Γράφει ο Γεώργιος Αϊβαλιώτης
Αναλυτής γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής ασφάλειας
Στην πρόσφατη συνάντηση, στη Λωζάννη, των ΥΠΕΞ Τουρκίας, Κατάρ, Σ. Αραβίας, ΗΠΑ, Ρωσίας και Ιράν συζητήθηκαν θέματα που άπτονται με την επόμενη ημέρα στη Συρία. Από αυτή τη συνάντηση δεν αναμενόταν τίποτα νεώτερο κρίνοντας από παλαιότερες συνομιλίες Ρώσων και Αμερικάνων που κατέληγαν σε μη εφαρμόζουσες συμφωνίες.
Ωστόσο, αυτή τη φορά σημειώθηκε μία μικρή αλλαγή. Ουάσιγκτον και Μόσχα παρουσιάστηκαν να διαθέτουν μία κοινή απαίτηση από τυος υπόλοιπους συνομιλητές τους: Να τιθασεύσουν τις ένοπλες οργανώσεις που υποστηρίζουν και να τις απομακρύνουν από τις τρομοκρατικές ένοπλες ομάδες που πρόσκεινται αφενός στο ISIS και αφετέρου στην Al Qaeeda.
Τουρκία, Κατάρ και Σ. Αραβία συμφώνησαν στα παραπάνω αιτήματα, τουλάχιστον σύμφωνα με τα όσα δήλωσε ο Πρέσβης της Ρωσίας στα Η.Ε. Vitaly Churkin, ο οποίος κατά αυτό τον τρόπο θέλησε να εκθέσει τα ανωτέρω κράτη στην κοινή γνώμη, σε περίπτωση που δεν ακολουθήσουν, για άλλη μία φορά τα συμφωνηθέντα.
Τα ευχολόγια από πλευράς των κρατών αυτών δεν έλειψαν, όπως συμβαίνει σε τέτοιες συζητήσεις, αφού και οι τρεις συμφώνησαν να εργαστούν «σκληρά» με τις «μετριοπαθείς» αντιπολιτευτικές ομάδες. Ωστόσο προκύπτει το ερώτημα… πόσο σκληρά χρειάζεται να εργαστεί κάποιος για να ελέγξει μία ομάδα που χρηματοδοτεί και εξοπλίζει;
Την ίδια στιγμή η Ρωσία έδωσε σε αντάλλαγμα την εκεχειρία στο Χαλέπι. Σε περίπτωση λοιπόν που οι αντιπολιτευόμενες ομάδες αποκοπούν από τους τζιχαντιστές, η Ρωσία θα εφαρμόσει την εκεχειρία στο Χαλέπι. Όσο εύκολο είναι αυτό να σημειωθεί όταν οι επιχειρήσεις περιλαμβάνουν αεροσκάφη τα οποία πλήττουν από ύψη άνω των 5000’ και με ταχύτητες 400knots γειτονιές στο Χαλέπι. Ουσιαστικά λοιπόν η Ρωσία δεν δύναται να εφαρμόσει την εκεχειρία αν δεν καθηλώσει τα αεροσκάφη της ή αν απλά οι αντιπολιτευόμενες ομάδες δεν απομακρύνουν τους τζιχαντιστές από τις συνοικίες που ορίζουν με μάχες.
Όπως δήλωσε και ο Ειδικός Απεσταλμένος του ΟΗΕ για τη Συρία, S. DE MISTURA, κατά τη διάρκεια της ενημέρωσής του προς το Σ.Α., για τις πρόσφατες συνομιλίες της Λωζάννης, νέες ιδέες προτάθηκαν κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ωστόσο εξακολουθούν να υφίστανται σημαντικές διαφορές όσον αφορά τα περεταίρω βήματα. Τουτέστιν καμία ουσιαστική συμφωνία δεν επήλθε, αφού μία ιδέα για να υλοποιηθεί απαιτεί σαφές πλάνο ενεργειών και χρονοδιάγραμμα.
Άλλωστε η Ρωσία απαιτεί, προκειμένου να σταματήσουν οι επιχειρήσεις των αεροσκαφών στο Χαλέπι, την πλήρη απομάκρυνση των μαχητών της FATEH AL SHAM από την πόλη, αλλιώς αυτοί θα πρέπει να εξουδετερωθούν.Άλλωστε ακόμα και ο DE MISTURA στους λόγους του δικαιώνει τη Μόσχα, αφού αναφέρει ύπαρξη τουλάχιστον 900 μαχητών της οργάνωσης στην πόλη, έναντι 10000-12000 της «μετριοπαθούς αντιπολίτευσης. Και όμως με μία αναλογία που ξεπερνά το 1:10 η αντιπολίτευση δεν εκτοπίζει τους τζιχαντιστές εκτός της πόλης.
Την ίδια στιγμή οι ρωσικές διπλωματικές υπηρεσίες παρενέβησαν προκειμένου να ανακόψουν τη HEZBOLLAH του Λιβάνου και το συριακό καθεστώς από την κατασκευή υπόγειων στρατιωτικών υποδομών στα συριακά υψώματα του GOLAN, κατά μήκος των σηράγγων που η λιβανέζικη οργάνωση κατασκευάζει στο Νότιο Λίβανο. Πρόκειται για τη ρωσική απάντηση στον έλεγχο των οργανώσεων που είναι φίλα προσκείμενες στους σκοπούς των 6 Δυνάμεων που συναντήθηκαν στη Λωζάννη, αλλά και μία διπλωματική χείρα φιλίας προς το Τελ Αβίβ, η εμπλοκή του οποίου θα περιέπλεκε έτι περισσότερο την κατάσταση. Διότι η HEZBOLLAH σχεδίαζε, ελέω και της υποχρέωσης του ASSAD προς αυτή για την υποστήριξή της, την κατασκευή εγκαταστάσεων διοικητικής μέριμνας προς χρήση σε ενδεχόμενη σύγκρουση με το Ισραήλ.
Η αλλαγή που σημειώθηκε στη Λωζάννη, με τις κοινές απαιτήσεις ΗΠΑ και Ρωσίας δε φαίνεται αρκετή για να υποθέσουμε ότι έχει αλλάξει κάτι στο ρου των εξελίξεων. Η απουσία σαφούς πλάνου ενεργειών γέμισε από ηχηρές δηλώσεις για «σκληρή» δουλειά, ένας καθαρά διπλωματικός λόγος. Μόνο που την πολιτική των δυνάμεων αυτών δεν τη διαμορφώνουν οι διπλωμάτες αλλά οι πολιτικοί, οι οποίοι είναι αμφίβολο αν επιθυμούν να συγκρουστούν με τις ένοπλες ομάδες που ορίζουν και να απεμπολήσουν τα όποια μελλοντικά οφέλη ορέγονται. Η αλληλεξάρτηση τρομοκρατικών και ένοπλων ομάδων με ολόκληρες κρατικές οντότητες και περιφερειακές δυνάμεις, αποτελεί από μόνη της δείγμα της πτώσης της πολιτικής και ανθρωπιστικής ηθικής στο βούρκο της οικονομικής σκοπιμότητας και του άκρατου ανταγωνισμού ισχύος.
