέων και των επισκεπτών Βρυξελλών και περιχώρων, που έκαναν το μακέτο- πακέτο και ετοίμαζαν ευφάνταστα σποτάκια στα τοπικά μικρόφωνα, που για κάποιο περίεργο λόγο διάολε, εξαφανίστηκαν, κι έγιναν πιο δύσκολα να τα βρείς, από φωτογραφία του κούλη χωρίς ρώγα.
Η νοοτροπία της πατέντας και του αλβανού μάστορα, που “ξέρει αφεντικό” και στο τέλος τα αφήνει σκατά, μας έφερε σε μία κατάσταση, το λιγότερο απελπιστική. Η πολιτική παραζάλη του τρελού στρουμφοπάρτι για γαλαζαίους , που, δεν έχει σημασία τι ικανότητες έχεις, αρκεί να είσαι πιστός και να μπορείς να πείσεις ότι δεν είσαι άσχετος. Γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, σωφεράτζες δασκαλίτσες, -πάρε κόσμε, έχουμε απ’όλα. Γνώση και την παραμικρή ιδέα για το τι μιλάμε, ούτε καν, αλλά εκεί θα κολλήσουμε τώρα…διαχείριση να γίνεται.
Αντιπλημμυρικά έργα που ανατέθηκαν για να αποφευχθούν ή να μετριάσουν τις συνέπειες της φυσικής καταστροφής, έπεσαν σαν τραπουλόχαρτα και το χάουζ οφ καρντς του πιο διαφημισμένου τίποτα της περιφέρειας, τρέμει μη τυχόν και φυσήξει αέρας αλλαγής.
Θα χανόταν ένα εύκολο σκαλοπάτι, να το ανέβει όποιος θέλει ο κομματικός μηχανισμός, για προβολή και πρώτη επαφη…αλλά ακόμα χειρότερα, θα χανόταν, το απομακρυσμένο σημείο ελέγχου που ανέξοδα κατείχαν.
Η πρώτη μάπα έπεσε και έχουν σαστίσει…τόσο, που ακούστηκαν φωνές για ακύρωση των εκλογών.
Η πρώτη απόπειρα προσέγγισης του πολίτη, ολοκληρώθηκε με γαλλικά από την καρδίτσα και έληξε άδοξα. Οι ευθύνες βαραίνουν όσους ανάλγητα, αντί να διοικήσουν, έγιναν τηλεβόας του τύπου που έσκασε στα γέλια, στο δημαρχείο του Βόλου, τις ώρες της τραγωδίας. Ευθύνες αναλογουν και στους πολίτες, ως προς τις επιλογές τους.
Το αφήγημα της επιτυχίας, κάηκε και βυθίστηκε μέσα σε λίγες μέρες και καλοθελητές, με συγκαταβατικό βλέμμα, πασχίζουν να σε πείσουν οτι δεν είναι ελέφαντας, που για να είμαι ειλικρινής, εδώ που έχουμε φτάσει, δεν θα μου έκανε εντύπωση, αν έκαναν επέλαση.
Η γραμμή άμυνας μόνιμη καραμέλα, η κλιματική αλλαγή, κλείνει το μάτι σε νέα τρομομέτρα και προσπαθεί να τους εξαγνίσει από κάθε ευθύνη. Η πατέντα και οι μανιερισμοί ατόμων που ξεχωρίζουν όπως ο ζουλού, μέσα στην αρχαία Αθήνα, στέρεψαν και μόνη λύση είναι να αναμασήσουν το αφήγημα, βάζοντας και τον εαυτό τους στο πλάνο, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα ή επιστημονική γνώση- έρευνα για το ελιξήριο που προωθούν.
Γνώριμη συνταγή σε άγνωστα νερά , έτοιμα να πνίξουν πολιτικούς αριβίστες, τηλεφωνήτριες βουλευτικών γραφείων, πρεφοκαθηγητάδες που αποφάσισαν να ασχοληθούν με τα κοινά και δημοσιογραφίζοντες, που είπαν να διδάξουν πολιτικό πολιτισμό, με μαέστρο τον 400 μυρια η ζημιά ´φετος- του χρόνου καλύτερα.
Ο τόπος θρηνεί και μετράει τις πληγές του και κάποιοι οραματίζονται εναλλακτική ενέργεια, ανεμογενήτριες, μείωση αποτυπώματος διοξειδίου του άνθρακα και πράσινα άλογα…
ε σε όλα αυτά, η απάντηση, δεν μπορεί να είναι παρά μία..και όχι απαραίτητα μπλέ
Σκέψου πριν ψηφίσεις…καμιά φορά κάνει τη διαφορά
