Ο άνθρωπος προσαρμόζεται σύμφωνα με τους κανόνες του όποιου περιβάλλοντος ανήκει. Στην οικογένεια και στην κοινωνική του ομάδα συμπεριφέρεται με τα επικρατούντα ήθη κι έθιμα. Αν ανήκει σε κάποιον σύλλογο κινείται με τους ισχύοντες κανόνες.
Αντίστοιχα τηρεί και σέβεται αυτά που επιβάλουν οι κανονισμοί του εργασιακού χώρου, πολύ δε περισσότερον αν εργάζεται σε πολυεθνική εταιρεία. Αν απαιτήσουν να φορά παπιγιόν το πρωί θα το κάνει. Αν ζητήσουν να φορά τετραπλή μάσκα, επίσης θα το κάνει, γιατί δεν τολμά να διαφωνήσει, θα χάσει την δουλειά του. Σίγουρα δε και τα εσώρρουχα ανάποδα θα φορέσει αν το απαιτήσουν. Συμπερασματικά “σέβεται τον κάθε χώρον και τους κανονισμούς του”.
Ο μόνος χώρος, τον οποίον δεν σέβεται είναι η Ορθοδοξία κι αναφέρομαι συγκεκριμένα στον Έλληνα. Εκεί κάνουμε ό,τι θέλουμε κι ό,τι μας κατεβάσει η κασίδα. Οι πλείστοι δεν έχουμε καν μάθει τι λένε οι κανονισμοί και συμπεριφερόμαστε σαν να είναι το τσιφλίκι του πατέρα μας. Η ειρωνεία είναι ότι πράγματι η ζωή είναι το τσιφλίκι του Πατέρα μας αλλά δεν σεβόμαστε τον Πατέρα, μάλλον Τον αποστρεφόμαστε εντελώς. Έχουμε όμως απαιτήσεις από τη ζωή χωρίς να έχουμε “πληρώσει” το παραμικρό κι όταν η ζωή μας “ξηλώνεται” και ξεφτίζει, τότε εξανιστάμεθα, εκνευριζόμαστε και μας φταίνε τα πάντα εκτός του εαυτού μας.
Αν έχουμε μια συσκευή, όσο μικρή κι αν είναι, πάντα ψάχνουμε τις συνοδευτικές οδηγίες και προδιαγραφές. Δεν θα τολμήσουμε να βάλουμε σπορέλαιο αντί για λάδι μηχανής, γιατί αν κολλήσει η μηχανή θα “τα ακούσουμε” από τον μηχανικό και θα πληρώσουμε πολύ ακριβά την αντικατάστασή της. Θα ψάξουμε την εξουσιοδοτημένη τεχνική υποστήριξη και δεν θα ακούσουμε τον τυχάρπαστο μουτζούρη μάστορα από το Ουαγκαντούγκου. Αν έχουμε ιατρικό πρόβλημα θα αναζητήσουμε τον επιφανή καθηγητή, πληρώνοντάς τον μάλιστα αδρά και κυρίως θα ακολουθήσουμε τις οδηγίες του με “θρησκευτική” ακρίβεια.
Για το θέμα της ζωής μας γιατί οι Έλληνες Ορθόδοξοι δεν κάνουμε το ίδιο; Ορθόδοξος είναι όποιος πιστεύει ακριβώς το Σύμβολον της Πίστεως, την Αγία Γραφή, τα πατερικά κείμενα και τις αποφάσεις των Οικουμενικών συνόδων. Έτσι λέει η Εκκλησία του Χριστού, έτσι μας είπαν οι άγιοι : «Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ τοὺς Αὐτοῦ Ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν ναοῖς, ἐν εἰκονίσμασι… Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν» λέμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία πέρασε έναν αιώνα αγριοπνευματικών ταραχών κι αιρέσεων για να καταλήξει σε αυτό. Ποιοί είμαστε για να το αγνοήσουμε και να δογματίσουμε προσωπικά ο καθένας, οδηγούμενοι στην εθελοθρησκεία (Απόστολος Παύλος).
Πόσοι λοιπόν ενδιαφερθήκαμε να μάθουμε τους κανόνες της ζωής από τον Δημιουργό της, τον Ιησού Χριστό και τους διακόνους Του επί γης ή κι εν Ουρανοίς, που συχνά-πυκνά μας επισκέντονται; Όλοι οι κανόνες είναι γραμμένοι από αιώνες. Τυχαία οι πατέρες της Εκκλησίας τιμώνται ως άγιοι; Τους φώτισε το Άγιον Πνεύμα και κανείς να μην έχει αμφιβολία ότι ανακηρύχθηκε άγιος κάποιος, που δεν ήταν. Όταν ο Χριστός επιτρέπει ακόμα και μια τρίχα να μας πέσει, ποιός μπορεί να πιστέψει ότι θα επιτρέψει να τιμάται σαν Άγιος κάποιος ανάξιος; Η παραμικρή αμφισβήτηση των κανόνων της ζωής συνιστά απιστία. Δεν υπάρχει “πιστόμετρο”, που κάποιοι επικαλούνται, ή πιστεύεις ή δεν πιστεύεις γιατί όπως είπε κι ο Χριστός λέμε ή ναι ναι ή ου ου («ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν» Ματθ.ε’37). Ενδιάμεσες καταστάσεις είναι ερμαφρόδιτες, αυτό που αποκαλείται “χλυαρή” πίστη κι ενέχει κίνδυνον για την Εκκλησίαν αφού έτσι ξεκίνησαν όλες οι αιρέσεις…
Όποιος αμφισβητεί τον Χριστόν, ως απόλυτον ελεγκτήν της ζωής μας απλά δεν πιστεύει και μόνος του τίθεται εκτός Ορθοδοξίας.
Εξηγείς ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνονται κάποια γεγονότα, ώστε να δοκιμαστεί ο πιστός κι ο άλλος διαμαρτύρεται γιατί ο Θεός του πήρε τον γονιό ή τον σύντροφο ή και το παιδί. Μα καταλάβαμε ότι Εκείνος μας το έδωσε και το πήρε πίσω για δικόν Του λόγον; Μα γιατί να πεθάνει ο δικός μας; παραπονιόμαστε. Γιατί, είχαμε συμβόλαιο με την εταιρεία τηλεφωνίας κλειστό για 100 χρόνια; Αυτός που έδωσε την ζωή, Αυτός την ζητά πίσω σαν ιδιοκτήτης. Θυμάμαι σε μια κηδεία υπερήλικα συγγενούς μου την σύζυγό του να καταφέρεται κατά του νεκρού γιατί την άφησε. Αναρωτιέμαι πόσα θα άκουσε κι ο Ιησούς Χριστός τότε… Εμείς τι κάνουμε, ώστε να μάθουμε πως λειτουργούν οι πνευματικοί κανόνες της πλάσης; Κλαίμε γιατί πήρε πίσω την ζωή, χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι Εκείνος μας την παραχώρησε. Αν μας δανείσει ο γείτονας ένα εργαλείο για να κάνουμε την δουλειά μας, θα παρεξηγηθούμε όταν το ζητήσει πίσω; Θα θυμηθούμε να τον ευχαριστήσουμε για την εξυπηρέτηση; Στον Θεό γιατί φερόμαστε διαφορετικά;
Μα, ρωτάμε, τι σχέση έχει το εργαλείο με την ζωή; Ακριβώς το ίδιο!!! Ο Χριστός έχει εξηγήσει ότι η ζωή είναι το εργαλείο, είναι ο χρόνος που μας διαθέτει (διαφορετικός στον καθένα) για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Δεν υποσχέθηκε ποτέ κάτι σχετικό με την επίγεια ζωή, παρά μόνον για την ευκαιρία που έχουμε, ώστε να διεκδικήσουμε την αιωνιότητα. Όμως ποιοί και πόσοι φροντίζουμε να μάθουμε;
Αναρωτιόμαστε για την ελευθερία, το αυτεξούσιο, που μας χάρισε ο Χριστός. Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε και μας βάζει κανόνες; Μα ελεύθεροι είμαστε να κάνουμε ο,τιδήποτε θέλουμε. Όσο ελεύθεροι είμαστε να οδηγήσουμε την τελευταίας τεχνολογίας σπορ Λαμποργκίνι μας σε χωματόδρομο με κροκάλες. Όπως όμως δεν μπορούμε να απαιτήσουμε την εγγύηση ή και την ασφάλεια του αυτοκινήτου για επιδιόρθωση των ζημιών και θα πληρώσουμε το τίμημα, ακριβώς και στην ζωή λειτουργώντας εκτός “κατασκευαστικών προδιαγραφών” είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις επιλογές μας και θα πληρώσουμε το τίμημα, αφού ο Δημιουργός πολλές φορές προειδοποίησε και προφορικά και γραπτά : «Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν…». Εμείς ακούσαμε ή κάναμε του κεφαλιού μας; Όπως λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι, λειτουργούν και οι πνευματικοί νόμοι, με την διαφορά ότι επειδή ο χρόνος είναι του φυσικού κόσμου μπορεί να δούμε τα αποτελέσματα των πνευματικών νόμων σε άλλους χρόνους από αυτούς που φυσικά περιμέναμε. Με άλλα λόγια τα αποτελέσματα μπορούν να φανούν είτε άμεσα (σπάνια) είτε καθυστερημένα (ακόμα και πολύ) είτε στην τελική κρίση. Έτσι λειτουργεί ο Θεός κι ο λογισμός μου λέει ότι είναι στοιχείο της μεγαλοθυμίας του, παραχωρώντας μας άπλετον χρόνον επανόρθωσης.
Αν σε κάποιους φαίνονται περίεργα, ας αντιπαραβάλουν την αρχαίαν Ελληνική διανόηση, διαπιστώνοντας πόσο παρόμοια αντιμετωπιζόταν η ζωή. Κάποιοι “ελληνιστές” θα διαφωνήσουν επειδή βλέπουν πολύ προσωποκεντρικά τους ολύμπιους ψευτοθεούς. Όμως η ελληνική διανόηση δεν είχε πουθενά σχέση με τους ολύμπιους. Είδαμε πουθενά οι ολύμπιοι να κατηχούν τους πιστούς τους; Τους είχαν εντελώς “φτυσμένους” ή και διακορευμένους, όπως ομολογεί ο Δίας στην Οδύσσεια, ότι οργίζεται με τα λάθη των ανθρώπων και δεν θέλει να ασχολείται μαζί τους. Ο Χριστός όμως πονάει θεϊκά-πατρικά κι ανυπομονεί να αγκαλιάσει τον κάθε άσωτον υιόν του, φορώντας του την αρχική στολή (παραβολή Ασώτου).
Το τελευταίο διάστημα ακούμε από πατέρες και γεροντάδες (εν ζωή ή κοιμηθέντες ακόμα κι αγίους) ότι από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα, που ειδικά αποστρέφεται ο Χριστός, είναι τα σαρκικά, αυτά που έχουν σχέση με την γενετήσια ορμή. Για τα ομοφυλοφιλικά δεν χρειάζεται να πούμε τι αναφέρει η Ορθοδοξία. Ας δούμε απλά τι πρέσβευε ο αρχαιοελληνισμός, π.χ. ο Αίσωπος :
«Ζεὺς πλάσας τοὺς ἀνθρώπους τὰς μὲν ἄλλας διαθέσεις αὐτοῖς ἐνέθηκε, μόνην δ’ ἐνθεῖναι τὴν αἰσχύνην ἐπελάθετο. Διὸ καὶ μὴ ἔχων πόθεν [ἂν] αὐτὴν εἰσαγάγῃ, διὰ τοῦ ἀρχοῦ αὐτὴν εἰσελθεῖν ἐκέλευσεν. Ἡ δὲ τὸ μὲν πρῶτον ἀντέλεγεν ἀναξιοπαθοῦσα. Ἐπεὶ δὲ σφόδρα αὐτῇ ἐνέκειτο, ἔφη· «Ἀλλ’ ἔγωγε ἐπὶ ταύταις εἰσέρχομαι ταῖς ὁμολογίαις ὡς Ἔρως μὴ εἰσελεύσεται· ἂν δ’ εἰσέλθῃ, αὐτὴ ἐξελεύσομαι παραυτίκα.» Ἀπὸ δὴ τούτου συνέβη πάντας τοὺς πόρνους ἀναισχύντους εἶναι.
Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι τοὺς ὑπ’ ἔρωτος κατεχομένους ἀναισχύντους εἶναι συμβαίνει» (μεταφρ.[1]). Οι κορυφαίοι Έλληνες νομοθέτες Λυκούργος και Σόλων θέσπισαν τα σκληρότερα μέτρα κατά των σοδομιζόμενων κι ας προσπαθούν οι διαβολιστές να κάνουν το άσπρο μαύρο.
Η Ορθοδοξία δεν είναι κατά των σαρκικών επαφών, άλλωστε δεν απαγορεύει στους ιερωμένους μέχρι 2ο βαθμόν να νυμφεύονται και να τεκνοποιούν αλλά έχει τους κανόνες της. Ας δούμε σχετικό video : https://youtu.be/8gfvuzGsfEI
α – οι σαρκικές σχέσεις μεταξύ ανδρός και γυναικός είναι ευλογημένες από τον Θεόν κι ονομάζεται γενετήσια σχέση, όχι σεξουαλική σχέση,
β – τα πάντα πάνω στη γη έχουν μια νομοτέλεια, οι νόμοι της φύσης ακολουθούν την νομοθεσία του Θεού. Οι άνθρωποι ακολουθούμε τους νόμους της κοινωνίας, της πολιτείας, ό,τι είναι θεσπισμένο. Άρα και στις γενετήσιες σχέσεις οφείλουμε να ακολουθούμε τους νόμους του Θεού. Μπορούμε να προβούμε σε γενετήσια σχέση με το άλλο φύλον αλλά νόμιμα. Νόμιμο είναι όταν είναι μέσα κι ευλογημένο στον ορθόδοξο γάμο, με το έτερόν ήμισυ του γάμου. Όταν γίνεται με όποιον άλλον (ή όποιαν άλλη) βρούμε μοιάζει με τον αστυφύλακα που πυροβολεί οποιονδήποτε χωρίς νόμιμον λόγον, άρα παραβαίνοντας τον νόμον. Ή μοιάζει με κάποιον που παίρνει από ζαχαροπλαστείο μια πάστα της αρεσκείας του χωρίς να πληρώσει (άρα άνομα) αντί να πληρώσει για να την αποκτήσει νόμιμα. Πως λοιπόν θέλουμε, ενώ στα πάντα τηρούμε τον νόμο, να παραβούμε τον νόμο στη γενετήσια σχέση;
γ – Η παρανομία παντού ενέχει κινδύνους. Όπως όταν κάψεις ένα δάσος, η συνέπεια του φυσικού νόμου είναι να πνιγείς από τα νερά όταν βρέξει ή να αλλοιώνεις την σύσταση του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα κι άλλες φυσικές συνέπειες. ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΕΧΕΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ πόσω μάλλον η παράβαση των πνευματικών νόμων.
δ – Ο Θεός δεν απαγόρευσε την σαρκική ένωση, θέλει όμως αυτή η σαρκική ένωση να είναι νόμιμη κι ευλογημένη κι αυτό έκανε ο Χριστός ευλογώντας με την παρουσία Του τον γάμο της Κανά και παρέχοντας την νομιμότητα για την ένωση του ζευγαριού, όπως άλλωστε κάνει μυστηριακά στο μυστήριο “Γάμος”, με απώτερον σκοπόν η ένωση της αγάπης όχι μόνο να δώσει και τον καρπόν της αγάπης, τα παιδιά (αν δώσει ο Θεός) αλλά και να οδηγήσει πνευματικά μέσω του γάμου το ζευγάρι στην αιώνια ζωή.
Άρα οι σαρκικές επαφές δεν απαγορεύονται αρκεί να είναι στα πλαίσια του νόμου, ενώ η παράβαση του νόμου θα επιφέρει και τις ανάλογες συνέπειες. Η ΜΗ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΗ ΗΔΟΝΗ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΟΔΥΝΗ ΑΡΓΟΤΕΡΑ. Δεν σημαίνει ότι όποιον αγαπώ, μπορώ να έρχομαι μαζί του σε σαρκική επαφή. Άλλωστε αγάπη κατά την Ορθοδοξία ορίζεται ο Χριστός και άνευ Αυτού είναι αδύνατη η ύπαρξη αγάπης. Ας το προσέξουν αυτό όσοι θέλουν να θεωρούνται Ορθόδοξοι και να μην ακούν τον μπαμπά ή τη μαμά ή τους φίλους τους, που για να αυτοαπενοχοποιηθούν οι ίδιοι τους παρασύρουν ή και προτρέπουν σε αυτά. Έχω προσωπική μαρτυρία από μάνα ορθοδοξότατης από γενιών οικογένειας, που παρότρυνε την χήρα κόρη της να μην ξαναπαντρευτεί γιατί έλεγε οι άνθρωποι πρέπει να παντρεύονται μόνον όταν θέλουν να κάνουν παιδιά ενώ η ίδια είχε ερωτική σχέση εκτός γάμου. Για να αποφύγει μάλιστα την έκθεση της παρανομίας της, επαινούσε όσους γνωστούς είχαν απλά ερωτική σχέση, αν και καμάρωνε ότι ήταν πολύ πιστή και ανά πάσαν στιγμή έτοιμη για τον ουρανό. Μα κυρά μου, αυτό είναι διαβολικό, άγιος πριν πεθάνει δεν τόλμησε καν να σκεφτεί αυτό που επαιρόσουν.
Πέραν όμως της νομιμότητας των σαρκικών επαφών με την κατά Χριστόν ένωση, οι πατέρες της Εκκλησίας θέτουν και θέμα του τρόπου σαρκικής επαφής με πολύ καυστικόν τρόπον. Δεν μιλάνε μόνο για τον σοδομισμό (αυτός άλλωστε είναι γενικά καταδικαστέος) αλλά και για λοιπούς τρόπους πέραν του φυσιολογικού, επισείοντας μάλιστα λόγω των παραβάσεων επερχόμενες συνέπειες, με μορφή νέας προφητευομένης απειλούσης ασθένειας, που δεν θα σε προστατεύει μάσκα ή εμβόλιο και θα χτυπά πρωκτό, στόμα και χέρια. Τα συμπεράσματα δικά μας. Οι καυχόμενοι κι αρεσκόμενοι σε καταγραφή στάσεων του σεξ ας το προσέξουν κι ας λάβουν τα πρέποντα μέτρα τους όσο υπάρχει χρόνος. Ποιά είναι αυτά; Μα μόνον η πραγματική μετάνοια, στο πετραχήλι φυσικά.
Ας λάβουν δε υπ’όψη τους ότι πάντα ο σατανάς χρησιμοποιούσε την σεξουαλική διαστροφή για να απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό, ειδικά σε εποχές έντονης κοινωνικής παρακμής (Σόδομα και Γόμορα, Βαβυλώνα, Αίγυπρος, ρωμαϊκά όργια, εποχή γαλλικής επανάστασης αλλά και προ των πτώσεων της Πόλης). Όταν η “σεξουαλικότητα” είναι ανεξέλεγκτη από πίσω κρύβεται δαιμόνιο κι όπως λένε οι πατέρες μόνον ο γάμος το χαλιναγωγεί. Σχετικά αναφέρουν οι Άγιοι Ιωάννης Χρυσόστομος και Κύριλλος Αλεξανδρείας, που χαρακτηρίζουν μάλιστα τον γάμον σαν λιμάνι κι ενδεικτικά αναφέρουν ότι η συμπεριφορά των συζύγων μεταξύ τους κατά την διάρκεια της ενώσεως πρέπει να προσομοιάζει με την συμπεριφορά του λειτουργούντα ιερέα προς τα Τίμια Δώρα επί της αγίας τραπέζης. Τότε δε ο Χριστός χαρίζει υπέρτατη ηδονή, που καμμιά σχέση δεν έχει με αυτή που προσπαθούν να βιώσουν μέσω ερωτικών στάσεων ή “στρεβλών” σπερματεγχύσεων. Ενώ η μη κατά Θεόν και νόμιμη ηδονή μετατρέπεται σε οδύνη αργότερα, η με Χριστόν επαφή εγγυάται την αγάπη, αφού μόνον Αυτός την χαρίζει και χωρίς Αυτόν η δήθεν “αγάπη” αργά ή γρήγορα εξατμίζεται. Είναι αυτό που λένε ότι ο έρωτας περνά κι αναρωτιέσαι τι έφταιξε. Ορίστε η οδύνη και κοσμείς μετά ισόβια το ράφι του γεροντοκορισμού, αγνοώντας τι σου’φταιξε. Ποιός μας φταίει; Ρωτήσαμε τους ειδικούς ή κοιτάξαμε να καλυφτούμε πίσω από το τι μας είπε (ή νομίσαμε ότι είπε) ο όποιος παπάς επειδή απλά μας βόλευε ή και ψάξαμε 15 πνευματικούς μέχρι να βρούμε αυτό που ταιριάζει στη ζωή μας; Γιατί κάποιος μου είπε με βεβαιότητα πρόσφατα ότι ο πολιτικός γάμος έχει την έγκριση της Εκκλησίας κι όταν τον ρώτησα ποιός το είπε, απάντησε : “Ο Κονάνος”. Αγνοώ αν όντως το είπε, αλλά πολύ κοντά ακολούθησε η παραίτησή του.
Λεπομέρειες γι αυτά αναφέρουν πάμπολλοι, όπως ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Μόρφου κ.κ.Νεόφυτος, ο άγιος Πορφύριος, ο μακαριστός γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης-Αριζονίτης και πολλοί άλλοι μιλώντας οι ίδιοι ή μέσω πνευματικοπαιδιών, αναφέροντας ότι οι συνέπειες των παραβάσεων μπορεί να είναι από γέννηση παιδιών ομοφυλόφιλων (άγιος Πορφύριος – ποιός τον αμφισβητεί;) ως θάνατος ή και θάνατοι εντός οικογενείας. Ο μητροπολίτης Μόρφου μάλιστα αναφέρει προσωπικά βιώματα και οικογενειακών θανάτων που ερμηνεύτηκαν αργότερα σαν παραβάσεις του Θείου νόμου από τον άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη, πνευματικό του πατέρα. Ενδεικτικά :
https://youtu.be/DSr0cmS-JXY (μητροπολίτης Μόρφου)
https://youtu.be/bjDs6A-jxZ4 (π.Αθανάσιος Μυτιληναίος : πορνεία=η προ του γάμου σαρκικη σχέση)
https://vimeo.com/398662068 (μητροπολίτης Μόρφου-για κοροvωνοϊό φταίνε τα σαρκικά αμαρτήματα – Επίσης όταν έχουμε αφύσικες σχέσεις εντός και εκτός γάμου και όταν κάνουμε την αμαρτία της έκτρωσης οδηγούμαστε στον κορωνοϊό >
Μόρφου Νεοφύτος: Τὰ σαρκικάˑ ἡ ἀγωγὴ τοῦ σατανᾶ στὴ νέα ἐποχὴ – περὶ ὁμοφυλοφιλίας
http://www.immorfou.org.cy/speeches-mitropoliti/1843-om6619.html
γ.Εφραίμ Αριζόνας : Τι είπε για την Ελλάδα και τα δεινά που θα φέρει η αμαρτία > https://www.youtube.com/watch?v=uzN_DjZoISQ
https://youtu.be/sQVamnC_n1c – ΜΟΡΦΟΥ: ΘΑΥΜΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ
ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ!
Σοκαριστική η αναφορά και τεκμηρίωση των σαρκικών αμαρτών μετά το 3:00. Προσέξτε το!!!
https://youtu.be/-wp5rjqvkrA – Στη δίνη ραγδαίων εξελίξεων
Δείτε ειδικά στο 54:00 πως μέχρι κι αμαρτίες 7 γενιών σε καταδυναστεύουν
Ας δούμε όμως μια πραγματική ιστορία, πως από γενιά σε γενιά ξεφτίζει η κατά Χριστόν ζωή των ορθοδόξων, εκπίπτοντας από τον Θεϊκόν νόμον με αποτέλεσμα οι συνέπειες των παραβάσεων να είναι ακόμα και θάνατοι :
Γνώριζα κάποτε μια γριά κυρία θεοσεβούμενης οικογένειας, που σαν χήρα είχε ερωτική σχέση με αξιοσέβαστο χήρο γεράκο, που συνέχεια τον παίνευε ότι της έκανε όλα τα θελήματα και πλήρωνε παντού, κέρναγε κι αγόραζε λουλούδια για όλη τη παρέα αν και με μια πενιχρή σύνταξη (το πως έφθανε η πενιχρή σύνταξη είναι άλλου παπά ευαγγέλιο). Για λοιπά ψυχικά χαρίσματα δεν έλεγε κάτι ιδιαίτερο. Όλη η οικογένεια ήξερε για την “ερωτική σχέση” των δυο ογδοηκοντούτων αλλά αρνιόταν πεισματικά εκείνη, τα δε ενήλικα εγγόνια συνεχώς χασκογελούσαν. Άραγε πως μπορείς ν’αρνιέσαι την αγάπη όταν αυτοδιαφημίζεσαι υπέρμαχός της σαν κινητήριο τροχό της ζωής; Η γριούλα αν και δήλωνε πιστή ορθόδοξη θαύμαζε τους ευαγγελικούς για “ανώτερη” πίστη (όπως έλεγε) αλλά οι ευαγγελικοί δεν δέχονται σχέσεις εκτός γάμου. Άρα απλά για να λέμε και να κλαίμε. Τι κρίμα οι πραγματικά ορθόδοξες καταβολές…
Κάποτε ο γεράκος παραπονέθηκε ότι “δεν μπορούσε πλέον” (πιστοποιώντας κι αυτός την “υπερήλικη στενή σχέση”) κι ότι γι αυτό η γριούλα τον έκανε πέρα, όπως και στο παρελθόν όμοια είχε επανειλλημένα πράξει. Αργότερα κατέληξε στο νοσοκομείο με προβλήματα λόγω της γενικής φυσικής φθοράς (που μόνον η γιαγιούλα δεν του δικαιολογούσε – πού πήγε η εκτίμηση κι αγάπη, που η ίδια έλεγε ότι η πραγματική αγάπη είναι αιώνια;) κι αργότερα στην ανάρρωση σχεδόν τον ξέχασε, τόσον ώστε ο ταλαίπωρος γερούλης με πολύ πόνο να παραπονεθεί στην κόρη της γραίας. Ευτυχώς που η πιο πονόψυχη κόρη, έκαμψε τις σκληρές αντιστάσεις της γιαγιούλας, ώστε να τον βάλει πάλι στο πρόγραμμά της, έστω κι “άσφαιρον” αλλά τρεχαλιάρη για τα θελήματα.
Εδώ αναρωτιέσαι : έτσι είναι η ορθόδοξη αγάπη, που την μοιράζεται κατά εποχές με διάφορους; Αν υπήρχε γάμος τι θα γινόταν; Αν με τον γάμο ήταν διαφορετικά τότε παίζει ρόλο, στην ηθική. Κι αν τα διδάγματα της γιαγιούλας περνούν στις επόμενες γενιές (κατά μάνα και κατά κύρη, λέει ο λαός) τι μπορείς να περιμένεις από τις επόμενες θηλυκές γενιές; Ότι θα πράξουν όμοια και θ’ εγκαταλείψουν έτσι άσπλαχνα αύριο τον αντίστοιχον γερούλη στη φυσική φθορά του; Πόσο θλιβερό αλλά κι απάνθρωπο συνάμα; Μόνο δηλαδή όσο δουλεύουν τα “εργαλεία” και πέραν του σεξ τίποτα άλλο; Αυτή είναι η αγάπη, μόνο υλιστική; Κι όσοι θαυμάζουν εικόνες ζευγαριών γερόντων που κρατιούνται ισόβια χεράκι-χεράκι από τη χώρα της φαντασίας έπεσαν; Και το δίδαγμα προς τη θηλυκή γενιά της θα είναι “απόλαυσέ το τώρα, όσο αυτός μπορεί, μετά τραβάς γι αλλού”;
Πολύ στενόχωρη η όλη κατάσταση. Προβληματίζεσαι τι διδάσκουν σαν αγάπη τέτοια άτομα. Μια αγάπη που δεν έχει σχέση με αυτά που περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στον περίφημον Ύμνο της Αγάπης αφού δεν είναι του Χριστού (που όλα τα υπομένει).
Η αγάπη από τον Χριστό είναι αιώνια, η “αγάπη” από τον πονηρόν είναι ψευδαίσθηση με σύντομη ημερομηνία λήξεως μόλις περάσει (όπως ομολογεί ο κόσμος) ο έρωτας. Ένας έρωτας εγκόσμιος, συμφεροντολογικός και φτηνά ενστικτώδης σε αντίθεση με την αιώνια Αγάπη του Δημιουργού, που την απογειώνει μόνο στους καλλιεργημένους ψυχικά, γιατί μόνον αυτοί Τον δέχονται. Κι ο Δημιουργός βάζει τη δική του σφραγίδα αιωνιότητας στους πραγματικά πιστεύοντες κι όχι στους αρρωστημένα ευσεβείς.
Υπάρχει όμως κι ακόμα χειρότερο. Άλλη γιαγιούλα διηγόταν κάποτε σε κλειστό κύκλο ότι ευσεβέστατος νεαρός, πρώην μαθητής της αλλά ενήλικος πλέον, της ζήτησε να επιτρέψει στην εγγονή της (ηλικίας γύρω στα 20) να τον συνοδεύσει κάποιες μέρες σε συνέδριο εκτός του τόπου διαμονής τους (άρα με παραμονή σε ξενοδοχείο). Πόση η έκπληξή μου ακούγοντάς την να ειρωνεύεται (κομψά βέβαια) τον τζέντλεμαν νεαρό, που σεβάστηκε την εγγονή της (και την άδειά της βεβαίως) και δεν προχώρησε σε ερωτική πράξη μαζί της. Ας σημειωθεί ότι οδήγησε την κόρη της άμεσα στον γάμο, όταν είχε συνάψει την πρώτη της ερωτική σχέση. Αυτή είναι η κατρακύλα από γενιά σε γενιά, που όταν ερωτηθούν σου λένε : “ε, αλλάξαν οι εποχές…”. Αλήθεια; από πότε και ποιός τις άλλαξε; ποιός σας έκανε να πιστεύετε ότι άλλαξαν οι εποχές; ξέρετε; Προφανώς ό ένας με τον άλλον και ο ιός της ανωμαλίας είναι πιο μεταδοτικός από τον κορωνοϊό αλλά και φοβερά θανατηφόρος για την ψυχή.
Αυτά έχουν οδηγήσει τον Έλληνα σήμερα να καθιερώσει τα λεγόμενα “γαμοβαφτίσια”, βάπτιση δηλαδή του 1ου παιδιού (μην είναι και το 2ο μαζί…) μαζί με τον γάμον, άρα παιδιά γεννημένα εκτός γάμου, παραβατικά χωρίς να φταίνε (όπως τα εκτρωμένα έμβρυα) αλλά κουβαλούν αμαρτίες γονέων και μετέχουν στις συνέπειες της παραβατικότητας, αναρωτώμενα γιατί πχ τόσοι αναιτιολόγητα θανατικά γύρω τους. Πολλές φορές μάλιστα επεμβαίνει κι ο ίδιος ο Κύριος, προσφέροντας όχι μόνο την λύση αλλά κι επαναφορά της χαμένης ευτυχίας κι ο Έλληνας ή η Ελληνίδα το αρνείται γιατί υπακούει τη νόννα του κι όχι τον πατέρα του Χριστόν. Ιδού η απομάκρυνση από τον Δημιουργόν της ζωής και το ξέφτισμα και ξήλωμα της ζωής.
Ειρήνη ημίν
Π.Ε.Σ.
[1] «Όταν ο Δίας έπλασε τους ανθρώπους, έβαλε μέσα τους διάφορες αρετές και ευαισθησίες. Ύστερα είδε ότι ξέχασε την ντροπή. Αλλά δεν είχε κάποια “πόρτα” από την οποία να βάλει την ντροπή μέσα στον άνθρωπο. Τότε πρόσταξε την ντροπή (προσωποποιημένη) να μπει στον άνθρωπο από τον πρωκτό του. Η Ντροπή δεν το δεχόταν. “Όχι!” φώναζε, “δε θα περάσω από τέτοια τρύπα! Είμαι η ρίζα των αρετών και δε μου αξίζει τέτοια μεταχείριση! Ντρέπομαι! Δεν μπορώ να μπω από εκεί!”. Αλλά του Δία η εντολή ήταν άκαμπτη : “πρέπει να μπεις, και μάλιστα από τον πρωκτό, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Δεν κάνει να μείνουν οι άνθρωποι δίχως ντροπή. Και αν ακόμα εσύ ανέχεσαι να μείνουν οι άνθρωποι δίχως ντροπή, σε προστάζω εγώ να μπεις στους ανθρώπους, από τον πρωκτό τους!”. Αναστέναξε η ντροπή, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, “εντάξει” είπε, “θα μπω, αλλά με μια συμφωνία: αν μετά από εμένα μπει από την ίδια οπή κάτι άλλο, και προπάντων αν μπει ερωτικό όργανο, εγώ θα φύγω από εκείνον τον άνθρωπο!” – “Σύμφωνοι”, είπε ο Δίας. Έτσι, η ντροπή μπήκε και κατοίκησε στους ανθρώπους, αλλά όποιος άνθρωπος “σοδομίζεται” χάνει για πάντα την αίσθηση της ντροπής!».
