Οι Ιουδαίοι της εποχής του Χριστού αντιμετώπισαν ένα σοβαρό δίλημμα.
Η αποδοχή του Χριστού θα σήμαινε γιʼ αυτούς μια αλλαγή στην θεολογία τους.
Επέλεξαν να παραμείνουν σε αυτά που ήξεραν: Ναι, περιμένουμε έναν εξαιρετικό άνθρωπο, τον Μεσσία, αλλά όχι, δεν περιμένουμε ενανθρώπιση του Υιού του Θεού. Άρα απορρίπτουμε τον Χριστό. Ο προφητευόμενος θέτει το ίδιο πρόβλημα. Ναι, τον περιμένουμε. Όχι, δεν περιμένουμε πρόσωπο ισάξιο του Χριστού. Άρα τον απορρίπτουμε. Δεν γίνεται αλλιώς. Αν δεν τον απορρίψουμε θα αλλοιωθεί η ορθόδοξη θεολογία. Μένουμε σε αυτά που ξέρουμε, διότι αυτά και μόνον είναι σίγουρα και ασφαλή.
ΕΤΣΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ; Άρα θα πρέπει να εξετάσουμε τα πράγματα, να βεβαιωθούμε ότι αυτό που απορρίπτουμε είναι όντως άξιο να απορριφθεί (αν είναι).
Τι θα κάνουμε;
Ας δούμε πρώτα τι λάθος έκαναν οι Ιουδαίοι, μήπως το αποφύγουμε εμείς.
Η Παλαιά Διαθήκη προφητεύει για τον Χριστό. Όχι όμως τόσο καθαρά ώστε να είναι εντελώς οφθαλμοφανές για τον οποιονδήποτε. Οι Ιουδαίοι δεν είδαν εκπλήρωση στο πρόσωπο του Χριστού. Έπρεπε άραγε να το ψάξουν περισσότερο;
Γνωρίζουμε ότι δεν ήταν εκεί το πρόβλημα. Το αληθινό πρόβλημα ήταν ότι δεν τηρούσαν τις εντολές της Παλαιάς Διαθήκης. Τις τηρούσαν μόνον επιφανειακά (ενδεχομένως δεν τις τηρούσαν και καθόλου), για τα μάτια του κόσμου (πλην εξαιρέσεων, εννοείται). Κι επειδή δεν τηρούσαν πραγματικά τις εντολές με αληθινή πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό, ήταν αφώτιστοι.
Οι αφώτιστοι δεν αντιλαμβάνονται την αλήθεια, έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ναι, βέβαια, τους σημερινούς πολιτικούς και Μητροπολίτες. Έχουν χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας, σχετικά με τα εμβόλια.
Προφανώς τους είναι αδύνατο να δεχθούν το πραγματικό πλήθος (και ιδίως την ηθική βαρύτητα) των παρενεργειών και των θανάτων από τα εμβόλια (κάποιοι πολιτικοί σίγουρα το γνωρίζουν, αλλά προσπαθούν να το αποκρύψουν). Γιʼ αυτό δεν αντιλαμβάνονται γιατί αντιδρά ο κόσμος. Τους φαίνεται περίεργο. Διότι είναι αφώτιστοι.
ΑΡΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΜΕ, ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΛΥΣΗ, ΕΙΝΑΙ Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ. Ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος. Αυτό όμως είναι κάτι δύσκολο. Πρέπει να τηρήσει κανείς σε τέτοιο βαθμό τις εντολές του Χριστού, ώστε να επιτύχει τόσο υψηλά επίπεδα φωτισμού του Αγίου Πνεύματος που θα του επιτρέψουν να δει, χωρίς πλάνη, την αλήθεια.
Δηλαδή… πρέπει να γίνει Άγιος! Αυτό είναι κι ο σκοπός του χριστιανού, αλλά μέχρι να το πετύχουμε τι θα κάνουμε; Υπάρχει κάτι άλλο; Βέβαια. ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΚΛΟΝΗΤΑ ΣΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ.
Αν, σε σχέση με το εμβόλιο, το έπρατταν αυτό οι πολιτικοί και Μητροπολίτες (και αρκετοί άλλοι) δεν θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα; Το να μην επιμένουμε ακλόνητα στη γνώμη μας (ειδικά σε κάτι καινούργιο, για το οποίο δεν υπάρχει μακραίωνη εμπειρία) σημαίνει ότι δεν δίνουμε απόλυτη προτεραιότητα μόνο σε μία γνώμη. Δεχόμαστε και τις δύο (αντίθετες) γνώμες, τη μία με μεγαλύτερη πιθανότητα (προς κάποια γνώμη θα έχουμε μεγαλύτερη κλίση), την άλλη με μικρότερη πιθανότητα, όχι όμως μηδενική.
Όσο προχωρούμε πνευματικά, μπορεί να φθάσουμε στο επίπεδο να μην δεχόμαστε καμία γνώμη ως καλύτερη της άλλης (ούτε ως πιθανότητα). Τότε, σε συνδυασμό με την τήρηση των εντολών του Χριστού, θα εισχωρήσουμε στο χώρο του θείου φωτισμού: Όχι πια εμείς, αλλά ο Θεός θα επιλέξει για μας την απάντηση που ζητούμε. Θα το καταλάβει η ψυχή μας. Αυτή η απάντηση θα είναι αξιόπιστη, θα είναι εκ Θεού. Θα έχουμε αποβάλει την αυτοπεποίθηση της δικής μας επιλογής, της δικής μας βεβαιότητας. Θα έχουμε βρει την αληθινή απάντηση.
Ανάλογα με τις περιστάσεις, ο Θεός μπορεί να βάλει την αληθινή απάντηση μέσα μας και με άλλες διαδικασίες από αυτές που περιγράψαμε, κυρίως αν είμαστε άνθρωποι της ειλικρίνειας και όχι του συμφέροντος.
Εν πάση περιπτώσει, το όλο νόημα, εν σχέσει με τον προφητευόμενο, είναι ότι θα πέσουμε έξω αν με απόλυτη βεβαιότητα πούμε «αποκλείεται».
Την απάντηση πρέπει να την βάλει μέσα μας ο Θεός.
Θα πούμε κι άλλα σε επόμενο άρθρο.
