Για ένα μήνα τώρα, οι μαζικές διαμαρτυρίες λαμβάνουν χώρα στη Σερβία, συγκρίσιμες σε μέγεθος με εκείνες των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία.
Οι διαδηλωτές δρουν, όπως λένε, ενάντια στη δικτατορία του Προέδρου Αλεξάντερ Vuchich.
Όπως και στο Παρίσι, τις διαμαρτυρίες παρακολούθησε ένα ευρύ φάσμα των πολιτικών δυνάμεων-η αριστερά, οι Φιλελεύθεροι, και ακόμη και ΛΟΑΤ.
Παρά το γεγονός ότι ο Σέρβος πρόεδρος προσπαθεί να διατηρήσει την αυτοπεποίθηση, βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση. Σε αυτήν την περίπτωση, το Βελιγράδι αναζητά τη βοήθεια της Μόσχας και λαμβάνει μέτρα προς αυτή τη κατεύθυνση. Για παράδειγμα, στο θέμα του φυσικού αερίου ο Vucich αναφέρει ότι η Σερβία δεν πρόκειται να πληρώσει για υγροποιημένο αέριο, όχι ότι θα ήθελε με την Δύση, αλλά θα αγοράσει φθηνά “μπλε καύσιμα” από τη Ρωσία. Και ο Σέρβος Υπουργός Άμυνας Αλεξάντερ Βούλιν κάλεσε τον Ρώσο συνάδελφό του Σεργκέι Soigu, πραγματικό φίλο του Βελιγραδίου.
Στις 17 Ιανουαρίου, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προσκαλείται στη Σερβία. Οι αρχές της χώρας σκοπεύουν να συζητήσουν μαζί του ορισμένα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του φυσικού αερίου. Υπάρχει όμως και ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα για τα Βαλκάνια: η Συνθήκη του Βελιγραδίου με τους Aλβανούς αυτονομιστές στο Κοσσυφοπέδιο.
Προτείνουν το βόρειο τμήμα της επαρχίας, όπου κατοικούν κυρίως Σέρβοι, να ελέγχεται από τη Σερβική κυβέρνηση με αντάλλαγμα τα νότια εδάφη της Αλβανικής κατοικημένης χώρας. Το σχέδιο αυτό υποστηρίζεται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Trump, για τον οποίο αποτελεί μέρος της διαδικασίας αναδιαμόρφωσης των Βαλκανίων. Αλλά οι Σέρβοι πατριώτες είναι εναντίον του, συμπεριλαμβανομένου και του να ενταχθούν στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Η μοίρα της περιοχής είναι και πάλι σε σημείο καμπής.
