Είναι πασίγνωστο πως τους ανθρώπους, που προσπαθούν να ρίξουν λίγο ή περισσότερο φως στη μαύρη και άραχλη ζωή μας, οι γιοι του σκότους, κατά κανόνα, τους σκοτώνουν…
Και, μεταξύ των σκοτεινότερων ανάμεσα στους σκοτεινούς, ήταν και είναι οι εκάστοτε γαλαζοαίματοι, άλλοτε μεγαλειότατοι και άλλοτε εξοχότατοι. Ή όπως αλλιώς η δουλοπρέπεια των εύπιστων λαών τους βαφτίζει, για να κολακέψει τη, συχνά, αχαλίνωτη θηριωδία και αρπακτικότητά τους.
Και ασφαλώς ένας απ’ τους περισσότερο φωτεινούς ανθρώπους ήταν αναμφισβήτητα ο Ντοστογιέβσκι. Που, επειδή είχε συνδεθεί με επαναστατικούς και σοσιαλιστικούς κύκλους, κάποιοι σκοτεινοί δικαστές του τσαρικού καθεστώτος τον καταδίκασαν σε θάνατο…
Και, όταν ο Ντοστογιέφσκι είχε στηθεί μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα και του είπαν ότι του απέμεναν μόλις τρία λεπτά ζωής, αποφάσισε να τα κατανείμει ως εξής: Ένα για να αναπολήσει τα περασμένα, ένα, για να σκεφτεί τ’ αγαπημένα του πρόσωπα και το τελευταίο, για να ρίξει μια τελευταία ματιά γύρω του.
Και πάνω στην ώρα, που θα εκπυρσοκροτούσαν τα τουφέκια, που τον σημάδευαν, ήρθε η χάρη απ’ τον τσάρο. Και κατάλαβε τότε πως τα τρία τελευταία λεπτά της ζωής του, κάτω απ’ το πρίσμα του θανάτου, με τον οποίο βρέθηκε αντιμέτωπος, πήραν ασυνήθιστα μεγάλες διαστάσεις.
Που σημαίνει ότι τα τόσο λιγοστά χρόνια της ζωής μας, είναι παρά πολλά, όταν είναι γεμάτα από νόημα και περιεχόμενο. Κι ακόμη πως εκείνο, που έχει σημασία, δεν είναι η ποσότητα του χρόνου που ζούμε, αλλά η ποιότητα. Και πως η ποιότητα αυτή έχει πρωταρχική σχέση με τον τρόπο, με τον οποίο αντιμετωπίζομε το γεγονός του θανάτου…
Τι κάνει ο θάνατος;
Ο, τι και το σκοτάδι. Τη μέρα, βλέπουμε τον ουρανό σαν ένα ατσάλινο θόλο, πράγμα, που έκαμε τους αρχαίους να τον ονομάζουν «στερέωμα». Όταν όμως έρθει το σκοτάδι αποκαλύπτεται πως πέρα απ’ τον ουράνιο θόλο απλώνεται το άπειρο του σύμπαντος, με τη χόβολη των αστεριών και των γαλαξιών.
Πράγμα που συμβαίνει και με το θάνατο.
Τον βλέπουμε σαν τη μαύρη και οδυνηρή αυλαία της ζωής μας. Και ούτε καν θέλουμε να σκεφτούμε ότι, σε τελική ανάλυση, ο θάνατος δεν είναι υπόθεση που αφορά μόνο κάποιους άλλους…
Αλλά η πιο προσωπική μας υπόθεση και ένα από τα πολυτιμότερα κεφάλαια της ζωής μας. Δεδομένου ότι μας αποκαλύπτει το πνευματικό άπειρο, όπως το φυσικό σκοτάδι μας αποκαλύπτει το υλικό άπειρο. Και, όσο περισσότερο ο θάνατος φωτίζεται απ’ την αιωνιότητα, τόσο περισσότερο φωτίζεται και η εφήμερη ζωή μας.
Ενώ, όταν γυρίζομε την πλάτη μας στο θάνατο, φτωχαίνουμε τη ζωή μας και την κάνουμε ρηχή και ανούσια. Γεγονός, που μας κάνει να νιώθουμε, όχι απλά άχρηστοι και εξοφλημένοι, αλλά και ουσιαστικά νεκροί. Έστω κι αν βρισκόμαστε στο άνθος της ηλικίας μας… Γι’ αυτό και τους ανθρώπους, που δεν βλέπουν πέρα απ’ το θάνατο, Χριστός τους συγκαταλέγει μεταξύ των νεκρών.
Και κάπως έτσι εξηγείται το ότι στο μαθητή, που του ζήτησε άδεια να πάει να θάψει τον πατέρα του, του είπε: «Άφησε τους να νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς»!….
Πράγμα που επαναλαμβάνει και σε μας, τώρα, που με βαριά καρδιά πλησιάζει ο καιρός ν΄αφήσουμε πίσω μας τη δεύτερη μαύρη τετραετία της δικτατορίας του Μιζοτακιστάν. Και με ακόμη βαρύτερη καρδιά σκεφτόμαστε την ακόμη μαυρότερη τετραετία, που μπορεί να μας περιμένει:
Και μας ρωτάει ο Χριστός:
Θέλετε, σοβαρά,απ’ το κατάντημα στο οποίο σας έχουν φέρει τα κόμματα της τελευταίας 15ετΊας να περάσετε σε μια εποχή ελπίδας; Ώστε να πάρει νόημα και σημασία η ζωή σας και η ύπαρξή σας;
«Αν δεν αλλάξετε εσείς τίποτα δεν αλλάζει! Το αύριο με το σήμερα και με το χθες θα μοιάζει»! Εγκαταλείψτε την ειδωλολατρία. Που στις μέρες μας δεν αφορά τα πανέμορφα αγάλματα των αρχαίων θεών. Αλλά τα πανάσχημα και αποκρουστικά και δυσώδη πολιτικά πτώματα, που σας οδηγούν σε οδυνηρή πορεία θανάτου. Όπως οι Τούρκοι τους υποδουλους λαούς, μέχρι να τους οδηγήσουν στην ολοσχερή εξόντωσή τους.
Κάμετε, ώστε ο αέρας της πατρίδας σας να ξεβρωμίσει και ν’ απαλλαγείτε απ’ την ανυπόφορη μπόχα τους! Σταματήστε να παρακολουθείτε την τραγωδία, που παίζουν σε βάρος σας! Αρκετά σας βούλιαξαν μέχρι εδώ. Μην τους επιτρέψετε να σας οδηγήσουν στον πυθμένα της κακουργίας τους.
Πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι οι πολιτικοί αυτοί είναι νεκροί. Αυτοί που πολυειδώς και πολυτρόπως δολοφονούν τους συνανθρώπους τους είναι νεκροί. Γιατί, αν ήτανε ζωντανοί, θα υπολόγιζαν τη ζωή των συνανθρώπων τους και δεν θα τους έστελναν μυριοτρόπως στο θάνατο.
Ή μήπως δεν είναι αυτοί, που σας θυσίασαν, για να σώσουν τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες! Και υποθήκευσαν για εκατό χρόνια τη δημόσιαα περιουσία της χώρας σας! Μπορεί αυτοί να έχουν ελληνική συνείδηση! Και μην ακούτε αυτούς, που λένε: Άνθρωποι είναι και έκαμαν λάθη! Δεν έκαμαν κανένα λάθος. Ενεργούν ως προδότες σε βάρος σας και προς όφελος των εχθρών σας!
Μην πέφτετε στις παγίδες θανάτου, που σας στήνυν κάποιοι άλλοι, δήθεν, καλύτεροι; Είναι ολόιδιοι και παραμένουν ολόιδια σατανικοί, όπως και οι προηγούμενοι! Νομίζετε ότι μπορείτε να σωθείτε, αν κάθε φορά μετακομίζετε από τα Σόδομα, για να πάτε στα Γόμορα! Και τανάπαλιν!
Αφήστε τους νεκρούς»! Και προχωρήστε να φθάσετε στις πηγές της Δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Που οδηγούν στη Δημοκρατία! Όπου κρατεί ο λαός και όχι οι μεταλλαγμένοι λήσταρχοι του Νεοταξιστάν!…
παπα-Ηλίας Υφαντής
