Σίγουρα η λευτεριά μας πλησιάζει και τα γεωστρατηγικά στοιχεία δείχνουν προς επαλήθευση των προφητειών των ορθοδόξων αγίων και γερόντων, που προφήτευσαν εμ Πνεύματι Αγίω, χωρίς να γνωρίζουν τα σημερινά γεωστρατηγικά, ούτε καν τις σημερινές χώρες. Ο εξαίρετος αρθρογράφος κ.Βαρδάκας επεσήμανε τον κίνδυνο των τυχόντων προφητειών (www.triklopodia.gr/δρ-κ-βαρδάκας-προσοχή-τσιμπάνε-οι-απε/ ).
Προσωπικά θα επισημάνω έναν άλλον κίνδυνο : το να δράσετε με τέτοιον τρόπο, ώστε να κριθείτε ευνοϊκότερα από τον Χριστό.
Οι άγιοι μας έχουν πει ότι θα κριθούμε κυριολεκτικά για κάθε τι που πράξαμε. Επομένως η αγωνία για το πότε θα γίνουν τα γεγονότα δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης στον Κύριο. Θα μπορούσε να μας πει : “Με πιστεύετε; αφήστε Με να τακτοποιήσω τα πάντα, ώστε να ωφεληθούν όλοι”.
Όλοι αυτοθεωρούμαστε καλοί και βιαζόμαστε για τα γεγονότα και για Πόλη. Αμ, δε! Ποιός υπεξαιρεί το δικαίωμα κρίσης του Χριστού; Τεράστιο σφάλμα! Αλλά και σωστοί να είμαστε, πώς αγνοούμε ότι κάποιοι άλλοι ήταν πριν από μας σωστοί και μας περίμεναν καρτερικά, ώστε και μεις να σωθούμε; Πώς μπορούμε να βλέπουμε εγωιστικά τη Σωτηρία; Πώς αγνοούμε ότι ο Κύριος ενεργεί παιδευτικά για όλους, ώστε να ασκήσουμε αρετές όπως η υπομονή;
Αλλά και πώς θα ασκήσουμε την αρετή της αλληλεγγύης, όταν αύριο θα χρειαστεί να μοιράσουμε τη μπουκιά μας με τον συνάνθρωπο, όπως επισημαίνουν σημερινοί γεροντάδες;
Θέλω επίσης να επισημάνω έναν τεράστιο κίνδυνο :
Πολλές φορές έχω γράψει σε άρθρα ότι περιμένω τους σημερινούς κουλο-χαλίφηδες να τους πάρει στο κυνήγι ο κόσμος και γω να παρακολουθώ το “σήριαλ” τρώγοντας πατατάκια. ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΑΡΟΤΡΥΝΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΑΡΟΤΡΥΝΩ ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ! ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΠΟΛΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ!
Καταλαβαίνω την οργή αιώνων, που έχουν μαζέψει οι Έλληνες, α;λλά απαιτείται αυτοσυγκράτηση. Ξέρω ότι το διαβολοφασιστικό γκούβερνο έχει καταστρέψει ζωές και ζωές, περιουσίες και περιουσίες. Όμως αν γίνει αυτοδικία θα συμβούν δύο τινά :
α) Όσοι διαπράξουν αυτοδικία θα κριθούν από τον Κύριο ότι υπεξαίρεσαν την αποκλειστικότητα της κρίσης Του. Τεράστιο σφάλμα!
β) Όσοι σφαγούν με αυτοδικία θα ξεπλύνουν με το αίμα τους κάμποσα αμαρτήματα και θα κριθούν από τον Κύριο επιεικότερα.
Θα βγουν λοιπόν διπλά χαμένοι. Η κρίση του Κυρίου υπερβαίνει τη λογική μας και τον χρόνο που ζούμε. Θα πρέπει να πάμε με το γεροντικό ρητό :
«Αν θες να νικήσεις μια φορά, εκδικήσου… Αν θες να νικήσεις για πάντα, ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ!»
Μπορεί να είναι δύσκολο αλλά αυτά διδάσκουν οι άγιοι.
Πρώτος ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος, που (ακριβώς μιμούμενος τον Κύριον) ζήτησε συγχώρεση των λιθοβολιστών του και από αυτούς προέκυψε ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος Παύλος, ο Απόστολος των Εθνών.
Να θυμηθώ τον Άγιο Διονύσιο Ζακύνθου, που συγχώρεσε τον δολοφόνο του αδελφού του;
Όποιος θέλει Παράδεισον, αυτά να θυμάται κι ας αγνοήσει εμένα που θα παρακολουθώ χαρούμενος τρώγοντας πατατάκια. Προς το παρόν αυτό μου βγαίνει, ευχηθείτε να μου χαρίσει κάτι καλύτερο ο Κύριος.
Με την ευκαιρία να παραθέσω κάποια ιστορικά στοιχεία για πολλούς, που ξέρουν στραβά ή μισά ιστορικά γεγονότα :
17 Ιανουαρίου γιόρταζε ο Άγιος Θεοδόσιος, ο Μέγας, ο Βασιλεύς. Όλοι τον θεωρούν σαν σφαγέα των Ελλήνων για όσα έγιναν στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι όμως έτσι. Δεν εννοώ ότι δεν έγινε η σφαγή αλλά δεν απευθυνόταν στους Έλληνες σαν Έλληνες αλλά στους στασιαστές.
Είναι γνωστή η απαγόρευση του Αγίου Αμβροσίου, Αρχιεπισκόπου Μεδιολάνων, στον τότε πλανητάρχη Θεοδόσιο, να μην εκκλησιαστεί στον ναό. Μιλάμε δε για τον πλανητάρχη, που κατέστησε τον Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας και δεν ήταν αφορισμένος σαν τον Κόυλη. (Φανταστείτε σήμερα τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να απαγορεύει στον όχι πλανητάρχη αλλά στο υποπόδιο του σατανογκούβερνου να μην μπει σε ναό!) Επακολουθεί ο διάλογος :
Αμβρόσιος : «Εἶναι τὰ χέρια σου βαμμένα μὲ αἷμα»
Θεοδόσιος : «Κι ὁ Δαβὶδ ἁμάρτησε!»
Αμβρόσιος : «Τὸν μιμήθηκες στὸ ἔγκλημα, νὰ τὸν μιμηθεῖς καὶ στὴ μετάνοια»
και ο Μέγας Θεοδόσιος υπακούει και μετά οκτάμηνο ήλθε σε συναίσθηση και συντριβή, και έβαλε δημόσια μετάνοια ενώπιόν του λαού και του Επισκόπου, για να κοινωνήσει.
[Κατὰ τὸν Θεοδώρητο σὲ ἄλλο περιστατικό, ὁ Ἀμβρόσιος δὲν ἄφησε τὸν Θεοδόσιο, ἀφοῦ εἶχε βάλει μετάνοια, νὰ εἰσέλθει εἰς τὸ ἱερὸ γιὰ νὰ μεταλάβει μαζὶ μὲ τὸ ἱερατεῖο ὅπως ὅριζε τότε τὸ ἔθιμο στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ τὸν ταπείνωσε ἐκ νέου δημόσια, καὶ τοῦ ὅρισε θέση ἀνάλογη μὲ τὸν λοιπὸ λαό, «Βγὲς καὶ στάσου στὴν θέση τῆς τάξεως τῶν λαικῶν!» φρονώντας ὅτι «ἁλουργὶς βασιλέας οὒχ ἱερὰ ποιεῖ»… Δίχως καν νὰ ἀπαντήσει ὁ Θεοδόσιος βγῆκε ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ ἔλαβε θέση μαζὶ μὲ τοὺς λαικούς, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Κωνσταντινούπολη, ποτὲ ξανὰ δὲν τόλμησε νὰ εἰσέλθει στὸ ἱερὸ βῆμα γιὰ νὰ μεταλάβει.]
Ο γιος και διάδοχος του Θεοδοσίου, δεν διδάχτηκε τίποτα και για τα καπρίτσια της συζύγου του έστειλε στον θάνατο, τον Άγιον Ιωάννη Χρυσόστομο, Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινούπολης.
Δεν τελείωσα όμως με τον Μέγα Θεοδόσιον, όσον αφορά την οπτική του Χριστού.
<<Τόση ἦταν ἡ μετάνοια τοῦ Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, ὥστε ὁ Ἅγιος Θεὸς εὐδόκησε νὰ τοῦ δωρίσει τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Διηγοῦνται οἱ βιογράφοι του, ὅτι κατὰ τὴν διάρκεια ἐνὸς προσκυνήματός του στὰ Ἱεροσόλυμα, ὁ αὐτοκράτορας ἐμφανίστηκε ἐνδεδυμένος σὰν ἁπλὸς ἄνθρωπος καὶ πλησιάζοντας τὶς θύρες τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως προσευχόταν. Τότε, οἱ πόρτες ἄνοιξαν μόνες τους διάπλατα καὶ ὁ ναὸς ἄστραφτε στὸ φῶς. Ὁ Κύριος ὑποδεχόταν τὸν ταπεινὸ αὐτοκράτορα καὶ δοῦλό Του.
Ὁ Θεοδόσιος εἶχε ἀντιγράψει μὲ τὸ χέρι του ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο μελετοῦσε καθημερινά. Ἔλεγε πὼς χαιρόταν περισσότερο ποὺ ἦταν μέλος τῆς Ἐκκλησίας παρὰ ἐπίγειος βασιλέας, Ἔτσι πέρασαν δεκαέξι χρόνια εὐσεβοῦς βασιλείας και κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 395. Τὸ σκήνωμά του ἐκτέθηκε σὲ λαϊκὸ προσκύνημα καὶ τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ὁ Ἐπίσκοπος Μεδιολάνων Ἀμβρόσιος, ἐξεφώνησε τὸν ἐπικήδειο, ποὺ καθιέρωνε τὸν Θεοδόσιο ὡς τὸν τύπο τοῦ παραδειγματικοῦ Ὀρθόδοξου ἡγεμόνος.>>
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ, ΑΣ ΤΟΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ !!!
Ας πάψουν λοιπόν κάποιοι να βρίζουν τον Άγιο. Και ο ληστής στον Σταυρό, φονιάς ήταν και πρώτος πήρε το ISO του Παραδείσου δια στόματος Ιησού Χριστού!
Μια και μιλάμε για Ιστορία, εκατόν τόσα χρόνια αργότερα, στη Στάση του Νίκα, ο Ιουστινιανός (άγιος και αυτός) κατηγορήθηκε για δειλία και ότι εξαφανίστηκε στα δύσκολα και άλλοι έκαναν το κουμάντο. Κανένας βρε να μην αναρωτηθεί αν προσευχόταν εκείνη την ώρα να τον φωτίσει ο Θεός, για να μην επαναλάβει τη σφαγή του Θεοδόσιου στη Θεσσαλονίκη; Τελικά κάποιοι που χαρακτηρίζουν εύκολα κάποιους σαν σφαγείς, αναρωτιούνται μήπως πρώτοι είναι οι ίδιοι σφαγείς της Αλήθειας;
Ας μιμηθούμε λοιπόν τους αγίους μας, σαν οδοδείκτες της ζωής μας και ας αφήσουμε τον κάθε Κούλη μόνο του στην Κρίση του Κυρίου για εγγυημένη αιώνια “απόλαυση”!
– Και συ BAS_4, κόψε τα πατατάκια, έχουν πολλά συντηρητικά!
– Και τί να πάρω, γλυφειτζούρια;
– Όχι αυτά είναι των Μπιμπιλατζήδων (www.triklopodia.gr/bas_4-μπιμπίλα-άστις-παραμύθες-της-πιπί/)
ΥΓ – Δείτε ένα ωραίο ευρωπαϊκό, όσο ακόμα υπάρχει Ευρώπη (μετά πάπαλα) >
https://www.brighteon.com/66b0a4c-4945-4f51-abbc-b10db77c8cdc
Και μια ωραία επανάληψη >
https://www.brighteon.com/e141d88f-34eb-4a60-ab88-e4b30874c94b
Αγαπητέ μου
Αυτό που παρουσιάζεις στο άρθρο δεν είναι η λευτεριά που θα έρθει αλλά ο ευνουχισμός ενός αγώνα πριν ακόμα ξεκινήσει .
Προτείνω να παίξουμε κυνηγητό όπως παίζαμε παιδιά και μετά αγκαλιασμένοι να τους στρέψουμε βασιλιάδες στην ανοικοδόμηση του κράτους.
Ο κάθε ένας στο πόστο του. Τα παπούτσια, το σπαθί, τα χέρια, τα γονατα του Βασιλειου Β’ δεν μπορούν να γίνουν γόνατα παπά ούτε αγρότη. Όταν ο λαός μετανοήσει και το αξίζει θα έχει και τους ηγέτες που του αρμόζουν, οι οποίοι δε θα πάρουν την εξουσία με το ζόρι, ούτε με απάτες. Ο Βασιλειος πάντως δεν τρέφει αυταπάτες και οι εχθροί του θα τον τρέμουν γιατί έχω την εντύπωση ότι θα φέρει ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΤΙΜΩΡΙΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ. Πρώτα όμως θα τους τρέχουν οι ίδιοι που τους υπακουσαν, τα Εμβολισμενα, Βιομετρικά δουλακια τους δηλαδή. Η λευτεριά δε πλησιάζει. Η μετωπική πλησιαζει
Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρvησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάvυχτα τρέμει εvός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της vυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάvτα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
Εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης.
του μακρεμένου αγvαvτευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
και με το καριoφίλι μου και με τ’ απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Kάλλιo φυτρώστε, αγριαγκαθιές, και κάλλιo ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανoίχτε, τάφοι,
και, δυvαμίτη, βρόvτηξε και σιγοστάλαξε, αίμα,
παρά σε πύργους άρχοvτας και σε vαούς το Ψέμα.
Τωv πρωτογέvvητωv καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξαvάρχεται. Καλώς να ‘ρθει. Γκρεμίζω την ασκήμια.
Ειμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ‘χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίvεται καvείς, και πάει κι όλο προσμέvει
το λόγο που δεν έρχετα, και μια vτροπή το δένει.
Μα το τσεκούρι μοvαχά στο χέρι σαv κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι
και vιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές v’ αvοίξω,
και μ’ ενα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροvτήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας, όποιοι είστε.
Γρικάω, βγαίvει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε