Ἔργων Βαρθολομαίου συνέχεια (καί στή Βουλγαρία)…
Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.
Κατ’ ἀρχάς ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.
Τό δεύτερο βεβαίως πού πρέπει νά σχολιαστεῖ εἶναι ὅτι αὐτό τό γεγονός καθόλου δέν ἄρεσε σέ μέγα μέρος τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς γνώμης, ὅπως δείχνουν καί τά ἐπεισόδια ἀπό Βούλγαρους πιστούς κατά τήν ὑποδοχή Ἀρχοντώνη, ἀλλά κυρίως οἱ 2.000 ὑπογραφές ἀπό Βουλγάρους κληρικούς σέ κείμενο πού ἐπέκρινε ἔντονα τήν ἐπίσκεψη (σέ περίπτωση πού σᾶς φαίνονται λίγοι, ὀφείλω νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι στήν Ἑλλάδα ἐγώ προσωπικά δέν μπορῶ νά φανταστῶ οὔτε…10 πού θά στήριζαν δημοσίως τέτοια ἀνακοίνωση). Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ βεβαιότητα ποῦ διολισθαίνει ἐκκλησιαστικά ἡ Βουλγαρία καί ποῦ θά ὁδηγήσει ὁ ἐνδοεκκλησιαστικός της διαχωρισμός σέ δύο ἀντίπαλα οὐσιαστικά στρατόπεδα, ἀλλά ἕνα πρᾶγμα τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο: ὅτι ἡ οἰκουμενιστική παναίρεση παραμένει στή χώρα αὐτή σαφῶς πιό περιορισμένη σέ σύγκριση μέ ἄλλες χῶρες (ὅπως π.χ. ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος), ἐνῷ φυσικά ὑπάρχει καί τό ἔξτρα μεγάλο ἀγκάθι μέ τό γνωστό ἐπίτευγμα τῆς CIA καί τοῦ Φαναρίου (ὡς ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου της), δηλαδή τήν Οὐκρανική Ψευτοεκκλησία του Ἐπιφανίου Ντουμένκο, τήν ὁποία ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία δέν ἀναγνωρίζει.
Σχετικό μέ αὐτό τό τελευταῖο ζήτημα εἶναι τό τρίτο σχόλιο πού μπορεῖ νά γίνει. Καί αὐτό εἶναι ἡ πολλαπλῆ ἐπανεπιβεβαίωση τοῦ θράσους καί τῆς ἐμμονῆς τοῦ Φαναριώτη ἐπικεφαλῆς στήν πρόκληση καί στόν μαγαρισμό, δεδομένου ὅτι στό συλλείτουργο στή μονή της Ρίλας μνημόνευσε τόν ψευτομητροπολίτη Ντουμένκο (τόν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία θεωρεῖ ἄκυρο καί ἀντικανονικό). Φυσικά, θά πεῖ κάποιος, ἡ μισή ντροπή δική του καί ἡ ἄλλη μισή τῶν Βουλγάρων πού δέχθηκαν νά συλλειτουργήσουν μαζί του. Ἦταν δηλαδή τόσο ἀφελεῖς γιά νά πιστεύουν πώς θά σεβόταν τή δική τους θέση καί δέν θά μνημόνευε; Πολύ δύσκολο νά τό πιστέψει κανείς. Ἄλλωστε εἶχε πρόσφατα προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου καί στή Ρουμανία, ὅπου ἐπίσης μνημόνευσε ἐν μέσῳ Θείας Λειτουργίας τον Ψευτοεπιφάνιο, ἄν καί οὔτε ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία τόν ἀναγνωρίζει. Μετά τή Ρίλα πάντως ἀκολούθησε νέα παρουσία τοῦ Βαρθολομαίου σέ Θεία Λειτουργία στή Σόφια, ὅπου ἐκεῖ ἐπιλέχθηκε νά μή λειτουργήσει, ἀλλά ἁπλῶς νά παρασταθεῖ (ὁπότε ἀποφεύχθηκε νέο κροῦσμα μνημόνευσης). Προφανῶς, οἱ ταλαίπωρες ἰσορροπίες πού προανέφερα καί ἐκεῖνο τό κακόμοιρο «κατ’ οἰκονομίαν» πού ἔχει γίνει λάστιχο, εἰδικά τά τελευταῖα χρόνια
Κλείνοντας, ὅμως, δέν θά ἦταν σωστό νά μή σχολιαστεῖ, μέ ἀφορμή τίς ἐναντίον του ἀντιδράσεις ἀπό Βουλγάρους κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ ἀναφορά Βαρθολομαίου σέ ὅσους ἀντιδροῦν ἀπέναντι στή φρικώδη ἐκκλησιαστική ἐκτροπή τήν ὁποία ὑπηρετεῖ συστηματικά καί πεισματικά ἐδῶ καί 35 χρόνια. Περιέλαβε δέ καί τούς ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες, πού τούς χαρακτήρισε ἐξτρεμιστές (τίτλος τεράστιας τιμῆς φυσικά αὐτός, ὅταν στόν ἀπευθύνει ὁ πραγματικός μέγας ἐξτρεμιστής ἐχθρός τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί πρωτοκορυφαῖος δούρειος ἵππος τῆς νεοεποχίτικης δυσωδίας), οἱ ὁποῖοι δῆθεν προκαλοῦν σχίσμα μέσα στήν Ἐκκλησία (σέ ἄλλη μία ἐκκωφαντική διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας ἀπό τόν πραγματικό μέγα σχισματοποιό τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἔκανε βέβαια καί ἐπίδειξη εἰκονικῆς ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀντιφρονοῦντες (γκράν μέτρ στήν κούφια ἀγαπολογία ἄλλωστε), εὐχόμενος νά ἐπανέλθουν στόν…ὀρθό δρόμο πού ἐκφράζει τό Φανάρι – καί μετά ἀναχώρησε γιά τη Ρώμη (2 τελευταῖες φωτογραφίες), γιά νά ξανανταμώσει μέ τούς ἀγαπημένους του, νά τιμηθεῖ μέ τόν τίτλο τοῦ ἐπίτιμου διδάκτορα τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν ὅλη…προσφορά του καί ἀκόμη νά συνεορτάσει πανηγυρικά καί τά 800 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ «Ἁγίου» Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης (τά εἰσαγωγικά, προφανῶς, γιά νά ὑπενθυμίσουμε στούς κακόμοιρους ἀγαπούληδες ὁμόφρονες τοῦ κυρίου Ἀρχοντώνη ὅτι ἡ παπική ὀργάνωση πού αὐτοαποκαλεῖται – ἀλλά καί ἀπό τούς ἴδιους γίνεται ἀποδεκτή ὡς – Ἐκκλησία, στην πραγματικότητα ἀπό τον 11ο αἰώνα και ἐξῆς ΔΕΝ ἔχει ἁγιαστική Χάρη, συνεπῶς οὔτε ἔγκυρα μυστήρια ἐπιτελεῖ, οὔτε φυσικά ἁγίους βγάζει).
Αὐτά τά ὀλίγα σήμερα γιά κάποιον πού τόσο οἱ περίφημες φράσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ὑποκριτές Φαρισαίους, ὅσο καί ἐκείνη τοῦ Θουκυδίδη γιά ὅσους διαστρέφουν ἀκόμη καί τή σημασία τῶν λέξεων προκειμένου νά τίς ταιριάζουν στούς στρεβλούς λογισμούς τους, θά ἔπρεπε ὑπό κανονικές συνθῆκες νά συνοδεύονται μονίμως ἀπό τήν φωτογραφία του…
Νεκτάριος Δαπέργολας
