Του Παναγιώτη Αποστόλου
Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου
Η απόφαση του Γεννηματάς, τα Βαρέα και Ανθυγιεινά των νοσηλευτών και τα μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα…
Περισσότερο από έναν χρόνο μετά τη δημοσίευση της ιστορικής απόφασης 724/2025 του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, η υπόθεση των ανεμβολίαστων υγειονομικών όχι μόνο δεν έχει κλείσει, αλλά φαίνεται να εισέρχεται σε μία ακόμη πιο σύνθετη φάση.
Η απόφαση του Δικαστηρίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για χιλιάδες εργαζομένους του Εθνικού Συστήματος Υγείας, καθώς έκρινε ότι η παράταση της αναστολής εργασίας μετά την 1η Ιανουαρίου 2022 δεν στηριζόταν πλέον στην απαιτούμενη επιστημονική επαναξιολόγηση και παραβίαζε την αρχή της αναλογικότητας.
Ωστόσο, αντί η δικαστική αυτή εξέλιξη να σημάνει το τέλος μιας πολύχρονης περιπέτειας, νέα διοικητικά έγγραφα και νέες κυβερνητικές πρωτοβουλίες δημιουργούν επιπλέον ερωτήματα για το τι πραγματικά σημαίνει η αποκατάσταση των εργαζομένων.
Η απόφαση που άλλαξε τα δεδομένα…
Η απόφαση 724/2025 δεν αμφισβήτησε ότι, στην πρώτη φάση της πανδημίας, η Πολιτεία μπορούσε να λάβει έκτακτα μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας.
Το Δικαστήριο όμως επισήμανε κάτι πολύ ουσιαστικό.
Ότι η ίδια η νομοθεσία προέβλεπε περιοδική επαναξιολόγηση της αναγκαιότητας των μέτρων.
Αυτή όμως, σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, δεν πραγματοποιήθηκε με τρόπο που να δικαιολογεί τη συνέχιση των αναστολών επί πολλούς μήνες.
Οι δικαστές έκριναν ότι μετά την 1η Ιανουαρίου 2022 η παράταση του μέτρου δεν τεκμηριωνόταν πλέον επαρκώς και ακύρωσαν τις σχετικές διοικητικές πράξεις για τους συγκεκριμένους προσφεύγοντες.
Η απόφαση αυτή θεωρήθηκε από πολλούς ως μία από τις σημαντικότερες δικαστικές εξελίξεις γύρω από το ζήτημα της υποχρεωτικότητας.
Από το Διοικητικό Εφετείο στον Τραμπ: Η αρχή του τέλους για το δόγμα της υποχρεωτικότητας
Έναν χρόνο μετά, μία νέα διοικητική απόφαση προκαλεί νέα ερωτήματα…
Στις 16 Ιουνίου 2026 η Διοίκηση του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Γ. Γεννηματάς» εξέδωσε νέα διοικητική πράξη, επικαλούμενη μεταξύ άλλων την απόφαση 724/2025 του Διοικητικού Εφετείου.
Με την πράξη αυτή τροποποιείται η αρχική απόφαση αναστολής καθηκόντων του 2021.
Μέχρι εδώ όλα φαίνονται αναμενόμενα.
Υπάρχει όμως μία συγκεκριμένη διατύπωση που προκαλεί εύλογο προβληματισμό.
Στην απόφαση αναφέρεται ότι η προηγούμενη διοικητική πράξη τροποποιείται «ως προς το χρονικό διάστημα από 01-01-2022 έως 31-12-2022 ως μηδέποτε γενόμενη».
Η συγκεκριμένη φράση αποτελεί το κρισιμότερο σημείο ολόκληρης της απόφασης.
Τι σημαίνει στην πράξη το “ως μηδέποτε γενόμενη”;
Εδώ ακριβώς αρχίζουν τα μεγάλα ερωτήματα.
Η συγκεκριμένη διατύπωση σημαίνει απλώς ότι η παράταση της αναστολής θεωρείται διοικητικά ανυπόστατη λόγω της ακυρωτικής δικαστικής απόφασης;
Ή δημιουργεί και ευρύτερες έννομες συνέπειες για τους ίδιους τους εργαζόμενους;
Για παράδειγμα:
- Θα αποκατασταθούν οικονομικά οι υγειονομικοί για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα;
- Θα λάβουν αναδρομικά τις αποδοχές που στερήθηκαν;
- Θα καταβληθούν οι αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές;
- Θα αναγνωριστεί ο χρόνος αυτός ως συντάξιμος;
- Θα υπολογιστεί στη μισθολογική και υπηρεσιακή τους εξέλιξη;
- Ή θα απαιτηθούν νέες δικαστικές διεκδικήσεις για όλα τα παραπάνω;
Μέχρι στιγμής, από τη συγκεκριμένη διοικητική πράξη δεν προκύπτουν ρητές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.
Και ακριβώς γι’ αυτό δημιουργείται νέα αβεβαιότητα.
Μπορεί να υπάρξει δικαστική δικαίωση χωρίς πλήρη αποκατάσταση;
Το ερώτημα αυτό δεν είναι μόνο νομικό.
Είναι βαθιά θεσμικό.
Διότι αν ένας εργαζόμενος δικαιώνεται από τη Δικαιοσύνη, αλλά εξακολουθεί να αγνοεί αν θα αναγνωριστεί ο χρόνος της αναστολής του, τότε μπορεί πράγματι να θεωρηθεί ότι η δικαστική απόφαση εφαρμόστηκε πλήρως;
Και ακόμη περισσότερο:
Εάν το διάστημα αυτό δεν αναγνωριστεί ασφαλιστικά ή συνταξιοδοτικά, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;
Θα χρειαστούν νέες αγωγές;
Νέες προσφυγές;
Νέα πολυετής δικαστική ταλαιπωρία;
Και την ίδια στιγμή το ΕΣΥ συνεχίζει να αιμορραγεί…
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η κυβέρνηση παρουσιάζει ως σημαντική μεταρρύθμιση την υπαγωγή των νοσηλευτών στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.
Ένα πάγιο αίτημα του κλάδου φαίνεται να ικανοποιείται.
Όμως, σύμφωνα με στοιχεία και επισημάνσεις των ίδιων των εργαζομένων, η πραγματικότητα είναι αρκετά πιο σύνθετη.
Το νέο πλαίσιο δεν συνοδεύεται από ουσιαστική μισθολογική αναβάθμιση.
Αντίθετα, προβλέπει αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές χωρίς αντίστοιχη αύξηση αποδοχών.
Παράλληλα, οι νοσηλευτές που διορίστηκαν μετά το 2011 υπάγονται ήδη στο αντίστοιχο ασφαλιστικό καθεστώς, γεγονός που περιορίζει σημαντικά την πρακτική επίδραση της νέας ρύθμισης.
Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι το μέτρο δεν αποτελεί πραγματικό κίνητρο ούτε για την προσέλκυση νέων νοσηλευτών ούτε για την παραμονή των ήδη υπηρετούντων στο ΕΣΥ.
Ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που συνεχίζει να αποδυναμώνεται…
Την ίδια στιγμή, η εικόνα του Εθνικού Συστήματος Υγείας εξακολουθεί να προκαλεί έντονο προβληματισμό.
Χιλιάδες οργανικές θέσεις παραμένουν κενές.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτουν οι εργαζόμενοι, περίπου οι μισές μόνιμες θέσεις στα δημόσια νοσοκομεία παραμένουν ακάλυπτες, ενώ σημαντικό μέρος των αναγκών καλύπτεται από συμβασιούχους.
Οι χαμηλές αποδοχές, οι αυξημένες απαιτήσεις της καθημερινής εργασίας και οι συνεχείς αποχωρήσεις προσωπικού δημιουργούν ένα περιβάλλον που απέχει πολύ από την εικόνα ενός πλήρως ενισχυμένου ΕΣΥ.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η υπόθεση των ανεμβολίαστων υγειονομικών αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Όχι μόνο επειδή αφορά τη συμμόρφωση της Διοίκησης προς τις δικαστικές αποφάσεις.
Αλλά επειδή αφορά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιμετωπίζει ανθρώπους που επί δεκαετίες υπηρέτησαν το δημόσιο σύστημα υγείας.
ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΧΑΛΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ: Τρία χρόνια Γεωργιάδη στο Υπουργείο Υγείας
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει…
Η απόφαση 724/2025 αποτέλεσε μία σημαντική δικαστική εξέλιξη.
Η νέα διοικητική πράξη του Γεννηματάς δείχνει ότι η υπόθεση εισέρχεται σε νέα φάση.
Το κρίσιμο όμως ερώτημα παραμένει αναπάντητο:
Θα περιοριστεί η συμμόρφωση της Διοίκησης σε μία τυπική διοικητική διατύπωση;
Ή θα συνοδευτεί από πλήρη αποκατάσταση των εργαζομένων σε όλα τα επίπεδα — μισθολογικά, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά και υπηρεσιακά;
Διότι σε ένα κράτος δικαίου, η δικαστική δικαίωση δεν μπορεί να είναι μισή.
Ούτε μπορεί να αφήνει πίσω της περισσότερα ερωτήματα από εκείνα που καλείται να λύσει.
Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά δεν αφορά πλέον μόνο τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς.
Αφορά τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιλαμβάνεται τη σχέση της με τη Δικαιοσύνη, τη διοικητική συμμόρφωση και την αποκατάσταση των πολιτών όταν οι δικαστικές αποφάσεις δικαιώνουν τις διεκδικήσεις τους!!
