Του Παναγιώτη Αποστόλου
Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου
Όλοι οι Έλληνες, όλες οι Ελληνίδες σήμερα πιστεύουν, πως το πολιτικό τοπίο στην Πατρίδα μας είναι απόλυτα ομιχλώδες. Με την Ελλάδα να είναι ένα καράβι που θαλασσοδέρνεται στο πέλαγος, προσπαθώντας να σωθεί από ανειδίκευτους καπετάνιους, που το βυθίζουν καθημερινά και περισσότερο.
Έχοντας μια άθλια κυβέρνηση – που έχει μετατρέψει το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας σε ένα σκληρό καθεστώς – που προσπαθεί να σωθεί από τα δεκάδες πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα, που δεν αποκάλυψε – δυστυχώς – η ελληνική δικαιοσύνη, αλλά ο δικαστικός θεσμός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Απεναντίας η ελληνική δικαιοσύνη – πολλές φορές – προσπάθησε και προσπαθεί να ενταφιάσει κορυφαία σκάνδαλα και στα οποία εμπλέκονται μέλη της κυβέρνησης, αλλά και Βουλευτές της Κ.Ο. της ΝΔ.
Ταυτόχρονα έχουμε Κοινοβουλευτικά Κόμματα της Αντιπολιτεύσεως, που δεν μπορούν να πείσουν τον ελληνικό λαό, πως αποτελούν εναλλακτική πρόταση Εξουσίας, αφού αλληλοεξουδετερώνονται, στην διεκδίκηση της δεύτερης θέσης. Έτσι εξακολουθεί και προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη με τους υπόδικους Υπουργούς και Βουλευτές της.
Κόμμα Καρυστιανού: Μπορεί να γίνει κόμμα Εξουσίας, ή απλά θα γίνει ακόμη ένα κόμμα διαμαρτυρίας;
Σε αυτό λοιπόν το πρωτοφανές νεφελώδες και καταστροφικό πολιτικό τοπίο – που όμοιό του δεν έχει βιώσει η μεταπολιτευτική Ελλάς – δημιουργήθηκε η ανάγκη ίδρυσης νέων κομμάτων, προκειμένου να ανατραπεί το καταστροφικό καθεστώς της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Έτσι μόλις προ ολίγων ημερών ανακοινώθηκε η ίδρυση του κόμματος “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” της κ. Μαρίας Καρυστιανού. Ένα νέο κόμμα, πολιτικός ιδεολογικός αχταρμάς, που σύντομα θα φανεί αν θα εκτιναχθεί, ή αν θα αποτελέσει άλλον έναν διάττοντα πολιτικό αστέρα, ένα άλλο πολιτικό φαινόμενο που γρήγορα θα ξεφουσκώσει.
Θα περιμένουμε βέβαια να δούμε, αν το κόμμα της κ. Καρυστιανού, θα είναι μια φυσική εξέλιξη της κοινωνίας, ή αν θα είναι μια επικίνδυνη πολιτικοποίηση μιας τραγωδίας. Γιατί αυτήν την εποχή δεν υπάρχει αναγκαιότητα μονοθεματικών κομμάτων που θα εκφράζουν και μόνο τη λαϊκή οργή.
Μπορεί λοιπόν, μια τέτοια πολιτική κίνηση να αποκτήσει πραγματική πολιτική δομή ή θα βασιστεί αποκλειστικά στο συναίσθημα;
Θα εκφράσει δηλαδή, την αυθεντική κοινωνική οργή, με γνώση, εμπειρία, συνέπεια, ανιδιοτέλεια, για να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία και την χώρα μας, ή θα κινδυνεύσει να γίνει εργαλείο στην διαιώνιση κυριαρχίας και παντοκρατορίας του Καθεστώτος Μητσοτάκη; Όπως ακριβώς και όλα τα άλλα Κοινοβουλευτικά σημερινά κόμματα;
Ποιο κοινό μπορεί να συσπειρώσει ένα τέτοιο κόμμα; Θα αφαιρέσει ψήφους από την αντιπολίτευση ή από τη ΝΔ;
Θα δικαιώσει όσους πιστεύουν, ότι θα δει φως το έγκλημα των Τεμπών, που παραμένει ενεργή πολιτική πληγή για την κυβέρνηση και η κοινωνία αναζητά πλέον “ηθικά πρόσωπα” αντί για επαγγελματίες πολιτικούς;
Από τη στιγμή που οι συγγενείς των θυμάτων αυτής της τραγωδίας δεν ακολουθούν το νέο πολιτικό εγχείρημα;
Πάντως δεν πιστεύω – αν και είναι ακόμη νωρίς – ότι το κόμμα Καρυστιανού μπορεί να ανατρέψει πολιτικά το Καθεστώς της σημερινής ΝΔ! Γινόμενο κόμμα Εξουσίας! Διεκδικώντας τουλάχιστον την πρώτη θέση!
Επανάκαμψε ο “πολιτικός Εφιάλτης”…
Μόλις προχθές (26 Μαΐου 2026) ανακοινώθηκε το κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Ένα νέο κόμμα Τσίπρα που είναι restart ή rebranding του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Ναι ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέψει, και αλλάζει πραγματικά ο πολιτικός χάρτης ή απλώς ανακυκλώνεται το ίδιο το Σύστημα;
Ποιο πολιτικό κενό προσπαθεί να καλύψει; Υπάρχει ακόμη κοινωνική δεξαμενή για έναν Αλέξη Τσίπρα που πρόδωσε την Αριστερά, μετά τη διακυβέρνηση της χώρας από εκείνον;
Όταν οι πάλαι ποτέ “αριστεροί σύντροφοί του”, στελέχη, πρώην Βουλευτές και Υπουργοί του, είναι έτοιμοι να τον “ξεδοντιάσουν”;
Όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γιώργος Σταθάκης, ο Παύλος Πολάκης και τόσοι άλλοι είναι απέναντί του!
Όταν η διαγραφή Πολάκη από το ΣΥΡΙΖΑ, έδειξε ότι σε αυτό το κόμμα επέρχεται οριστική διάλυση και απορρόφησή του στο νέο κόμμα Αλέξη Τσίπρα. Ως ο μόνος σύμμαχος Τσίπρα εκ των αριστερών.
Ο Παύλος Πολάκης όμως εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, γενικότερα της αριστεράς, που δεν ελέγχεται πλέον από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί εδώ έχουμε μια πραγματική ιδεολογική σύγκρουση. Γι΄ αυτό ο Πολάκης είναι πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αποτελεί το τελευταίο αυθεντικότερο κομμάτι της αριστεράς! Πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα, που φόρεσε πάλι τον μανδύα της αριστεράς!
Ποιοι φοβούνται όμως, περισσότερο την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα;
Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ή κανένας; Μπορεί να ξαναχτίσει ο Αλέξης Τσίπρας ηγετικό προφίλ ή έχει φθαρεί οριστικά;
Βλέπετε διεθνείς στηρίξεις πίσω από μια τέτοια κίνηση;
Ωστόσο, ο τίτλος του ονόματος του νέου κόμματός του τα λέει όλα. Λέει, όχι μόνο πως δεν μπορεί να εκφράσει τον ελληνικό λαό, ως εναλλακτική πρόταση Εξουσίας, αλλά δείχνει ότι εξακολουθεί και είναι το ίδιο τοξικός με τον παλαιό εαυτό του. Αυτόν που δημιούργησε την “Βόρεια Μακεδονία” με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτόν που έκανε κουρελόχαρτο την απόφαση του ελληνικού λαού, μέσω του δημοψηφίσματος, για τα οικονομικά μέτρα των δανειστών (θεσμών που ήθελε να μας πείσει πως είναι) υποτασσόμενος στην πολιτικά εκλεκτή της καρδιάς του, Καγκελάριο της Γερμανίας εκείνη την εποχή, Άγκελα Μέρκελ. Αυτόν που διέλυσε το πολιτικό, κοινωνικό, πλεονέκτημα της αριστεράς, μέχρι τη στιγμή που έγινε Πρωθυπουργός. Βάζοντας ταφόπλακα στην μεσαία κοινωνική τάξη της Πατρίδας, ενδυναμώνοντας τους ολιγάρχες.
Πολιτικά τοξικός λοιπόν, όπως και η ονομασία του κόμματός του.
Άκου εκεί: ΕΛ.Α.Σ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη). Το μόνο που λείπει από το λογότυπο του κόμματός του είναι το ΕΑΜ!
Με τον πρώην συγκυβερνήτη του στο τιμόνι της Εξουσίας Πάνο Καμμένο, να δηλώνει στον προσωπικό λογαριασμό του στο Χ (πρώην Twitter):
«Όταν εμφανίζεται ΕΛΑΣ… για τον Γοργοπόταμο επιβάλλεται…ο ΕΔΕΣ (Ελληνική Δεξιά Εθνική Συμμαχία)».
Με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και Πρόεδρο της ΝΔ, να επιχαίρει με την ίδρυση των δυο νέων κομμάτων και να δηλώνει πως, το νέο κόμμα Τσίπρα, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με νέο ΑΦΜ.
“Τι να πω για το όνομα, φαντάζομαι το ΕΑΜ το άφησε στον κ. Πολάκη!”.
Για το κόμμα της κ. Καρυστιανού είπε, πως έχουμε πειραματιστεί με αυτόκλητους σωτήρες, και οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο ή εγχείρημα θα πρέπει να αξιολογείται με βάση τις θέσεις και τις προτάσεις του.
Έτοιμος ο Σαμαράς, στοχεύει τη σωστή χρονικά στιγμή για να βγει μπροστά…
Όμως στο πολιτικό προσκήνιο κυοφορείται και το κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Το οποίο δεν ανακοινώνεται ακόμη – και καλώς δεν ανακοινώνεται – “δηλητηριάζοντας” το μυαλό του Κυριάκου Μητσοτάκη και των Πραιτοριανών του. Και τα ερωτήματα είναι πολλά:
Υπάρχει πραγματικά φόβος στο Μαξίμου για τον Αντώνη Σαμαρά;
Ο Σαμαράς λειτουργεί ως εσωκομματική αντιπολίτευση ή ως εν αναμονή πολιτικός πόλος;
Πόσο έχει αποξενωθεί η παραδοσιακή δεξιά βάση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Υπάρχει σήμερα ιδεολογικό χάσμα μέσα στη ΝΔ;
Τα εθνικά θέματα, το μεταναστευτικό, τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και η “πράσινη” στροφή της κυβέρνησης τροφοδοτούν αυτό το ρήγμα;
Θα μπορούσε ένας νέος πολιτικός φορέας στην Κεντροδεξιά να απειλήσει πραγματικά την κυβερνητική κυριαρχία; Το ενδεχόμενο Ειδικού Δικαστηρίου που ακούγεται στον δημόσιο διάλογο δημιουργεί πανικό ή είναι υπερβολή;
Το πραγματικό πρόβλημα του Μητσοτάκη δεν είναι η σημερινή αντιπολίτευση ή τα δυο παραπάνω νέα κόμματα, αλλά η ίδια η κεντροδεξιά πολυκατοικία!
Μόνη πολιτική ανατρεπτική λύση ο Αντώνης Σαμαράς…
Η ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, είναι η μόνη προοπτική πολιτικής ανατροπής του Καθεστώτος Μητσοτάκη. Είναι η μόνη ανατρεπτική πρόταση. Γιατί δεν θα ψηφιστεί μόνο από την Κεντροδεξιά. Θα ψηφιστεί από μερίδα του ΠΑΣΟΚ, που διαπιστώνουν μια πολιτική ατολμία, μια ανυπαρξία, μια ανικανότητα στην σημερινή ηγεσία του κόμματος να “πολεμήσει” στα ίσια τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Που δεν μπορεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να σταματήσει τη διαρροή στελεχών στην Μητσοτακική ΝΔ.
Θα ψηφιστεί όμως, ακόμη και από ιδεολόγους αριστερούς, που βλέπουν τον Σαμαρά ως την μόνη ανατρεπτική λύση του σημερινού Καθεστώτος.
Την ανατροπή, με τον Αντώνη Σαμαρά, που βιώνει την απώλεια της μονάκριβης κόρης του, που δεν σκέφτεται την υστεροφημία του ως πρώην Πρωθυπουργός. Που έχει τον ανδρισμό, το σθένος, την τόλμη, την παρρησία, να βγει πατριωτικά μπροστά.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε:
Πως η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) διήρκησε από τον Ιούνιο του 2012 – τον Ιανουάριο του 2015).
Δημιουργήθηκε προκειμένου να επιλυθεί κυβερνητικό αδιέξοδο που προέκυψε από τις τότε εκλογές. Όμως η αδυναμία της κυβέρνησης Σαμαρά να εκλέξει τον δικό της υποψήφιο στην εκλογή Προέδρου της Βουλής (Σταύρο Δήμα), τον Δεκέμβριο του 2014, καθώς δεν συγκέντρωσε τις απαιτούμενες 180 ψήφους, οδήγησε στη διάλυση της Βουλής, σύμφωνα με το Σύνταγμα, και στις πρόωρες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 25 Ιανουαρίου 2015 με την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Τότε θεωρούσε ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ότι έπρεπε να δοθεί πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση και υποσχόταν εκλογές μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς.
Να θυμηθούμε ότι προς τα τέλη του 2014, οι δανειστές είχαν τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια του κ. Σαμαρά.
Η προτροπή του κ. Σαμαρά ήταν να τελειώσει η διαπραγμάτευση με τους δανειστές και να ολοκληρωθεί η συνταγματική αναθεώρηση “και μετά, θωρακισμένοι οικονομικά και πολιτικά, να βρίσκαμε το κατάλληλο χρονοδιάγραμμα για εθνικές εκλογές ακόμα και στο τέλος του 2015”, όπως είχε πει σε διάγγελμά του πριν την τρίτη ψηφοφορία της 29ης Δεκεμβρίου 2014 για την εκλογή του ΠτΔ.
Έτσι η επίσπευση της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας προκατάβαλε τις πολιτικές εξελίξεις
Αφού η Άνγκελα Μέρκελ είχε ήδη “κρεμάσει” από τον Σεπτέμβριο του 2014 τον κ. Σαμαρά ο οποίος θεωρείτο πλέον για το Βερολίνο “καμένο χαρτί” σε αντίθεση με τον δυναμικά ανερχόμενο Αλέξη Τσίπρα, τον “μικρό που μαθαίνει γρήγορα”, όπως φέρεται να είχε ισχυρισθεί η παντοδύναμη τότε Γερμανίδα Καγκελάριος.
Η κυβέρνησή Σαμαρά ανατράπηκε το 2015 ενώ η Ελλάδα έβγαινε από την κρίση των Μνημονίων…
Ωστόσο μετά από τόσα χρόνια έρχεται ο Γιώργος Σταθάκης, Υπουργός Οικονομίας στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και παραδέχεται, ότι:
«Θα μπορούσε άραγε να είχε μείνει η κυβέρνηση και να τα καταφέρναμε και ύστερα να γίνουν οι εκλογές στην ώρα τους με την Ελλάδα εκτός Μνημονίων; Ναι, θα μπορούσε.»!
Επίσης για πρώτη φορά δημοσίως την ίδια άποψη διατύπωσε και ο πρώην Υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος δηλώνοντας, ότι:
«Το πιο σημαντικό ήταν η απόφαση να μην ψηφίσουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Το θεωρώ ακόμη ότι ήταν λάθος και δεν βοήθησε την μετέπειτα οικονομική πολιτική»!
Η απουσία Καραμανλή και το εσωτερικό ρήγμα στη ΝΔ…
Στο σημείο αυτό, οφείλει ο ελληνικός λαός να αναλάβει τις ευθύνες του, απέναντι στην Πατρίδα και να αναρωτηθεί:
- Η απουσία του Κώστα Καραμανλή από το Συνέδριο της ΝΔ ήταν απλό προσωπικό μήνυμα ή πολιτική δήλωση; Ήταν σιωπή ή πολιτικό μήνυμα με αποδέκτη το Μαξίμου; Ήταν άρνηση νομιμοποίησης της ιδεολογικής μετάλλαξης του κόμματος;
- Η ΝΔ αλλάζει εποχή ή χάνει την ιστορική της ταυτότητα; Το πραγματικό ρήγμα στη ΝΔ είναι πολιτικό, ιδεολογικό ή προσωπικό;
- Υπάρχει συμβολισμός στο γεγονός ότι δύο πρώην Πρωθυπουργοί, Σαμαράς και Καραμανλής, εμφανίζονται αποστασιοποιημένοι από τη σημερινή ηγεσία;
- Μπορούμε να μιλάμε πλέον για “μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία”;
- Η σημερινή ΝΔ εκφράζει ακόμη την παραδοσιακή λαϊκή Κεντροδεξιά ή έχει μετατραπεί σε ένα νέο κεντροφιλελεύθερο μόρφωμα;
- Η βάση της ΝΔ σήμερα ακολουθεί περισσότερο Μητσοτάκη ή νοσταλγεί Καραμανλή και Σαμαρά;
- Μπορεί ο Μητσοτάκης να ελέγξει μια Παράταξη που αρχίζει να αμφισβητείται από τους ίδιους τους πρώην αρχηγούς της;
- Τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης είναι η κοινωνική φθορά ή η εσωτερική απονομιμοποίηση μέσα στην ίδια τη Νέα Δημοκρατία; Ή και τα δυο μαζί;
- Υπάρχει κοινό πολιτικό έδαφος ανάμεσα σε Καραμανλικούς και Σαμαρικούς απέναντι στο Μαξίμου;
- Τα εθνικά θέματα και η εξωτερική πολιτική είναι μόνο το βασικό σημείο ρήξης;
- Οι αιχμές Καραμανλή για τα Ελληνοτουρκικά και τη διεθνή θέση της χώρας δείχνουν βαθύτερη ανησυχία για την πορεία της χώρας μας;
- Πόσο ενοχλεί το Μαξίμου το γεγονός ότι η εσωτερική κριτική προέρχεται πλέον από πρώην Πρωθυπουργούς της ίδιας Παράταξης;
Ιστορικό διακύβευμα…
Οι δυο πρώην Πρωθυπουργοί σηματοδοτούν την μόνη ρεαλιστική και εθνική πολιτική λύση της επόμενης ημέρας στην Πατρίδα.
Δεν χρειάζονται μεμψιμοιρίες, όταν η Ελλάς χάνεται από την 7χρονη διακυβέρνηση της Woke ατζέντας που πιστά υλοποιεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι Πραιτοριανοί του.
Στο έσχατο σημείο που σήμερα έχουμε φτάσει, χρειάζεται κυβερνήτης με πατριωτισμό. Με πυγμή. Με πολιτικές γνώσεις. Με διεθνές εκτόπισμα και ισχυρή πειθώ προς τον διεθνή παράγοντα.
Το καράβι Ελλάς έχει μπατάρει! Μπορεί να σωθεί; Η απόφαση είναι του ελληνικού λαού. Με αναζήτηση δεδομένων. Με πλουραλισμό. Με γνώση και σοφία. Αλλιώς θα πούμε: Εάλω η Ελλάς!!
