Ζούμε μέσα στην αγωνία του αδιεξόδου και κάτω από τις εκπλήξεις του ακραίου. Μια αθεράπευτη σύγχυση έχει καλύψει τον πλανήτη. Η ειρωνεία των πραγμάτων επιστέφει σαν μια αντεστραμμένη ενοχή για ότι δεν βρήκαμε το θάρρος να κάνουμε.
Κάθε όνειρο ζωής κουβαλάει και μια ευθύνη και εκείνο που έκανε ο σύγχρονος παγκοσμιοποιημένος πολίτης ήταν να βολευτεί στην ασυμμάζευτη ρηχότητά του αποποιώντας κάθε ευθύνη του.
Συνθηκολογεί με ευκολία με το σπιράλ των αρνητικών εννοιών, με το σπιράλ των εικόνων του τρόμου. Για μια ακόμη φορά όλα κομματιασμένα και συγχυτικά. Μετά τον κορωνοϊό ο πόλεμος. Φορτωμένα και πάλι τα γεγονότα, οι εξελίξεις διευθύνουν όπως πάντα το κοινό νόημα του κόσμου.
Και οι καταστάσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με την απελπισία, ούτε με την ελπίδα, γιατί όλα συναιρούνται, συγκλίνουν, στην αμοιβαία πρόσκληση της προσομοίωσης.
Η μετα-πολεμική ρευστότητα έχει αλλάξει τις προϋποθέσεις και μαζί και τα φαινόμενα πολέμου. Σήμερα μιλάμε για επιδημιολογικό-βακτηριολογικό πόλεμο, (ο Ζαν Μπωντριγιάρ έγραφε ότι η εξολόθρευση του ανθρώπινου είδους αρχίζει με την εξολόθρευση των μικροβίων) για ενεργειακό πόλεμο, για οικονομικό πόλεμο, για πυρηνικό πόλεμο και όλα αυτά στο επίπεδο της εξόντωσης χωρίς δόξα, χωρίς εμβατήρια νίκης, στο επίπεδο της τελικής λύσης.
Και όλα συγκροτούνται γύρω από συνολικό πρόσταγμα υποταγής. Η διευθυνόμενη εξουσία δεν σου αφήνει περιθώρια να αντικρίσεις τη συνολική δυναμική των καταστάσεων σε πάει από αποχαιρετισμό σε αποχαιρετισμό. Έτσι ενώ νομίζεις ότι έχεις τελειώσει με την οικονομική απειλή, έρχεται η υγειονομική απειλή, και μετά η ενεργειακή, και πάλι από την αρχή έτσι ώστε η κυκλική επιτήρηση να πετύχει αυτό που θέλει.
Στο εξής θα διακρίνονται σημεία σύγχυσης, αστάθειας, αντιθέσεων, που θα κτίζουν το συμβάν και μαζί την απάτη. Πίσω όμως από τα σημεία της σύγχυσης, της αστάθειας και των αντιθέσεων υπάρχει ένα σύστημα ισοδυναμίας.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία μας δείχνει εκείνο που έλεγε ο Νίτσε «η ζωτική ψευδαίσθηση των επιφάσεων». Βασικοί χρηματοδότες του κόμματος των Τόρυς στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι Ρώσοι ολιγάρχες. Οι μισθοφόροι του Ζελένσκι πληρώνονται από δυτικά κεφάλαια με το ποσό των 30.000 ευρώ την ημέρα. Οι Ρώσοι χρησιμοποιούν Τσετσένους για το αντάρτικο των ουκρανικών πόλεων ώστε να μην υπάρχουν απώλειες Ρώσων στρατιωτών. Τα οικονομικά μέτρα κατά της Ρωσίας έφεραν τον επαναπατρισμό των ρωσικών κεφαλαίων στη Ρωσία. Ο αγωγός Nord Stream 2 καταργείται από τους δυτικούς αλλά ποιος θα καλύψει τα έξοδα των τραπεζών που είχαν χρηματοδοτήσει την κατασκευή του; Οι δυτικοί λαοί φυσικά. Ο Μπάϊντεν μίλησε για απεξάρτηση της Ευρώπης από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, αλλά όχι για αυτονομία. Προφανώς γιατί θα υπάρξει ενεργειακή εξάρτηση από τις Η.Π.Α. Καλλιεργήθηκε για χρόνια στην Λετονία και στην Εσθονία η καταπίεση του 25% της ρωσικής μειοψηφίας (όπως και στην Ουκρανία) που στερούνται δικαιωμάτων και αποσιωπήθηκε από τη Δύση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Γιατί; Για να φέρει την Ρωσία στα όρια της; Η εξέλιξη του ουκρανικού πολέμου και η πιθανή συνομοσπονδιοποίηση της (με τη μορφή δύο κρατιδίων που οικειοθελώς θα συγκροτήσουν συνομοσπονδίας) φέρνει αλλαγές στη νοτιο-ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και πιο συγκεκριμένα με τη σφραγίδα του Διεθνούς Δικαίου (όπου αλά καρτ το Διεθνές Δίκαιο) θα οδηγήσει την Κύπρο σε συνομοσπονδία (ή καλύτερα σε μια της διζωνική–διακοινοτική συνομοσπονδία με ανοιχτή διχοτομική μορφή δύο κρατιδίων που θα συγκροτούν συνομοσπονδία) θα επιφέρει μαζί και τη διχοτόμηση στο Αιγαίο.
Στον ίλιγγο κάθε αλλαγής κρύβεται το σκηνοθετημένο σκοπούμενο. Οι καταστάσεις γλιστρούν από τη μια μορφή στην άλλη, όπως οι κινήσεις χορού. Ίσως είναι η ειρωνεία που έχει περάσει στα πράγματα ως κλιμακούμενη δύναμη ή παρέκκλιση που εξουδετερώνει τις τελικότητες και ιδρύει το ίδιο μέσα στο άλλο ως σύστημα ισοδυναμίας.
