Εσύ σύντροφε θα ψήφιζες τον κύριο Ζουράρι;

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης 

Η υποκατάβαση των πολιτικών μας πραγμάτων δεν επήλθε αιφνιδιαστικά. Η γελοιοποίηση του πολιτικού και της πολιτικής έχει ξοπίσω της μακρά πορεία, συγχρόνως συνταυτίζεται συμβολικά και με ορισμένα πρόσωπα. Ένα από αυτά είναι και ο κύριος Κώστας Ζουράρις.  Και αυτή η ασημαντότητα, όπως μια σειρά άλλες, οφείλει την άνοδό της κυρίως στην χυδαία ενημεροδιασκέδαση που προσέφεραν στο κοινό τους τα εμπορικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Ο ίδιος σίτισε και σιτίστηκε παντοιοτρόπως από αυτό το σύστημα ενημέρωσης που ταλάνισε τη χώρα από την αρχή της δεκαετίας του 1990 και συνεχίζει να την ταλανίζει και σήμερα.  

Στο πλαίσιο αυτής της φθοροποιού ενημεροδιασκέδασης ο κ. Ζουράρις προβαλλόταν ως «καθηγητής» χωρίς ωστόσο να έχει σχέση με κάποιο πανεπιστήμιο και αντίστοιχο ακαδημαϊκό τίτλο ή ως επικριτής της Δύσεως υπό το πρίσμα ενός χυδαίου νεορθόδοξου φονταμενταλισμού, χωρίς να έχει καμία σχέση με την ορθόδοξη Εκκλησία και τον χριστιανισμό που αυτή εκπροσωπεί, ως «Παοκτσής» χωρίς καμία πραγματική σχέση με τον ΠΑΟΚ και εντελώς άσχετος από ποδόσφαιρο. Ένας περιφερόμενος γελωτοποιός στην αυλή της βασίλισσας τηλεόρασης όπου πασπάλιζε τις, επί παντός του επιστητού, ασυναρτησίες του με διάφορες «αρχαιοελληνικούρες», οι οποίες ωστόσο δε μπορούσαν και δε μπορούν να καλύψουν την απέραντη κενολογία και ανοητολογία του σε όλα τα ζητήματα με τα οποία ασχολήθηκε: από τα «νεορθόδοξα», τα «αντιδυτικά», τα «θουκιδίδεια», τα «ελληνοτουρκικά», τα «αντιγερμανικά», τα «παοκικά» κ.ο.κ. Πριμοδοτήθηκε από διάφορους λόγιους συνοδοιπόρους του, με προνομιακή σχέση στο σύστημα πληροφόρησης (Χρήστος Γιανναράς), από πολιτικά κόμματα (αρχικώς από το ΚΚΕ Εσωτερικού και ακόμη περισσότερο από το ΚΚΕ), από το εκδοτικό και πολιτικό κατεστημένο ως παρουσιαστής βιβλίων (έχει μείνει έντονα χαραγμένη στη μνήμη μου η παρουσίαση ενός βιβλίου από κοινού με τον Ευ. Βενιζέλο στη Θεσσαλονίκη) και από διάφορους εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι επένδυαν στη φήμη του χυδαίου ενημεροδιασκεδαστή.  

Για να φτάσουμε σήμερα κάποιοι να φέρονται ως ιδιοκτήτες επιστολοχάρτων του Ιησού Χριστού μεσολάβησε η δυσφήμιση του ορθού λόγου, του ρόλου της διανόησης και της πολιτικής από διάφορους τύπους σαν τον κ. Ζουράρι. Υπάρχουν και «τα ονόματα και οι διευθύνσεις», όπως υπάρχουν και τα γραπτά κείμενα και το οπτικοακουστικό υλικό. 

Δε θα επεκταθώ περισσότερο. Σημειώνω απλώς ότι ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα, κατά την πάγια τακτική του να περισυλλέγει ότι πιο προβληματικό υπάρχει στην ελληνική κοινωνία αρκεί αυτό να του κάνει τα «γλυκά μάτια», το οποίο προσέδωσε πολιτικό «κύρος» στον κ. Ζουράρι, με την συμπερίληψή του στα ψηφοδέλτια του υποτιμώντας τη νοημοσύνη των πολιτών. Η συνέχεια είναι, μέσες άκρες, γνωστή: η κρίση έπληξε και την παλαιά διεφθαρμένη πολιτική τάξη κα έφερε στο χώρο των εθνικών αποφάσεων πολλές εκφάνσεις του ασήμαντου.  Από αυτή την αναδιάταξη προέκυψε και η παρουσία του κ. Ζουράρι στο εθνικό κοινοβούλιο. Στη θέση των διεφθαρμένων και των κλεφτών, εμφανίστηκαν οι γελωτοποιοί τους. 

(Παρέκβαση: Κάποτε είχε περιμαντρώσει υπουργός Άμυνας της παλιάς πολιτικής τάξης την ανώτατη ηγεσία του στρατεύματος στην αίθουσα του Macedonia Palace για να τους μιλήσουν για την Κύπρο ο κ. Ζουράρις και ο κ. Νταλάρας. Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό το επιλήψιμο: η ανώτατη ηγεσία του στρατεύματος περίμενε πάνω από δύο ώρες από τον καθορισμένο χρόνο κοκαλωμένη στις καρέκλες της ώσπου να προσέλθει ο υπουργός και η κουστωδία τους, ανάμεσά τους και ο χαριεντιζόμενος με όλους και με όλα κ. Ζουράρις, σα να μη συνέβαινε τίποτε. Επειδή ανέμενα και εγώ πάνω από δύο ώρες, πίσω από τα καθίσματα των στρατιωτικών, περισσότερο από περιέργεια για να διαπιστώσω πόσο θα περιμένουν ακίνητοι στις καρέκλες τους, εκείνο το νευρικό συρφετό από παρατρεχάμενους και δημοσιογράφους που ακολουθούν ανθρώπους της πολιτικής εξουσίας, είμαι υποχρεωμένος να εκφράσω το θαυμασμό μου για το γεγονός ότι δεν εκφράστηκε ούτε ένας ψίθυρος, ούτε μια κίνηση διαμαρτυρίας. Ο καθένας φυσικά μπορεί να κρίνει αυτό το γεγονός υπό το δικό του πρίσμα. Από την πλευρά μου ως πολίτης αυτής της χώρας αισθάνθηκα μια ανείπωτη ντροπή]. 

Έτσι η παρουσία του επιμελώς ατημέλητου κ. Ζουράρι στους χώρους της Βουλής ήταν αναμενόμενη. Ένας ανώριμος βουτυρομπεμπές που στα νιάτα του κυκλοφορούσε στα κοσμικά σαλόνια της Θεσσαλονίκης με μαντηλάκια στο τσεπάκι ακριβοπληρωμένων κουστουμιών, ταλαιπωρεί την αισθητική και την ευγένεια ενός ολόκληρου λαού γιατί αυτός δε μπόρεσε ακόμη να ξεπεράσει τα  παιδοψυχολογικά του και διάλεξε τον πιο εύκολο δρόμο: να «δουλεύει» όλους τους υπόλοιπους με την κάλπικη μη-συμβατικότητά του. Ένας άνθρωπος με λαϊκή καταβολή μπορεί να γίνει «καθίκι», «αγνώμων», «αδίστακτος», «κόλακας» κλπ., αλλά ποτέ δε θα γίνει γελωτοποιός για να προβληθεί και να αναρριχηθεί. Από ένστικτο γνωρίζει ότι οι ήττες στη ζωή και στην πολιτική είναι ανυπόφορες, αλλά η γελοιοποίηση εξοντωτική.  

Ο κ. Ζουράρις δε θα κινδυνέψει ποτέ να γελοιοποιηθεί γιατί προστατεύεται από τους δικούς του ανθρώπους: από συγκεκριμένα  μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα όπου ανήκει ψυχή τε και σώματι… Αυτά τον περιμαζέψανε στα ψηφοδέλτια και αυτής της εκλογικής αναμέτρησης. Κάποιος μπορεί να αντιτείνει το εύλογο ερώτημα: εδώ που φθάσαμε ένας κακόγουστος γελωτοποιός λιγότερο ή περισσότερο τι πειράζει;  

Κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να παίρνουμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά, εάν θέλουμε να έχουν οι επόμενες γενιές και γενικώς η χώρα κάποια τύχη στο μέλλον… 

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι μέλος του Ε.Γ. της «Σοσιαλιστικής Προοπτικής»