Η λέξη “διαφορετικότητα” δεν υπάρχει σε κανένα από τα παλιά λεξικά. Τα λήμματα από το διαφορά, πάει στο διαφορετικός κι εκεί σταματά. Το ουσιαστικό είναι μια νέα λέξη από μετάφραση του diversity, το οποίο με τη σειρά του μεταφράζεται σε διαφορά, ποικιλία, ανομοιότητα
Όμως το νεογέννητο ουσιαστικό έχει γίνει μόδα, δικαίωμα και νόμος. Μια έννοια με ατζέντα, βγαλμένη από τη μήτρα του τέρατος της παγκοσμιοποίησης.
Προσωπικά μεγάλωσα σε μια οικογένεια που είχαμε φίλους και ομοφυλόφιλους αλλά και εβραίους. Δεν ένοιωσα ποτέ ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν αδικημένοι για κάποιο τρόπο. Ίσα – ίσα, ήταν ευκατάστατοι και κοινωνικά αποδεκτοί. Επίσης μεγάλωσα σε μια Ελλάδα όπου ήταν κοινό μυστικό ο μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών που ήταν ομοφυλόφιλοι και όχι μόνο δεν αντιμετώπισαν κοινωνικά προβλήματα, αλλά διέπρεψαν στη χώρα μας και στο εξωτερικό -μουσουργοί, τραγουδιστές, ζωγράφοι, ηθοποιοί -η λίστα είναι μακρά και πολλοί ακόμα εν ζωή, ενώ έχουν προστεθεί και πολλά νέα ονόματα.
Ο Ελληνικός λαός όχι μόνο τους αποδέχθηκε, αλλά τους έκανε και πλούσιους. Αγόραζε τα έργα τους, πήγαινε να τους θαυμάσει σε συναυλίες, θέατρα, επιθεωρήσεις, πίστες κ.λ.π. Οπότε…. προς τι ο πόνος και ο αλληλοσπαραγμός; Ποια δικαιώματα είναι καταπατημένα; Του γάμου και της απόκτησης παιδιού, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν εκ των πραγμάτων; Το δικαίωμα του παιδιού που θα ανήκει σε μια οικογένεια “διαφορετικότητας” χωρίς καν να ερωτηθεί, ποιος το υπερασπίζεται;
Αλλά αν ο κόσμος παγκόσμια τίμησε έναν Μάνο Χατζηδάκι, δείχνοντας του απόλυτο σεβασμό, ήταν για το ταλέντο του, αλλά και γιατί ο ίδιος σεβόταν τον εαυτό του, κάτι που οι “ακτιβιστές” του κινήματος (ΛΟΑΤΚΙΑ+), που χρηματοδοτείται αδρά από τύπους σαν τον Σόρος, δεν κάνουν. Για έναν Μάνο Χατζηδάκι, θα ήταν μεγάλη προσβολή να τον πουν “διαφορετικό” ή να βγει στους δρόμους κάπως έτσι: (από την πορεία του Gay Pride στη Θεσσαλονίκη)
Το ίδιο για τη Σωτηρία Μπέλου, αν για να εξυπηρετήσει κάποια συμφέροντα γκλομπαλιστών την ανάγκαζαν να βγει στο μικρόφωνο και να πει “είμαι βέρα ανώμαλη”, θα πέθαινε από ντροπή και αμηχανία.
Το να τονίζεις συνέχεια τη “διαφορετικότητα”, τελικά είναι σαν να παραδέχεσαι ότι κάτι περίεργο υπάρχει εκεί που κανείς πριν δεν έδινε μεγάλη σημασία. Σαν να υπογραμμίζεις ότι αυτός ή αυτή είναι αλλιώτικος από το φυσιολογικό. Η λέξη δεν υπάρχει. Εφευρέθηκε για να βγουν από το καβούκι τους όσοι έχουν “διαφορετικές” προτιμήσεις.
Ωστόσο θα πρέπει να αναλογιστούν όλοι αυτοί, που βρίσκεται το συμφέρον τους; Στο να έχουν ιδιωτική ζωή ή να κυκλοφορούν στο δρόμο με ταμπέλα, όπως έβαζαν οι Ναζί αστέρι στους Εβραίους για να τους ξεχωρίζουν; Ποιος αλήθεια είναι ο φασίστας στην όλη υπόθεση; Αυτός που λέει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και δεν χρειάζεται να δημοσιοποιείται, ή αυτός που θέλει να “δηλώνει” κάποιος δημόσια τι κάνει στο κρεββάτι του;
Απ’ όσο γνωρίζω, η Δημοκρατία δεν βάζει ταμπέλες. Μόνο τα ολιγαρχικά καθεστώτα που σπεύδουν να ανοίξουν φακέλλους με τις πεποιθήσεις των πολιτών. Εν ολίγοις, επέσατε θύματα αδέλφια μου εσείς που βάζετε την ταμπέλα μόνοι σας και αγωνίζεστε γι’ αυτό.
Ιδιωτικότητα – μια ακόμα νέα λέξη που επινοήθηκε ώστε να μπορέσει να καταργηθεί…
