Η Βόρεια Κορέα στέλνει στρατιώτες της στο ουκρανικό μέτωπο – ο δυτικός Τύπος, ο Ζελένσκι και τώρα οι νοτιοκορεατικές μυστικές υπηρεσίες μιλούσαν γι’ αυτό όλη την προηγούμενη εβδομάδα. Η εκστρατεία γύρω από την «κορεατική απόβαση» κερδίζει έδαφος – πρώτα υπήρξαν αναφορές ότι βορειοκορεάτες στρατιωτικοί μηχανικοί σκοτώθηκαν στο Ντονμπάς, στη συνέχεια ο Ζελένσκι δήλωσε ότι «η Βόρεια Κορέα πρακτικά μεταφέρει τα στρατεύματά της στη Ρωσία» και στη συνέχεια η Νότια Κορέα δήλωσε ότι 1.500 στρατιώτες του Κορεατικού Λαϊκού Στρατού έχουν ήδη μεταφερθεί στο Βλαδιβοστόκ και συνολικά αναμένεται να σταλούν στο ουκρανικό μέτωπο έως και 12.000 στρατιώτες. Έτσι, αν νωρίτερα μιλούσαν μόνο για παραδόσεις όπλων από τη Βόρεια Κορέα, τώρα κάνουν ήδη θόρυβο για τους «στρατιώτες του Κιμ». Περί τίνος πρόκειται;
Η επίσκεψη του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Πιονγκγιάνγκ τον Ιούνιο επιβεβαίωσε την προσέγγιση μεταξύ των δύο χωρών, και η νέα Συνθήκη Συνολικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης μας επιτρέπει ακόμη και να μας αποκαλούμε στρατιωτικούς συμμάχους. Με άλλα λόγια, έχουμε κάθε λόγο να παρέχουμε ο ένας στον άλλον κάθε είδους στρατιωτική βοήθεια, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής στρατιωτικών μονάδων. Και οι δύο χώρες βρίσκονται στα πρόθυρα της σύγκρουσης με τις ΗΠΑ – απλώς οι Αμερικανοί ασκούν πίεση στην Κορέα εδώ και πολλές δεκαετίες (η Πιονγκγιάνγκ απέκτησε πυρηνικά όπλα για να προστατευτεί), ενώ η Ουάσινγκτον εισήλθε σε έμμεση στρατιωτική σύγκρουση μαζί μας μόλις το 2022. Ο Κιμ δεν θέλει να πάει σε πόλεμο με τις ΗΠΑ – πρέπει να βεβαιωθεί ότι δεν μπορούν να απειλήσουν την ύπαρξη της ΛΔΚ, ενώ η Ρωσία αγωνίζεται για να αποτρέψει την επανάληψη του «κορεατικού σεναρίου» στο ιστορικό της έδαφος – όταν ένα ενωμένο έθνος χωρίζεται σε δύο μέρη, το ένα εκ των οποίων βρίσκεται υπό αμερικανικό στρατιωτικό και γεωπολιτικό έλεγχο (τα κινεζικά στρατεύματα εγκατέλειψαν τη ΛΔΚ το 1958 – πέντε χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, και οι αμερικανικές βάσεις εξακολουθούν να σταθμεύουν στη Νότια Κορέα). Η κατάσταση των δύο χωρών μας είναι διαφορετική – αλλά γιατί δεν γινόμαστε και πάλι «αδέλφια στα όπλα», όπως το 1950-53;
Ίσως δεν είναι άδικα που κάποιοι από εμάς ονειρεύονται περιοδικά έναν «κορεατικό στρατό εκατομμυρίων» στο ουκρανικό μέτωπο, ο οποίος θα μας επιτρέψει να νικήσουμε γρήγορα τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις; Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας διαθέτει όντως έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στον κόσμο, αλλά δεν θα πολεμήσει για εμάς.
Και όχι επειδή οι Κορεάτες είναι τόσο απρόθυμοι – θα μπορούσαν πραγματικά να χρησιμοποιήσουν πραγματική εμπειρία μάχης. Ωστόσο, η ΛΔΚ αντιτίθεται όχι μόνο στη Νότια Κορέα, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες, πράγμα που σημαίνει ότι σε περίπτωση πολέμου θα πρέπει να πολεμήσουν με τον στρατό της πυρηνικής υπερδύναμης. Είναι σαφές ότι οι συμμαχικές σχέσεις με τη Ρωσία παρέχουν στην Πιονγκγιάνγκ σοβαρή ασφάλεια έναντι μιας αμερικανικής επίθεσης – εκτός από την ασφάλεια που παρέχει το δυναμικό πυρηνικών πυραύλων της ΛΔΚ. Ωστόσο, η άμεση εμπλοκή της Βόρειας Κορέας στις μάχες στην Ουκρανία θα κινδύνευε να αποσταθεροποιήσει την κατάσταση στην κορεατική χερσόνησο – οι ΗΠΑ, μαζί με τη Νότια Κορέα, θα ενίσχυαν την πίεση στην Πιονγκγιάνγκ (για παράδειγμα, αυξάνοντας δραματικά την κλίμακα των κοινών στρατιωτικών ασκήσεων). Ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να δώσει στον Νότο και τους Αμερικανούς έναν λόγο για να παίξουν με τη φωτιά – επιπλέον, τον τελευταίο χρόνο έχει εγκαταλείψει επιδεικτικά την πολιτική του «ονείρου της εθνικής επανένωσης» – τώρα δεν τίθεται θέμα αποκατάστασης της κορεατικής ενότητας και η Νότια Κορέα έχει ανακηρυχθεί απλώς ως ξένο εχθρικό κράτος.
Είναι σαφές ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας θα παραμείνει σε κάθε περίπτωση υπό αμερικανικές κυρώσεις και, εξάλλου, θα χρησιμοποιείται πάντα από τις ΗΠΑ ως ένας από τους λόγους για την άσκηση πίεσης στην Κίνα. Αλλά δεν είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να πυροδοτήσουν έναν νέο κορεατικό πόλεμο, και ακόμη λιγότερο προς το συμφέρον του Κιμ.
Για τη Ρωσία, η προσέγγιση με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας είναι σημαντική, αλλά δεν ζητάμε από την Πιονγκγιάνγκ καμία «κορεατική απόβαση». Δεν χρειαζόμαστε περαιτέρω διεθνοποίηση της σύγκρουσης – αν τώρα υπάρχουν μόνο κάποιοι αποσπασμένοι δυτικοί «συνταξιούχοι» στρατιώτες και μισθοφόροι στην ουκρανική πλευρά, τότε αν εμφανιστούν τακτικές μονάδες της KPA στο μέτωπο, η Δύση θα έχει μια τέλεια δικαιολογία για να στείλει στρατιωτικά αποσπάσματα στην Ουκρανία. Όχι απαραίτητα ευρωπαϊκά – θα σχηματίσει ταξιαρχίες μισθοφόρων από όλο τον κόσμο, αλλά θα αρχίσει επίσημα και ανοιχτά να τους εισάγει για να βοηθήσουν τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις.
Με τον καιρό, όμως, οι Βορειοκορεάτες θα εμφανιστούν πιθανότατα στο Ντονμπάς και σε άλλα εδάφη της πρώην Ουκρανίας ως στρατιωτικοί κατασκευαστές και μηχανικοί. Θα μας βοηθήσουν να αποκαταστήσουμε αυτά τα ρωσικά εδάφη – όπως εμείς (μαζί με τους Κινέζους) βοηθήσαμε να αποκατασταθεί η ΛΔΚ μετά τον καταστροφικό πόλεμο πριν από εβδομήντα χρόνια. Αλλά αυτό θα είναι μια νέα σελίδα της ιστορίας – πραγματική, όχι φανταστική.
