Το υπέροχο Ομηρικό έπος της Οδύσσειας μας υπενθυμίζει ότι το Ελληνικό Έθνος ορίστηκε από το Πεπρωμένο για να κυριαρχεί στη Θάλασσα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Σήμερα είμαστε η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη στον Κόσμο και συνεχίζουμε το ταξίδι του Οδυσσέα μέσα στους αιώνες. -Τριήρεις -Υγρόν Πυρ
-Μπουρλοτιέρηδες -Αβέρωφ -Υπέρ τάνκερ Και Συνεχίζουμε!
Ο Περικλής και το «Μέγα τὸ τῆς θαλάσσης κράτος» (Θουκ. Ι 143, 5)
Μετά τη δεύτερη εισβολή των Πελοποννησίων, στον τελευταίο του λόγο, που συμπληρώνει τoν Ἐπιτάφιο και την πρώτη δημηγορία, ο Περικλής εξειδικεύει και συμπληρώνει την άποψή του για την κυριαρχία της θάλασσας: «από τα δύο στοιχεία που γνωρίζει να χρησιμοποιεί ο άνθρωπος τη στεριά και τη θάλασσα, σεις εξουσιάζετε απόλυτα ολόκληρο το ένα, όχι μονάχα στην έκταση που κυριαρχείτε τώρα, αλλά και σε όση παραπάνω θελήσετε. Και εφόσον διασχίζετε τη θάλασσα με τον υπάρχοντα στόλο κανένας μεγάλος βασιλεύς και κανένα έθνος από τα σημερινά δεν μπορεί να σας εμποδίσει» (II 62, 2).
1) Ο Θεμιστοκλής μιμείται τον Οδυσσέα χρησιμοποιώντας τους θεούς και με πονηρια σώζει τον Δυτικό πολιτισμό.
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ υπήρξε η πιο καθοριστική της δεύτερης φάσης των Μηδικών πολέμων, όταν ο Ξέρξης, που ηγούνταν της δεύτερης κατά σειρά εκστρατείας της Περσίας εναντίον των αρχαίων ελληνικών πόλεων είχε ήδη πετύχει μια δύσκολη, όσο και σημαντική νίκη στις Θερμοπύλες, που ανέδειξε όμως ανάγλυφα πως ο μοναδικός τρόπος να κριθεί η έκβαση του πολέμου ήταν ποιος θα ήταν ο νικητής σε μια μεγάλης κλίμακας ναυμαχία.
Αδυνατώντας να πείσει με λογικά επιχειρήματα τους συμπολίτες του, κατέφυγε σε χρησμούς, ερμηνεύοντας ως θεϊκό σημάδι την εξαφάνιση του ιερού φιδιού της Αθηνάς στο Ερέχθειο, δήθεν για να δείξει στους Αθηναίους το δρόμος προς τη θάλασσα. Ερμήνευσε επίσης το χρησμό της Πυθίας που είχε ζητήσει η πόλη από την Πυθία περί “ξύλινων τειχών” ως πλοία στην πραγματικότητα, πείθοντας τελικά την πόλη να χρηματοδοτήσει τον πολυδάπανο στόλο.
Όταν οι Πέρσες αντίκρισαν τη συγκέντρωση των ελληνικών πλοίων στη Σαλαμίνα αποφάσισαν να περικυκλώσουν το νησί και ο Μεγάλος Βασιλιάς με μεγάλη αυτοπεποίθηση ανέβηκε σε πλαγιά του όρους Αιγάλεω για να έχει εποπτεία της ναυμαχίας.
Γρήγορα αποδείχτηκε ότι πράγματι ο περσικός στόλος δεν μπορούσε να αντέξει σε τέτοιες συνθήκες καθότι εξαιρετικά δυσκίνητος. Ως το απόγευμα είχε πρακτικά καταστραφεί ο στόλος τους, κατά την παράδοση 300 πλοία, αν και οι αριθμοί των πλοίων εκατέρωθεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με σημαντική επιφυλακτικότητα. Η εξοικείωση των Ελλήνων με το κολύμπι έσωσε σε πολλούς στη ζωή, σε αντίθεση με τους μαθημένους σε ηπειρωτικά περιβάλλοντα Πέρσες. Σύμμαχοι των Αθηναίων υπήρξαν οι Αιγινήτες, που αναλάμβαναν να αποτελειώσουν όποιον Πέρση γλίτωνε από τους πρώτους. Την αυλαία στους Περσικούς πολέμους, τουλάχιστον όπως τους διδασκόμαστε στο σχολείο, καθώς στην πραγματικότητα η αντιπαράθεση Περσών και Ελλήνων θα συνεχιζόταν για ακόμα μία τριακονταετία περίπου, έριξε μια άλλη ναυμαχία εκείνη της Μυκάλης το 479 π.Χ, που αν και λιγότερο προβεβλημένη ήταν εξίσου “επικών” διαστάσεων.
2) Το Υγρόν Πυρ και οι εφευρετικοί νέοι Οδυσσείς , οι βυζαντινοί.
Το υγρόν πυρ ήταν ένα εμπρηστικό όπλο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε πόλεμο από τους Βυζαντινούς το 678 μ.Χ.. Η “ναπάλμ” των αρχαίων πολέμων, το εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό, παρασκευαζόταν από μυστικά συστατικά και χρησιμοποιούνταν τόσο στην εκτόξευση με καταπέλτη εμπρηστικών βομβών, όσο και στην εκτόξευση υπό πίεση για να πυρπολήσει εχθρικά πλοία και οχυρώσεις. Χρησιμοποιήθηκε επίσης με επιτυχία σε συνθήκες άμυνας. Το υγρόν πυρ υπήρξε το πιο καταστροφικό όπλο της χριστιανοσύνης για περισσότερο από επτά αιώνες και εξασφάλισε τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης απέναντι σε όλους τους επιδρομείς. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός Β’ (959-963 μ.Χ.) κατανοώντας την αξία του ανακήρυξε ότι τρία πράγματα δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να βρεθούν σε ξένη κατοχή: τα βυζαντινά αυτοκρατορικά εμβλήματα, οι βασιλικές πριγκίπισσες και το υγρό πυρ. Όπως αποδείχθηκε, τα δύο πρώτα, περιστασιακά, απονεμήθηκαν σε ξένους ηγέτες αλλά ποτέ το τρίτο.Το υγρόν πυρ αρχικά χρησιμοποιήθηκε μόνο σε ναυτικές συμπλοκές όπου το φλεγόμενο υγρό εκτοξεύονταν υπό πίεση προς εχθρικά πλοία. Τα πλοία που συνήθως μετέφεραν υγρό πυρ ήταν οι δρόμωνες, ταχύπλοα σκάφη που μπορούσαν να πλευσουν και με κουπιά.
3) Δεξαμενόπλοια – Σούπερ Τάνκερ.Μία Ελληνική εφεύρεση.
Με τη γενίκευση όμως της μηχανοκίνησης, πλέον των πλοίων, και της βιομηχανοποίησης οι ανάγκες μεταφορών πετρελαιοειδών αυξάνονταν με ταχύτατο ρυθμό σε βαθμό τέτοιο που άρχισε η αναζήτηση νέων τρόπων μεταφοράς τους ώστε να μπορεί να εκμεταλλευτεί και ο τελευταίος χώρος των κυτών των πλοίων. Έτσι στην αναζήτηση τέτοιας λύσης ήλθε η ιδέα κάποιων πλοιοκτητών μεταξύ των οποίων και Ελλήνων: “γιατί να μεταφέρουμε καύσιμα σε βαρέλια, στ΄ αμπάρια (κύτη) των πλοίων μας, και δεν φτιάχνουμε “αμπάρια βαρέλια”; Η ιδέα αυτή γενικεύθηκε και οι ναυπηγοί δεν άργησαν να σχεδιάσουν και να ναυπηγήσουν τα πρωτοποριακά στην εποχή τους πλοία βαρέλια αυτά που σήμερα θαυμάζονται για το μέγεθός τους και ονομάζονται δεξαμενόπλοια.
Ακολούθησε ένας ξέφρενος γιγαντισμός πλοίων με συνέπεια να ναυπηγούνται πλοία άνω των 150.000 τόνων, τα λεγόμενα μαμούθ τάνκερς. Χαρακτηριστικό υπήρξε το ιαπωνικό Δεξαμενόπλοιο “Tokyo Maru” που έφθανε τους 200.000 τόνους, χαρακτηριζόμενο ως “ο Κολοσός των Ωκεανών”. Επ΄ αυτού του πλοίου, ο Αριστοτέλης Ωνάσης έδωσε εντολή σχεδιασμού δεξαμενοπλοίου στο φανταστικό μέγεθος των 500.000 τόνων, υπολογιζόμενο από τον τότε ημερήσιο τύπο σε πλοίο μήκους ενός χιλιομέτρου και πλάτους 250 μέτρων. Δυστυχώς όμως ο τραγικός θάνατος του μοναχογιού του δεν του άφησε περιθώρια άλλης δραστηριοποίησης. Το όνειρο όμως εκείνο, του Ωνάση, βρήκε εκτελεστές πολύ όμως αργότερα από άλλους πλοιοκτήτες, άλλων Χωρών, έτσι ώστε σήμερα να είναι πραγματικότητα.
Βίντεο
