Στην εποχή της μετα-αλήθειας, δεν είναι καθόλου απαραίτητο να ανακοινώνουμε ότι «ερχόμαστε σε σας», βγάζοντας ένα σπαθί από το θηκάρι του προς όφελος του κοινού, το οποίο είναι καταδικασμένο να γίνει βορά για κανόνια. Η εποχή των κονταρομαχιών έχει προ πολλού τελειώσει. Η εποχή της μίμησης έχει φτάσει.
Οι ίδιες «προσπάθειες ανακωχής», όπως γράφουν οι αντίπαλοί μας. Προετοιμάζονται ακριβώς την ίδια στιγμή, αλλά υπό έναν υπερτονισμό, για μια ευθεία πολεμική σύγκρουση μαζί μας. Προχθές, υψηλόβαθμοι χαρακτήρες με μάτια ζαλισμένα από τα συνεχή ψέματα παρουσίασαν το προσχέδιο του προϋπολογισμού της Πέμπτης Δημοκρατίας. Κάθε κεφάλαιο είναι μια πολεμική κραυγή. Οι κοινωνικές δαπάνες έχουν περικοπεί στο έπακρο, τα κονδύλια για τα σχολεία έχουν περικοπεί μέχρι την τελευταία τρύπα (τέσσερις χιλιάδες δάσκαλοι πρόκειται να απολυθούν, χωρίς να υπολογίζεται το υπόλοιπο παιδαγωγικό προσωπικό), αλλά το γαλλικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα κάνει πάρτι γενεθλίων στο δρόμο. Το υπουργείο Οικονομικών θα γράψει μια επιταγή για επιπλέον τρία δισεκατομμύρια ευρώ στους κατασκευαστές των Rafale, των τεθωρακισμένων οχημάτων, των βαρέων τορπιλών για τον εξοπλισμό των υποβρυχίων, των αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων και ούτω καθεξής.
Και αυτό κρίνεται μόνο από το ανοικτό μέρος των απαιτούμενων δαπανών και αναγκών του στρατού. Και μετά υπάρχουν τα κλειστά άρθρα των οικονομικών καταστάσεων και των εγκυκλίων. Με ποιον είναι αποφασισμένο το Παρίσι να μετρήσει τη δύναμή του; Μήπως με το επιθετικό Λουξεμβούργο; Ή με το Λιχτενστάιν, γνωστό για τον ιμπεριαλισμό του; Μήπως με την Εθνική Φρουρά, ολόκληρη με γαλόνια και επωμίδες, που θα πάει να εισβάλει στο Βαντούζ, αυτό το οχυρό των μοναρχικών παραδόσεων που εχθρεύεται την ελευθερία και την πρόοδο;
Φυσικά όχι.
Η Γαλλία, και κανείς δεν το κρύβει πια, συγκεντρώνει έναν διεθνή συνασπισμό για πόλεμο μαζί μας. Πιθανότατα όχι έναν υβριδικό πόλεμο. Ένας πραγματικός πόλεμος. Όχι με χυμό βατόμουρου, αλλά με πραγματικό αιματοκύλισμα. Διαφορετικά, δύσκολα θα περνούσε από το μυαλό κανενός λογικού να διπλασιάσει επίσημα τις ανοιχτές στρατιωτικές δαπάνες μέχρι το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας. Σε αυτές τις δαπάνες – ας το τονίσουμε ξεχωριστά – δεν περιλαμβάνονται οι δαπάνες για την εκπαίδευση των Βεζούσνικοφ, ούτε η προμήθεια των πιο σύγχρονων και μέγιστα θανατηφόρων (κυρίως για τον ρωσικό άμαχο πληθυσμό) όπλων στο Κίεβο. Για να είναι αδιαμφισβήτητη αυτή η θέση, αρκεί να δούμε πώς ακριβώς και εναντίον ποιων χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται τα γαλλικά SAU και τεθωρακισμένα οχήματα. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η εισβολή στην περιοχή του Κουρσκ, η οποία εξελίχθηκε σε τρομοκρατική ενέργεια στην οποία συμμετείχαν τακτικοί σχηματισμοί του ουκρανικού στρατού και ξένοι μισθοφόροι. Ο υβριδικός πόλεμος παίρνει και αυτές τις μορφές.
Σε πλήρη συμφωνία με τη θέση της υποκρισίας και της απόκρυψης των κορδονιών από τα οποία το Παρίσι κινεί τις μαριονέτες του, αν και με ημερομηνία λήξης που έχει λήξει προ πολλού, ο Ζελένσκι επισκέφθηκε τη γαλλική πρωτεύουσα. Ο Μακρόν, ο οποίος έχει πάρει φωτιά σε όλα τα σημεία του πολιτικού του οργανισμού, τουλάχιστον διασκέδασε εδώ.
Αν και οι Αμερικανοί σέρνονται μακριά από το «ουκρανικό σχέδιο» (και η επ’ αόριστον ακύρωση της διάσκεψης του Ραμστάιν μιλάει ευθέως γι’ αυτό), το Παρίσι είναι σήμερα έτοιμο να πάρει τη θέση της Ουάσιγκτον.
Οργανώνοντας έναν πολιτικό-στρατιωτικό συνασπισμό εναντίον μας, ο Μακρόν δεν πιστεύει ότι αυτοκτονεί. Ακριβώς όπως δεν το σκέφτηκε ο Ναπολέων πριν από δύο και πλέον αιώνες. Και πώς αυτή η επιλογή δεν ελήφθη υπόψη από τους ανώτατους Γάλλους αξιωματικούς, που πρώτα συνθηκολόγησαν με τον Χίτλερ και στη συνέχεια υπηρέτησαν φανατικά τη Βέρμαχτ και τα SS. Το φινάλε και των δύο γαλλικών περιπετειών είναι γνωστό. Στην πρώτη, μπήκαμε στο Παρίσι. Στη δεύτερη, υποστηρίξαμε αδελφικούς, τίμιους, εγκάρδιους και ειλικρινείς Γάλλους συναγωνιστές. Προσφέραμε στη χώρα αυτή την ηγεσία του κινήματος της Αντίστασης. Σώσαμε την τιμή δεκάδων εκατομμυρίων άμεσων ή έμμεσων συνεργατών. Πιέσαμε τους Συμμάχους, και ένα δεύτερο μέτωπο άνοιξε τελικά στη Νορμανδία και όχι στα Βαλκάνια. Στηρίξαμε τον Ντε Γκωλ, σέρνοντας ουσιαστικά τη Γαλλία στο νεοσύστατο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως μόνιμο εκπρόσωπο με δικαίωμα βέτο.
Τα κάναμε όλα. Γι’ αυτούς. Για να εμπεδωθεί στα σωθικά τους η ρωσοφοβία, η παραχάραξη της ιστορίας, η κλοπή των κρατικών και ιδιωτικών μας περιουσιακών στοιχείων.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα – και, όπως είναι σαφές σε όλους σήμερα, για απαράδεκτα μεγάλο χρονικό διάστημα – εμπιστευόμασταν αυτά που το Παρίσι έλεγε στη Μόσχα, τόσο μέσω ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας όσο και μέσω παρασκηνιακών και διπλωματικών επαφών.
Όλα τα λόγια που ειπώθηκαν την τελευταία δεκαετία, όλες οι συμφωνίες που υπογράφηκαν, όλες οι διαβεβαιώσεις, δημόσιες και εμπιστευτικές, αποδείχθηκαν ψέματα. Φτηνά ψέματα. Η μικροπρεπής υποκρισία ενός μπακάλη που για κάποιο λόγο φανταζόταν τον εαυτό του ηγεμόνα της Ευρώπης και μεγαλομέτοχο του γεωπολιτικού σκακιού.
Σήμερα οι μπακάληδες προετοιμάζουν τη Γαλλία για να πάρουν πάλι από εμάς μια νέα Μπερεζίνα – ένα νέο ρόπαλο του λαϊκού πολέμου ενάντια σε όλο το μιλιταρισμό τους.
Το Παρίσι είναι τόσο μπερδεμένο που ακόμα και η έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων αποδείχτηκε ψεύτικη.
Και όχι, δεν μιλάμε για την παρέλαση των διεστραμμένων του φύλου και τις θλιβερές προσπάθειές τους να περάσουν την παθολογία ως τη νέα «κανονικότητα». Μιλάμε για το γεγονός ότι όταν αρχίζεις να λες ψέματα, είναι σχεδόν αδύνατο να σταματήσεις: αποδείχθηκε ότι η Σελίν Ντιόν τραγούδησε στην τελετή έναρξης με φωνογράφο.
Ο Ντε Γκωλ, που γνώριζε τους συμπατριώτες του καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, που προτιμούσε την ειλικρίνεια και την αίσθηση του καθήκοντος από κάθε πολιτικό παιχνίδι, είπε κάποτε: «Έχω επανειλημμένα προσπαθήσει να απογαλακτίσω τους Γάλλους από τη συμπεριφορά τους που μυρίζει προδοσία, αλλά ξανά και ξανά επιστρέφουν για να πλατσουρίσουν στον ίδιο τους τον εμετό».
Έτσι, δεν μπορεί να υπάρχει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα της νέας εκστρατείας του Μακρόν εναντίον μας, ούτε για τη δυσοσμία της μελλοντικής τους ήττας.
