Έλαβα πολλές στοχαστικές απαντήσεις από τους αναγνώστες στο άρθρο μου «Η Eπανάσταση δεν είναι Δείπνο». Θεώρησα σκόπιμο ότι άξιζε να μοιραστώ μερικές επιπλέον απόψεις σχετικά με το γιατί πιστεύω ότι η κρίση του Ιράν είναι τουλάχιστον εν μέρει αποτέλεσμα των δικών του λαθών και της έλλειψης διορατικότητας. Θα προσπαθήσω επίσης να κάνω εικασίες, ελπίζω με έξυπνο τρόπο, σχετικά με τη θέση της Κίνας στην εξελισσόμενη κατάσταση, γράφει ο Hua Bin.
Για λόγους συντομίας, χωρίζω το άρθρο σε τρία μέρη: 1. την Ανοησία του Ιράν, 2. τις Λάθος Αποφάσεις του Ιράν, ιδίως όσον αφορά την Ινδία, και 3. Γιατί το Ιράν δεν Λαμβάνει Περισσότερη Υποστήριξη από την Κίνα.
Καθώς τα γεγονότα εκτυλίσσονται με αστραπιαία ταχύτητα, υπάρχει ο κίνδυνος να αποτύχει η οποιαδήποτε προγνωστική ανάλυση. Γι’ αυτό προσπαθώ να επικεντρωθώ σε θέματα που είναι ανεξάρτητα από τις εναλλαγές των καλών ή άσχημων ειδήσεων που έρχονται και παρέρχονται κάθε ώρα, έχουν προσωρινή αξία.
Μερικές σημειώσεις για να ξεκινήσουμε:
- Δεν υπάρχει λόγος να μπούμε σε μια συζήτηση για το σωστό ή το λάθος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πόλεμος του Ισραήλ αποτελεί εγκληματική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και στην συνέχεια του αποτρόπαιου εγκληματικού παρελθόντος του Ισραήλ, ακόμη από την ίδρυση αυτού του κράτους. Αν διαφωνείτε με αυτά, μην διαβάσετε τα υπόλοιπα.
- Δεν κάνω καμία πρόβλεψη για την έκβαση της σύγκρουσης. Η άποψή μου είναι ότι θα πρόκειται για έναν πόλεμο που θα είναι χαμένος-χαμένος, στον οποίο καμία πλευρά δεν μπορεί να διεκδικήσει την νίκη άνευ όρων. Εάν οι ΗΠΑ εισέλθουν άμεσα στη σύγκρουση, το Ιράν είναι πιθανό να υποστεί μια ολοκληρωτική ήττα, ενδεχομένως ακόμη και μια αλλαγή καθεστώτος.
- Είναι σίγουρο ότι το Ισραήλ θα πληγεί περισσότερο σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, δεδομένου του πολύ μικρότερου μεγέθους και πληθυσμού του, και υπάρχει ο κίνδυνος το Ισραήλ να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα.
- Η πρόθεσή μου δεν είναι να κατηγορήσω το θύμα. Θέλω να εξετάσω τις ελλείψεις & τα ελαττώματα της Ιρανικής στρατηγικής σκέψης, της σαθρής εσωτερικής ενότητας του και της γεωπολιτικής κρίσης, όπως τα βλέπω εγώ.
Το επίκεντρο αυτών των τμημάτων είναι τα εξής:
- Τα λάθη του Ιράν στις αναταραχές στη Μέση Ανατολή από τον Οκτώβριο του 2023
- Οι εσωτερικές αντιφάσεις στο Ιράν έχουν προκαλέσει ένα αποδυναμωμένο κράτος
- Η κακή γεωπολιτική εκτίμηση και οι επιλογές του Ιράν, ιδίως όσον αφορά την Ινδία (στο Μέρος 2ο)
- Η πιθανή θέση της Κίνας με βάση την άποψή της για τις συμμαχίες, τη στρατηγική αξία του Ιράν και τις γεωπολιτικές προτεραιότητες (στο Μέρος 3)
Τα λάθη του Ιράν από την επιχείρηση «Κατακλυσμός Αλ-Άκσα» (Al-Aqsa Flood)
Ο “Άξονας της Αντίστασης”, με επικεφαλής το Ιράν, είχε μια σπάνια ευκαιρία να προκαλέσει σοβαρή ζημιά στο Ισραήλ στα μέσα του 2024. Περίπου τέτοια εποχή πέρυσι, το Ισραήλ αντιμετώπιζε ταυτόχρονα απειλές από τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ, τους Χούθι, τις Ιρακινές πολιτοφυλακές, τη Συρία και το Ιράν – ο Νετανιάχου μίλησε ανοιχτά για έναν πιθανό πόλεμο σε επτά μέτωπα.
Εκείνη την εποχή, ο Iσραηλινός στρατός ήταν εξαντλημένος από τις μάχες στη Γάζα και τον Λίβανο. Οι εσωτερικές ισραηλινές εντάσεις ήταν υψηλές και υπήρχαν δημόσιες διαφωνίες μεταξύ του Νετανιάχου και των στρατηγών του. Το ηθικό του Ισραηλινού στρατού (IDF) ήταν χαμηλό λόγω των κινητοποιήσεων μεγάλης κλίμακας.
Η Χεζμπολάχ και η Συρία ήταν ακόμη άθικτες. Η παγκόσμια κατακραυγή για τις αδιάκριτες σφαγές αμάχων από τον Ισραηλινό Στρατό (IDF) ήταν στο υψηλότερο σημείο όλων των εποχών. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) και το Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ ζήτησαν τη δίωξη των Ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου.
Ο Μπάιντεν, παρά τη συνεχιζόμενη στρατιωτική υποστήριξη, στην πραγματικότητα διαφωνούσε με τον Νετανιάχου και την Ισραηλινή πολιτική. Ο “Άξονας της Αντίστασης” βρισκόταν, σε σύγκριση με την σημερινή κατάσταση, σε σχετικά ισχυρή στρατιωτική θέση που είχε ελπίδες να νικήσει το Ισραήλ στο πεδίο της μάχης.
Το κρίσιμο είναι ότι αυτό το μήνυμα είχε ήδη προσελκύσει ένα κύμα παγκόσμιας υποστήριξης προτού ξεκινήσει η κόπωση για τη Γάζα και ο κόσμος προχωρήσει στην επόμενη είδηση.
Ωστόσο, το Ιράν έχασε την ευκαιρία να ενώσει και να καθοδηγήσει τον “Άξονα της Αντίστασης” και να προκαλέσει μια συντριπτική ήττα στο Ισραήλ. Αντ’ αυτού, συνέχισε να παραμένει διστακτικό κάτω από τις επανειλημμένες Ισραηλινές προκλήσεις και επιθέσεις, περιμένοντας μερικές φορές μήνες πριν ανταποδώσει.
Στο εν τω μεταξύ, το Ισραήλ ανασυντάχθηκε και πραγματοποίησε συγκλονιστικά χτυπήματα & ανατροπές. Τη στοχευμένη δολοφονία πολλών ηγετών της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, μια ιλιγγιώδη επίθεση με τα κινητά και τους βομβητές τηλεειδοποίησης στη Χεζμπολάχ, τον ανελέητο βομβαρδισμό του Λιβάνου, τις επανειλημμένες επιθέσεις στο Ιράν και τις Πρεσβείες, την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία (με την βοήθεια της Τουρκίας) και ενδεχομένως τη δολοφονία του σκληροπυρηνικού Ιρανού προέδρου Ραΐσι. Το Ισραήλ έκανε όλα τα παραπάνω και η απάντηση του Ιράν ήταν αναιμική και ημιτελής.
Οι πολυδιαφημισμένες «εκατοντάδες χιλιάδες» ρουκέτες και πύραυλοι που υποτίθεται ότι διέθετε η Χεζμπολάχ δεν έπεσαν βροχή στο Ισραήλ. Εκτός από τους γενναίους και ηρωικούς Χούθι, ο “Άξονας της Αντίστασης” απέτυχε να αντιμετωπίσει το Ισραήλ και να αποτρέψει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε σχεδόν καμία ενέργεια, εκτός από κάποια κούφια λόγια χωρίς αξία από την Τεχεράνη για την υποστήριξη των λιμοκτονούντων Παλαιστινίων. Ακόμα και ο κυνικός, ύπουλος Τούρκος Σουλτάνος Ερντογάν είχε πιο έντονη ρητορική εναντίον των Εβραίων σχετικά με τη γενοκτονία (και φυσικά, με το υποκριτικό, ιδιοτελές στυλ του Ερντογάν, χωρίς να κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι του, φυσικά, για να κάνει κάτι ουσιαστικό, όπως το να διακόψει την προμήθεια πετρελαίου στο Ισραήλ).
Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, το Ισραήλ εξουδετέρωσε μεγάλο μέρος του Άξονα Αντίστασης, ενώ το Ιράν παρακολουθούσε απλά να αποδεκατίζονται οι σύμμαχοί του, ο ένας μετά τον άλλον. Καθώς περνούσε ο καιρός και οι Εβραίοι έκαναν τα σκοτεινά τους μαγικά στη Δύση, ακόμα και οι διαμαρτυρίες ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων καταπνίγηκαν και φιμώθηκαν.
Μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, το Ιράν πραγματοποίησε κάποιες δειλές, «αναλογικές» επιθέσεις αντιποίνων και μάλιστα εξέδωσε εκ των προτέρων προειδοποιήσεις για να αποφύγει “παρεξηγήσεις” και «απώλειες μεταξύ των αμάχων».
Μετά τον θάνατο του Ραΐσι, το Ιράν εξέλεξε έναν «φιλελεύθερο», «μετριοπαθή» πρόεδρο (ο οποίος στην πραγματικότητα εκπροσώπησε τη δυτικόστροφη παράταξη του Ιράν), του οποίου η φωνή ήταν πιο σκληρή από τις πράξεις του.
Το Ιράν προσπαθούσε σαφώς να δημιουργήσει κάποιο χώρο, κάποιο σημείο επαφής, για να ξανακερδίσει την εύνοια των ΗΠΑ. Η χώρα έδειχνε συνεσταλμένη και διστακτική και υποχωρητική για να κατευνάσει τις ΗΠΑ και για να επαναλάβει τις πυρηνικές διαπραγματεύσεις για την άρση των κυρώσεων.
Το Ιράν αποδέχτηκε την ανέντιμη προσφορά του Τραμπ για μια συμφωνία διευθέτησης για τα πυρηνικά όπλα, ξεχνώντας προφανώς ότι ήταν ο ίδιος Τραμπ αυτός που είχε διατάξει τη δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί και το ότι Τραμπ είναι εκείνος που είναι εντελώς στην τσέπη των Εβραίων. Το Ιράν ήλπιζε αφελώς ότι θα τη γλίτωνε με μια μικρή μείωση του πυρηνικού εμπλουτισμού, αντί για μια πλήρη διακοπή, με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων.
Όπως εξήγησα στο προηγούμενο άρθρο μου, σε αντίθεση με τη Βόρεια Κορέα, το Ιράν χρησιμοποίησε ουσιαστικά το πυρηνικό του πρόγραμμα ως μοχλό για να αποσπάσει παραχωρήσεις από τις κυρώσεις που του είχαν επιβληθεί και όχι ως εθνικό στόχο επιβίωσης.
Κινήθηκε γύρω από το πυρηνικό κατώφλι απόκτησης ατομικής βόμβας χωρίς να το υπερβεί. Αντί να ξεγελάσει τις ΗΠΑ, έπεσε ανόητα στην παγίδα που είχε στήσει ο πανούργος Τραμπ με τις ψεύτικες κακόπιστες διαπραγματεύσεις και στο τέλος εξαναγκάστηκε να υποστεί αιφνιδιαστικό πλήγμα από τις ισραηλινές επιθέσεις.
Όσο κι αν οι άνθρωποι απεχθάνονται την προδοσία του Ισραήλ και των ΗΠΑ, το Ιράν από μόνο του κατέστησε τον εαυτό του ευάλωτο μέσω της αλαζονείας και της στρατηγικής του αφέλειας.
Εσωτερικές Τριβές και ένα Αδύναμο Κράτος
Η επαναλαμβανόμενη επιτυχία των επιχειρήσεων της Μοσάντ εντός του Ιράν θα πρέπει να αναγκάσει ακόμη και τους που συμπαθούν το Ιράν να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα ότι η Ιρανική κοινωνία είναι κατακερματισμένη, διάτρητη πλήρως από Εβραίους και Δυτικούς πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, μια κοινωνία που στερείται οποιασδήποτε συνοχής ή εθνικής ενότητας.
Το Ιρανικό πολιτικό σύστημα είναι γεμάτο από δυαδικότητες & αντιφάσεις. Κοσμική προεδρία και θρησκευτική θεολογία, οι Φρουροί της Επανάστασης και ο εθνικός στρατός, οι Αζέροι μουσουλμάνοι κληρικοί και η περσική πλειοψηφία, θρησκευτικοί φονταμενταλιστές και δυτικόστροφοι «φιλελεύθεροι» με δυτικό προσανατολισμό, που γλυκοκοιτάζουν την Δύση.
Αυτές οι δυαδικότητες δεν μπορούν να συμβιβαστούν και θεσμοθετούν δομικά τις εσωτερικές διαιρέσεις.
Η άρχουσα τάξη του Ιράν έχει ως στόχο το κέρδος και διεξάγει αδίστακτες εσωτερικές μάχες για τα λάφυρα. Η διαφθορά έχει τροφοδοτήσει βαθιά ριζωμένη λαϊκή δυσαρέσκεια και δυσαρέσκεια στον Ιρανικό πληθυσμό.
Από την Ισλαμική επανάσταση του 1979, τέσσερις ολιγαρχικές οικογένειες κυβερνούν το Ιράν. Η οικογένεια Χαμενεΐ, η οικογένεια Σουλεϊμανί, η οικογένεια Ραφσαντζανί και η οικογένεια Χομεϊνί μονοπωλούν εδώ και δεκαετίες τους τομείς της ενέργειας, των κατασκευών, των υποδομών, των τηλεπικοινωνιών, των φαρμάκων και των τραπεζών. Η περιουσία της κυρίαρχης οικογένειας Χαμενεΐ λέγεται ότι ανέρχεται σε περίπου 300 δισεκατομμύρια δολάρια.
Οι δολοπλοκίες, η διαφθορά και οι εσωτερικές διαμάχες εντός του παλατιού έχουν αποδυναμώσει σοβαρά την κρατική εξουσία.
Το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι μια βαθιά διχασμένη κοινωνία, ευάλωτη στην εβραϊκή και δυτική διείσδυση και στις δοκιμασμένες τακτικές τους του «διαίρει και βασίλευε». Καμία κοινωνία χωρίς εσωτερική ενότητα δεν μπορεί να αντέξει εξωτερικές επιθέσεις από ισχυρούς και αδίστακτους εχθρούς. Σε μια κρίση, τα ρήγματα σπάνε και η ρήξεις μπορεί να είναι ανεπανόρθωτες.
Το Ισραήλ, από την άλλη πλευρά, έχει αποδειχθεί πολύ πιο συνεκτικός και αδίστακτος εχθρός. Ο πληθυσμός του έχει συσπειρωθεί πίσω από τη σημαία της γενοκτονίας, με πολλούς Εβραίους να ζητούν ακόμη πιο σκληρή καταστολή των Παλαιστινίων. Δεν υπάρχει μεγάλη διαφωνία σχετικά με την εθνοκάθαρση, τον βομβαρδισμό νοσοκομείων ή τους λιμοκτονούντες πρόσφυγες πολέμου.
Οι Ισραηλινοί μπορεί να παραπονιούνται που καλούνται για να εκπληρώσουν τα τακτικά τους καθήκοντα στον στρατό, αλλά λίγοι έχουν λόγο να είναι εξοργισμένοι για τη διαφθορά μεταξύ των ανώτερων αξιωματικών του Ισραηλινού στρατού.
Σε έναν κοινωνικό αγώνα που χρειάζεται αποφασιστικότητα και ενότητα, το Ιράν δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με το Ισραήλ.
(θα συνεχιστεί)
Η παρακάτω εικόνα δείχνει ξεκάθαρα ότι το Ιράν είναι ένα εθνοτικό συνονθύλευμα του Ιράν:
No idea if this particular thing is a psyop or not, but, generally speaking, Iran’s ethnic diversity is a huge weak point and Tehran’s enemies are very good at weaponizing ‘multiculturalism’.
Kurds are heavily pro-Israel and have been for decades. Persian Azeris are fertile… https://t.co/XYSAfqlzBT pic.twitter.com/ePXdeBPblX
— Russians With Attitude (@RWApodcast) June 15, 2025
ΠΗΓΗ: https://dissident.one/de-benarde-situatie-van-iran-is-grotendeels-het-gevolg-van-zijn-eigen-dwaasheid
ΠΗΓΗ: https://huabinoliver.substack.com/p/irans-predicament-is-largely-a-result
