Σε αναζήτηση εναερίων τάνκερ βρίσκεται η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία προκειμένου να εξοπλίσει τον στόλο των αεροσκαφών της.
Τι κι αν η ρωσική Αεροπορία έχει προχωρήσει σε σύγχρονους και εξεζητημένους εξοπλισμούς τα τελευταία χρόνια; Το μείζον πρόβλημα της είναι η αδυναμία- προς το παρόν- να εξοπλίσει με εναέρια τάνκερ, τον ολοένα και αυξανόμενο στόλο της.
Σύμφωνα με άρθρο της ρωσικής εφημερίδας Izvestia τα νέα αεροσκάφη MiG-31, MiG-29, Su-30, Su-24, Tu-160 και Tu-22M3M έχουν τη δυνατότητα να γεμίζουν με καύσιμα στον αέρα, ενώ το νέο stealth μαχητικό Su-57 κάνει ήδη ασκήσεις εναέριου ανεφοδιασμού. Ωστόσο το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν αρκετά ανεφοδιαστικά αεροσκάφη για να καλύψουν τις ανάγκες των πτήσεων.
Παρά το προβεβλημένο μεγαλείο της ρωσικής αεροπορίας υπάρχει μόνο μία μοίρα ανεφοδιαστικών αεροσκαφών με 15 μοντέλα Il-78 και Il-78M.
«Οι προοπτικές αύξησης του αριθμού ανεφοδιαστικών δεν εμπνέουν αισιοδοξία. Δεδομένης της εξαιρετικά δύσκολης προώθησης της αναβαθμισμένης σειράς Il-76MD-90A, η οποία θεωρείται πλατφόρμα για το δεξαμενόπλοιο, και τις ανάγκες της Πολεμικής Αεροπορίας τόσο στα ίδια τα οχήματα μεταφοράς όσο και στα αεροσκάφη που φέρουν ραντάρ, ο αριθμός των ανεφοδιαστικών δεν είναι μεγάλος. Θα ήταν αισιόδοξο να υποθέσουμε ότι η United Aircraft Corporation θα μπορέσει να παραδώσει πάνω από δώδεκα αεροσκάφη Il-78M-90A τα επόμενα 10 χρόνια, πράγμα που στην καλύτερη περίπτωση θα αυξήσει τον αριθμό των ιπτάμενων δεξαμενόπλοιων της Πολεμικής Αεροπορίας σε 30 αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένου του Il-78M”, αναφέρει ο συντάκτης του άρθρου στην Izvestia.
Τα 15 ή 30 δεξαμενόπλοια είναι πολύ λίγα, δεδομένου ότι ο αριθμός των αεροσκαφών ικανών για εναέριο ανεφοδιασμό θα αυξηθεί. Μαζί με αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας, αναρωτιέται εάν τα ρωσικά στρατιωτικά μεταγωγικά θα πρέπει να ανεφοδιάζονται ενώ βρίσκονται στον αέρα. «Λαμβάνοντας υπόψη το συρρικνωμένο στόλο των στρατιωτικών μεταγωγικών, είναι πιθανό ότι θα χρειαστεί μελλοντικά ο ανεφοδιασμός τους ως μέσο αύξησης των δυνατοτήτων του στόλου χωρίς να αυξηθεί ο αριθμός τους».
Και στο παρελθόν (τη δεκαετία του 1930) η Ρωσική Αεροπορία έχει πειραματιστεί με τον εναέριο ανεφοδιασμό στο αεροσκάφος MiG-15 καταλήγοντας στο συμπέρασμα να τον θεωρεί «πολυτέλεια».
Ένα σύστημα για τον ανεφοδιασμό του MiG-15 είχε αναπτυχθεί , ώστε να μπορεί να συνοδεύσει βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας, αλλά οι Σοβιετικοί επέλεξαν να αυξήσουν την ταχύτητα και το μέγιστο ύψος των βομβαρδιστικών τους, ώστε να μην χρειάζονται τη συνοδεία μαχητικών.
Ωστόσο οι Ρώσοι είχαν αντιληφθεί ότι, δεδομένου του μεγέθους της χώρας, ο εναέριος ανεφοδιασμός ήταν απαραίτητος για να επιτευχθεί η κινητικότητα του εναέριου στόλου τους. Τα πρώτα ανεφοδιαστικά ήταν τροποποιημένα βομβαρδιστικά Μ4 και Tu-16, τα οποία χρησιμοποιούσαν την τακτική ανεφοδιασμού «φτερό με φτερό».
Εν τέλει τα μεταγωγικά αεροσκάφη μετατράπηκαν σε ανεφοδιαστικά.
Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης επέφερε την παύση του εκσυγχρονισμού της Ρωσικής Αεροπορίας. Παρ’ όλα αυτά, η αεροπορία επικεντρώνεται στην στρατηγική ευκινησία, ώστε να αναπτύσσει τα αεροσκάφη της γρήγορα, όπως κάνουν και οι ΗΠΑ.
Ο εναέριος ανεφοδιασμός χρησιμοποιήθηκε από τα ρωσικά αεροπλάνα που έκαναν πτήσεις μεταξύ Ρωσίας και Συρίας και για τα αεροσκάφη που παρείχαν αεροπορική κάλυψη στις Συριακές δυνάμεις.
Ότι και αν αποφασίσει η Ρωσία, διδάσκεται το μάθημα που έμαθαν οι ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Η πολεμική αεροπορία κάθε κράτους είναι τόσο ισχυρή όσο και τα υποστηρικτικά σκάφη που τη διατηρούν μάχιμη.
