Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Αυτοκτονία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει σε αυτή την ολοένα και φτωχότερη Ευρώπη. Μια αυτοκτονία, μια ευθανάτωση υποβοηθούμενη από την Φον Ντερ Λάιεν και τους γραφειοκράτες της ΕΕ. Οι οποίοι, όπως φαίνεται είναι αδύνατο να συνειδητοποιήσουν, δεν μπορούν να αντιληφθούν, το τι μεγάλο κακό προκαλούν.
Αν ζούσε σήμερα ο Γάλλος συγγραφέας Βίκτορ Ουγκώ (1802-1885) δεν θα έγραφε βιβλίο για τους “Άθλιους” αλλά για τους “Τρισάθλιους”
Θέλουν πόλεμο. Με τη Ρωσία, φυσικά. Και τον θέλουν για μια σειρά από λόγους που θα ήταν υποτιμητικός ευφημισμός να τους χαρακτηρίσουμε ασήμαντους, μικροπρεπείς, άθλιους & αξιοθρήνητους.
Επειδή δεν αυτή η ομάδα ηγετών δεν έχουν μεγάλα, έστω και λανθασμένα, ιδεολογικά οράματα. Αυτό που ωθεί αυτή τη… ομάδα κυριών & κυρίων είναι να κάνουν ό,τι μπορούν για να προκαλέσουν έναν παγκόσμιο πόλεμο είναι κάτι πολύ, πολύ λιγότερο… περίπλοκο.
Υποκινούνται από ιδιοτελή, ιδιαίτερα συμφέροντα. Τις περισσότερες φορές από προσωπικά κίνητρα. Δίψα για πλούτο. Διαφθορά.
Και θα μπορούσα να συνεχίσω…
Και αυτό ακριβώς είναι που καθιστά την κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη. Και, πάνω απ’ όλα, δύσκολη να επιλυθεί.
Επειδή εδώ σε αυτή την συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με έναν Ναπολέοντα, ούτε καν με έναν νέο Χίτλερ, που καθοδηγούνταν από ανεξέλεγκτες, υπερφίαλες φιλοδοξίες και μία δίψα για απόλυτη κυριαρχία.
Αλλά μάλλον έχουμε να κάνουμε με ανθρωπάκια & γυναικούλες, οι οποίοι, όπως είπα, ενεργούν για τα δικά τους προσωπικά, ιδιοτελή & μικροπρεπή συμφέροντα. Ανίκανοι, απλά, να δουν τα πράγματα και να αντιληφθούν την πραγματικότητα από μια ευρύτερη οπτική γωνία. Ουσιαστικά, πέρα από τη μύτη τους.
Φυσικά, πίσω από τους Μερτζ, τους Μακρόν, τις Ούρσουλες Φον Ντερ Λάιεν και τους συνεργάτες τους υπάρχουν λόμπι, φατρίες και οικονομικές κλίκες, περισσότερο ή λιγότερο σκοτεινές, που αποκομίζουν τεράστια κέρδη & επωφελούνται από την ένταση και τις συγκρούσεις.
Κι όμως, ακόμη και αυτοί οι άνθρωποι είναι, ή μάλλον θα έπρεπε να θεωρούνται, τελικά, για αυτό που είναι. Κακόβουλοι φιλοχρήματοι, ικανοί μόνο να σκέφτονται το χρήμα σε αφηρημένο επίπεδο. Να το συσσωρεύουν, χωρίς κανέναν άλλο σκοπό από το να κατέχουν. Και, ουσιαστικά, τυφλοί σε μια ευρύτερη οπτική των πραγμάτων.
Κανένα μεγάλο όραμα, όσο άρρωστο και λανθασμένο κι αν είναι, δεν έχουν. Κανένα όραμα για την ιστορία ή την ανθρωπότητα. Απολύτως τίποτα από αυτά. Μόνο χρήματα. Χρήματα, χρήματα… και πάλι μόνο χρήματα. Τίποτα άλλο.
Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η τρέχουσα κατάσταση έχει γίνει τόσο επικίνδυνη. Ανεξέλεγκτη.
Γιατί δεν υπάρχει κανένας που να σκέφτεται το τι σημαίνει ένας πόλεμος. Και να συνειδητοποιεί τους κινδύνους που αυτός θα μπορούσε να συνεπάγεται.
Πιο απλά, δεν υπάρχει κανένας με λογικό μυαλό. Αντίθετα, είναι ένα χωνευτήρι ενστίκτων, επιθυμιών, φιλοδοξιών, συμφερόντων…
Ένα μπερδεμένο κουβάρι που είναι δύσκολο να ξετυλιχτεί. Ένα μπέρδεμα όμως που θα μπορούσε να μας οδηγήσει όλους μαζί στην καταστροφή.
