ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΑΡΧΙΚΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ : Ἄμεση νομοθέτηση τῆς «Συνέχισης Μισθοδοσίας καὶ Ἀπρόσκοπτης Ἀσφαλιστικῆς Κάλυψης μὲ Ἐπιστροφὴ – Συμψηφισμό» γιὰ τοὺς ὑπὸ συνταξιοδότηση ἐργαζομένους Δημοσίου καὶ Ἰδιωτικοῦ Τομέα.
Οἱ συνταξιούχοι —καὶ ἰδίως ὅσοι βρίσκονται σὲ ἀναμονὴ γιὰ τὴν ἔκδοση τῆς σύνταξής τους— δὲν διαθέτουν πλεονάζον κεφάλαιο· ζοῦν μὲ τὸ ἐλάχιστο ποσὸ ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ τρόφιμα, φάρμακα καὶ λογαριασμούς. Τὸ νὰ παράγονται τόκοι γιὰ τὸ Δημόσιο καὶ προμήθειες γιὰ τὶς τράπεζες ἀπὸ τὴν καθυστέρηση καὶ τὴ στέρηση τῶν δικῶν τους χρημάτων παρουσιάζεται ὡς ἡ πιὸ ἄδικη και ΑΤΙΜΗ μορφὴ ἀφαίμαξης. Ἡ κρίσιμη μεταβατικὴ περίοδος (60-67 ἐτῶν): Ἐπειδὴ ἀκριβῶς σὲ αὐτὴ τὴν ἡλικία ὑποβάλλεται ἡ αἴτηση συνταξιοδότησης —καὶ διακόπτεται ὁ μισθὸς πρὶν ἀρχίσει ἡ καταβολὴ τῆς πλήρους σύνταξης— ἡ ἤδη ὑπάρχουσα πιστωτικὴ κάρτα μετατρέπεται αὐτόματα στὸ βασικὸ «μαξιλάρι» ἐπιβίωσης γιὰ νὰ καλυφθοῦν τὰ καθημερινὰ ἔξοδα (λογαριασμοί, τρόφιμα, ἰατρικὰ) μέχρι νὰ ἐκδοθεῖ ἡ σύνταξη. Εἶναι σίγουρο ὅτι ὑπῆρχαν ἄνωθεν πιέσεις γιὰ αὐτὴν τὴν καθυστέρηση· ὑπῆρξε προμελετημένο ἔγκλημα κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Σὲ ἐπανειλημμένα πορίσματα καὶ παρεμβάσεις του (ὅπως καταγράφει τὸ Ενιαῖο Δίκτυο Συνταξιούχων), ὁ Συνήγορος τοῦ Πολίτη ἔχει διαπιστώσει ὅτι οἱ καθυστερήσεις στὴν ἀπονομὴ κύριων καὶ ἐπικουρικῶν συντάξεων (ποὺ σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις ὑπερέβησαν τὰ δύο ἢ καὶ τὰ τέσσερα ἔτη) ὑπερβαίνουν κάθε εὔλογο χρόνο ἀναμονῆς, παραβιάζουν τὰ συνταγματικὰ δικαιώματα τῶν ἀσφαλισμένων καὶ ὁδήγησαν συνταξιούχους ἀκόμη καὶ σὲ ἀπώλεια ἐπιδομάτων. Σύμφωνα μὲ ἐκθέσεις φορέων πρόληψης (ὅπως ἡ ΚΛΙΜΑΚΑ καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας), οἱ ὀξεῖς οἰκονομικοὶ παράγοντες —ὅπως ἡ ξαφνικὴ ἀπώλεια εἰσοδήματος, ἡ ὑπερχρέωση, οἱ κατασχέσεις καὶ ἡ ἀδυναμία κάλυψης βασικῶν ἀναγκῶν ἐπιβίωσης— ἀποτελοῦν κρίσιμους ἐπιβαρυντικοὺς παράγοντες σὲ ἄτομα ποὺ βιώνουν ἀδιέξοδο. Κατὰ τὰ χρόνια τῆς οἰκονομικῆς κρίσης καὶ τῶν μεγάλων καθυστερήσεων στὶς συντάξεις, καταγράφηκαν στὸν Τύπο καὶ σὲ ἀνακοινώσεις συνταξιουχικῶν ὀργανώσεων μεμονωμένες τραγικὲς ὑποθέσεις πολιτῶν ποὺ ἔβαλαν ἀκομα τέλος στὴ ζωή τους ἀδυνατώντας νὰ ἀντεπεξέλθουν στὴ μακρόχρονη ἀναμονὴ τῆς σύνταξής τους καὶ στὴ στέρηση πόρων.
Τὸ πολιτικὸ κίνημα “Ἑλληνικὸς Παλμὸς” κατά τις πληροφορίες μας στὶς ἑπόμενες ἡμέρες μελετάει το ἐάν θα θίξῃ τὸ παρακάτω ζήτημα στὴν Ἑλληνικὴ Βουλή : : Ἄμεση νομοθέτηση τῆς «Συνέχισης Μισθοδοσίας καὶ Ἀπρόσκοπτης Ἀσφαλιστικῆς Κάλυψης μὲ Ἐπιστροφὴ – Συμψηφισμό» γιὰ τοὺς ὑπὸ συνταξιοδότηση ἐργαζομένους Δημοσίου καὶ Ἰδιωτικοῦ Τομέα.
Ὁ βετεράνος τῆς ἐργασίας, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ἐπὶ δεκαετίες τὸ Δημόσιο καὶ ἐκπλήρωσε στὸ ἀκέραιο τὶς ἀσφαλιστικές του ὑποχρεώσεις, σὲ καμία περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ ἐκβιάζεται νὰ κάνῃ ἀποταμίευση ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΜΗΝΙΑΤΙΚΑ γιὰ νὰ βιοπορισθῇ, τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ ἴδιο τὸ Κράτος παρουσιάζει ΕΝΟΧΗ ΚΑΙ ΔΟΛΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ, ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ, ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ σε κάθε κυβέρνηση, καθώς και διοικητικὴ ἀδυναμία νὰ τοῦ παραδώσῃ τὰ ὀφειλόμενα στὸν σωστὸ χρόνο. Ἡ σύνταξη εἶναι προπληρωμένο, ἀνταποδοτικὸ δικαίωμα καὶ ὄχι ἐλεημοσύνη, καὶ ἡ Πολιτεία ὀφείλει νὰ τακτοποιήσῃ αὐτὴ τὴν ἐκκρεμότητα ἄμεσα. Χιλιάδες δημόσιοι ὑπάλληλοι —βετεράνοι τῆς ἐργασίας ποὺ ὑπηρέτησαν ἐπὶ δεκαετίες τὴ χώρα καὶ κατέβαλαν στὸ ἀκέραιο τὶς ἀσφαλιστικές τους εἰσφορές— βρίσκονται σήμερα ἀντιμέτωποι μὲ μία ἀπαράδεκτη θεσμικὴ πραγματικότητα: τὴν ἡμέρα ποὺ ἀποχωροῦν γιὰ νὰ συνταξιοδοτηθοῦν, διακόπτεται ἀκαριαῖα ἡ μισθοδοσία τους, ἐνῷ ἡ ὁριστικὴ σύνταξη καθυστερεῖ ἀπὸ 3 ἕως καὶ 12 μῆνες λόγω ἐσωτερικῶν δυσλειτουργιῶν τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ καὶ τοῦ e-ΕΦΚΑ. Κατά το παρελθόν συλλογικότητες συνταξιούχων, συνδικάτα (ὅπως ἡ Α.Δ.Ε.Δ.Υ.) καὶ τίμιοι διανοούμενοι, οἰκονομολόγοι, και πολιτικοί ἔχουν ἐπανειλημμένα καταγγείλει τὶς κυβερνήσεις ὅτι οἱ πολύμηνες καθυστερήσεις στὴν ἀπονομὴ συντάξεων χρησιμοποιήθηκαν ὡς δημοσιονομικὸ «μαξιλάρι» γιὰ τὴν ἐπίτευξη ὑψηλότερων πρωτογενῶν πλεονασμάτων ἢ τὴ χρηματοδότηση ἄλλων κυβερνητικῶν παροχῶν, μετακυλίοντας τὸ βάρος στοὺς ἀσφαλισμένους.
Αὐτὸ τὸ ἐδῶ μέτρο ποὺ προτείνουμε καὶ διαβάζετε τώρα εἶναι δίκαιο, καὶ σὲ συνυπολογισμὸ τῶν δώρων τῶν Χριστουγέννων ὅπου ἔκοψαν καὶ στέρησαν ἀπὸ τὸν ἐργαζόμενο σὲ δημόσιους φορεῖς θα πρέπει νὰ ἀποδοθῇ τὸ συντομότερο. Στοὺς δὲ ἐργαζομένους τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα νὰ ἀποδοθῇ βάσει τῶν ἀνάλογων δημοσίων ταμείων τα ὁποῖα ὀφείλουν νὰ καλύπτουν ἀπρόσκοπτα τὸν βιοπορισμὸ κάθε ἀσφαλισμένου μέχρι τὴν ἔκδοση τῆς ὁριστικῆς σύνταξής του.
Ἐπιτέλους, κράτος, πολιτικὰ κόμματα, σύλλογοι ἐργαζομένων, καὶ ὁ συνήγορος τοῦ πολίτη νὰ ἐνδιαφερθοῦν γιὰ τὸν Ἕλληνα συνταξιοῦχο. Ἡ ἑνωμένη πίεση ὅλων αὐτῶν τῶν φορέων εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ γίνῃ πράξη μία τέτοια, ὅπως θὰ διαβάσετε παρακάτω φέρνει προτεινόμενη ἀλλαγή. Ὅταν τὸ ἴδιο αἴτημα κατατίθεται ταυτόχρονα στὴ Βουλή, στὰ ὑπουργεῖα, στὶς ὁμοσπονδίες ἐργαζομένων καὶ στὶς ἀνεξάρτητες ἀρχές, παύει νὰ εἶναι ἕνα μεμονωμένο παράπονο καὶ μετατρέπεται σὲ συλλογικὴ διεκδίκηση ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοηθῇ.
- Γιὰ τοὺς Ὑπαλλήλους τοῦ Δημοσίου (Συνέχιση μισθοδοσίας μὲ ἐπιστροφὴ τῶν χρημάτων στὴν δημόσια ὑπηρεσία): Νὰ ὁρισθῇ ἄμεσα ἡ συνέχιση τῆς μισθοδοσίας τοῦ ὑπὸ συνταξιοδότηση ὑπαλλήλου ἀπὸ τὴ δημόσια ὑπηρεσία του καὶ μετὰ τὴν ἀποχώρησή του, ἕως ὅτου ἐκδοθῇ καὶ πληρωθῇ ἡ ὁριστικὴ κύρια σύνταξή του. Μόλις τὸ Δημόσιο τακτοποιήσῃ τὴν οἰκονομική του ὀφειλὴ —ἐκδίδοντας τὴν ὁριστικὴ σύνταξη καὶ καταβάλλοντας τὰ ἀναδρομικά—, ὁ συνταξιοῦχος ἐπιστρέφει τὰ ποσὰ στὴν ὑπηρεσία του (τὴν δημόσια). Αὐτὴ ἡ μεταφορὰ νὰ γίνεται αὐτόματα ἀπὸ τὴ μία ὑπηρεσία (μισθοδοσία δημόσιας ὑπηρεσίας του συνταξιούχου ) στὴν ἄλλη (ΕΦΚΑ – τμῆμα ἀπόδοσης συντάξεων )καὶ κλείνει ὁ λογαριασμὸς δίκαια καὶ καθαρά. Τυχὸν ποσὰ παραπανίσια ἢ λιγότερα ἀπὸ τὸ ποσὸ τῆς σύνταξης θὰ μποροῦσαν να τακτοποιοῦνται μέσω τῆς ἐφορίας.
- Μηδενικὸ δημοσιονομικὸ κόστος: Τὸ μέτρο δὲν ἐπιβαρύνει τὸν κρατικὸ προϋπολογισμὸ οὔτε κατὰ ἕνα εὐρώ, καθὼς ἀφορᾷ χρήματα ποὺ ἤδη ὀφείλονται στοὺς συνταξιούχους, ἐνῷ ἀναγκάζει τὸν κρατικὸ μηχανισμὸ νὰ ἐπιταχύνῃ τὴν ἀπονομὴ τῶν συντάξεων. Ἡ σύνταξη εἶναι προπληρωμένο, ἀνταποδοτικὸ δικαίωμα καὶ ὄχι ἐλεημοσύνη. Καλοῦμε ὅλους τοὺς ἁρμόδιους θεσμικοὺς καὶ πολιτικοὺς φορεῖς νὰ ἀναλάβουν ἄμεσα τὶς εὐθῦνες τους καὶ νὰ τακτοποιήσουν αὐτὴ τὴ χρόνια ἀδικία- ἀτιμία.
Γιατί ἡ πρόταση μας εἶναι λειτουργικὴ καὶ δίκαιη.
1) Μηδενικὴ δημοσιονομικὴ ζημία: Καθὼς τὰ ποσὰ θὰ συμψηφίζονταν μὲ τὰ ἀναδρομικὰ τῆς σύνταξης, τὸ Δημόσιο δὲν θὰ ἐπιβαρυνόταν οἰκονομικά, ἁπλῶς θὰ μετέφερε ρευστότητα στὸν πολίτη στὸν χρόνο ποὺ τὴν ἔχει ἀνάγκη.
2) Κίνητρο ἐπιτάχυνσης γιὰ τὸ Κράτος: Ἐὰν τὸ Δημόσιο συνέχιζε νὰ πληρώνῃ μισθὸ ἕως ὅτου ἐκδοθῇ ἡ σύνταξη, θὰ εἶχε τὸ ἴδιο ἄμεσο οἰκονομικὸ συμφέρον νὰ ὁλοκληρώνῃ τὴν ἀπονομὴ τῆς σύνταξης μέσα σὲ 30 ἡμέρες, ἀντὶ νὰ μετακυλίει τὸ κόστος τῆς καθυστέρησης στὸν πολίτη.
3) Ἀποκατάσταση τῆς ἀνισότητας: Μετὰ τὶς μεγάλες ἀπώλειες ποὺ ὑπέστησαν οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ οἱ συνταξιοῦχοι (κατάργηση 13ου καὶ 14ου μισθοῦ/σύνταξης, μειώσεις ἐπιδομάτων), ἡ διασφάλιση τῆς ἀπρόσκοπτης μηνιαίας διαβίωσης εἶναι στοιχειώδης λιγότερη ὑποχρέωση ἑνὸς κράτους δικαίου.
Τί ἰσχύει σήμερα νομικὰ καὶ διοικητικὰ
1) Αὐτόματη διακοπὴ μισθοδοσίας: Μὲ τὴ λύση τῆς ὑπαλληλικῆς σχέσης (παραίτηση ἢ συμπλήρωση ὁρίου ἡλικίας), ἡ μισθοδοσία διακόπτεται ὑποχρεωτικὰ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, καθὼς δὲν ὑφίσταται πλέον παροχὴ ἐργασίας.
2) Τὸ θεσμικὸ «ὑποκατάστατο»: Ἀντὶ γιὰ συνέχιση τῆς μισθοδοσίας μὲ συμψηφισμό, ὁ νομοθέτης θέσπισε τὴν προκαταβολὴ σύνταξης (ἐθνικὴ σύνταξη), ἡ ὁποία ὅμως εἶναι πολὺ μικρότερη ἀπὸ τὸν μισθὸ καὶ στὴν πράξη ἐπιβραδύνει τὴν ἔκδοση τῆς ὁριστικῆς σύνταξης.
3) Διεκδίκηση μέσῳ συλλογικῶν φορέων: Μία τέτοια ρύθμιση («γέφυρα μισθοδοσίας-σύνταξης») θὰ μποροῦσε νὰ θεσμοθετηθῇ μόνο μὲ εἰδικὴ νομοθετικὴ πρωτοβουλία, κατόπιν πίεσης ἀπὸ τὶς ὁμοσπονδίες ἐργαζομένων (π.χ. ΑΔΕΔΥ) καὶ τὰ σωματεῖα συνταξιούχων.
Ἡ σύνταξη δὲν εἶναι κρατικὴ παροχὴ ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀλλὰ κατοχυρωμένη περιουσία τοῦ ἐργαζομένου, τὴν ὁποία ἔχει ἤδη προπληρώσει μὲ τὶς μηνιαῖες κρατήσεις ὁλόκληρης τῆς ζωῆς του. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος ἀποχωρεῖ μετὰ ἀπὸ 35 ἢ 40 χρόνια ἐργασίας, δὲν ἔχει πλέον τὴ δυνατότητα μετὰ τὰ ἐξαντλητικὰ ποσὰ στὴν ἐφορία, τὴν ἀκρίβεια, τὶς ἔκτακτες ἀνάγκες κ.λπ., νὰ ἐργασθῇ ἢ νὰ ἐξοικονομήσῃ χρήματα ἐκ τοῦ μηδενός. Ἡ στέρηση τοῦ εἰσοδήματός του γιὰ μῆνες συνιστᾶ ἄμεση προσβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, τὴν ὁποία προστατεύει ρητὰ τὸ Σύνταγμα.
Νὰ ὁρισθῇ λοιπόν ἄμεσα ἡ συνέχιση τῆς μισθοδοσίας τοῦ συνταξιούχου καὶ νὰ ἀποδοθῇ ἡ οἰκονομικὴ ὀφειλὴ πρὸς τὸν συνταξιοῦχο. Ἡ μισθοδοσία δὲν πρεπει να διακόπτεται οὔτε μία ἡμέρα, ὥστε ὁ βετεράνος τῆς ἐργασίας νὰ μὴν στερηθῇ τὸν βιοπορισμό του λόγῳ κρατικῆς καθυστέρησης. Ὅσο καθυστερεῖ ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς νὰ ὑπολογίσῃ τὴ σύνταξη, τὸ βάρος τῆς καθυστέρησης τὸ ἔχει τὸ ἴδιο τὸ Κράτος καὶ ὄχι ὁ πολίτης. Μόλις τὸ Δημόσιο τακτοποιήσῃ τὴν οἰκονομική του ὀφειλὴ (ἐκδίδοντας τὴν ὁριστικὴ σύνταξη καὶ τὰ ἀναδρομικά), ὁ συνταξιοῦχος ἐπιστρέφει τὰ ποσὰ στὴν ὑπηρεσία του (τὴν δημόσια) καὶ κλείνει ὁ λογαριασμὸς δίκαια καὶ καθαρά.
Πῶς λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ καθαρὴ διευθέτηση
- Ἄμεση πληρωμὴ τῆς σύνταξης χωρὶς καθυστέρηση: Ὁ ΕΦΚΑ ἐκδίδει καὶ καταβάλλει ὁλόκληρη τὴν ὁριστικὴ σύνταξη καὶ τὰ ἀναδρομικὰ ἀπευθείας στὸν συνταξιοῦχο, χωρὶς νὰ χάνῃ χρόνο σὲ λογιστικὲς παρακρατήσεις.
- Ἄμεση ἐπιστροφὴ στὴν ὑπηρεσία προέλευσης: Ὁ συνταξιοῦχος, μόλις λάβῃ τὰ ἀναδρομικά του, ἐπιστρέφει τὸ σύνολο τῶν μισθῶν ποὺ ἔλαβε προσωρινὰ ἀπευθείας στὴ δημόσια ὑπηρεσία του (ἢ γίνεται αὐτόματη μεταφορὰ μέσῳ τραπεζικῆς ἐντολῆς).
- Ἀπόλυτη διαφάνεια καὶ ταχύτητα: Ἡ δημόσια ὑπηρεσία κλείνει τὴν καρτέλα μισθοδοσίας της, ὁ ΕΦΚΑ ἐκπληρώνει τὴν ὑποχρέωσή του γρήγορα καὶ ὁ πολίτης δὲν μένει οὔτε μία ἡμέρα χωρὶς χρήματα γιὰ νὰ ζήσῃ.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ; Μήπως αὐτὰ τὰ χρήματα ποὺ δὲν θέλει ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς νὰ ἀποδώσῃ ἄμεσα στὸν συνταξιοῦχο ἀπὸ τὸν πρῶτο κιόλας μῆνα τὰ εἰσπράττουν οἱ τράπεζες; καὶ ἐπωφελοῦνται τὸ γιγάντιο αὐτὸ κεφάλαιο τῆς χρονικῆς καθυστέρησης; ∙ κάτι ποὺ θὰ πρέπῃ νὰ τὸ διερευνήσουν οἱ πολῖτες καὶ νὰ ἀποδοθοῦν εὐθῦνες καὶ καταγγελίες περὶ συνεργείας τοκογλυφίας μεταξὺ τραπεζῶν καὶ κυβερνήσεων. Τὸ κράτος συγκεντρώνει τὰ ταμειακὰ διαθέσιμα τῶν δημοσίων φορέων στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος καὶ τὰ τοκίζει μέσω βραχυπρόθεσμων δανεισμῶν πρὸς τράπεζες (Repos) καὶ ἐπενδύσεων σὲ κρατικὰ ὁμόλογα καὶ ἔντοκα γραμμάτια. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ποσὰ ποὺ δὲν ἀποδίδονται στοὺς συνταξιούχους στὸν προγραμματισμένο χρόνο γιὰ τὴ σύνταξή τους; Ναι λοιπόν, στὴν πράξη συμβαίνει καὶ αὐτό: ὅσο τὰ χρήματα παραμένουν στὰ ταμεῖα τοῦ Δημοσίου ἢ τοῦ ΕΦΚΑ καὶ δὲν ἐκταμιεύονται πρὸς τοὺς δικαιούχους, ἀποτελοῦν μέρος τῶν ταμειακῶν διαθεσίμων τοῦ κράτους καὶ τοκίζονται ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου. Τὰ ποσὰ ποὺ προορίζονται γιὰ συντάξεις ἢ ἀναδρομικά, ἐφόσον καθυστεροῦν νὰ ἀποδοθοῦν, παραμένουν στὸν ἑνιαῖο λογαριασμὸ τοῦ ΕΦΚΑ στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος καὶ συμμετέχουν στὴν καθημερινὴ διαχείριση καὶ τοκοφορία τῶν διαθεσίμων τοῦ κράτους (μέσω Repos, ἐντόκων γραμματίων ἢ μείωσης τοῦ δανεισμοῦ). Σύμφωνα μὲ τὴν κριτικὴ θεωρία τῆς χρηματιστικοποίησης, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ παγκόσμιου καὶ ἐγχώριου κεφαλαίου δὲν ἐπενδύεται πιὰ στὴν παραγωγὴ ἢ στὴν κατανάλωση βασικῶν ἀγαθῶν, ἀλλὰ ἀνακυκλώνεται ἀποκλειστικὰ μεταξὺ τραπεζῶν, funds, ὁμολόγων καὶ παραγώγων προϊόντων (ὅπως τὰ Repos καὶ οἱ τιτλοποιήσεις δανείων).
Οἱ συνταξιουχικὲς ὀργανώσεις ἐπικαλοῦνται δικαίως συχνὰ τὴν ἱστορικὴ ἐμπειρία (ὅπως τὸ κούρεμα τῶν ἀποθεματικῶν τῶν ταμείων τὸ 2012 μέσω τοῦ PSI), ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐμπλοκὴ τῶν χρημάτων τῶν ἀσφαλισμένων σὲ κρατικοὺς καὶ τραπεζικοὺς μηχανισμοὺς ἐξυπηρετεῖ τὴ διάσωση τοῦ τραπεζικοῦ συστήματος καὶ τὴ διαχείριση τοῦ χρέους σὲ βάρος τῶν συντάξεων.
Χωρὶς τόκο γιὰ τὸν συνταξιούχο: Ἀντίθετα μὲ τὸ κράτος ποὺ καρπώνεται τὸ ὄφελος (τόκους ἢ χαμηλότερο κόστος δανεισμοῦ) γιὰ ὅσο διάστημα κρατᾶ τὰ χρήματα, ὁ συνταξιούχος —ὅταν τελικὰ λάβει τὰ ἀναδρομικὰ ἢ τὴν καθυστερημένη σύνταξη— τὰ εἰσπράττει ἄτοκα (στὴν ὀνομαστική τους ἀξία), ἐκτὸς ἂν ὑπάρξει εἰδικὴ δικαστικὴ ἀπόφαση ποὺ νὰ ἐπιδικάζει τόκους ὑπερημερίας. Αὐτὸ τὸ μέτρο βαραίνει τοὺς συνταξιούχους καὶ τοὺς δημιουργεῖ ἄγχος, ἀγωνία, στέρηση ἀποταμιευτικὴ καὶ ἕνα ντόμινο κοινωνικῶν ἐπιπτώσεων. Ἡ καθυστέρηση ἀπόδοσης τῶν συντάξεων προκαλεῖ στοὺς συνταξιούχους ψυχολογικὴ φθορὰ καὶ ἐξάντληση τῶν ἀποταμιεύσεών τους, πυροδοτώντας μία ἀλυσιδωτὴ ἐπιβάρυνση τόσο στὸν οἰκογενειακό τους προϋπολογισμὸ ὅσο καὶ στὴν πραγματικὴ οἰκονομία. Ἡ καθυστέρηση καταβολῆς τῶν συντάξεων στερεῖ πολύτιμη ρευστότητα ἀπὸ τὴν οἰκογένεια —μετατρέποντας τοὺς συνταξιούχους ἀπὸ στηρίγματα σὲ οἰκονομικὰ ἐξαρτώμενους— καὶ πλήττει τὸ κοινωνικὸ σύνολο, καθὼς παγώνει τὴν κατανάλωση στὴν τοπικὴ ἀγορὰ καὶ βαθαίνει τὶς κοινωνικὲς ἀνισότητες. Ὅταν οἱ συντάξεις εἶναι χαμηλὲς ἢ καθυστερεῖ ἡ καταβολὴ ἀναδρομικῶν καὶ ἐπικουρικῶν, ἐνῶ παράλληλα ἡ ἀκρίβεια (τρόφιμα, ἐνέργεια, φάρμακα) ἐξαντλεῖ τὸ εἰσόδημα πρὶν τελειώσει ὁ μῆνας, ὁ συνταξιούχος ἀναγκάζεται νὰ καταφύγει στὴν πιστωτικὴ κάρτα ὡς «σωσίβιο» ρευστότητας. Πολλὲς φορές, ὅταν ἕνας συνταξιούχος ἐπισκέπτεται τὸ κατάστημα γιὰ νὰ ἀντικαταστήσει μία ληγμένη χρεωστικὴ κάρτα ἢ νὰ ἀνοίξει λογαριασμὸ σύνταξης, οἱ ὑπάλληλοι τοῦ προτείνουν ἐπίμονα μία πιστωτικὴ κάρτα, παρουσιάζοντάς την ὡς «δωρεὰν παροχὴ τοῦ πακέτου» ἢ ὡς ἀπαραίτητη γιὰ «ἔκτακτες ἀνάγκες» καὶ ἄτοκες δόσεις.
Ἐκμετάλλευση τῆς ἄγνοιας ἢ τῆς ἡλικίας: Ἡλικιωμένοι πολῖτες, ποὺ δὲν εἶναι ἐξοικειωμένοι μὲ τοὺς τραπεζικοὺς ὅρους, ὑπογράφουν συμβάσεις πιστωτικῶν καρτῶν νομίζοντας ὅτι πρόκειται γιὰ ἁπλὴ κάρτα ἀνάληψης (χρεωστική), μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χρεώνονται συνδρομὲς ἢ τόκους χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν. Ἡ μετατροπὴ τῶν καθημερινῶν ἀναγκῶν ἐπιβίωσης σὲ τραπεζικὸ δανεισμὸ (μέσω πιστωτικῶν καρτῶν ἢ μικρῶν καταναλωτικῶν δανείων) αὐξάνει τὸν ὄγκο τῶν ἐνεργῶν δανείων τῶν τραπεζῶν. Τὸ 2026 ἡ πιστωτικὴ ἐπέκταση τῶν ἑλληνικῶν τραπεζῶν κατευθύνεται πρὸς νέο ρεκὸρ δεκαπενταετίας (ξεπερνώντας τὰ 16 δισ. εὐρὼ), ἐνισχύοντας τὰ συνολικὰ καθαρὰ ἔσοδα ἀπὸ τόκους. Ἔτσι, τὰ ἔσοδα τῶν τραπεζῶν ἀπὸ καταναλωτικοὺς τόκους (μὲ ἐπιτόκια ποὺ ξεπερνοῦν τὸ 15% στὶς κάρτες) αὐξάνονται ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ πολῖτες δανείζονται γιὰ νὰ καλύψουν τρέχουσες ἀνάγκες ἐπιβίωσης ποὺ θὰ εἶχαν καλύψει μὲ τὰ δικά τους χρήματα ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ καθυστερήσεις. Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πολὺ ἡλικιωμένους συνταξιούχους ποὺ προτιμοῦν τὰ μετρητά, οἱ νεοσυνταξιοδοτούμενοι (60-67 ἐτῶν) χρησιμοποιοῦν μαζικὰ τὶς κάρτες στὴν καθημερινότητά τους. Ἐπειδὴ ὅμως ἔχουν διακόψει τὴν ἐργασία τους καὶ δὲν λαμβάνουν ἀκόμη μισθὸ ἢ πλήρη σύνταξη (παρὰ μόνο —καὶ ὄχι πάντα ἄμεσα— τὴν ἔναντι/προσωρινὴ σύνταξη), αὐτὴ εἶναι ἡ κατεξοχὴν ὁμάδα ποὺ ἀναγκάζεται νὰ χρεώσει πιστωτικὲς κάρτες γιὰ νὰ καλύψει τὶς τρέχουσες ὑποχρεώσεις της μέχρι νὰ ἐκδοθεῖ ἡ ὁριστικὴ ἀπόφαση. Σὲ κάθε δεδομένη στιγμὴ ὑπάρχουν περίπου 35.000 ἕως 40.000 αἰτήσεις σὲ ἀναμονὴ (κύριες ληξιπρόθεσμες, τρέχουσες καὶ ἐπικουρικές), ἐνῶ συνολικὰ ὑποβάλλονται περίπου 200.000 νέες αἰτήσεις τὸν χρόνο ποὺ ἀντιμετωπίζουν κενὸ ρευστότητας ἕως τὴν ἐκκαθάριση. Τὸ ἄμεσο κέρδος τῶν τραπεζῶν ἀπὸ τόκους καὶ προμήθειες διαμορφώνεται στὰ 7,8 ἑκατ. εὐρὼ ἐτησίως (ἐνῶ τὰ προηγούμενα χρόνια, ὅταν οἱ ἐκκρεμεῖς συντάξεις ξεπερνοῦσαν τὶς 100.000, τὸ ποσὸ αὐτὸ ἦταν ὑπερδιπλάσιο, ξεπερνώντας τὰ 15-20 ἑκατ. εὐρώ).
Οἱ συνταξιούχοι —καὶ ἰδίως ὅσοι βρίσκονται σὲ ἀναμονὴ γιὰ τὴν ἔκδοση τῆς σύνταξής τους— δὲν διαθέτουν πλεονάζον κεφάλαιο· ζοῦν μὲ τὸ ἐλάχιστο ποσὸ ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ τρόφιμα, φάρμακα καὶ λογαριασμούς. Τὸ νὰ παράγονται τόκοι γιὰ τὸ Δημόσιο καὶ προμήθειες γιὰ τὶς τράπεζες ἀπὸ τὴν καθυστέρηση καὶ τὴ στέρηση τῶν δικῶν τους χρημάτων παρουσιάζεται ὡς ἡ πιὸ ἄδικη και ΑΤΙΜΗ μορφὴ ἀφαίμαξης.




