Μην τολμήσετε να ξαναπείτε ότι αυτό που θα ψηφίσουν τα πρόβατα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη Βουλή τις επόμενες ημέρες είναι Μνημόνιο… αφού η Όλγα, η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης ντε, η Γεροβασίλη, θα σας ψέξει με δριμύτητα, προβάλλοντας την αποστομωτική απάντηση ότι πρόκειται απλά για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.
Ναι ρε, δίκιο έχει, κορόιδα είσαστε, καλά να πάθετε. Πριν σας πούμε το γιατί, ακούστε επιχειρηματολογία που μας αξίζει: «Δεν πρόκειται για 4ο Μνημόνιο. Δηλαδή, αν κάνουμε τους υπολογισμούς σε Μνημόνια το κλείσιμο κάθε αξιολόγησης , θεωρητικά τώρα έπρεπε να είμαστε στο 15ο Μνημόνιο τουλάχιστον…
»Μνημόνιο γίνεται όταν η χώρα δεν μπορεί να βγει στις αγορές, χρειάζεται χρήματα και σε αυτά τα χρήματα μπαίνουν οι περιορισμοί. Εδώ, λοιπόν, δεν πρόκειται γι αυτό. Πρόκειται για το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης. Να σας θυμίσω ότι και πέρυσι με το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης το ίδιο αφήγημα ακριβώς υπήρχε. Ότι ήταν ένα άλλο Μνημόνιο τότε».
Η κυρία βέβαια, φρόντισε να καλύψει τα βολεμένα νώτα της, αναγνωρίζοντας ότι… κάθε αξιολόγηση επιφέρει και μερικά επιβαρυντικά για τον λαό μέτρα! Για να φθάσει στο απόγειο του πολιτικού αμοραλισμού και καθώς πράττει αφού έχει λόγο να πιστεύει ότι απευθύνεται σε αγέλη βοοειδών, αλλιώς δεν θα βρισκόταν εκεί που βρίσκεται, λέγοντας το απολύτως μαγικό:
«Κάποιοι έβαλαν τη χώρα στα Μνημόνια, εμείς αγωνιζόμαστε για να βγει η χώρα από τα Μνημόνια. Η δική μας κυβέρνηση είναι η πρώτη που διαπραγματεύτηκε σκληρά και σήμερα έχουμε μια βιώσιμη και ισορροπημένη συμφωνία, προκειμένου να βγούμε από τα Μνημόνια και τη σκληρή επιτροπεία. Τα δυσκολότερα είναι πίσω μας».
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτό που θα αισθάνεται κανείς πως θα έπρεπε να γίνει δεν γράφεται, διότι θα ενέπιπτε στις απαγορεύσεις του ποινικού νόμου και ορθώς. Το είπαμε και πιο πάνω. Δε φταίει αυτή. Κάποιοι τους εξέλεξαν. Κάποιοι πίστεψαν στα ατελείωτα παραμύθια που τους σέρβιραν, για να διαπιστώνουν σήμερα στην πράξη ότι οι της Νέας Δημοκρατίας είναι μπροστά στα πεπραγμένα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αριστερίζοντες γιαλαντζί ψευτοδεξιοί.
Τι να αρχίσεις να της λες της κυρίας αυτής, για το «mail Χαρδούβελη»; Για το πόσο κόστισε επιπλέον στη χώρα η δήθεν διαπραγμάτευση, για να έχει σήμερα το θράσος να τα ξεγράφει όλα αυτά λέγοντας απλά ότι κάθε αξιολόγηση επιφέρει και μερικά επιβαρυντικά για τον λαό μέτρα;
Για το ότι βρήκε μια αποχαυνωμένη κοινωνία να πιστεύει στις μάγισσες και τις χαρτορίχτρες (βλ. προεκλογική ρητορική Τσίπρα) και όχι στα στοιχειώδη που μαθαίνεις για το πώς δουλεύει οικονομικά το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα κι ενώ όπου κι αν μπήκαν σε Μνημόνια αποδεσμεύθηκαν σε κλάσμα του χρόνου που βρίσκεται η Ελλάδα εντός διότι τα συντρόφια της Όλγας και η ίδια επέμεναν – και από ό,τι φαίνεται έπεισαν – πως ο γάιδαρος πετάει, παίρνει επιβάτες, έχει και τουρμποκινητήρες;
Το χειρότερο όμως είναι η συλλογική ανηθικότητα αυτών των ανθρώπων, που ανερυθρίαστα συνεχίζουν το ίδιο βιολί, να επιμένουν όπως αυτός ο πολιτικός κολοσσός η Γεροβασίλη, ότι άλλοι έβαλαν τη χώρα στα Μνημόνια και πως αυτοί οι ρεμπεσκέδες δεν ευθύνονται σε τίποτα με τη στάση τους επί δεκαετίες, για το ότι χάλαγαν τον κόσμο και ακινητοποιούσαν τα πάντα «αγωνιζόμενοι», μόλις τολμούσε οποιοσδήποτε να επιχειρήσει να πάρει μέτρα για να αποφύγει την καταστροφή που ερχόταν νομοτελειακά, όπως γνώριζαν οι στοιχειωδώς επιστημονικά καταρτισμένοι.
Αυτοί οι άθλιοι και ανήθικοι τελικά πολιτικάντηδες λοιπόν, οι οποίοι ξεπούλησαν την έτσι κι αλλιώς «κούφια ιδεολογία καλών προθέσεων» η οποία στην πράξη δεν έχει αξία μεγαλύτερη από μια θημωνιά… σανό, διεκδικούν υποτίθεται το «ηθικό πλεονέκτημα», αντί να πουν μια κουβέντα απολογίας, μια κουβέντα αυτοκριτικής για το παρελθόν τους, οπότε δεν υπάρχει να συζητήσει κανείς οτιδήποτε μαζί τους, απλά να τους ζητήσει να πάρουν τη θέση που τους αξίζει, στη χαβούζα και τον βόθρο της Ιστορίας του τόπου, χέρι-χέρι με αυτούς που έχουν το θράσος να κατηγορούν.
Μόνο όμως εάν ο κόσμος καταλάβει τι του έκαναν ως «κερασάκι στην τούρτα» της μεταπολίτευσης αυτοί στους οποίους πίστεψε, θα δικαιούται να πάει πάνω από αυτή τη χαβούζα, αυτό τον βόθρο και να τον τροφοδοτήσει με όλα όσα επιθυμούσε η ανθρωπότητα να απαλλαγεί και τα εφηύρε. Τις χαβούζες και τους βόθρους, εννοούμε.
Μιχαήλ Βασιλείου
