Του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου.*
Αν διαπρέπουν σε κάτι πραγματικά οι τεχνοκράτες του διευθυντηρίου των Βρυξελλών, είναι η εφευρετικότητα τους να παρουσιάζουν την απατεωνιά, την εξαπάτηση και την λεηλασία, ως πυλώνες ανάπτυξης της οικονομίας των κρατών μελών της ΕΕ και ιδιαίτερα της ευρωζώνης. Είναι πραγματικά παροιμιώδης, η ικανότητα τους να βαπτίζουν με ευφάνταστα ονόματα, ευρωπαϊκά οικονομικά προγράμματα με σαφείς αντικοινωνικές πολιτικές κατευθύνσεις και καταστροφικά αποτελέσματα, ευνοώντας αποκλειστικά τα λόμπυ, τα καρτέλ της υπερμονοπώλησης και τη συγκέντρωση πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια, και να τα παρουσιάζουν ως στρατηγικές πολιτικές επιλογές ανάπτυξης για τα κράτη μέλη. Αρκεί τα ονόματα να είναι ελκυστικά και σε συσκευασία αισιοδοξίας. Από τα πακέτα Ντελόρ και τα ΕΣΠΑ, μέχρι τα Ταμεία Ανθεκτικότητας και Ανάκαμψης, Next GenerationEU, το SURE, Horizon 2020, COSME, Invest EU, EFSI, και τι δεν έχουμε ακούσει και τι δεν έχουμε βιώσει.
Όλα αυτά βέβαια για το καλό και την ευημερία των «ευρωπαίων πολιτών» των κρατών μελών. Δεν πρέπει να μας απασχολεί ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί ρημάζουν σε καθεστώς υπερχρέωσης, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και ακραίας οικονομικής ανισότητας, πληθωρισμού των μονοπωλίων, περικοπών και βαθιάς λιτότητας. Ούτε ότι οι ευρωπαίοι πολίτες χάνουν εθνικά, κοινωνικά, εργασιακά και πολιτικά δικαιώματα. Λόγω ακριβώς της υιοθέτησης και εφαρμογής των περίφημων προγραμμάτων και σχεδίων. Αρκούν οι βαπτίσεις και οι Νονοί των προγραμμάτων του υπερεθνικά οργανωμένου εγκλήματος. Η πρακτική δεν διαφέρει από τις προσφορές των Νονών της Μαφίας: Σου κάνω μια προσφορά, ένα πρόγραμμα σε περιτύλιγμα με κορδέλες, που δεν μπορείς ν’ αρνηθείς.
Το δεν μπορείς ν’ αρνηθείς βέβαια, ελέγχεται πάντα από τον βαθμό υποτέλειας αυτού που δέχεται την προσφορά, τον ρόλο του οποίου κατέχουν σήμερα οι κυβερνήσεις των κρατών μελών. Εμείς στην Ελλάδα το γνωρίζουμε καλά αυτό. Όσο περισσότερο υποτελείς οι κυβερνήσεις, τόσα περισσότερα σωτήρια προγράμματα μας προσφέρθηκαν στα 15 χρόνια των μνημονίων, που «δεν μπορούσαν ν’ αρνηθούν!» Και πως ν’ αρνηθείς να γίνεις ο εγχώριος τοποτηρητής της αρπαγής και της λεηλασίας, πάντα με το αζημίωτο; Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!
Εκτός όμως από τις βαπτίσεις, οι Νονοί των Βρυξελλών διακρίνονται και στις αναβαπτίσεις. Νονοί είναι, δικά τους τα ονόματα και όποτε γουστάρουν τα αλλάζουν. Ειδικά όταν εκ των υστέρων ανακαλύπτουν ότι η πρώτη βάπτιση ήταν αποτυχημένη. Κι αλλάζουν τα περιτυλίγματα. Ετσι, το πρόγραμμα ReArm Europe που αφορά την μετατροπή των οικονομιών της ΕΕ σε πολεμικές οικονομίες, αναβαπτίστηκε σε SAFE. Άλλο πράγμα ο τίτλος προγράμματος «Επανεξοπλισμός της Ευρώπης», κι άλλο ο τίτλος που πουλάει ΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Στις μέρες μας, παρακολουθούμε την αναβάπτιση του σχεδίου για την Ενωση των Κεφαλαιαγορών, σε Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων. Η ιδέα αποτελεί μετεξέλιξη της παλαιότερης και «βαλτωμένης» από την εποχή Γιούνγκερ, Ένωσης Κεφαλαιαγορών. Η Ένωση Κεφαλαιαγορών (CMU) δεν προέκυψε ως αυτόνομο πρόγραμμα, αλλά γεννήθηκε ως ο κεντρικός θεσμικός πυλώνας ενός ευρύτερου οικονομικού σχεδίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόγραμμα στο οποίο αντιστοιχούσε και μέσα από το οποίο ξεκίνησε επίσημα ονομάστηκε «Επενδυτικό Σχέδιο για την Ευρώπη» (Investment Plan for Europe), το οποίο έμεινε ευρύτερα γνωστό στην ιστορία της ΕΕ ως «Πακέτο Γιούνκερ».
Ένωση Κεφαλαιογορών σημαίνει με απλά λόγια, μία ενιαία αγορά για το χρήμα και τις επενδύσεις διά μέσου των ενοποιημένων χρηματιστηρίων και αγορών χρήματος, όπου στόχευση είναι η ανεξέλεγκτη και ανεμπόδιστη κίνηση κεφαλαίων εντός της ΕΕ, ενώ συνεπάγεται κατάργηση κάθε είδους εθνικών ρυθμιστικών κανόνων των κρατών μελών για την φορολογία, τις πτωχεύσεις και το πτωχευτικό δίκαιο, τις επενδύσεις, και κάθε εθνικού προστατευτικού πλαισίου της οικονομίας. Το χρήμα πρέπει να κινείται ελεύθερα παντού μέσα στην ΕΕ, και μια ενιαία κεφαλαιαγορά, διασφαλίζει ακόμα περισσότερο και ολοκληρώνει ακόμα καλύτερα το τρίπτυχο θεμέλιο της ΕΕ για ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ανθρώπων.
Άλλο πράγμα λοιπόν να εξυμνείς και να πλασάρεις στους πολίτες την Ένωση Κεφαλαιαγορών, που παραπέμπει σε χρηματιστήρια, μετοχές, τράπεζες και funds και άλλο την Ένωση Αποταμιεύσεων. Πραγματικά δεν ξέρω αν οι διορισμένοι των Βρυξελλών είναι ηλίθιοι, ή νομίζουν ότι μιλούν σε ηλίθιους!
Το σχέδιο και το πρόγραμμα για την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, αποτελεί κεντρικό πυλώνα της γνωστής έκθεσης του Μάριο Ντράγκι, ο οποίος υπογραμμίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να κινητοποιήσει τον ιδιωτικό της πλούτο για να χρηματοδοτήσει τις τεράστιες ανάγκες της οικονομίας της. Στην έκθεσή του, ο Ντράγκι επισημαίνει ότι περίπου 13-14 τρισεκατομμύρια ευρώ ευρωπαϊκών αποταμιεύσεων βρίσκονται «αδρανή» σε τραπεζικούς λογαριασμούς (με μετρητά και καταθέσεις) αντί να επενδύονται στην πραγματική οικονομία. Προτείνει τη διοχέτευση αυτών των κεφαλαίων σε παραγωγικές(!) επενδύσεις εντός της ΕΕ, ώστε να μην «διαφεύγουν» προς τις αγορές των ΗΠΑ.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιμετωπίζει την έκθεση Ντράγκι ως έναν στρατηγικό χάρτη πορείας. Γι’ αυτό, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ενσωμάτωσε πλέον αυτή την πρόταση στις πολιτικές κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετονομάζοντας την Ένωση Κεφαλαιαγορών επίσημα σε «Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων», μετατρέποντας τις αναλύσεις του κ. Ντράγκι σε συγκεκριμένες νομοθετικές πρωτοβουλίες.
Η αλήθεια είναι ότι αναδείξαμε το θέμα ήδη από τον Αύγουστο του 2024, όταν η ναυαρχίδα του ιμπεριαλισμού στον πλανήτη, Politico, βγήκε τότε ως λαγός να προπαγανδίσει το ζήτημα εδώ: (Καλοί οι Ολυμπιακοί Αγώνες αλλά καλύτερα τα 10 τρις ευρώ των Ευρωπαίων αποταμιευτών). Σήμερα η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν επανέρχεται και αναγγέλλει από το βήμα της Συνάντησης των Γάλλων Επιχειρηματιών στο Παρίσι τη νομοθετική πρωτοβουλία.
Μεταφράζουμε από την ομιλία της:
«Η Ευρώπη έχει αποταμιεύσεις. Και δυστυχώς, αυτές οι αποταμιεύσεις παραμένουν αδρανείς. Σήμερα, 10 τρισεκατομμύρια ευρώ σε αποταμιεύσεις νοικοκυριών φυλάσσονται σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Και ένα μεγάλο μερίδιο των αποταμιεύσεων της Ευρώπης επενδύεται εκτός της ηπείρου μας. Η Ευρώπη πρέπει τώρα να αξιοποιήσει αυτές τις αποταμιεύσεις για τις εταιρείες της. Αυτός είναι ο στόχος της «ένωσης αποταμιεύσεων και επενδύσεων». Έχουμε καταθέσει προτάσεις για την τιτλοποίηση, για τις τραπεζικές και ασφαλιστικές επενδύσεις και για την ολοκλήρωση και την εποπτεία των αγορών μας. Μαζί, αυτά τα μέτρα θα μπορούσαν να αποδεσμεύσουν έως και 470 δισεκατομμύρια ευρώ σε πρόσθετες επενδύσεις. Τώρα πρέπει να καταλήξουμε σε συμφωνία, πριν από το τέλος του έτους, ιδανικά με όλα τα 27 κράτη μέλη. Αλλά αν αυτό δεν λειτουργήσει, αν χρειαστεί θα το κάνουμε με εκείνα που είναι έτοιμα.» (ολόκληρη η ομιλία της εδώ: https://ec.europa.eu/commission/presscorner/api/files/document/print/en/speech_26_1765/SPEECH_26_1765_EN.pdf)
Τι ωραία λόγια για να μην πεις ότι σκοπεύεις να αρπάξεις αποταμιεύσεις και συντάξεις; Τι ευφάνταστος τρόπος (από ηλιθίους προς ηλιθίους;), να βάλεις χέρι στους κόπους της εργασίας μιας ολόκληρης ζωής; Τι εξαπάτηση, προκειμένου να τζογάρεις τις οικονομίες των νοικοκυριών και τις συντάξεις, να δημιουργήσεις χρηματοδοτικά εργαλεία με την τιτλοποίησή τους και να τα ρίξεις βορά στον ανταγωνισμό των αποδόσεων των χρηματιστηρίων και των υπερεθνικών αγορών; Πάντα για την ανάπτυξη και με καθρεφτάκι προς τους ιθαγενείς για καλύτερες αποδόσεις των αποταμιεύσεών τους, που θα μετατραπούν σε χαρτοφυλάκια χρηματοδοτικών εργαλείων.
Ετσι οι Νονοί των Βρυξελλών φιλοδοξούν, οι μεν επιχειρήσεις, να αντλήσουν ρευστότητα όχι δανειζόμενοι από τις τράπεζες που πλέον δεν ανοίγονται, αλλά από τα χρηματιστήρια, εκδίδοντας εταιρικά ομόλογα ή μετοχές, οι δε αποταμιευτές να διαθέσουν τις αποταμιεύσεις και τις συντάξεις τους σε ιδιωτικά κλειδωμένα κεφαλαιοποιητικά συνταξιοδοτικά και άλλα προγράμματα, ως βάση και εγγύηση, προκειμένου να προσελκυθούν κάθε λογής επενδυτές και να τα χρησιμοποιήσουν για τα κέρδη και υπερκέρδη τους.
Γιατί όλα αυτά; Μήπως για να στηριχθεί η πραγματική οικονομία και οι ζωτικές ανάγκες των κοινωνιών; Η αγροτική παραγωγή, η ενεργειακή ασφάλεια, το εισόδημα των πολιτών, η εργασία, η εσωτερική αγορά των εθνικών οικονομιών; Κάθε άλλο. Κυρίαρχος λόγος, πέρα από τις ανοησίες για τις πράσινες μεταβάσεις που δεν πιστεύουν πλέον ούτε οι ίδιοι, είναι οι πολεμικοί εξοπλισμοί. Ο χαλκάς από τις ΗΠΑ του 5% συνεισφοράς για την συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η ακατάπαυστη έλξη της οικονομικής και πολιτικής ευρωπαϊκής ελίτ προς τον πόλεμο, ως μέσο διεξόδου από την δομική κρίση της ευρωπαϊκής παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Μια κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Με τις μεγάλες οικονομίες της ΕΕ σε κατάσταση κρίσης δανεισμού, άρα και αδυναμία χρηματοδότησης των πολεμικών τους επενδυτικών σχεδίων, με τα γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά ομόλογα να χτυπάνε επιτόκια χειρότερα από αυτά της Ελλάδας το 2010 όταν μας έχωσαν στα μνημόνια, με την αποβιομηχάνιση και την απώλεια φθηνής ενέργειας να κυριαρχεί, με το ευρώ να πιέζεται διεθνώς και να μην λογίζεται ως νόμισμα καταφυγής, το λιμνάζων κεφάλαιο των ιδιωτικών αποταμιεύσεων των νοικοκυριών και οι συντάξεις των ασφαλιστικών ταμείων, αποτελούν την καλύτερη εγγύηση για την άντληση κεφαλαίων, νέων δανείων και χρηματοδοτικών εργαλείων, προκειμένου η ευρωπαϊκή και παγκόσμια στρατιωτικοβιομηχανική πολεμική μηχανή να σύρει το άρμα της ευρωπαϊκής ανάπτυξης. Δια του πολέμου και των εξοπλισμών. «Τα όπλα μας κάνουν ισχυρούς. Το βούτυρο μας κάνει απλώς χοντρούς» δήλωνε ο Γκέρινγκ στην ναζιστική Γερμανία. Σήμερα φιλοδοξούν να υλοποιηθεί, και με την επιχείρηση αρπαγής των αποταμιεύσεων.
Είναι δε τόσο αποφασισμένοι, που φρόντισαν να ακυρώσουν ουσιαστικά την απαιτούμενη ομοφωνία των κρατών μελών για την εφαρμογή του προγράμματος, το δικαίωμα βέτο δηλαδή, ξεκαθαρίζοντας πως θα προχωρήσουν ακόμα και μόνο με όσες χώρες συμφωνούν. Η απειλή εδώ συνίσταται στο ότι κραδαίνουν την απομόνωση, τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, ίσως και κυρώσεις(;) όσων δεν συμφωνούν. Δηλώνουν έμμεσα ότι η ΕΕ είναι πολλών ταχυτήτων και θέτουν σε τροχιά εξαναγκασμού συμμετοχής τις χώρες που αντιστέκονται. Η πρακτική μαφίας που λέγαμε νωρίτερα και που ασκείται συνήθως από τις πλουσιότερες χώρες του βορρά.
Για το δικό μας πολιτικό προσωπικό μην ανησυχείτε. Δεν συμφωνούν απλά και μόνο. Πρωτοστατούν στο σχέδιο, έχουν ανακηρύξει την Ρωσσία εχθρό, εξοπλίζουν το νεοναζιστικό μόρφωμα στην Ουκρανία και έχουν ήδη ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου, σε πολεμικές δαπάνες. Επειδή έτσι επιτάσσουν το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και το γενοκτόνο κράτος των Σιωνιστών στο Ισραήλ. Μπορεί να μην έχουμε αποταμιεύσεις, αφού εδώ και 15 χρόνια καταγράφεται αρνητική αποταμίευση αλλά έχουμε ακόμα ότι έχει απομείνει από τα ασφαλιστικά ταμεία.
Θα πετύχει το εγχείρημα; Εξαρτάται από την πολιτική αδιαφορία των λαών. Γιατί αν τους αφήσουμε, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να καταστήσουν συμμέτοχους στην καταστροφή τους ευρωπαϊκούς λαούς διά μέσου της δικής τους χρηματοδότησης. Από το 2022, με την έναρξη του νατορωσσικού πολέμου, έχουμε επισημάνει ότι η ΕΕ προετοιμάζεται για πολεμική σύγκρουση με τη Ρωσσία κυρίως, αλλά και ευρύτερα με όσους δεν αποδέχονται τον ηγεμονικό ολοκληρωτισμό της συλλογικής Δύσης.
Η ένωση των κεφαλαιαγορών της ΕΕ, αναβαπτισμένη σε Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, φιλοδοξεί να συμβάλλει στην μετατροπή της ευρωπαϊκής οικονομίας σε πολεμική, ενοποιώντας τις αγορές χρήματος των εθνικών οικονομιών, με μοχλό και εγγύηση τις καταθέσεις, αποταμιεύσεις και συντάξεις των ευρωπαίων πολιτών και κέρδος τις χρυσοφόρες επενδύσεις των αγορών στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, προκειμένου να βγεί ή να αναχαιτίσει την κατάρρευσή της. Με περισσότερη υπερμονοπώληση και υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, σε βάρος των λαών και όραμα την αυτοκτονική διάθεση ευρωπαϊκού εδάφους σε πολεμικά πεδία συγκρούσεων. Κι όποιος νομίζει ότι η εισαγωγή ξένου αμερικανικού, τουρκικού, καταριανού και ευρύτερα υπερεθνικού κεφαλαίου θα μείνει αμέτοχη στην επικείμενη λεηλασία των καταθετών προκειμένου να μείνει χώρος για ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και ευρωπαίους επενδυτές, δεν έχει ιδέα πως λειτουργεί το διεθνοποιημένο και υπερεθνικό κεφάλαιο.
Επιθυμεί επίσης και διά αυτής της οδού, (της ένωσης των κεφαλαιαγορών), την ολοκλήρωση της ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης, της πολιτικής ενοποίησης, πάντα υπό την εποπτεία και τον έλεγχο των ΗΠΑ.
Το τελευταίο μάλιστα φρόντισε να μας το επισημάνει και το πρωτοπαλίκαρο του Eurogroup, ο Έλληνας; υπ. Οικονομικών Κυριάκος Πιερακάκης: «Η Ευρώπη δεν έχει πια την πολυτέλεια να παραμείνει 27 χώρες. Πρέπει να γίνει μία.» (https://www.capital.gr/politiki/4014472/k-pierrakakis-i-europi-den-exei-tin-poluteleia-na-paramenei-27-xores-prepei-na-ginei-mia/)
Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ως πούρος ευρωπαίος πολίτης και αξιωματούχος ο κ. Πιερακάκης, διδάσκει μαθήματα ευρωπαϊκού πατριωτισμού. Ειδικότερα όταν τα διαπιστευτήρια του ευρωπαϊκού πατριωτισμού του, κρίθηκαν από τις επιδόσεις του ελληνικού δοσιλογισμού του, δια μέσου των υπερπλεονασμάτων αφαίρεσης εισοδήματος των πολιτών και των επιχειρήσεων, του ψηφιακού μετασχηματισμού με τα ευρωπαϊκά κονδύλια και τις αναθέσεις, τις πρόωρες αποπληρωμές δανείων, τις απαράβατες ευρωπαϊκές «πατριωτικές» δημοσιονομικές πειθαρχίες, την εφαρμογή των επικαιροποιήσεων των μνημονίων. Γιατί πως μπορεί κάποιος να είναι ευρωπαίος πατριώτης, αν δεν είναι αποφασισμένος να ξεπουλάει την δική του πατρίδα;
Σήμερα, ο Έλληνας πρόεδρος του eurogroup εξαντλεί τον ευρωπαϊκό πατριωτισμό του, ευρισκόμενος σε διατεταγμένη υπηρεσία για την υλοποίηση της ένωσης κεφαλαιαγορών, του ψηφιακού ευρώ, στην αιχμή του δόρατος των πιέσεων και εκβιασμών του παρασκηνίου, προκειμένου να επιτευχθεί η ευρύτερη δυνατή συμφωνία, ή και ομοφωνία. Κράτα γερά Κυριάκο, για να θυμηθούμε τον ανάλογο ρόλο του Ντάισεμπλουμ στην Ελλάδα.
Και το ερώτημα ξαναμπαίνει επιτακτικά. Τι δουλειά έχουμε εμείς, ο ελληνικός λαός, στην διελκυστίνδα της απονενοημένης αρπαγής των αποταμιεύσεων; Στην τρέλα που διακατέχει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία; Στους ανισόρροπους που δεν τους καίγεται καρφί στο ότι οδηγούν ολόκληρες χώρες και λαούς στην αυτοχρηματοδότηση του πολέμου που φαντασιώνονται ότι θα κερδίσουν; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να συνειδητοποιήσουμε ότι η ΕΕ βρίσκεται απέναντι στα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης, κανιβαλίζει τις ζωντανές δυνάμεις της, ενώ και η ίδια κανιβαλίζεται πλέον από τις ΗΠΑ;
Είδατε να σχολιάζεται κάτι από τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Ή να το πούμε αλλιώς. Τρέφει κανείς ακόμα την αυταπάτη ότι αυτά τα ζητήματα είναι καθαρά θέμα διαχείρισης εντός ενός πλαισίου που οι αποφάσεις για την μετατροπή των οικονομιών σε μια ενιαία μηχανή ένεκα πολεμικής χρηματοδότησης, είναι ήδη ειλημμένες από τα κυρίαρχα συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ολιγαρχιών, την συνύφανσή τους με τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου και το διεθνές οργανωμένο έγκλημα; Γιατί αν δεν είναι διεθνές οργανωμένο έγκλημα η προετοιμασία για την αρπαγή των αποταμιεύσεων, και την μετατροπή των αποταμιευτών σε εγγυητές της πολεμικής προετοιμασίας, ας μου ορίσει κάποιος τι είναι.
Τα χειρότερα είναι μπροστά μας, όσο δεν ομονοούμε στο Ως Εδώ και μη Παρέκει. Ας ξεκινήσουμε τουλάχιστον από εκεί. Εκεί που θα κριθούν τα δικά μας διαπιστευτήρια για τον πατριωτισμό. Η δική μας παρακαταθήκη για τις γενιές που έρχονται.
* Ο Θ.Συμβουλόπουλος είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ
