Η λαϊκή μούσα και ο καλλιτεχνικός ελληνικός κόσμος, πάντα δυνατοί στην ψυχή, στην καρδιά και το πνεύμα, αυθεντικοί διερμηνείς των καημών, των ερώτων, των πόθων, των ονείρων και των αγώνων του απλού ανθρώπου που αναζητά μέσα στους δαιδαλώδεις δρόμους της ζωής, την αλήθεια και το φως μιας καλύτερης ημέρας και ενός καλύτερου αύριο που δεν ξεχνά ποτέ την μαρτυρική Κύπρο μας, που την θέλει κάποτε πάντα ενωμένη και ελεύθερη. ΓΕΝΟΙΤΟ…μπορεί να εκφράζεται με αυτό τον όμορφο και γεμάτο νόημα στίχο.
Γη της λεμονιάς, της ελιάς
γη της αγκαλιάς, της χαράς
γη του πεύκου, του κυπαρισσιού
των παλικαριών και της αγάπης
Χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγος…
Αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο για 46 τώρα χρόνια, σε ένα πέλαγος συμφοράς και οδύνης, δεν θα μαραθεί και δεν θα βυθιστεί ποτέ…είτε το θέλουν, είτε όχι οι σύμμαχοί μας Τούρκοι και οι μεγάλοι μας φίλοι Ευρωπαίοι…
Μια σύντομη ιστορική αναδρομή, θα μας βοηθήσει για να θυμηθούμε εμείς οι ώριμοι και παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι και περισσότερο τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων εκείνης της εποχής, όσοι βέβαια είναι εν ζωή για τις λανθασμένες εντυπώσεις και εκτιμήσεις, που έχουν δημιουργηθεί για την πολεμική δράση των ελληνικών μονάδων εκείνης της εποχής, αποκρύπτοντας λάθη επί λαθών των διοικήσεων και που για λόγους συναδελφικής αλληλεγγύης, ή γοήτρου δεν γράφτηκε ποτέ επίσημα η ιστορία των χαμένων μαχών στην Κύπρο, που επιμελώς δεν αναφέρεται σχεδόν τίποτα στα σχολικά βιβλία από τους εντεταλμένους φορείς της ελληνικής πολιτείας, ενώ τόσο αίμα χύθηκε.
Όπως είναι γνωστό τον Φεβρουάριο του 1959 υπεγράφησαν οι συμφωνίες Λονδίνου – Ζυρίχης από την Μεγάλη Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία, ως εγγυήτριες δυνάμεις. Στις συμφωνίες αυτές στηρίχθηκε και η σύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Στην ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας υποτίθεται ότι έγινε ένας μεγάλος συμβιβασμός μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Στην μεν Ελλάδα αποκλειόταν η ένωση το μεγάλο όνειρο και στην Τουρκία η διχοτόμηση, η μοναδική της επιδίωξη και μάλιστα στη συνεδρίαση της Κυπριακής βουλής που επεξεργαζόταν το νέο σύνταγμα την 28 Ιουλίου το 1959, ο εκπρόσωπος της Τουρκίας μίλησε καθαρά για την ιδέα της διχοτόμησης, που από τότε ποτέ δεν εγκατέλειψε η Τουρκία. Βέβαια το σύνταγμα που ευαγγελιζόταν η προαναφερόμενη συμφωνία, δεν έλυνε κανένα απολύτως πρόβλημα, αντιθέτως περιέπλεκε τα πάντα. Οι Τουρκοκύπριοι εξασφάλιζαν τα συμφέροντά τους με την αναγνώριση Τουρκοκυπριακής κοινότητας με την εγγύηση της Τουρκίας και μάλιστα ο λαός της νήσου δεν αποτελούσε ενιαίο σύνολο, αλλά διαχώριζε την Ελληνική κοινότητα σε ποσοστό 82% και την Τουρκική κοινότητα σε ποσοστό 18%. Μάλιστα το σύνταγμα προσέδιδε δυσανάλογα αυξημένα προνόμια στην Τουρκική μειονότητα. Έτσι την εκτελεστική εξουσία, την προεδρία ασκούσε Ελληνοκύπριος και την αντιπροεδρία Τουρκοκύπριος ισοτίμως. Στις Δημόσιες υπηρεσίες οι τούρκοι συμμετείχαν με το 30% και στο στρατό με 40%. Παρά την καλή θέληση των Ελληνοκυπρίων για τα συμφωνηθέντα ,η τουρκική πλευρά ασκούσε συνεχώς το δικαίωμα της αρνησικυρίας και των συνεχών προβλημάτων στο να λειτουργήσει η κυβέρνηση.
Έτσι τον Αύγουστο του 1963 ο πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ανακοινώνει την πρόθεσή του να ζητήσει αναθεώρηση του συντάγματος, για να επιτευχθεί η λειτουργία του κράτους. Παράλληλα οι Τουρκοκύπριοι στης 14 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους εκπονούν μυστικό σχέδιο που προβλέπει τον πλήρη διαχωρισμό τους από το επίσημο κράτος. Ο Δρ. Κιουτσούκ των Τουρκοκυπρίων μόλις ο Μακάριος ανακοινώνει τα 13 άρθρα, θέτει veto λέγοντας ότι η αναθεώρηση του συντάγματος για αυτούς σημαίνει διχοτόμηση. Αρχίζουν αμέσως τα επεισόδια την 21η Δεκεμβρίου με πρωτοβουλία των Τούρκων και αμέσως ένοπλες ομάδες των Ελληνοκυπρίων αρχίζουν εκκαθαρίσεις στις συνοικίες της Λευκωσίας. Οι Τουρκοκύπριοι με την ΤΟΥΡΔΥΚ βγαίνουν από το στρατόπεδό τους και καταλαμβάνουν θέσεις στην Αγύρτα, Κιόνελι . Τότε Τουρκικά αεροπλάνα εμφανίζονται πάνω από την Κύπρο. Η Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη δηλώνει δικαίωμα επέμβασης και εισβολής. ΟΙ ΗΠΑ θέτουν σε ενέργεια τον 6ο στόλο και έτσι ο Τούρκικος αποβατικός στόλος επιστρέφει στην Τουρκία.
Έχοντας υπόψη τα γεγονότα αυτά, ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος αποφασίζει σε σύσκεψη την ενίσχυση της Κύπρου με την αποστολή μυστικά μιας μεραρχίας, με δύναμη πυρός σώματος, παρά την περίεργη στάση του Μακάριου.
Στην συνέχεια ανακοινώνει ότι η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας θα αποτελούσε παραφροσύνη, αλλά εάν η Τουρκία αποφάσιζε να <<ανοίξει την θύραν του φρενοκομείου και εισέλθει>>, τότε η Ελλάδα θα την ακολουθούσε…Την 4η Μαρτίου 1964 τα Ηνωμένα Έθνη στέλνουν ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο μεταξύ των αντιμαχομένων. Η τουρκική πλευρά περιφρονεί τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε και κινητοποιεί τους Τουρκοκυπρίους, για να ακολουθήσει αιματοχυσία σε βάρος των Ελλήνων μεταξύ 12 και 13 Μαρτίου 1964 και απειλή με εισβολή. Κινητοποιείται και πάλι ο Αμερικανικός παράγοντας από τον πρόεδρο Τζόνσον και σταματούν οι απειλές της Τουρκίας.
Στις 22 Απριλίου το 1964 η Κυπριακή κυβέρνηση εξαγγέλλει την δημιουργία εθνικού στρατού με την επωνυμία <<Εθνική Φρουρά>> και στις 28 Απριλίου ο Μακάριος χωρίς συνεννόηση με την Αθήνα διατάζει επίθεση στο Πενταδάκτυλο για την κατάληψη θέσεων στρατηγικής σημασίας που είχαν καταλάβει οι Τούρκοι από το Δεκέμβριο του 1963 χωρίς αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα οι Τουρκοκύπριοι ανακοινώνουν την <<πράσινη γραμμή>> που διαχωρίζει τον Ελληνικό από τον Τουρκικό τομέα στη Λευκωσία, την οποία είχαν χαράξει αρκετά χρόνια πριν, την ευκαιρία για την υλοποίηση του σχεδίου τους περίμεναν. Και ενώ συνεχίζεται η μυστική αποστολή της Ελληνικής μεραρχίας στη Κύπρο από 957 αξιωματικούς και 7.328 οπλίτες, η Ελληνική κυβέρνηση αναζητά συμφωνία, έστω και μέσου μυστικού διαλόγου με την Τουρκία, ο Μακάριος ζητά συνδρομή του Ο.Η.Ε. για αναθεώρηση του συντάγματος. Είναι σαφές ότι τον ενοχλούν οι ενέργειες της Ελληνικής κυβέρνησης και θα επιλέξει για άλλη μία φορά να ενεργήσει μόνος του στο εύφλεκτο εσωτερικό της νήσου. Στις 6 Αυγούστου αρχίζουν τα γεγονότα στην περιοχή Μασούρα μεταξύ εθνικής φρουράς και τουρκοκυπρίων και στις 8 Αυγούστου 1964 αρχίζει ο βομβαρδισμός των ελληνικών θέσεων από τουρκικά αεροπλάνα, με δυσάρεστα αποτελέσματα για την εθνική φρουρά, παρότι καταρρίφτηκε ένα τουρκικό αεροσκάφος. Αφού περνάμε από διάφορες κρίσεις στην Αθήνα γίνεται αντιληπτό πλέον ότι η εξεύρεση λύσεως στο Κυπριακό δεν περιορίζεται μόνο στην επίτευξη συμφωνίας με την Τουρκία, αλλά και στην επιβολή της στην Κύπρο, καθότι ο μόνος που διαφωνεί με την ενωτική πολιτική είναι ο ίδιος ο Μακάριος, στην προσπάθειά του να μην χάσει την εξουσία.
Έτσι φτάνουμε στην κρίση του 1967. Ο Ελληνοτουρκικός διάλογος συνεχίζεται τον Μάιο του 1966 για την ένωση με αντάλλαγμα προς την Τουρκία την παραχώρηση βάσεως στο νησί. Βέβαια η παρουσία της Ελληνικής μεραρχίας την οποία είχε αποδεχθεί και η Τουρκία στην νήσο είχε ήδη αποφέρει την de facto ένωση με την Ελλάδα. Αμέσως ξεσπά η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και οδηγεί στην πτώση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Την 21η Απριλίου 1967 έχουμε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Η νέα κυβέρνηση συνεχίζει την ίδια πολιτική για την Κύπρο και 10 Σεπτεμβρίου 1967 η Τουρκία εμφανίζεται με εντελώς αλλαγμένη πολιτική και κάθε συζήτηση περί ενώσεως καταλήγει σε φιάσκο.
Η Τουρκία πάντα προκλητική προβαίνει σε παραβιάσεις του FIR των Αθηνών. Στην Κύπρο συνεχίζονται οι εκατέρωθεν ενέργειες πολεμικές ή μη μεταξύ των δύο κοινοτήτων και τη Τουρκία για μια ακόμη φορά να απειλεί με απόβαση. Μεταξύ 23 και 28 Νοεμβρίου 1967 ο απεσταλμένος των ΗΠΑ Σάιρους Βανς επισκέπτεται Άγκυρα και Αθήνα. Εδώ η Ελληνική στάση είναι ενδοτική, ενώ η Τουρκική αδιάλλακτη. Την 28η του μηνός Νοεμβρίου 1967 η Ελληνική κυβέρνηση υποκύπτει και δέχεται την ταπείνωση. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΕ ΔΙΑΣΤΗΜΑ 45 ΗΜΕΡΩΝ.
Και ενώ ο Ο.Η.Ε κάνει προσπάθειες να αρχίσουν συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων για επίλυση των διαφορών τους την 3 Ιουνίου 1968, η κυπριακή κυβέρνηση επεδίωκε την δημιουργία ενός ανεξαρτήτου κράτους αποδεσμευμέ-νου από τις συνθήκες του 1959 με ενιαία οντότητα, δίχως τουρκοκυπριακούς θύλακες. Και ενώ αποχώρησε η μεραρχία από την Κύπρο ο Μακάριος παρα– μέλησε εντελώς την αμυντική θωράκιση της Εθνικής Φρουράς, πιστεύοντας αφελώς ότι υπάρχει επικείμενη λύση μέσω της διαδικασίας των ενδοκυπριακών συνομιλιών. Βέβαια η Τουρκία παρακολουθούσε την διάβρωση του εσωτερικού μετώπου μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών στην Κύπρο, ως και την αδύναμη διεθνώς θέση της Ελλάδος, λόγω του δικτατορικού καθεστώτος των Αθηνών. Έτσι η Τουρκία αρχίζει σιγά – σιγά και μεθοδικά να ετοιμάζει τις ένοπλες δυνάμεις της για εισβολή στην Κύπρο στην πρώτη ευνοϊκή συγκυρία.
Η Τουρκία είχε ήδη αρχίσει από το 1964 να εφαρμόζει ένα (μπουμ) εξοπλιστικών προγραμμάτων, που από το 1967-1968 άρχισε να παίρνει πανεθνικό χαρακτήρα καθότι έβλεπε που θα οδηγούσε η κατάσταση στην Ελ- λάδα και λόγω του μεγέθους των ένοπλων δυνάμεών της, άρχισε να εισρέει ένας πακτωλός παντός είδους επιθετικών οπλικών συστημάτων στη χώρα αυτή, προέλευσης ειδικά από της Η.Π.Α .και την Δ. Γερμανία. Έτσι βλέπουμε την προμήθεια δεκάδων αποβατικών σκαφών εγχώριας και αμερικανικής προέλευσης, μεταγωγικά αεροσκάφη μεσαίου και μεγάλου μεγέθους μεταφοράς, εκατοντάδες ελικόπτερα, μαχητικά αεροσκάφη RF-84F , RF-84G, και F -100C δημιουργία μεγάλων μονάδων, αλεξιπτωτιστών, καταδρομέων και πεζοναυτών,ως και ειδικών μονάδων πεζικού για αποβάσεις.
Η αντίπαλη παράταξη των Τουρκοκυπρίων, η εθνική φρουρά που απαρτίζο– ταν από Ελληνοκύπριους και συγκροτούνταν από 32 τάγματα (12 ενεργά και 20 εφεδρικά) με επικεφαλής Έλληνες αξιωματικούς, με πολλά κενά στην εκπαίδευ– ση και τον εξοπλισμό, αποτελούσε μάλλον παραστρατιωτική δύναμη και όχι τακτικό στρατό. Μάλιστα στα μέσα του 1968 εκκρεμούσαν στο ΓΕΕΦ περί τις 8.000 υποθέσεις λιποταξίας και ανυποταξίας. Ο οπλισμός κυρίως Σοβιετικής κατασκευής ήταν του Β΄ παγκοσμίου πολέμου με κακή συγκρότηση, εκπαίδευση και αποτελεσματικότητα. Αρκετές προσπάθειες των επικεφαλής Ελλήνων αξιωματικών προς τον πρόεδρο Μακάριο να βελτιώσει τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση της Εθνικής Φρουράς έπεσαν στο κενό. Γενικά οι Έλληνες αξιωμα– τικοί και η παρουσία τους, μάλλον ενοχλούσε τον πρόεδρο Μακάριο και πάντα ζητούσε την απομάκρυνσή τους από την Κύπρο.
Έχοντας όλα τα ανωτέρω υπόψη και ενώ η Εθνική Φρουρά ήταν καταπο– νημένη και με μεγάλες απώλειες στο εγκληματικό πραξικόπημα την 15η Ιουλίου 1974 κατά του Μακαρίου, η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία που αναζητούσε και που τόσα χρόνια προετοιμαζόταν για να εισβάλει στην Κύπρο και μάλιστα με την προτροπή του Μακαρίου που από το βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, έδωσε στους Τούρκους την Νομική κάλυψη που ήθελαν, για να εισβάλλουν στο νησί. Μάλιστα η παγκόσμια κοινή γνώμη αποδοκίμασε και κατεδίκασε το πραξικόπημα κατά της νόμιμης κυβέρνησης στο νησί και αρκετοί είδαν με ανακούφιση την τουρκική απόφαση για <<επέμβαση και αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης>>.
Έτσι την 20η Ιουλίου 1974 ο Τούρκος υπουργός των εξωτερικών κ. Γκιουνές της κυβέρνησης Ετσεβίτ κάλεσε επειγόντως τον Έλληνα πρέσβη στην Άγκυρα κ. Κοσμαδόπουλο και του ανακοίνωσε ότι η Τουρκία θα κάμει χρήση του άρθρου 4 εδ. 2 της Συνθήκης Εγγύησης του 1959. Και ενώ ο αποβατικός στόλος ξεκίνησε το μεσημέρι της 19ης Ιουλίου, η απόβαση (μάλλον αποβίβαση) έγινε το πρωί της 20ης Ιουλίου και μισή ώρα νωρίτερα πριν της ανακοίνωσης στον Έλληνα πρέσβη.
Από σεβασμό στη μνήμη των πεσόντων αξιωματικών, οπλιτών, εφέδρων και απλών μαχητών που με τις υπεράνθρωπες και ηρωικές μέχρι αυτοθυσίας προσπάθειες πολέμησαν και έπεσαν στο πεδία των μαχών, έκαμαν το καθήκον τους και τήρησαν τον όρκο τους και την στολή τους, τους 200.000 πρόσφυγες, τους 10.000 εγκλωβισμένους και το μαρτύριο των 1619 αγνοουμένων, θα αναφερθώ πολύ περιληπτικά στις ενέργειες και τις επιχειρήσεις που διεξήχθησαν χωρίς κρίσεις και σχόλια… (Η Ειρηνική επιχείρηση) όπως την ονόμασαν οι Τούρκοι (Αττίλας) για μας τους Έλληνες διεξήχθη σε τρεις φάσεις: 1η φάση από 20/07/1974- 22/07/1974.
2η φάση από22/07/1974 – 13/08/1974 και 3η φάση από14/08/1974 – 16/08/74
Η νέα αποφράδα ημέρα για τον Ελληνισμό της Κύπρου ξεκίνησε την 20 Ιουλίου 1974 με την αποβίβαση 5.500 Τούρκων στο Πέντε Μίλι βόρεια της Κυρήνειας.
Η ηγεσία και οι επιτελείς του ΓΕΕΦ υπέστησαν στρατηγικό και τακτικό αιφνιδιασμό και τελούντες υπό το κράτος ενοχής για το πραξικόπημα δεν ήταν σε θέση να αντιδράσουν. Η μάχη στην Κύπρο κρίθηκε το πρώτο 24ωρο. Καθότι η Εθνική Φρουρά κατείχε σχεδόν όλο το νησί και οι Τούρκοι τίποτα.
Από την στιγμή που δεν έγινε τίποτα και αφέθηκε ανενόχλητο να σταθεροποιη-θεί το τουρκικό προγεφύρωμα και να ενισχύεται συνεχώς με νέες δυνάμεις, ο χρόνος άρχισε να μετρά αρνητικά για την Ε.Φ. και την Κύπρο. Πέντε τάγματα ήταν γύρω από την θέση απόβασης και κανένα τουλάχιστον τις δύο πρώτες μέρες που ήταν συγκεντρωμένος ο εχθρός σε ακτή 500 μέτρων( Νέα Δουγκέρκη του 1940) δεν έκαναν καμία σημαντική ενέργεια για την απόκρουση του, εκτός από κάτι αψιμαχίες ελλείψει αντιαρματικών (μπαζούκας), καθότι φιλομακαρια– κοί είχαν αφαιρέσει τους πυροκροτητές από τα κλείστρα, για να μην χρησιμοποιηθούν κατά του Μακαρίου. Έτσι οι Τούρκοι αποβίβαζαν στρατό και οχήματα από τα αποβατικά, λες και πηγαίνανε σε άσκηση και μόνο η μουσική απουσίαζε. Δεν εφαρμόσθηκε κανένα σχέδιο αμύνης, ούτε το <<Αφροδίτη ένα, ούτε το Αφροδίτη δύο>>. Όλες οι μονάδες και οι επίστρατοι κινήθηκαν ημέρα και η Τουρκική αεροπορία μόνη στο αέρα της Κύπρου άρχισε το καταστροφικό της έργο, με ανελέητο βομβαρδισμό στρατιωτικών φαλάγγων συντεταγμένων στους δρόμους και μέσα σε στρατόπεδα, με πάρα πολλά θύματα νέων ανθρώπων που τρέξανε να πολεμήσουν για την πατρίδα. Ήμουν δεν ήμουν 18 χρόνων και άκουγα από το ΡΙΚ την εκφωνήτρια να φωνάζει με σπαρακτικές κραυγές…<Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ, οι Τούρκοι ο αιώνιος εχθρός μας επετέθησαν, τας πρωινάς ώρας υπούλως, η Κυβέρνηση κηρύττει γενική επιστράτευση…Σε άλλο μήνυμα: Έλληνες, Έλληνες μας καίνε και μας σκοτώνουν… αδέλφια Έλληνες βοηθήστε μας…και μετά ακολουθούσαν εμβατήρια…>>. Και όμως 20 και πλέον υπερσύγχρονα αεροσκάφη PHADOM F5 φορτωμένα με τηλεκατευθυνόμενες βόμβες εναντίων πλοίων και κατά αποβατικού στόλου περίμεναν σχολαστικά στην Κρήτη για να πάρουν την εντολή ( που δεν ήρθε ποτέ) για να προσβάλλουν τους εισβολείς. 03(τρία) υποβρύχια υπερσύγχρονα τύπου Γλαύκος έξω από την Κύπρο είχαν στα περισκόπιά τους τον αποβατικό στόλο και (ποτέ δεν πήραν την εντολή) να διαλύσουν τους γενναίους του Αττίλα που κατέβαζαν φωτιά, θάνατο, φρίκη και βαρβαρότητα από τα αποβατικά τους πλοία…
Έεεε, πούσε ρε στρατηγέ Κατσιμήτρο που το 1940 στο Καλπάκι της Ηπείρου, έμεινες εκεί σταθερός και δεν άλλαξες τοποθεσία αμύνης, όπως σου είπαν τότε από το Γενικό Επιτελείο και συνέτριψες ολόκληρη μεραρχία αρμάτων και άλλου υλικού, δίνοντας τότε το πρώτο αποφασιστικό νικηφόρο κτύπημα στις δυνάμεις του άξονα. Βέβαια κανένας Πλοίαρχος και κανένας Σμήναρχος δεν πήρε την ιστορική πρωτοβουλία να ενεργήσει αυτοβούλως για την πατρίδα, την ιστορία, την αξιοπρέπεια και την τιμή των όπλων και της Ελλάδος και να σκορπίσει τη φωτιά και τον θάνατο στους εισβολείς, που αν και εγγυήτρια δύναμη αδρανούσε εγκληματικά να επέμβει, για την απόκρουση των εισβολέων. Πολλοί λένε ότι ο πόλεμος θα γενικευόταν στα νησιά και στον Έβρο και χρειαζόμαστε δυνάμεις για τα εκεί μέτωπα. Βάσει της απλής λογικής αυτό δεν μπορούσε να συμβεί γιατί τα 2/3 των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων ήταν στραμμένο προς την Κύπρο και εκτελούσε επιχειρήσεις ανενόχλητο και με μεγάλη σφοδρότητα. Άρα δεν περίσσευαν Τούρκικες δυνάμεις για άλλα μέτωπα με τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Άρα ελληνοτουρκικός πόλεμος αποκλειόταν. Μια συνδυασμένη επίθεση Ναυτικού και Αεροπορίας εκείνες τις δύο πρώτες μέρες πολύ πιθανό να ματαίωνε την τουρκική επέμβαση. Τι καλύτερος στόχος για την Ελληνική πολεμική αεροπορία η συγκέντρωση του Τουρκικού στόλου μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας. Επίσης μια επίθεση αντιπερισπασμού στην Θράκη θα σταματούσε τα Μεμέτια στην Κύπρο. Μάλιστα έπεισαν και τον τότε πολιτικό τους προϊστάμενο και Εθνάρχη να πει ότι << Η Κύπρος κείται μακριά…>> Έτσι λοιπόν χωρίς ναυτική και ειδικά αεροπορική κάλυψη άφησαν το Τούρκικο πεζικό, τις ειδικές δυνάμεις, την αεροπορία, να κατακαίει τα πάντα, να σκοτώνουν, να βιάζουν, να ισοπεδώνουν, να εξανδραποδίζουν το Ιστορικό Ελληνικό Κυπριακό Λαό…
Και βέβαια δεν μπορεί να ξεχασθεί η επιχείρηση <<ΝΙΚΗ>> με την αποστολή αυτοκτονίας των 15 μεταγωγικών αεροσκαφών τύπου NORATLAS 181, όπως την χαρακτήρισε ο Διοικητής της 112 Πτέρυγας Μάχης, μεταφέροντας την ιστορική Α Μοίρα Καταδρομών, για τη άμυνα και ενίσχυση του Αεροδρομίου της Λευκωσίας από τους βαρβάρους Τούρκους, με τα γνωστά δυσάρεστα αποτελέσματα για το ένα αεροσκάφος, που κατέπεσε και συνετρίβη από τα πυρά του Αεροδρομίου με αποτέλεσμα το θάνατο του πληρώματος και όλων των καταδρομέων, εκτός ενός. Οι καημένοι οι πυροβολητές και οι επικεφαλείς αξιωματικοί πίστευαν ότι κτυπούσαν τουρκικά αεροσκάφη με καταδρομείς που ήρθαν να καταλάβουν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Και αυτοί κτυπούσαν τα ελληνικά NORATLAS. Η προαναφερόμενη αποστολή των μεταγωγικών χωρίς αεροπορική ή ναυτική κάλυψη έκανε παγκόσμια εντύπωση και διδάσκεται στα περισσότερα στρατιωτικά σχολεία του κόσμου, καθότι υπερφορτωμένα μεταγωγικά αεροσκάφη, χωρίς ραδιοβοηθήματα σε χώρο ελεγχόμενο από την Τουρκική αεροπορία και την σκιά των αεροπλανοφόρων των Η.Π.Α. σε χαμηλή νυχτερινή πτήση δύο ωρών, εκτέλεσαν τέλεια τον καθήκον τους.<< Ένα μεγάλο εύγε σε αυτούς που επέζησαν και αιωνία η μνήμη στους αδίκως πεσόντες, να είναι ελαφρύ το χώμα της Κύπρου που τους σκεπάζει…>>Έμειναν εκεί <<τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι>>.
Η 15η και 20η Ιουλίου 1974. Δύο αποφράδες ημερομηνίες που σημάδεψαν την πορεία το Κυπριακού Ελληνισμού και έφεραν τα πάντα, άνω κάτω. Μέχρι της παραπάνω ημερομηνίες, οι ισορροπίες των δυνάμεων ήταν θετικές και ευνοϊκές για την Ελλάδα και την Κύπρο. Από την εισβολή και μετά τα πράγματα άλλαξαν δραματικά σε βάρος της Κύπρου.
Το κενό ισχύος και η αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων στο νησί με την αναίτια και εγκληματικά αλόγιστη αποχώρηση της Μεραρχίας, χωρίς παράλληλη ενίσχυση τις Εθνικής Φρουράς, ήταν το μεγαλύτερο εγκληματικό λάθος και με το αντεθνικό πραξικόπημα που κουρέλιασε κυριολεκτικά την μαχητική ικανότητα της Ε.Φ. αλλά και η βαριά και αντεθνική αμέλεια της στρατιωτικής ηγεσίας να μην καλύψει με το Ναυτικό και την Αεροπορία το νησί, σε ένα άνισο αγώνα κατά της πανίσχυρης στρατιωτικά Τουρκίας έναντι της Κύπρου, με αναλογίες 1 Έλληνας προς 22 Τούρκους <<Το γεγονός αυτό και από μόνο του, δεν συνιστά προδοσία σε βάρος του Ελληνισμού…>>
Τυφλωμένη από το μίσος κατά του Μακαρίου, μια μικρή ομάδα αξιωματικών, υπέρ του δέοντος φιλοαμερικάνοι εμπαθών και ανίκανων να συνεκτιμήσουν την κατάσταση που οι ίδιοι δημιούργησαν, ειδικά το Γ.Ε.Ε.Φ. με αποτέλεσμα να βλάψουν το εθνικό θέμα της Κύπρου και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας, την οποία εξέθεσαν, υποβάθμισαν και εξευτέλισαν διεθνώς. Ποτέ μια τόσο μικρή ομάδα δήθεν Ελλήνων, (που πρέπει να σταθούν μπροστά στα εικονίσματα του Χριστού και της Παναγίας να ζητήσουν το έλεός τους και μετά να κάνουν χαρακίρι στο λαιμό τους, με τα ξιφίδια που τους παρέδωσε η πατρίδα όταν τελείωσαν τις στρατιωτικές σπουδές τους, αν έχουν βέβαια το ηθικό ανάστημα και αισθάνονται ένοχοι για τα τόσα θύματα που προξένησαν), δεν έκανε τόση μεγάλη ζημιά στον Ελληνισμό της Κύπρου και άλλαξε τα δεδομένα στην περιοχή για πολλές δεκαετίες. Αυτό βέβαια ισχύει για όσοι ζουν και μακροημερεύουν…
Η Τουρκική επέμβαση στην Κύπρο βρήκε την Ελλάδα ανέτοιμη, και παρότι οι πληροφορίες από ξένες πηγές, Γερμανικές, Αγγλικές, Ρωσικές, Ρουμανικές κ.τ.λ περί της επικείμενης εισβολής στην Κύπρο, υπέστησαν πλήρη στρατηγικό αιφνιδιασμό. Προφανώς κάποιοι( Αμερικανοί) από το Λάνγκλευ των ΗΠΑ έδρα της πανίσχυρης CIA, τους είχαν πείσει τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο, ότι οι Τούρκοι πάνε για παρατσάδα ή στρατιωτική συναυλία. Π.χ. ενώ οι Τούρκοι έκαναν μετά βαίων και κλάδων αποβίβαση στο Πέντε Μίλι της Κυρήνειας, οι μονάδες μη προσκείμενες στον πρόεδρο της Κύπρου, κυνηγούσαν τον Μακάριο στην Πάφο και αφού γιόρτασαν με Α/Α πυρά 0,50 Μ/Μ το γεγονός, δεν είχαν μετά Α/Α πυρά να αντιμετωπίσουν τα επιτιθέμενα μαχητικά, ελικόπτερα και μεταγωγικά της Τουρκίας που ξερνούσαν φωτιά και θάνατο στον ανυπεράσπιστο λαό και τα μαχόμενα τμήματα στον βορά. Τα επάκτια πυροβολεία πέριξ της Κυρήνειας δεν ήταν επανδρωμένα, είχαν αφαιρεθεί τα κλείστρα από τα πυροβόλα, δεν είχαν πυρομαχικά και το πεζικό που ήταν στις ακτές, ήταν μάλλον για ανταρτοπόλεμο και αψιμαχίες, ελλείψει βαρέων όπλων πεζικού για απόκρουση έστω και αποβίβασης..
Ο Τούρκος στρατηγός και αρχηγός της επιχείρησης αποβίβασης στην Κύπρο Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ στο βιβλίο των απομνημονευμάτων του γράφει ότι: << στις 08.00 το πρωί που ξεκίνησαν τα πρώτα κύματα της ταξιαρχίας Cakmak να αποβιβάζονται, δεν συνάντησε καθόλου εχθρικά πυρά, αν εξαιρέσουμε τις δύο Τ/Π που βυθίστηκαν αύτανδρες από το ναυτικό μας και μόνο προς την 3η ημέρα αντιμετώπισε κάποια λίγα πυρά πυροβολικού και καμία ναρκοθέτηση δεν υπήρχε στη θάλασσα και την παραλία που αποβιβαστήκαμε… >> Έτσι η σημερινή αλαζονεία των Τούρκων δεν είναι άσχετη με την εγκληματική και αντεθνική συμπεριφορά, της τότε ηγεσίας μας. Οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι στην Κύπρο δεν νίκησαν την Ελλάδα στρατιωτικά. Η Τουρκία αποφάσισε και έκανε τον πόλεμο, ενώ η Ελλάδα δεν θέλησε, δεν αποφάσισε, δεν τόλμησε, δεν πήρε το μεγάλο ρίσκο. Αυτό το σύνδρομο η Ελλάδα θα το πληρώνει για πολλές δεκαετίες.
Και να ξέρουν οι σημερινοί πολιτικοί ταγοί και στρατιωτικοί ηγήτορες της χώρας μας,<< οι Τούρκοι ήρθαν με πόλεμο στην Κύπρο και με πόλεμο θα φύγουν>> είτε το θέλουμε είτε όχι και θα πρέπει να είμαστε ετοιμασμένοι μακροχρόνια για αυτό και με κάθε λεπτομέρεια.
Έτσι το σημερινό<< κατασκεύασμα>> στην Κύπρο είναι προιόν μακρο– χρονίων συνωμοσιών σε βάρος του υπερήφανου κυπριακού λαού και του ελληνισμού γενικότερα. Η σταθερότης και η ειρήνη στην κύπρο θα εξασφαλισθεί μόνο όταν ο κυπριακός στρατιωτικός παράγων εξισορροπήσει τον τουρκικό.
Λίγα λόγια περιληπτικά για τους αγνοούμενος της κυπριακής τραγωδίας. Για τους 1619 αγνοούμενους, που μοιάζει σαν συνομωσία της λήθης. Ο Γ. Σεφέρης γράφει. <<…στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη/ που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,/ άραξα μοναχός μ΄αυτό το παραμύθι,/ αν είναι αλήθεια πως αυτό το παραμύθι,/αν είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι δεν θα ξαναπιάσουν τον παλιό δόλο των θεών…>>
Στο θέμα των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν τρίτο δρόμο. Θα πρέπει να αντιμετωπίσουν κατάματα και τολμηρά την κατάσταση, είτε είναι σκληρό και απάνθρωπο, είτε όχι. Επτά ψηφίσματα υιοθέτησε μέχρι τώρα τουλάχιστον ο Ο.Η.Ε. για τους αγνοουμένους, αλλά σε κανένα δεν αναφέρεται συγκεκριμένα ως υπεύθυνη η Τουρκία, αν και το άρθρο 49 της 4ης σύμβασης της Γενεύης λέγει:<<ότι όταν λήξουν οι εχθροπραξίες ο εκ– κενωθείς πληθυσμός επαναφέρεται στην εστία του>>.Σαράντα έξι χρόνια συνεχίζονται οι ακαδημαικές και φιλολογικές συζητήσεις με διαρκεί ανταλλαγή στοιχείων, αν και που βρίσκονται και πόσοι ζουν από τους αγνοουμένους. Μακάβρια απάνθρωπη αριθμολογία. Ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία. Η επίσημη ελληνική κυβέρνηση προχωρά σε σύμφωνα φιλίας με την Τουρκία και ενίοτε κάνει χορούς στη Σμύρνη και την Αττάλεια, για να εξευμενίσει το θηρίο, αλλά στην ουσία υποκρίνεται ότι αγνοεί αυτό το σοβαρό ζήτημα. Ο Ο.Η.Ε. έχει μετατραπεί σε οργανισμό ηλεγμένων εκκρεμοτήτων και έτσι η κωλυσιεργία κι η άρνηση συμμόρφωσης των Τούρκων δεν μας δίνει κανένα αποτέλεσμα. Ολόκληρο κύκλωμα εκμετάλλευσης των συγγενών ανθούσε επί πολλά χρόνια και βέβαια οι πληροφορίες κοστίζουν αρκετά. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Η παρελθούσα κυβέρνηση Κων/νου Μητσοτάκη έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για κάποιους αιχμαλώτους, κινητοποίησε τις αρμόδιες υπηρεσίες, δόθηκαν πολλές υποσχέσεις, αλλά χωρίς απτό αποτέλεσμα. Εκείνο που έχει σημασία είναι να θέσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις σε μελλοντικές δοσοληψίες με την Τουρκία πρωτίστως το ανθρωπιστικό αυτό πρόβλημα. Να δοθούν πειστικά στοιχεία στις οικογένειες τους και να υποδείξουν τον τόπο ταφής, για όσους είναι νεκροί και όσοι ζουν, να αφεθούν ελεύθεροι. Φτάνει πια αυτή η κοροιδία και εκμετάλλευση του πόνου των συγγενών.
Και βέβαια ποτέ δεν αναγνωρίσθηκαν από την επίσημη πολιτεία, τουλάχιστον μεταδικτατορικά η θυσία των καταδρομέων, των αξιωματικών και απλών οπλιτών. Μάλιστα για όσους αξιωματικούς επέζησαν και είχαν αντισταθεί γενναίως στην εισβολή εκδιώχθηκαν με δυσμενείς μεταθέσεις και στέρηση στην στρατιωτική εξέλιξη τους, όπως ο γενναίος πλοίαρχος του Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ (L-176) που όντως γενναίος ενήργησε αυτοβούλως και αφού προστάτεψε την Πάφο από τους Τούρκους με τα κανόνια του πλοίου και είναι ελεύθερη σήμερα. Προξένησε δε τέτοια σύγχυση στους Τούρκους και πανικό, ώστε να βυθίσουν από μόνοι τους το αντιτ/κό kocatepe και να υποστούν δύο ακόμη σοβαρές ζημιές, διώχθηκε, μέχρι που τραυματίστηκε στη Θράκη μας σε περίεργο δυστύχημα επιστρέφοντας από άδεια στην Άγκυρα που ήταν τοποθετημένος ως στρατ. ακόλουθος το 1984. Κάτι παρόμοιο δίωξης, έγινε και με τον υποδ/τή της ΕΛΔΥΚ. Για δε τους νεκρούς σε οποιαδήποτε στρατό, οποιασδήποτε χώρας που σέβεται τις θυσίες και των ηρωισμό των παιδιών της, θα είχαν λάβει κάποια τιμητική διάκριση. Στην Ελλάδα η μόνη τιμή που έγινε ήταν η παρουσία του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη 18 χρόνια μετά στο Μάλεμε στην 1η Μοίρα καταδρομών…Και κάποιες μεμονομένες παρουσιάσεις σε αποκαλυπτήρια αξιωματικών, η στρατιωτών από το τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Παπούλια αρκετά χρόνια αργότερα. ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΛΥΠΗΤΕΡΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΑΠΩΛΕΙΩΝ σύμφωνα με το ινστιτούτο στρατηγικών μελετών του Λονδίνου το 1975.
ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΥΡΙΩΣ ΕΛ/ΔΟΣ
Ειδ. Δυνάμεις 5.500-6.000 6.000(πρ/κή φρ/ρά) 750
Στρατιώτες 2.000-2.500 1.500 250-300(ΕΛΔΥΚ)
Τουρ/κύπριοι 5.000-7.000 7.000-9.000
Αεροσκάφη 19 0 2 (ΝΟΡΑΤΛΑΣ)
Πλοία 1 2 (τορπιλάκατοι)
Αγνοούμενοι Ελ/Κύπριοι 1536
Αγν/νοι Έλληνες κυρ. Ελ/δα 83
Σύνολο 1619
Ο μεγάλος Περικλής της αρχαιότητας στο επιτάφιο του κατά τον α΄Πελ– λοπονησιακό πόλεμο είπε: <<Μία κλίνη φέρεται εστρωμένη των αφανών >> και << ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος>>. Αυτούς τους απλούς επιφανείς άνδρες που σκοτώθηκαν στα πεδία των μαχών για την πατρίδα Κύπρο ή επέζησαν με τα γνωστά προβλήματα για τους περισσότερους, αυτές τις μέρες σιωπηρά να θυμόμαστε και η επίσημη πολιτεία επιτέλους να τιμήσει:
Α.- Τους νεκρούς των δύο Τ/Π κατά την πρώτη ημέρα της εισβολής.
Β.- Τους καταδρομείς των μοιρών που πολέμησαν και έπεσαν ως απλοί
στρατιώτες ελλείψει πεζικού.
Γ.- Τους νεκρούς αξιωματικούς και στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ που πολέμ–
σαν μέσα στο στρατόπεδό τους σώμα με σώμα, σε άνισο αγώνα για την απόκρουση του εισβολέα.
Δ.- Τους νεκρούς αεροπόρους της επιχ/σης ΝΙΚΗ που συνετρίβη.
Ε.- Τους αδελφούς μας Κυπρίους και τον ήρωα πολεμιστή πολίτη η
μη που πολέμησε προσωπικά τους βαρβάρους εισβολείς.
ΣΤ.- Τους αγνοουμένους νεκρούς, τους ξεριζωμένους από τα σπίτια
τους στο βορά, ως και αυτούς που επέζησαν.
Εμείς οι Έλληνες δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι πάντα πολεμούσαμε λίγοι εναντίον πολλών, άοπλοι εναντίων πάνοπλων, με τα λιανοντούφεκα το 1821 διαλύσαμε μια ολόκληρη πάνοπλη αυτοκρατορία, αρκεί να ομονοούμε σαν λαός και να είμαστε αγαπημένοι. Μπορεί η Τουρκία να είναι 85 εκατομμύρια και εμείς 11 εκατομμύρια και με το ζόρι. Μπορεί η Τουρκία να επιστρατεύει 4.500.000 άνδρες και εμείς 850.000 λαχανιάζοντας και με πολλή προσπάθεια, αλλά << η μεγαλοσύνη των εθνών δεν μετριέται με το στρέμμα και τον πληθυσμό αλλά με της καρδιάς το πύρωμα και το αίμα>>όπως μας λέει και ο σοφός Κ. Παλαμάς. Ας κάνουν μια μεγάλη προσπάθεια, οι διοικητές όλων των όπλων και όλων των μονάδων ανά την επικράτεια, να επισκευάσουν και να συντηρήσουν ότι παλιό οπλικό σύστημα είναι επιχειρησιακά χρήσιμο, είναι σίγουρο ότι σύντομα θα μας χρειασθεί. Μπορεί σε ένα σύγχρονο στρατό να είναι ξεπερασμένο, στα χέρια όμως των εφέδρων που είχαν και παλιά εκπαιδευθεί να είναι χρήσιμο και πολύτιμο εργαλείο. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όπως και στην Κύπρο, η Τουρκία όταν το επιτρέψουν οι συγκυρίες δηλ. (μας βρει στα κάτω, θα μας επιτεθεί). Μέχρι λοιπόν να σοβαρευθούν οι πολιτικοί μας ταγοί και φτιάξουν αμιγώς πολεμική Ελληνική βιομηχανία να κατασκευάζει τα πάντα και να απασχολούνται τουλάχιστον 1.000.000 κόσμος, να κάνουν τα νησιά μας και τα βουνά φρούρια(κούγκι) και κάθε κόλπος και ποτάμι μια θανάσιμη παγίδα, για όποιον θελήσει να επιβουλευθεί την ελευθερία μας και σκέπτεται<< Γαλάζιες Πατρίδες>>.
Βέβαια με κάποιες αμερικανοτουρκικές εξυπνάδες περί Μ.Ο.Ε (μέτρα οικοδ. εμπιστοσύνης) το μόνο που κάνουμε είναι να αποδομούμε την ασφάλειά μας σαν χώρα, να γκριζάρουμε την ανεξαρτησία μας και να μικραίνουμε την πατρίδα μας. Όπως στην Μαδρίτη το 1997 που μας έσυραν για μία ακόμη φορά τα φιλαράκια και σύμμαχοί μας Aμερικανοί σε άτακτη υποχώρηση, αφού εξέθρεψαν τις φιλοδοξίες των Τούρκων, ότι μετά τα Ίμια με τις( σημαίες που παίρνουν οι άνεμοι), γκριζάραμε και το Αιγαίο, με την αποκάλυψη του πάντα βρόμικου ρόλου των ΗΠΑ. Και αποδείχτηκε για μία ακόμη φορά ότι οι Αμερικανοί για την Ελλάδα είναι φίδια φαρμακερά. Ανατριχιαστικές οι λεπτομέρειες της << αμοιβαίας συνεργασίας>> και περισσότερο οι μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να εξωραίσουν την συμφωνία και να παραπλανή– σουν την κοινή γνώμη. Πολύ φοβάμαι ότι οι Ελληνικές πολιτικές ηγεσίες οδηγούν σε ήττα την χώρα χωρίς πόλεμο, ή σε ήττα με πόλεμο. Οι πολιτικές ηγεσίες μας έφεραν τους Τούρκους στο νησί με τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και οι επιλήσμονες στρατιωτικοί μας αποτελείωσαν το νησί και τον λαό της, δίνοντας στους Τούρκους το 38%, ενώ αποτελούσαν μόνο το 18% του πληθυσμού της Κύπρου. Και μετά σειρά έχει το Αιγαίο η Δ. Θράκη και στο βάθος η Μακεδονία μέχρι την Θεσ/κη, τουλάχιστον μέχρι εκεί δείχνουν οι (Γαλάζιες Πατρίδες τους).
Ο GEORGE ORWEIL έλεγε: <<κάθε πόλεμος όταν πλησιάζει, παρουσιάζεται σαν μία αναπόφευκτη πράξη αυτοάμυνας απέναντι σε ένα μανιακό δολοφόνο. Ήδη ο υβριδικός πόλεμος που μας έχει εμπλέξει η Τουρκία με τους λαθροεισβολείς μετανάστες μας φέρνει στη μνήμη το τραγούδι: <<Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί/ κρατούσαν δίκιο οι οχτροί/κι εμείς φωνάζαμε/ ζήτω και γειά/ και εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά/ την τρίτη μέρα/ άστους να λιάζονται και να πληθαίνουν παντοτινά/για να μας σφάξουν μια μέρα στα γόνατά τους, έτσι απλά…>>,όπως λένε και οι Άγιοι πατέρες.
Ο Θουκυδίδης μας συμβουλεύει από την αρχαιότητα:<<…Οι ισχυροί προχωρούν μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν μέχρι εκεί που τους επιβάλλει η αδυναμία τους>>.Μέχρι πότε ακόμη θα υποχωρούμε και θα υποχωρούμε… Αν και ο Αριστοφάνης μας φωνάζει στους βάτραχους : << Δεν μπορείς να περιμένεις από αυτούς που σε κατέστρεψαν, να γίνουν οι άνθρωποι που θα σε σώσουν>>.
Αγαπητοί φίλοι στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλήθεια τι μπορεί να περιμένουμε από τους δήθεν φίλους και συμμάχους μας:
-Ο Ο.Η.Ε. δεν παράγει πλέον δίκαιο, είναι ο επίσημος καθοδηγητής
της Ν.Τ.Π. ( γνωστές είναι οι ενέργειές τους στην Κύπρο που σε
ώρες μαχών, κάποιοι γενναίοι Έλληνες γινόντουσαν ολοκαύτωμα για να σταματήσουν τον θρασύδειλο Τούρκο, αυτοί έδιναν τις συντεταγμένες των μαχομένων τμημάτων μας, μέσω των Άγγλων στους Τούρκους, ως και τους Άγγλους να καλύπτουν με το ελικοπτεροφόρο ΕΡΜΗΣ τους εισβολείς.
-Η Ε.Ε. μέσω της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Φιλανδίας και άλλων Ευρωπαίων συμμάχων μας, πάντα αρωγοί στις επιδιώξεις και απαιτήσεις
της Τουρκίας.
-ΟΙ Η.Π.Α. εναγκαλίζεται εδώ και χρόνια με το λόμπι της Τουρκίας
στη χώρα αυτή και βλέπει πάντα μονόφθαλμα και μόνο προς
Τουρκία μεριά. Ήδη ο πρόεδρος ΤΡΑΜΠ με τις ενέργειές του έχει χρίσει τον Ερτογκάν άτυπο πλανητάρχη της Αν. Μεσογείου.
Μένει μόνο ο αδιάκοπος και χωρίς τέλος αγώνα. Να δημιουργήσουμε και να δημιουργούμε τέτοια ζημιά στην Τουρκία, ώστε να είναι αδύνατη κάθε παραμονή τους στην Κύπρο. Ο μεγάλος Χατζηδάκης στο έργο του (κεμάλ) μας λέει:<< Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι, πάντα ο κόσμος προχωρεί… Καληνύχτα κεμάλ>>.
Και να μην ξεχάσουμε ποτέ η Κύπρος μας; Να σταματήσει να είναι η γη του ξεραμένου λιβαδιού, η γη της πικραμένης Παναγιάς, η γη του λίβα, του άδικου χαμού, του άγριου καιρού, των ηφαιστείων και να γίνει η γη των κοριτσιών που γελούν, η γη των αγοριών που μεθούν, γη του μύρου, του χαιρετισμού, ΜΙΑ ΚΥΠΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ …όπως μας λένε χαρακτηριστικά οι στίχοι του τραγουδιού.
-Βέβαια για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή και εμείς όλοι να δουλέψουμε και να παλέψουμε όπου υπάρχει Ελληνισμός, για την ανατολή του ήλιου της δικαιοσύνης στον ουρανό του πικραμένου νησιού μας. <<Τιμή λοιπόν σ΄εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.>>
Δράττομαι της ευκαιρίας για το άρθρο μου αυτό θέλω να ευχαριστήσω, τους αξιωματικούς αντ/ρχο ε.α. κ. Γιάν. Μαρινάκη, τον αντισ/γο ε.α κ. Παναγ. Μαρκόπουλο, τον Υποπ/χο κ. Γεωρ. Μήτσαινα, τον αντ/γο ε.α. κ. Ιωαν. Μπήτου,τον ειδ. σε θέματα άμυνας και στρατηγικής κ. Αριστ. Αριστοτέλους, τους συντάκτες Σ. Σταύρου και Γ. Δασκαλόπουλο και Σάββα Βλάσση και τον πρέσβη στην Άγκυρα κ. Κοσμαδόπουλο τα πονήματα των οποίων έλαβα σοβαρά υπόψη. Για τις πληροφορίες τους, οφείλω πολλά ευχαριστώ και να τους δίνει ο Μεγάλος Θεός υγεία και μακροημέρευση….
ΙΟΥΛΙΟΣ 2020 Ιωάννης Καλάκος
Τακτικός αναγνώστης και φίλος.
