Αιρετικός, Ειδωλολάτρης και Δαιμονισμένος

Σχόλιο ιστολογίου:
Μας εστάλη το παρακάτω αρχείο με ερωταπαντήσεις ανάμεσα σε αναζητητή και γέροντες. Επειδή κάποια σημεία θα ήταν δυνατόν, να παρεξηγηθούν, διευκρινίζουμε τα εξής:

1. Ως χριστιανοί οφείλουμε, να έχουμε την πόρτα ανοιχτή σε οποιονδήποτε επιθυμεί, να γνωρίσει την Αλήθεια, την Ορθοδοξία, τον ΄Ενα Αληθινό Θεό.

2. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν παρεκκλίνουμε της πίστης μας, ώστε να πλησιάσουμε με τους αλλόδοξους, όπως κάνουν σήμερα οι Οικουμενιστές.

3. Το ποιος θα σωθεί και ποιος όχι είναι απόφαση του Θεού και μόνον και δε μας πέφτει λόγος ούτε μπορούμε, να θεωρούμε, ότι επειδή είμαστε Ορθόδοξοι έχουμε εξασφαλίσει τον Παράδεισο.

4. Ο Θεός τους πάντες καλεί σε σωτηρία και ενδέχεται πολλοί από αυτούς που σήμερα είναι εκτός Εκκλησίας, να δεχτούν το κάλεσμα και να σωθούν, ενώ άλλοι “μεγάλοι Χριστιανοί” να απωλεσθούν εξαιτίας της υπερηφανείας τους.

5. ΄Αλλωστε ελέχθη, ότι “έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι”.

Αναζητητής 

Αγαπητοί Γέροντες, μπερδευόμαστε από αυτά που διαβάζουμε και από αυτά που ακούμε. Για παράδειγμα, διαβάζουμε στις γραφές ότι δεν πρέπει να καταριόμαστε αλλά να ευλογούμε και να προσευχόμαστε, ακόμα και για τους εχθρούς μας. Όμως, ορισμένοι που έχουν ανακηρυχθεί Άγιοι από την εκκλησία μας, δίδασκαν το αντίθετο. Τι να ακολουθούμε; 

Επιπλέον, συνέχεια ακούμε τις λέξεις αίρεση και αιρετικός. Αυτές οι λέξεις δεν υπήρχαν στη γλώσσα, αλλά το κυριότερο, ούτε καν στο πνεύμα του Χριστού. Εξ΄αντιθέτου ο Χριστός πάντα εξύψωνε, ευλογούσε, ενθάρρυνε και παρουσίαζε ως παράδειγμα αυτούς που είχαν διαφορετική θεώρηση στα θρησκευτικά θέματα, άλλες απόψεις και διαφορετικούς τρόπους λατρείας, αλλά είχαν όμως ταπεινό πνεύμα. Έτσι δεν είναι; Γιατί αυτή η σύγχυση ανάμεσα στους πιστούς; 

Γέροντες 

Η σύγχυση προκύπτει γιατί αγνοούμε την έννοια της αγιότητας και δεν έχουμε αφομοιώσει την διδασκαλία του Χριστού. Οι Άγιοι δεν είναι ούτε το πρότυπο ούτε ο δρόμος για την λύτρωση από τους αναρίθμητους φόβους μας, αλλά είναι απλά οδοδείκτες. Μας δείχνουν τον δρόμο, δηλαδή τον τρόπο που πρέπει να ζούμε για να ανακαλύψουμε ότι η βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας, όπως ο Χριστός μας δίδαξε. Οι Άγιοι απλά μας εμπνέουν και μας ενθαρρύνουν με το παράδειγμα τους, δηλαδή με τον τρόπο που έζησαν. 

Με τα έργα τους και τις διδασκαλίες τους προσπάθησαν να γίνουν όπως το πρότυπο, δηλαδή όπως ο Χριστός, τέλειοι. Αυτό που δίδαξε ο Χριστός, οι Άγιοι ενόσω ζούσαν το πήραν στα σοβαρά, “Να γίνετε, λοιπόν, και εσείς τέλειοι, όπως τέλειος είναι και ο Πατέρας σας ο ουράνιος.” Προσπάθησαν οι Άγιοι να περπατήσουν τον δρόμο που περπάτησε ο ίδιος ο Χριστός. Δεν είπε ο Χριστός, ΄Εγώ είμαι η οδός΄; Προσπάθησαν να γίνουν η οδός της σωτηρίας. 

Στην προσπάθεια τους να αφομοιώσουν το πνεύμα του Χριστού και να το κάνουν πράξη ενόσω ζούσαν, είναι φυσικό ως άνθρωποι να έκαναν ή να δίδαξαν ορισμένα πράγματα που δεν συμφωνούν με το πνεύμα και την διδασκαλία του Χριστού. Δεν μας ωφελεί όμως να εστιαζόμαστε στις οποιεσδήποτε ατέλειες των Αγίων Μητέρων και Πατέρων και να παραμένουμε σε σύγχυση. 

Το όφελος που μπορούμε να αποκομίσουμε από την βιοτή των Αγίων είναι τεράστιο. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο ευκολότερος δρόμος για να θεραπευτούμε από τα πάθη μας και τα δεινά του ‘εγώ’ είναι να είμαστε δίπλα σε ένα Αληθινό Διδάσκαλο, μια φωτισμένη ψυχή που μερικές φορές αργότερα ανακυρήσεται και Άγιος ή Αγία. 

Το να είσαι μαζί με μια φωτισμένη ψυχή, είναι σαν να ταξιδεύεις με ένα αεριωθούμενο Κόνκορντ. Ο Αληθινός Δάσκαλος είναι το ταχύτερο όχημα για να σε πάει στον στόχο. Ακολουθώντας τον οποιοδήποτε δρόμο χωρίς τη βοήθεια

ενός Αληθινού Δασκάλου, είναι σαν να ταξιδεύεις με ένα αστικό λεωφορείο που κάνει πολλές στάσεις. Αυτό καθυστερεί τη διαδικασία. 

Αναζητητής 

Και τι έχετε να πείτε για την τόσο δημοφιλή λέξη ‘Αιρετικός’ στα χείλη πολλών πιστών και ‘πνευματικών’ διδασκάλων; 

Γέροντες 

Τι λένε οι γραφές; Στα χρόνια του Χριστού οι Σαμαρείτες θεωρούνταν αιρετικοί από τους τότε δήθεν πιστούς Ιουδαίους. Δεν ήταν οι ‘πιστοί’ οι ‘ιερείς’ και οι ‘αρχιερείς’ που έμπαιναν και έβγαιναν στους τότε ναούς που ήθελαν και προσπαθούσαν να σκοτώσουν τον Χριστό; Δεν ήταν οι άθεοι και οι πόρνοι ούτε οι εγκληματίες οι οποίοι ούτε καν πατούσαν στους ναούς. 

Σήμερα βλέπουμε ακριβώς το ίδιο. Οι δήθεν Χριστιανοί να ονομάζουν αιρετικούς και δαιμονισμένους όλους τους άλλους με διαφορετική θρησκεία, διαφορετικές θρησκευτικές απόψεις και διαφορετικό τρόπο λατρείας. Και το χειρότερο να τους περιθωριοποιούν, να τους κατακρίνουν, να τους χλευάζουν, γράφοντας κείμενα και ολόκληρα βιβλία, να τους υποτιμούν και να τους αποφεύγουν. 

Αυτοί όμως, όπως είπε ο Χριστός, τιμούν τον Θεό με το στόμα τους και όχι με την καρδιά τους. Αυτοί κλείνουν την πόρτα της σωτηρίας για αυτούς τους ανθρώπους που ψάχνουν να βρουν αγάπη και κατανόηση. Δεν έχουν κατανοήσει τι κακό κάνουν στους εαυτούς τους, στους άλλους και γενικά στην ανθρωπότητα. 

Είναι απλό, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμα νιώσει την ανάγκη να ζητήσουν και να βρουν τον Θεό και να τον αγαπήσουν. Γιατί όταν έχουμε πραγματικά αγαπήσει τον Θεό, τότε η λέξη ‘αιρετικός’ δεν έχει θέση στην ομιλία μας. 

Υπάρχουν αρκετές αναφορές, στις Άγιες Γραφές, όπου φαίνεται το πώς αντιμετώπιζε ο Χριστός τους αλλόθρησκους, αλλοεθνείς ή ακόμα και άθεους, που σήμερα τους ονομάζουμε αιρετικούς και δαιμονισμένους. 

Αναζητητής 

Θα μας πείτε μερικά τέτοια παραδείγματα; 

Γέροντες 

Είναι η περίπτωση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα. Περνούσε λοιπόν ο Χριστός από την πόλη Συχάρ της Σαμάρειας. Εκεί συνάντησε μια γυναίκα σε ένα πηγάδι που τραβούσε νερό και είχαν διάλογο. Ήταν από τους ‘ιερείς’ απαγορευμένο στους Ιουδαίους ακόμα και να συνομιλούν με ένα Σαμαρείτη. Γι΄αυτό όταν οι μαθητές του Χριστού τους είδαν να συνομιλούν απόρησαν. Απόρησε επίσης και η Σαμαρείτιδα που ένας ‘αιρετικός’, ο Χριστός, ως Ιουδαίος, τολμούσε να μιλάει μαζί της. 

Και τότε ο Χριστός είπε κάτι πολύ σημαντικό, που υπάρχει μεγάλη ανάγκη να το κατανοήσουμε όλοι μας. Είπε δηλαδή ότι οι αληθινοί πιστοί λατρεύουν τον Θεό πνευματικά και αληθινά, γιατί ο Θεός είναι Πνεύμα και δεν βρίσκεται μόνο σε ορισμένες παραδόσεις και ορισμένες θρησκείες, ούτε σε ορισμένα μέρη και τόπους, αλλά ως πνεύμα είναι πανταχού παρών, μέσα σε όλα και μέσα σε όλους μας, σε όλο τον κόσμο.

Και λένε οι γραφές ότι όταν ήρθαν οι Σαμαρείτες – σήμερα θα λέγαμε οι αιρετικοί – από το χωριό της γυναίκας και συνάντησαν τον Χριστό, πίστεψαν ότι είναι Σωτήρας από αυτά που ‘Aκουσαν από Αυτόν. Δεν του ζήτησαν θαύματα, σημεία και τέρατα, όπως του ζητούσαν οι ‘πιστοί’, οι ‘ιερείς’ και οι ‘αρχιερείς’ Ιουδαίοι και ο Ηρώδης. 

Μας θυμίζει κάτι η σημερινή πνευματική μας κατάσταση; Πόσοι από μας τρέχουν συνέχεια πίσω από σημεία και θαύματα και την ίδια στιγμή κατακρίνουμε όλους τους αλλόθρησκους ανεξαιρέτως; Έχουμε ποτέ σκεφτεί ότι υπάρχουν αλλόθρησκοι που ζουν με πνεύμα Χριστού; Ποιοι πραγματικά γνωρίζουν και αγαπούν τον Ιησού, αυτοί από μας που τον λατρεύουμε ως όνομα μόνο και προσωπικότητα επειδή είναι ο Χριστός, ή αυτοί από μας που αγκαλιάζουμε τα οικουμενικά ιδανικά που δίδαξε και αγωνιζόμαστε να του μοιάσουμε; 

Άλλη περίπτωση είναι όταν ο Χριστός θεράπευσε τους δέκα λεπρούς. Λένε οι γραφές ότι μόνον ένας από αυτούς, όταν είδε ότι θεραπεύθηκε επέστρεψε δοξάζοντας τον Θεό με δυνατή φωνή και έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστούσε και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Και είπε τότε ο Ιησούς, “Δεν εκαθαρίσθησαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννέα που είναι; Κανείς δεν ευρέθηκε να επιστρέψει δια να δοξάσει τον Θεό παρά αυτός ο αλλοεθνής;” 

Μη ξεχνάμε και την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Αυτός που είχε συμπόνια για τον τραυματισμένο και μισοπεθαμένο, δεν ήταν ένας ιερέας αλλά ένας Σαμαρείτης, περιθωριοποιημένος από αυτούς τους ίδιους τους ιερείς. Περιθωριοποιημένος από αυτούς που έκαναν κηρύγματα για την αγάπη του Θεού. 

Σε μια άλλη περίσταση μέσα στον ναό, όταν ο Χριστός τους είπε ότι δεν μπορούν να ακούσουν τα λόγια του Θεού γιατί δεν είναι από τον Θεό, οι ΄πιστοί΄ του απάντησαν, “Καλά δεν λέμε ότι είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο;”  

Σήμερα αν κάποιος μιλήσει επαινετικά, ακόμα και για μια Αγία της εκκλησίας μας που έδρασε με πνεύμα Χριστού στην Ινδία, αρκετοί από τους ιερείς και πιστούς ονομάζουν αυτόν τον άνθρωπο αιρετικό και δαιμονισμένο. Πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε ακόμα από τον θρησκευτικό φανατισμό που μας κατέχει; 

Είναι και η περίπτωση της θεραπείας της κόρης της Χαναναίας. Η Χαναναία που δεν ήταν Εβραία και την θεωρούσαν ειδωλολάτρισσα, όπως πολλοί από εμάς θεωρούμε τους αλλόθρησκους, εισακούεται από τον Θεό και η θυγατέρα της θεραπεύεται, γιατί είχε ταπείνωση και μεγάλη πίστη στο Θεό.  

Επίσης θεωρούμε αιρετικούς τους ομόθρησκους που έχουν διαφορετικές δογματικές απόψεις. Όμως η πίστη μας είναι αληθινή όταν η αγάπη μας είναι αδιάκριτη και ίση προς όλους τους ανθρώπους και χωρίς διακρίσεις, φυλετικές, κοινωνικές και θρησκευτικές. 

Η περίπτωση της θεραπείας της κόρης της Χαναναίας μας διδάσκει ότι τελικά αυτός που είναι άξιος να εισακουστεί από τον Θεό δεν είναι αυτός που νομίζει ότι έχει τη σωστή θρησκεία, αλλά αυτός που έχει ταπείνωση και μεγάλη πίστη στον Θεό. Έτσι, οι Εβραίοι, ενώ νόμιζαν ότι μόνον αυτοί είχαν τη σωστή θρησκεία, ταυτόχρονα ήταν αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό. Ας

αναλογιστούμε λοιπόν μήπως ορισμένοι από μας, πιστοί και ιερείς, έχουμε πέσει στην ίδια παγίδα που είχαν πέσει τότε αυτοί που διαφωνούσαν με τον Χριστό. 

Έχουμε και την περίπτωση της θεραπείας του δούλου του Ρωμαίου εκατόνταρχου. Ο αλλοεθνής στρατιωτικός αποδεικνύεται να έχει τέτοια πίστη που λέει ο Χριστός ότι δεν την έχει δει σε όλο το Ισραήλ. Έρχεται λοιπόν ένας αλλοεθνής που αναγνωρίζει την εξουσία του Ιησού γιατί έχει ταπείνωση και έτσι παραδίδεται στο θέλημα Του. Εδώ λέει ο Χριστός λόγια που δύσκολα θα βρούμε πνευματικό δάσκαλο για να μας τα ερμηνεύσει.  

Ο Iησούς θαύμασε την πίστη του εκατόνταρχου και είπε σε εκείνους που τον ακολουθούσαν, “Σας βεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δεν βρήκα. Και σας λέω πως θα έρθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι˙ εκεί θα κλαίνε, και θα τρίζουν τα δόντια τους”. 

Και το καυτό ερώτημα για μας είναι, “Ποιοι άραγε είναι αυτοί οι κληρονόμοι της βασιλείας που θα πεταχτούν στο απώτερο σκότος;” Ο νοών νοείτω. 

Και τέλος ερχόμαστε στην περίπτωση που κορυφαίοι μαθητές του Χριστού ήθελαν να κατεβάσουν φωτιά από τον ουρανό και να κάψουν το χωριό που δεν δεχόταν τον δάσκαλο τους. 

Μήπως σήμερα ορισμένοι από εμάς βγάζουμε φωτιά από το στόμα μας με τα κηρύγματα που κάνουμε και με τα βιβλία που γράφουμε, κατακρίνοντας αλλόθρησκους, ακόμα και ομόθρησκους, επειδή έχουν άλλες δογματικές τοποθετήσεις και τρόπους λατρείας από εμάς; Μήπως με αυτή την φωτιά του φανατισμού μας κλείνουμε την πόρτα σε ομόθρησκους και αλλόθρησκους για να γνωρίσουν και να αγαπήσουν αληθινά το πνεύμα του Ιησού Χριστού;

“ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΝΤΗΣ”