του Τζέρεμι Ρ. Χάμοντ, ανεξάρτητoυ δημοσιογράφου
30 Ιουνίου 2025
Ο Τζιμ Κλάνσι κι εγώ συζητάμε για την πολιτική του Ισραήλ να αξιοποιεί τη Χαμάς ως στρατηγικό σύμμαχο με στόχο την παρεμπόδιση των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με τους Παλαιστινίους
Πρόλογος
Πρόσφατα είχα τη χαρά να δώσω συνέντευξη στον πρώην δημοσιογράφο του CNN Τζιμ Κλάνσι στο podcast του, The Brief, για το πώς η Χαμάς ήρθε πραγματικά στην εξουσία στη Γάζα. Διαψεύδοντας τις αφηγήσεις της κυρίαρχης προπαγάνδας, αναλύουμε λεπτομερώς πώς η Χαμάς χρησιμοποιήθηκε εξαρχής από το Ισραήλ ως στρατηγικός σύμμαχος για να εμποδίσει την εφαρμογή της λύσης των δύο κρατών.
Περίληψη της συνέντευξης
Εξηγούμε πώς η πρόδρομη οργάνωση της Χαμάς, η Mujama Al–Islamiya, ιδρύθηκε από τον σεΐχη Αχμέντ Γιασίν ως παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και καταχωρήθηκε στο Ισραήλ το 1978 ως φιλανθρωπική οργάνωση. Η ομάδα εξελίχθηκε στη Χαμάς, η οποία δημοσίευσε το καταστατικό της το 1988.
Από την αρχή, το Ισραήλ έδειξε εύνοια στους Ισλαμιστές ως αντίβαρο στην κοσμική Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) του Γιασέρ Αραφάτ και στην απειλή της ειρήνης που αντιπροσώπευε η αποδοχή, από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, της λύσης των δύο κρατών από την PLO.
Το 2004 ο σεΐχης Γιασίν δήλωσε την προθυμία της Χαμάς να αποδεχθεί ένα παλαιστινιακό κράτος δίπλα στο Ισραήλ κατά μήκος των γραμμών ανακωχής του 1949, γνωστών και ως γραμμών του 1967, μετά τον πόλεμο του Ιουνίου του 1967 κατά τον οποίο το Ισραήλ εισέβαλε και κατέλαβε τα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας. Η απόκριση του Ισραήλ στη μετακίνηση της Χαμάς από την ένοπλη σύγκρουση προς την πολιτική δέσμευση ήταν η δολοφονία του Γιασίν.
Ισραηλινοί αξιωματούχοι ασφαλείας επέκριναν τη δολοφονία, προειδοποιώντας ότι μονάχα θα ενδυνάμωνε τους πιο ριζοσπαστικούς εξτρεμιστές της Χαμάς και θα κλιμάκωνε την απειλή της τρομοκρατίας. Όμως ο πολιτικός υπολογισμός ήταν ότι η Χαμάς γινόταν υπερβολικά παρόμοια με την PLO, καθώς απειλείτο ότι θα φέρει ειρήνη εφόσον προθυμοποιείτο να αποδεχθεί την ύπαρξη του Ισραήλ παράλληλα με μια ελεύθερη Παλαιστίνη.
Το 2005, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν εφάρμοσε το «σχέδιο απομάκρυνσης» που περιλάμβανε την εγκατάλειψη του παράνομου καθεστώτος εποικισμών στη Γάζα για να επικεντρωθεί στην απαλλοτρίωση περισσότερης γης στη Δυτική Όχθη. Σε αντίθεση με τη σιωνιστική προπαγάνδα, αυτό δεν τερμάτισε το καθεστώς του Ισραήλ ως κατοχικής δύναμης στη Γάζα, καθώς συνέχισε να ελέγχει τα σύνορα, τον εναέριο χώρο και τις πλωτές οδούς της Γάζας, όπως και να συνεχίζει τις διοικητικές λειτουργίες. Όπως εξήγησα στη συνέντευξη, είναι επίσης μύθος ότι η απόκριση της Χαμάς στην αποχώρηση του Ισραήλ ήταν οι αδιάκοπες πυραυλικές της επιθέσεις σε αυτό.
Σύμφωνα με τις συμφωνίες του Όσλο τη δεκαετία του 1990, η Παλαιστινιακή Αρχή (Π.Α.) ιδρύθηκε ουσιαστικά για να χρησιμεύσει ως συνεργάτης του Ισραήλ στην επιβολή του καθεστώτος κατοχής. Η διαφθορά της Παλαιστινιακής Αρχής υπό τον πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς και το κόμμα του Φατάχ ήταν ένας βασικός λόγος για τον οποίο η Χαμάς έγινε τόσο δημοφιλής στα κατεχόμενα εδάφη.
Το 2005, η Χαμάς συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές, και στις αρχές του 2006 η Χαμάς νίκησε τη Φατάχ στις βουλευτικές εκλογές, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί κυβέρνηση υπό την ηγεσία της Χαμάς στα κατεχόμενα εδάφη.
Η απόκριση του Ισραήλ ήταν να θέσει τη Γάζα υπό πολιορκία για να τιμωρήσει συλλογικά τον άμαχο πληθυσμό, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με τις ΗΠΑ και τον Αμπάς για να προσπαθήσει να ανατρέψει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα ήταν μια βίαιη διαμάχη μεταξύ της Χαμάς και της Φατάχ, η εκδίωξη της Φατάχ από τη Γάζα και η διαίρεση της παλαιστινιακής ηγεσίας μεταξύ της Χαμάς στη Γάζα και της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική Όχθη.
Έχοντας συζητήσει την πραγματική ιστορία της ανόδου της Χαμάς στην εξουσία στη Γάζα, στρέψαμε την προσοχή μας στη μακρόχρονη πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ να υποστηρίζει τα εγκλήματα του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων.
Εξήγησα γιατί η δημοφιλής πεποίθηση ότι τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) δημιούργησαν το Ισραήλ είναι ένας μύθος που αποσκοπεί στην απόκρυψη της αλήθειας ότι το «εβραϊκό κράτος» ιδρύθηκε το 1948 μέσω της εθνοκάθαρσης του μεγαλύτερου μέρους του αραβικού πληθυσμού από τα σπίτια τους στην Παλαιστίνη.
Οι ΗΠΑ ενώθηκαν με άλλες δυτικές χώρες στην απόρριψη του δικαιώματος των Παλαιστινίων στην αυτοδιάθεση και αναγνώρισαν αμέσως το κράτος του Ισραήλ μετά τη μονομερή ανακήρυξη της ύπαρξής του στις 14 Μαΐου 1948, οπότε ένα τέταρτο εκατομμύριο Άραβες είχαν ήδη εκκαθαριστεί εθνοτικά από τα σπίτια τους.
Η υποστήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ κλιμακώθηκε το 1967, αφού αυτό ξεκίνησε πόλεμο εισβάλλοντας στην Αίγυπτο και εισβάλλοντας και καταλαμβάνοντας τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.
Ο ισχυρισμός ότι η επίθεση αυτή ήταν «προληπτική» είναι ένας άλλος σιωνιστικός μύθος. Η πολεμοχαρής ρητορική του Αιγύπτιου προέδρου Νασέρ ήταν μια αντίδρασή του για να διατηρηθεί μια καλή εικόνα του προσώπου του, όταν κατηγορήθηκε από τους συμμάχους Ιορδανία και Συρία ότι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ που είχαν σταθμεύσει κατά μήκος των συνόρων από τότε που το Ισραήλ εισέβαλε στην Αίγυπτο το 1956 κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ.
Μια άλλη υποτιθέμενη απόδειξη της πρόθεσης της Αιγύπτου να επιτεθεί στο Ισραήλ ήταν η εκδίωξη της Δύναμης Έκτακτης Ανάγκης του ΟΗΕ (UNEF), αλλά και αυτό ήταν και πάλι ένα μέτρο για τη διατήρηση μιας καλής εικόνας του προσώπου του αφού ο Νάσερ κατηγορήθηκε ότι κρυβόταν πίσω από τη δύναμη αυτή, και, όταν έγινε η πρόταση να επανατοποθετηθεί η UNEF στην πλευρά των συνόρων του Ισραήλ, το Ισραήλ την απέρριψε.
Η αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) παρατήρησε ότι μόλις οι αιγυπτιακές δυνάμεις εισήλθαν στη χερσόνησο του Σινά, που συχνά αναφέρεται ως απόδειξη της πρόθεσης επίθεσης στο Ισραήλ, πήραν αμυντικές θέσεις, και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον ενημερώθηκε ότι αν επρόκειτο να ξεσπάσει πόλεμος, αυτός θα ξεκινούσε από το Ισραήλ, το οποίο θα νικούσε εύκολα τους συνδυασμένους αραβικούς στρατούς λόγω της συντριπτικής στρατιωτικής ποιοτικής υπεροχής του.
Στη συνέχεια, εξήγησα πώς η λεγόμενη «ειρηνευτική διαδικασία» υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ήταν πάντα το μέσο με το οποίο το Ισραήλ και η υπερδύναμη που το υποστήριζε εμπόδιζαν την εφαρμογή της λύσης των δύο κρατών.
Διευκρίνισα επίσης τη σημαντική διάκριση μεταξύ της λύσης των δύο κρατών που βασιζόταν στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και του στόχου της «ειρηνευτικής διαδικασίας» που βασιζόταν στην απόρριψη του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της απόρριψης της απόφασης 242 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ψηφισμένης στον απόηχο του πολέμου του 1967, η οποία απαιτούσε από το Ισραήλ να αποσύρει τις κατοχικές του δυνάμεις στις γραμμές εκεχειρίας του 1949. Σύμφωνα με το εναλλακτικό πλαίσιο τής «ειρηνευτικής διαδικασίας», η κατοχή θα συνεχιζόταν και οι Παλαιστίνιοι αναμενόταν να διαπραγματευτούν με τους καταπιεστές τους για το πόση από τη δική τους γη θα μπορούσαν να κρατήσουν κι επί της οποίας ίσως κάποτε να ασκούσαν κάποιο είδος περιορισμένης αυτονομίας.
Ο κ. Κλάνσι και εγώ συζητήσαμε επίσης για το πώς ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου, καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του στην εξουσία, έχει προωθήσει τη βασική πολιτική του «σχεδίου απομάκρυνσης», στοχεύοντας στην πλήρη κατάληψη της Δυτικής Όχθης, ενώ χρησιμοποιεί τη Χαμάς ως στρατηγικό σύμμαχο για να εμποδίσει οποιαδήποτε κίνηση προς ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστινίους.
Για τη διατήρηση αυτής της πολιτικής, ο Νετανιάχου κατηγορήθηκε ευρέως στο Ισραήλ για τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, οι οποίες ονομάστηκαν «Επιχείρηση Πλημμύρα του Αλ Άκσα», μια αναφορά στον αυτοπροσδιοριζόμενο ρόλο της Χαμάς ως προστάτριας του συγκροτήματος του Τζαμιού Αλ Άκσα, γνωστού στους Ισραηλινούς ως Ναός του Όρους, στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Ενώ υπήρχαν προειδοποιήσεις των μυστικών υπηρεσιών και γνώση της σχεδιαζόμενης επιχείρησης της Χαμάς, η ισραηλινή ηγεσία εθελοτυφλούσε απέναντι στην απειλή, εμμένοντας στην οπτική ότι η πολιτική της λειτουργούσε για να περιορίσει τη Χαμάς εντός του «τεράστιου στρατοπέδου συγκέντρωσης», όπως περιγράφηκε η Γάζα το 2004 από τον τότε επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ Giora Eiland – μια φωνή που υποστηρίζει δημόσια τη γενοκτονία από τις 7 Οκτωβρίου 2023 και έκτοτε.
Συζητήσαμε επίσης τους λόγους για την απροθυμία του Νετανιάχου να επιτρέψει μια έρευνα σχετικά με την αποτυχία της ασφάλειας και πώς στις πραγματικές [όντως] θηριωδίες εναντίον Ισραηλινών πολιτών προστέθηκαν πολλοί ψευδείς ισχυρισμοί, όπως ο αποκεφαλισμός μωρών και ο συστηματικός βιασμός ως όπλο πολέμου, με στόχο η γενοκτονική απάντηση του Ισραήλ να κερδίσει συμπάθεια και υποστήριξη από τη διεθνή κοινότητα.
Είναι επίσης πλέον προφανές ότι ορισμένοι -αν όχι πολλοί- Ισραηλινοί πολίτες σκοτώθηκαν στις 7 Οκτωβρίου 2023 όχι από τη Χαμάς ή άλλες ένοπλες παλαιστινιακές ομάδες αλλά από τις δυνάμεις του [ίδιου του] ισραηλινού στρατού, κάτι που μοιάζει με την «οδηγία του Αννίβα» αναπτυγμένη τη δεκαετία του 1980, σύμφωνα με την οποία θα χρησιμοποιούνταν συντριπτική δύναμη για να αποτραπεί η αιχμαλωσία στρατιωτών, ακόμη και αν αυτό σήμαινε τη φόνευσή τους. Οι πρώτες αναφορές σχετικά με τον ισραηλινό στρατό να πυροβολεί αδιακρίτως και να σκοτώνει Ισραηλινούς πολίτες, που έγιναν από τις [φιλοπαλαιστινιακές] εφημερίδες The Grayzone, Electronic Intifada και Mondoweiss, απορρίφθηκαν αρχικά ως θεωρίες συνωμοσίας, αλλά αργότερα επιβεβαιώθηκαν από την ισραηλινή εφημερίδα [κύρους] Haaretz.
Στη συνέχεια, ο Κλάνσι και εγώ στρέψαμε την προσοχή μας στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα και στον ισχυρισμό ότι η Χαμάς ληστεύει την ανθρωπιστική βοήθεια. Στην πραγματικότητα, ο ισραηλινός στρατός επιτίθεται στη Χαμάς όταν οι δυνάμεις ασφαλείας της προσπαθούν να προστατεύσουν τις αυτοκινητοπομπές βοήθειας, και προστατεύει τις εγκληματικές συμμορίες οι οποίες είναι στην πραγματικότητα υπεύθυνες για την πειρατεία και τη λεηλασία των φορτηγών βοήθειας.
Μοιράστηκα την οπτική μου για τις πιθανότητες η διεθνής κοινότητα να κάνει κάτι για να σταματήσει τη σφαγή στη Γάζα. Ενώ έχουν γίνει κάποιες κινήσεις, όπως η υπόθεση γενοκτονίας της Νότιας Αφρικής κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) και η έκδοση ενταλμάτων σύλληψης για τον Νετανιάχου και τον πρώην ισραηλινό υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκαλάντ από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC), οι προοπτικές είναι ζοφερές.
Το μεγαλύτερο μέρος της ισραηλινής κοινωνίας, όπως έχουν δείξει δημοσκοπήσεις, έχει γίνει γενοκτόνο. Υπήρξε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ νωρίτερα φέτος, την οποία η Χαμάς τηρούσε, αλλά ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ενθάρρυνε το Ισραήλ να την παραβιάσει και να συνεχίσει τη γενοκτονική του επίθεση, το οποίο και αυτό έκανε. Στο εσωτερικό της χώρας, ο Τραμπ έχει πατάξει τις φοιτητικές διαμαρτυρίες κατά της γενοκτονίας, απειλώντας τα πανεπιστήμια που δεν καταπατάνε την ελευθερία του λόγου και απειλώντας με απέλαση τους ακτιβιστές που δεν είναι πολίτες αλλά βρίσκονται νόμιμα στις ΗΠΑ [με φοιτητική βίζα].
Τέλος, συζητώ το ρόλο των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης στην εξαπάτηση του κοινού σχετικά με τη φύση της σύγκρουσης Ισραήλ-Παλαιστίνης, καθώς διαδίδουν τη σιωνιστική προπαγάνδα που αποσκοπεί στην κατασκευή συναίνεσης για την πολιτική της Αμερικής στο να στηρίζει τα εγκλήματα του εβραϊκού κράτους κατά των Παλαιστινίων, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας: της εθνοκάθαρσης, του απαρτχάιντ και τώρα της γενοκτονίας.
Χωρίς την αμερικανική υποστήριξη, αυτά δεν θα μπορούσαν να συνεχίζονται, και οι Αμερικανοί ειδικότερα μεταξύ των πολιτών της Γης έχουν την ηθική ευθύνη να ορθώσουν ανάστημα και να μιλήσουν. Η σιωπή είναι συνενοχή όταν συντελείται γενοκτονία.
Εν αληθεία και ελευθερία,
Τζέρεμι Χάμοντ
Σχετικά άρθρα (στα αγγλικά)
Σχετικά βιβλία (στα αγγλικά)
—————-
Πηγή άρθρου: https://www.jeremyrhammond.com/2025/06/30/interview-israels-strategic-alliance-with-hamas/
Βίντεο συνέντευξης:
https://www.youtube.com/watch?v=tMLvua7Dgug
Για τον συγγραφέα: Ο Τζέρεμι Χάμοντ είναι διάσημος ανεξάρτητος δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής, γνωστός για την αποκάλυψη της παραπλανητικής κρατικής προπαγάνδας που στοχεύει στη δημιουργία συναίνεσης υπέρ επιζήμιων κυβερνητικών πολιτικών. Στα άρθρα, βιβλία και συνεντεύξεις του επικεντρώνεται στη γεωπολιτική και ιδεολογική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή (π.χ. Εμπόδιο στην Ειρήνη: Ο ρόλος των ΗΠΑ στην Ισραηλινο-Παλαιστινιακή Σύγκρουση).
Μέχρι το 2020 ο Χάμοντ ήταν επίσης ιδρυτής και εκδότης του Περιοδικού Εξωτερικής Πολιτικής (Foreign Policy Journal), ενός ανεξάρτητου διαδικτυακού περιοδικού επικεντρωμένου στην ανάλυση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, με κριτική στάση απέναντι στον ιμπεριαλισμό, τις στρατιωτικές επεμβάσεις και την επίσημη προπαγάνδα. Ο Χάμοντ το ίδρυσε για να προσφέρει μια εναλλακτική πλατφόρμα σε ανεξάρτητους αναλυτές και για να εκθέτει «τα ψέματα που τροφοδοτούν τον πόλεμο και την κατοχή», ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή.
Ο Τζέρεμι Χάμοντ συμμετέχει επίσης σε σημαντικά δημόσια ντιμπέιτ για την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, όπως και σε podcast.
Μετάφραση: Κίμων Πετρόχειλος, M.A. https://www.youtube.com/user/VideoTranslations
