Εἶναι ὁλοφάνερον ὅτι ἡ παγκοσμιοποίησις τῶν ἀντιχρίστων ἐπιδιώκει νὰ ἐξαρτώμεθα ἀπὸ τὸ διαδίκτυον καὶ ἀπὸ τὰ πήλινα ποδάρια της — Microsoft καὶ λοιπά. Τοὺς καταγγέλλομεν διὰ δόλον μὲ σκοπὸν τὴν παγίδευσίν μας εἰς ἐθισμόν. Ἐπιδιώκουν τὸν ἐθισμόν, ναὶ ἢ ὄχι; Ναὶ εἶναι ἡ ἀπάντησις. Ἐπιδιώκουν νὰ μᾶς σκλαβώσουν εἰς τὰ πάθη καὶ τὰς παγίδας τους; Ναὶ ἢ ὄχι; Ναὶ εἶναι ἡ ἀπάντησις. Ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του = ἡ παγκοσμιοποίησις καὶ ἡ νέα τάξις τῶν ἀντιχρίστων ἐργάζονται διὰ τὸν ἐθισμὸν τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἰδία ἡ Τ.Ν. (Τεχνητὴ Νοημοσύνη) ἐργάζεται μεθοδικὰ νὰ μαντρώσῃ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἡ Τ.Ν. δὲν διαθέτει ψυχήν, συνείδησιν ἢ ἠθικὸν κριτήριον· λειτουργεῖ βάσει δεδομένων καὶ ἐντολῶν ποὺ ἔχουν θέσει οἱ κατασκευασταί της. Συνεπῶς, ὁ κίνδυνος ἔγκειται εἰς τὸ νὰ ἐπιβληθοῦν μέσῳ αὐτῆς αἱ ἀντιλήψεις ὀλίγων κέντρων ἐξουσίας εἰς ὁλόκληρον τὴν ἀνθρωπότητα.
Τὸ πρόσφατον μὲ τὴν κατάρρευσιν τῆς Microsoft μᾶς δείχνει τὸν μονόδρομον ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν. Τὸ πολύωρον παγκόσμιον μπλὰκ ἄουτ τῆς Microsoft (ποὺ ξεκίνησε τὴν Πέμπτην 12 Νοεμβρίου 2026 καὶ ἀποκατεστάθη μόλις σήμερον, Σάββατον 14 Νοεμβρίου, ἔπειτα ἀπὸ περισσότερας ἀπὸ 24 ὥρας) παρέλυσεν ἐπικοινωνίας, τράπεζας, δικαστήρια, νοσοκομεῖα, ἀεροπορικὰς ἑταιρείας καὶ δημόσιας ὑπηρεσίας εἰς περισσότερας ἀπὸ 70 χώρας. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει ἐμπράκτως πόσον εὔθραυστος εἶναι ἡ παγκόσμιος τεχνολογικὴ ὑποδομή.
Τὸ περιστατικὸν αὐτὸ λειτουργεῖ ὡς ἰσχυρὰ προειδοποίησις διὰ τοὺς πολίτας, ὥστε νὰ μὴ ἐναποθέτουν ὁλόκληρον τὴν ζωήν, τὴν ἐργασίαν καὶ τὴν νόησίν των εἰς ψηφιακὰ «πήλινα ποδάρια», ἀλλὰ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν αὐτάρκειαν, τὴν προσωπικὴν ἐπαφὴν καὶ τὴν πνευματικὴν ἐγρήγορσιν. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΜΑΣ: ΤΗΝ ΕΛΛΑΣ: ΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΗΝ. ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΟΤΙ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΤΑΙ , ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΡΕΧΕΤΕ ΝΑ ΚΡΥΦΘΕΙΤΕ.
Εἶναι ὁλοφάνερον ὅτι ἐπιδιώκουν τὸν ἐθισμόν μας εἰς τὴν ψηφιακὴν τεχνολογίαν· αὐτὴ ὅμως τώρα θὰ γίνῃ ὁ ἴδιος ὁ τάφος τους.
Καλοῦμεν τοὺς εὐσυνειδήτους νομικοὺς τῆς χώρας μας νὰ πάρουν θέσιν ἔναντι τῶν κάτωθι οὐσιαστικῶν προβλημάτων διὰ τὴν χώραν μας (βλέπε: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ- ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ) . Καὶ οἱ πολίται νὰ συμφωνήσουν νὰ γίνουν διὰ πρώτην φορὰν παγκοσμίως διαδικτυακαὶ ἐκλογαί. Ποῖοι συμφωνοῦν καὶ ποῖοι ὄχι. Μὲ τὸ Ναὶ καὶ μὲ τὸ Ὄχι. Καὶ μετὰ ἀναλαμβάνει ὁ λαός. Κατὰ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα (ἄρθρον 44), ἓν δημοψήφισμα ἔχει δεσμευτικὴν νομικὴν ἰσχὺν μόνον ὅταν προκηρύσσεται ἀπὸ τὸν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς. Μία διαδικτυακὴ ψηφοφορία ποὺ διοργανώνεται ἐκτὸς τοῦ πλαισίου αὐτοῦ θὰ εἶχε τεραστίαν ἠθικὴν καὶ πολιτικὴν δύναμιν ὡς ἔκφρασις τῆς λαϊκῆς βουλήσεως, θὰ ἐχρειάζετο ὅμως νὰ μετουσιωθῇ εἰς ἐκλογικὴν δύναμιν διὰ νὰ ἀποκτήσῃ θεσμικὴν ἐφαρμογήν.
Ἡ λαϊκὴ ἀντίδρασις καὶ αἱ δημοσκοπήσεις: Κατὰ τὴν περίοδον τῆς διαπραγματεύσεως καὶ τῆς κυρώσεως τῆς
Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, σειρὰ δημοσκοπήσεων (ὅπως τῆς Marc, τῆς Pulse, τῆς Metron Analysis καὶ τῆς ALCO) κατέγραφε ὅτι ποσοστὸν ἄνω τοῦ 65% ἕως 70% τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν διεφώνει μὲ τὴν χρῆσιν τοῦ ὅρου «Μακεδονία» εἰς τὴν ὀνομασίαν τῆς γειτονικῆς χώρας, ἐνῷ πραγματοποιήθησαν μαζικὰ συλλαλητήρια εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, τὰς Ἀθήνας καὶ ἄλλας πόλεις. Τὸ πολιτικὸν ἀποτύπωμα εἰς τὴν κοινωνίαν: Διὰ πολλοὺς πολίτας, ἡ μὴ προσφυγὴ εἰς δημοψήφισμα ἐπὶ ἑνὸς τόσον κρισίμου ἐθνικοῦ ζητήματος ἐγιγάντωσε τὸ αἴσθημα ὅτι τὸ πολιτικὸν σύστημα ἀγνοεῖ τὴν λαϊκὴν βούλησιν ὅταν λαμβάνῃ ἀποφάσεις διεθνοῦς σημασίας. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία ἀποτελεῖ σήμερον ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ ἐπιχειρήματα ὅσων ζητοῦν θεσμοὺς ἀμέσου δημοκρατίας, δεσμευτικὰ δημοψηφίσματα καὶ ἄμεσον ἔλεγχον τῶν ἀντιπροσώπων ἀπὸ τὸν κυρίαρχον λαόν.
Ἡ Ἵδρυσις Ἐπισήμου Πολιτικοῦ Φορέως (Ἄρθρον 29 τοῦ Συντάγματος)
Ἡ διαδικτυακὴ ψηφοφορία λειτουργεῖ ὡς καταγραφὴ δυνάμεων καὶ ὡς ἰδρυτικὴ συνέλευσις τοῦ κινήματος.
- Νομικὴ κατοχύρωσις: Κατὰ τὸν Νόμον 3023/2002, διὰ νὰ ἱδρυθῇ ἐπισήμως ἓν πολιτικὸν κόμμα εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀρκεῖ ἡ κατάθεσις ἰδρυτικῆς δηλώσεως καὶ καταστατικοῦ εἰς τὸν Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου, ὑπογεγραμμένων ἀπὸ τουλάχιστον 200 πολίτας μὲ δικαίωμα ψήφου.
- Ἀπὸ τὴν ὀθόνην εἰς τὴν κάλπην: Ἐὰν εἰς τὴν διαδικτυακὴν ψηφοφορίαν συμμετάσχουν ἑκατοντάδες χιλιάδες πολίται ψηφίζοντες «Ναί», οἱ ἴδιοι αὐτοὶ πολίται ἀποτελοῦν τὴν ἕτοιμην ἐκλογικὴν βάσιν. Εἰς τὰς ἐθνικὰς ἐκλογάς, τὸ ὄριον εἰσόδου εἰς τὴν Βουλὴν εἶναι τὸ 3% (περίπου 150.000–180.000 ψῆφοι), ἐνῷ διὰ τὴν αὐτοδυναμίαν καὶ τὴν διακυβέρνησιν ἀπαιτεῖται ποσοστὸν ἄνω τοῦ 37%–40% (περίπου 2.000.000 ψῆφοι).
Ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὰς ἐκλογάς, ἡ συγκέντρωσις 500.000 ὑπογραφῶν πολιτῶν παρέχει τὸ συνταγματικὸν δικαίωμα καταθέσεως προτάσεως νόμου ἀπ’ εὐθείας εἰς τὴν Βουλήν, ὑποχρεώνοντας τὸ πολιτικὸν σύστημα νὰ τοποθετηθῇ ἐπισήμως ἐπὶ τῶν αἰτημάτων τοῦ λαοῦ.
- Μόλις ἐπικυρωθοῦν αἱ 500.000 ὑπογραφαί, ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς ὑποχρεοῦται νὰ εἰσαγάγῃ τὴν πρότασιν νόμου εἰς τὴν ὁλομέλειαν πρὸς συζήτησιν καὶ ψήφισιν. Οὕτως, κανένα πολιτικὸν κόμμα δὲν δύναται νὰ ἀγνοήσῃ τὸ θέμα· ὅλοι οἱ βουλευταὶ ὑποχρεοῦνται νὰ τοποθετηθοῦν δημοσίως καὶ ὀνομαστικῶς ἔναντι τοῦ λαοῦ.
- Τὸ πολιτικὸν ἀποτέλεσμα: Ἐὰν τὰ κόμματα καταψηφίσουν μίαν πρότασιν ποὺ στηρίζεται ἀπὸ μισὸ ἑκατομμύριον πολίτας, ἀποκαλύπτεται ἐνώπιον ὅλης τῆς κοινωνίας ἡ διάστασις μεταξὺ λαοῦ καὶ κομμάτων, δημιουργώντας τὴν ἀναγκαίαν δυναμικὴν διὰ τὴν ἵδρυσιν καὶ ἐκλογικὴν ἐπικράτησιν τοῦ νέου πολιτικοῦ κινήματος.
Θὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας πολίτας νὰ ζητήσουν χρηματικήν ἀποζημίωσιν διὰ βιολογικὴν καὶ πνευματικὴν βλάβην ἔναντι τῶν ἐθιστικῶν προϊόντων ποὺ δὲν ἠδυνήθη ἡ πολιτεία νὰ προσφέρῃ ἀσφάλειαν τῶν πολιτῶν. Ἀποζημίωσιν ὄχι ὅμως ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ κράτους, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐκ τοῦ ἰδίου τοῦ λαοῦ τὸ ὑστέρημα, ἀλλὰ ἀπὸ τὰς προσωπικὰς περιουσίας τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων αὐτῶν (συμπεριλαμβανομένων τῶν ΜΜΕ) καὶ τῶν λοιπῶν παρατρεχαμένων τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Ἡ θέσις ὅτι αἱ ἀποζημιώσεις δὲν πρέπει νὰ βαρύνουν τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν ἐκφράζει τὴν ἀρχὴν ὅτι ὁ ἴδιος ὁ λαὸς δὲν δύναται νὰ πληρώνῃ διὰ τὰ σφάλματα ἢ τὰς παραλείψεις τῶν κυβερνώντων. Ἀντιθέτως, ἐπιδιώκεται ἡ προσωπικὴ περιουσιακὴ εὐθύνη τῶν ὑπαιτίων.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ- ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ
Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα εἰς τὸν ἐξωτερικὸν καταναγκασμὸν (νὰ σοῦ ἐπιβάλλουν μὲ τὴν βίαν τί νὰ πράξῃς) καὶ τὴν διευκόλυνσιν εἰς τὴν ἀκολασίαν (νὰ σοῦ στρώνουν τὸν δρόμον πρὸς τὴν αὐτοκαταστροφὴν) ἀναδεικνύει μίαν μεγάλην ἀντίφασιν εἰς τὰς συγχρόνους κοινωνίας. Ὅταν ἓν βλαβερὸν προϊὸν πωλῆται ἐλευθέρως παντοῦ, συχνὰ μὲ διευκόλυνσης τρόπον, τοῦτο δύναται νὰ θεωρηθῇ και ὡς ἐνεργὸς διευκόλυνσις πρὸς τὴν ἀδυναμίαν καὶ τὸν ἐθισμόν.
Ὅταν ἓν προϊόν, ὅπως ὁ καπνός, προκαλεῖ ἰσχυρὰν ἐξάρτησιν, ἡ ἀνεξέλεγκτος πώλησίς του δὲν ἐνισχύει τὴν ἐλευθέραν βούλησιν τοῦ πολίτου. Ἀντιθέτως, ὑπονομεύει τὸ αὐτεξούσιον, καθὼς ὁ ἐθισμένος ἄνθρωπος χάνει σταδιακῶς τὴν ἱκανότητα νὰ ἐπιλέγῃ ἐλευθέρως καὶ ὑποδουλώνεται εἰς τὴν ἕξιν του.
Ἑπομένως, ὅταν ἡ πολιτεία δεν διευκολίνη τον πολίτη , και θέτῃ προειδοποιήσεις ἢ δυσκολεύῃ τὴν πρόσβασιν εἰς βλαβερὰς οὐσίας, δὲν καταργεῖ τὸ αὐτεξούσιον, ἀλλὰ προστατεύει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸ νὰ ἀπολέσῃ τὴν ἐλευθερίαν του διὰ τοῦ ἐθισμοῦ.
Ἡ μὴ διευκόλυνσις τῆς ἀκολασίας (διὰ τῶν προειδοποιήσεων, τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν πωλήσεων) δὲν ἀποτελεῖ βίαν κατὰ τῆς συνειδήσεως. Ἀποτελεῖ μίαν ἀναγκαίαν ἄμυναν τῆς κοινωνίας, ὥστε νὰ μὴ ἐκτίθεται ὁ ἄνθρωπος –καὶ ἰδίως ὁ νέος– ἀπροστάτευτος εἰς οἰκονομικὰ συμφέροντα ποὺ ἐπενδύουν εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ἀδυναμίαν καὶ τὴν σταδιακὴν αὐτοκτονίαν του.
Ὁ περιορισμὸς τῆς διαφημίσεως καὶ ἡ ὑψηλὴ φορολογία δὲν εἶναι ἀποτρεπτικὸν μέσον· εἶναι συμφεροντολογικὸν καὶ ὑποκριτικόν. Ὅταν ἓν κράτος ἀναγνωρίζῃ ἐπισήμως ὅτι ἓν προϊὸν προκαλεῖ θάνατον (ἀναγράφοντάς το μάλιστα ἐπὶ τοῦ πακέτου), ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἐπιτρέπει τὴν πώλησίν του καὶ εἰσπράττει τεράστια ποσὰ ἀπὸ τοὺς φόρους, καθίσταται μέτοχος εἰς τὸ κέρδος τῆς φθορᾶς. Ἡ δε ὑψηλὴ φορολογία λειτουργεῖ οὕτως ὡς ἓν εἶδος «μεριδίου» ἐπὶ τοῦ ἐθισμοῦ τῶν πολιτῶν. Ὁ ἐθισμένος ἄνθρωπος δὲν σταματᾷ εὐκόλως λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς. Ἐν τέλει, ὑποχρεώνεται νὰ πληρώνῃ περισσότερα χρήματα, στερούμενος συχνὰ βασικὰ ἀγαθὰ διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν οἰκογένειάν του, ἐνῷ τὸ κράτος ἐξασφαλίζει σταθερὰ ἔσοδα.
Τὸ σωστὸν μέτρον εἶναι νὰ μὴ δίδεται ἄδεια πωλήσεως ἀπὸ τὸ κράτος· ἀπὸ τὴν στιγμὴν ποὺ δίδεται ἄδεια, τὸ κράτος καθίσταται συνεργόν. Δὲν θὰ πρέπῃ νὰ νομοθετῇ τὸ κράτος φοβούμενον τὸ λαθρεμπόριον ἢ τὴν λαθραίαν ὑπηρεσίαν κάποιων τρίτων μὲ τὴν λογικὴν τοῦ “ἔτσι θὰ ἔχῃ τὸν ἔλεγχον”. Τὸ κράτος ὑποχρεωμένον εἶναι, ὅπου τὴν βρίσκει τὴν παρανομίαν, νὰ τὴν σταματάῃ. Τὸ ἐὰν ὁ καπνιστὴς ἐπιθυμῇ νὰ κόβῃ χορτάρια ἀπὸ τὸν κῆπον του καὶ νὰ τὰ καπνίζῃ, δὲν μπορεῖς νὰ τοῦ τὸ ἀπαγορεύσῃς, ἀλλὰ μπορεῖ τὸ κράτος νὰ τὸ ἀπαγορεύσῃ ὡς ἐμπορικὴν συναλλαγὴν καὶ τρόπον διευκολύνσεως ἐκ τρίτων. Τὸ κάπνισμα ἔτσι περιορίζεται εἰς τὸ 95% τοῦ πληθυσμοῦ, σὺν τὴν ἐπιμορφωτικὴν ἀγωγὴν ποὺ θὰ ἀκολουθήσῃ ἀπὸ τὰς δύο τελευταίας τάξεις τοῦ δημοτικοῦ καὶ εἰς ὅλας τὰς τάξεις τοῦ γυμνασίου.
Ἡ χορήγησις ἀδείας πωλήσεως νομιμοποιεῖ ἠθικῶς ἓν βλαβερὸν προϊόν. Ἡ ἀνάκλησις κάθε ἀδείας ἀποκαθιστᾷ τὴν ἠθικὴν τάξιν, καθὼς ἡ πολιτεία παύει νὰ ἐγγυᾶται καὶ νὰ διευκολύνῃ τὴν ἐμπορίαν τῆς φθορᾶς. Ὁ νόμος ὀφείλει νὰ ἐκφράζῃ τὸ δίκαιον καὶ τὸ ὀρθόν, καὶ ὄχι νὰ ὑποχωρῇ ἐνώπιον τοῦ φόβου τῆς παρανομίας. Τὸ κράτος ἔχει τὴν ἀποστολὴν νὰ καταστέλλῃ τὸ λαθρεμπόριον, ὄχι νὰ τὸ ὑποκαθιστᾷ μὲ νόμιμον ἐμπόριον ἐπιβλαβῶν οὐσιῶν. Ἡ διάκρισις μεταξὺ τῆς ἰδιωτικῆς καλλιεργείας (ποὺ ἀφορᾷ ἀποκλειστικῶς τὸν πολίτην εἰς τὸν οἶκον του) καὶ τῆς ἐμπορικῆς συναλλαγῆς (ποὺ ἀποτελεῖ ὀργανωμένην διευκόλυνσιν καὶ κερδοσκοπίαν ἐκ τρίτων) ἐπιλύει τὸ δίλημμα τῆς ἐπεμβάσεως εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ζωήν, πλήττουσα μόνον τὴν βιομηχανίαν τοῦ ἐθισμοῦ. Ἡ συστηματικὴ ἐπιμορφωτικὴ ἀγωγὴ κατὰ τὴν κρίσιμον ἡλικίαν (Ε΄ καὶ ΣΤ΄ Δημοτικοῦ καὶ καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ Γυμνασίου) θωρακίζει τοὺς νέους πρὶν ἔλθουν εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν πειρασμόν, ἐξαλείφουσα τὴν ζήτησιν ἐκ τῶν ἔσω.
Εἶναι ἐπιστημονικὰ ἀποδεκτὸν ὅτι τὸ κάπνισμα προκαλεῖ καρκίνον (τοῦ πνεύμονος, τοῦ στόματος, τοῦ φάρυγγος, τοῦ λάρυγγος, τοῦ οἰσοφάγου, τῆς οὐροδόχου κύστεως, τῶν νεφρῶν, τοῦ παγκρέατος, τοῦ στομάχου, τοῦ ἥπατος, τοῦ παχέος ἐντέρου, τοῦ τραχήλου τῆς μήτρας καὶ λευχαιμίαν), καρδιαγγειακὰ νοσήματα (στεφανιαίαν νόσον, ἔμφραγμα τοῦ μυοκαρδίου, ἀγγειακὸν ἐγκεφαλικὸν ἐπεισόδιον, περιφερικὴν ἀρτηριακὴν νόσον καὶ ἀνευρύσματα), χρονίας ἀναπνευστικὰς παθήσεις (Χρονίαν Ἀποφρακτικὴν Πνευμονοπάθειαν, ἐμφύσημα, χρονίαν βρογχῖτιδα καὶ ἐπιδείνωσιν τοῦ ἄσθματος), καθὼς καὶ σακχαρώδη διαβήτην τύπου 2, ὑπογονιμότητα, ἐπιπλοκὰς εἰς τὴν κύησιν, τύφλωσιν, περιοδοντῖτιδα, ὀστεοπόρωσιν καὶ ρευματοειδῆ ἀρθρῖτιδα.
Συνεπῶς, ὁ κάθε πολίτης ποὺ προσεβλήθη ἐξ αὐτῶν τῶν ἀσθενειῶν ὀφείλει νὰ λάβῃ καὶ ἀποζημίωσιν ἀπὸ τὸ κράτος, διότι τὸ κράτος δὲν τὸν προεφύλαξεν ὡς εἶχε χρέος νὰ πράξῃ μὲ δίκαια καὶ πραγματικὰ μέτρα ἀποτροπῆς. Ἐφόσον τὸ Σύνταγμα ὑποχρεώνει τὴν πολιτείαν νὰ προστατεύῃ τὴν ὑγείαν τῶν πολιτῶν, ἡ ἀδειοδότησις καὶ ἡ φορολόγησις ἑνὸς ἀποδεδειγμένως θανατηφόρου προϊόντος δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς παράλειψις καθήκοντος καὶ συμμετοχὴ εἰς τὴν βλάβην. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα, ἡ ἀποζημίωσις (π.χ. πλήρης κάλυψις νοσηλείας ἢ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις) ἐμφανίζεται ὡς ἠθικὴ ἀποκατάστασις ἔναντι ἑνὸς κράτους ποὺ ἐπέτρεψεν τὴν διευκόλυνσιν τοῦ ἐθισμοῦ.
Εἰς τὰ σύγχρονα νομικὰ συστήματα, τὰ δικαστήρια ἀπορρίπτουν κατὰ κανόνα τὰς ἀγωγὰς ἀποζημιώσεως κατὰ τοῦ κράτους διὰ βλάβας ἐκ τοῦ καπνίσματος, ἐπικαλούμενα τὴν ἐνημερωμένην συναίνεσιν. Ἡ νομικὴ ἄμυνα τῆς πολιτείας εἶναι ὅτι, ἐφόσον ὑπάρχουν σαφεῖς προειδοποιήσεις ἐπὶ τῶν πακέτων καὶ ἐνημερωτικαὶ ἐκστρατεῖαι, ὁ ἐνήλικος πολίτης ἐπέλεξεν ἐν γνώσει του τὸν κίνδυνον, διακόπτοντας οὕτως τὸν αἰτιώδη σύνδεσμον μεταξὺ τῆς κρατικῆς ἀδειοδοτήσεως καὶ τῆς ἀσθενείας.
Ὅταν ἓν κράτος γνωρίζει ἐπιστημονικῶς ὅτι μία οὐσία εἶναι ἰσχυρῶς ἐθιστικὴ (δεσμεύει δηλαδὴ τὴν βούλησιν τοῦ ἀνθρώπου) καὶ θανατηφόρος, ἡ τοποθέτησις μιᾶς ἁπλῆς προειδοποιήσεως ἐπὶ τοῦ πακέτου δὲν ἀρκεῖ διὰ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ πολίτου. Ὁ πολίτης δύναται νὰ ὑποστηρίξῃ ὅτι ἡ πολιτεία στήνει μίαν παγίδα: ἀφ’ ἑνὸς ἐπιτρέπει τὴν εὐρεῖαν διάθεσιν ἑνὸς ἐθιστικοῦ προϊόντος (συχνὰ εἰς εὐάλωτον νεαρὰν ἡλικίαν) καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐπικαλεῖται τὴν «προσωπικὴν εὐθύνην» ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ πλέον δὲν εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἀποφασίσῃ λόγῳ τοῦ ἐθισμοῦ.
Τὸ Σύνταγμα (ἄρθρον 21 παρ. 3) ἐπιβάλλει εἰς τὸ κράτος τὴν μέριμναν διὰ τὴν ὑγείαν τῶν πολιτῶν, ἐνῷ τὸ ἄρθρον 25 ἀπαγορεύει τὴν καταχρηστικὴν ἄσκησιν δικαιώματος. Ὁ πολίτης δύναται νὰ καταγγείλῃ ὅτι τὸ κράτος ἐνεργεῖ καταχρηστικῶς ὅταν ἐπικαλεῖται τὴν τυπικὴν «ἐλευθερίαν τοῦ ἐμπορίου» καὶ τὴν «προειδοποίησιν» ὡς πρόσχημα διὰ νὰ εἰσπράττῃ φόρους, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα ὁδηγεῖ τοὺς πολίτας εἰς ἕναν «γκρεμὸν» (τὴν νόσον καὶ τὸν θάνατον).
Ἡ προσφυγὴ εἰς ἀνώτατα καὶ διεθνῆ δικαστήρια: Ἐὰν τὰ ἐθνικὰ δικαστήρια ἀπορρίψουν τὴν ἀξίωσιν βάσει τοῦ τυπικοῦ δικαίου, ὁ πολίτης ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καταγγείλῃ αὐτὴν τὴν θεσμικὴν ὑποκρισίαν εἰς τὸ Εὐρωπαϊκὸν Δικαστήριον Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (ΕΔΔΑ), ἐπικαλούμενος τὴν παραβίασιν τοῦ δικαιώματος εἰς τὴν ζωὴν (ἄρθρον 2 τῆς ΕΣΔΑ). Κατὰ τὴν νομολογίαν τοῦ ΕΔΔΑ, τὰ κράτη δὲν ἔχουν μόνον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ μὴ ἀφαιροῦν τὴν ζωήν, ἀλλὰ καὶ τὴν θετικὴν ὑποχρέωσιν νὰ λαμβάνουν ὅλα τὰ ἀναγκαῖα καὶ ἀποτελεσματικὰ μέτρα διὰ νὰ τὴν προστατεύουν ἀπὸ γνωστοὺς καὶ θανατηφόρους κινδύνους.
Ἐὰν καὶ τὰ ἀνώτατα διεθνῆ δικαστήρια δὲν ἀποδώσουν εὐθύνην εἰς τοὺς πολιτικοὺς ποὺ δὲν ἐμερίμνησαν διὰ τὴν ὑγείαν τῶν πολιτῶν τους, ὑπάρχει καὶ τὸ λαϊκὸν δικαστήριον ποὺ μπορεῖ νὰ καλέσῃ ὅλους τοὺς πολίτας ὅλων τῶν χωρῶν νὰ καλέσουν τοὺς πολιτικοὺς αὐτοὺς νὰ παραδώσουν τὴν ἐξουσίαν τους, εἰδεμὴ κάθε ἀντίδρασίς τους νὰ χρησιμοποιήσουν τὸν στρατὸν καὶ τὴν ἀστυνομίαν εἰς βάρος τοῦ λαοῦ θὰ προσμετρηθῇ εἰς βάρος τους. Τὸ ἴδιον θὰ προσμετρηθῇ εἰς βάρος τους καὶ ὅσοι ἀξιωματικοὶ (ἀστυνομίας καὶ στρατοῦ) ὑποστηρίξουν αὐτοὺς τοὺς πολιτικούς.
Εἰς τὰ δημοκρατικὰ πολιτεύματα, πηγὴ κάθε ἐξουσίας εἶναι ὁ λαός. Ὅταν οἱ πολίται κρίνουν ὅτι οἱ ἐκλεγμένοι ἄρχοντες ἀποτυγχάνουν εἰς τὸ καθῆκον προστασίας τῆς δημοσίας ὑγείας, διαθέτουν εἰρηνικὰ καὶ συνταγματικὰ μέσα διὰ νὰ ἀπαιτήσουν τὴν παραίτησιν ἢ τὴν ἀπομάκρυνσίν των, ὅπως εἶναι αἱ ἐκλογαί, τὰ δημοψηφίσματα, αἱ εἰρηνικαὶ διαμαρτυρίαι καὶ ἡ ἄσκησις δημοσίας κριτικῆς.
Ἐὰν μέσῳ τῶν ἐκλογῶν κανένα πολιτικὸν κόμμα δὲν ὑποστηρίξῃ αὐτὴν τὴν θέσιν τοῦ λαοῦ, τότε αὐτοδικαίως βγαίνουν ὅλα παράνομα καὶ καλοῦνται καὶ οἱ ἐκπρόσωποι αὐτῶν τῶν κομμάτων νὰ παραδώσουν τὴν ἕδραν τους εἰς τὸν κυρίαρχον λαόν.
Ὅταν οἱ πολίται διαπιστώνουν ὅτι κανένα ὑφιστάμενον κόμμα δὲν ἐκφράζει τὰς θέσεις των, τὰ δημοκρατικὰ πολιτεύματα προβλέπουν συγκεκριμένας διεξόδους:
Ἵδρυσις νέου πολιτικοῦ φορέως: Οἱ πολίται ἔχουν τὸ συνταγματικὸν δικαίωμα νὰ ἱδρύσουν νέον κόμμα ποὺ νὰ ἐκπροσωπῇ ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν θέσιν καὶ νὰ διεκδικήσουν τὴν ψῆφον τοῦ λαοῦ. Ἐὰν τὰ πολιτικὰ κόμματα ἀποξενωθοῦν πλήρως ἀπὸ τὴν κοινωνίαν, χάνουν τὴν οὐσιαστικὴν πολιτικὴν νομιμοποίησίν των (τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν πολιτῶν), ἀκόμη καὶ ἐὰν διατηροῦν τὴν τυπικὴν νομιμότητα. Ἡ ἱστορία δείχνει ὅτι ἡ ἀπώλεια αὐτῆς τῆς ἐμπιστοσύνης ὁδηγεῖ συνήθως εἰς βαθείας πολιτικὰς ἀνακατατάξεις, ἀποχὴν ἀπὸ τὰς κάλπας ἢ ἀνάδειξιν νέων πολιτικῶν κινημάτων.
Ἐπειδὴ δὲν εἶναι δίκαιον οἱ ἀποζημιώσεις νὰ παρθοῦν μέσα ἀπὸ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, δηλαδὴ μέσα ἀπὸ τὰ ἴδια σπλάγχνα τοῦ λαοῦ, τὸ νέον πολιτικὸν κίνημα πρέπει νὰ ὁρίσῃ νὰ παρθοῦν μέσῳ κατασχέσεως περιουσιῶν ὅλων αὐτῶν τῶν πολιτικῶν καὶ ἐπιχειρηματιῶν ποὺ τοὺς ὑποστήριξαν, καὶ εὑρίσκονται ἐπὶ ἑλληνικοῦ ἐδάφους. Κατὰ τοὺς ὑποστηρικτὰς τῆς αὐστηρᾶς λογοδοσίας, ὅταν μία πολιτικὴ ἢ ἐπιχειρηματικὴ δρᾶσις προκαλεῖ βλάβην εἰς τὸ κοινωνικὸν σύνολον, εἶναι ἄδικον τὸ κόστος νὰ μετακυλίεται εἰς τοὺς φορολογουμένους πολίτας. Εἰς τὸ δίκαιον ὑπάρχει ἡ ἔννοια τῆς ἀναγωγικῆς εὐθύνης, βάσει τῆς ὁποίας τὸ κράτος δύναται νὰ στραφῇ κατὰ συγκεκριμένων ὑπαιτίων προσώπων διὰ νὰ ἀνακτήσῃ τὰ ποσὰ τῶν ἀποζημιώσεων.
Ριζικὴν συνταγματικὴν ἀναθεώρησιν ὀφείλει νὰ διακηρύξῃ τὸ νέον πολιτικὸν κόμμα ὅπου θὰ κατέβῃ εἰς ἐκλογικὴν ἀναμέτρησιν. Ἀκόμη καὶ ἐὰν ἓν νέον πολιτικὸν κόμμα ἐπιτύχῃ συνταγματικὴν ἀναθεώρησιν ἐπὶ ζητημάτων ἰδιοκτησίας, ποινικῆς εὐθύνης ἢ ἀπαγορεύσεως ἐμπορίας προϊόντων, αἱ ἀποφάσεις του θὰ ἐλέγχωνται ὡς πρὸς τὴν συμβατότητά των μὲ τὸ Εὐρωπαϊκὸν Δίκαιον καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Σύμβασιν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (ΕΣΔΑ), τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ ἄρθρον 28 τοῦ Συντάγματος ὑπερισχύουν κάθε ἀντιθέτου ἐσωτερικοῦ νόμου· ἑπομένως, διὰ τοῦ νέου κόμματος, ἐὰν ὑπερισχύσῃ, ἡ χώρα θὰ ἐπιλέξῃ νὰ ἀποχωρήσῃ ἀπὸ τοὺς διεθνεῖς αὐτοὺς ὀργανισμούς.
Μὲ τὴν ἀποχώρησιν ἀπὸ τοὺς διεθνεῖς αὐτοὺς ὀργανισμούς, ἡ χώρα παύει νὰ δεσμεύεται ἀπὸ τοὺς κανόνας τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς (ποὺ προστατεύουν τὴν ἐλευθέραν κυκλοφορίαν καὶ ἐμπορίαν προϊόντων) καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν δικαιοδοσίαν τῶν εὐρωπαϊκῶν δικαστηρίων. Οὕτως, τὸ ἀναθεωρημένον ἐθνικὸν Σύνταγμα καθίσταται ὁ μοναδικὸς καὶ ὑπέρτατος νόμος τοῦ κράτους. Εἰς τὴν πολιτικὴν συζήτησιν, οἱ ἀναλυταὶ ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ ἀποχώρησις ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν καὶ τὴν ΕΣΔΑ συνεπάγεται συνολικὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας, τοῦ νομίσματος, τοῦ ἐμπορίου καὶ τῶν διεθνῶν συμμαχιῶν τῆς χώρας. Ἑπομένως, ἓν νέον πολιτικὸν κίνημα θὰ ἐκαλεῖτο νὰ παρουσιάσῃ εἰς τοὺς πολίτας ἓν ὁλοκληρωμένον σχέδιον ἐθνικῆς αὐταρκείας καὶ ἀσφαλείας διὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν.
Ἐπὶ αὐτῶν τῶν μέτρων ἔναντι τοῦ καπνίσματος, μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν καὶ αἱ κάτωθι ἀκολασίαι ὡς ἐθισμὸς καὶ παγίδευσις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὸ νὰ γευθῇ τὸ ἀγαθὸν τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας.
Βάσει αὐτῆς τῆς ἀρχῆς, ὡς ἐθιστικαὶ παγίδες ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὰς ἀνθρωπίνας ἀδυναμίας καὶ στεροῦν ἀπὸ τὸν πολίτην τὴν ἐλευθέραν βούλησιν, δύνανται νὰ θεωρηθοῦν καὶ αἱ ἑξῆς σύγχρονοι μορφαὶ ἀκολασίας:
- Ὁ τζόγος καὶ τὰ τυχερὰ παίγνια. Ἀποτελοῦν ἕναν ἀπὸ τοὺς ἰσχυροτέρους ψυχολογικοὺς ἐθισμούς. Ὅταν ἡ πολιτεία ἀδειοδοτῇ καὶ διαφημίζῃ παντοῦ τὰ παίγνια αὐτά, ἐκμεταλλεύεται τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀνάγκην τοῦ ἀνθρώπου, ὁδηγώντας συχνὰ εἰς τὴν οἰκονομικὴν καταστροφὴν καὶ τὴν διάλυσιν οἰκογενειῶν.
- Ἡ κατάχρησις τοῦ οἰνοπνεύματος (ἀλκοολισμός). Ἐνῷ ἡ λελογισμένη χρῆσις εἶναι μέρος τῆς παραδόσεως, ἡ ἀνεξέλεγκτος ἐμπορία, ἡ προώθησις εἰς τοὺς νέους καὶ ἡ εὔκολος πρόσβασις εἰς ἰσχυρὰ ποτὰ ὁδηγοῦν εἰς σωματικὴν φθοράν, βίαν, τροχαῖα δυστυχήματα καὶ ἀπώλειαν τοῦ λογικοῦ.
- Αἱ ναρκωτικαὶ καὶ ψυχοτρόποι οὐσίαι. Ἀποτελοῦν τὴν πλέον ἀκραίαν μορφὴν ὑποδουλώσεως τοῦ σώματος καὶ τοῦ πνεύματος, καθιστῶντας τὸν ἄνθρωπον ἀνίκανον νὰ διαχειρισθῇ τὴν ἰδίαν του τὴν ζωήν.
- Ἡ πορνογραφία καὶ ἡ ἐμπορευματοποίησις τοῦ σώματος. Ἡ εὐρεῖα διάδοσίς της –ἰδίως μέσῳ τοῦ διαδικτύου– ἐθίζει τὸν νοῦν, διαστρέφει τὴν ἔννοιαν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας, καὶ παγιδεύει κυρίως τοὺς νέους εἰς ψευδεῖς καὶ καταστροφικὰς παραστάσεις.
- Ὁ ψηφιακὸς ἐθισμὸς (μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως καὶ ἠλεκτρονικὰ παίγνια). Ἡ σκόπιμος σχεδίασις ψηφιακῶν ἐφαρμογῶν διὰ νὰ κρατοῦν δέσμιον τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ ὥρας καθημερινῶς, ἀποσπᾷ τὸν πολίτην ἀπὸ τὴν πραγματικὴν ζωήν, τὴν σκέψιν καὶ τὴν δημιουργικότητα, ἀλλοιώνοντας τὴν κρίσιν του.
- Ἡ ὑπερκατανάλωσις καὶ ὁ ὑπερδανεισμός. Ἡ συστηματικὴ καλλιέργεια τεχνητῶν ἀναγκῶν καὶ ἡ διευκόλυνσις εἰς τὸν δανεισμὸν παγιδεύουν τὸν ἄνθρωπον εἰς ἕναν διαρκῆ οἰκονομικὸν ζυγόν, στεροῦντες του τὴν ψυχικὴν γαλήνην καὶ τὴν ἀνεξαρτησίαν του.
Εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς περιπτώσεις, ἡ πολιτεία καλεῖται νὰ ἐπιλέξῃ ἐὰν θὰ λειτουργῇ ὡς παιδαγωγὸς καὶ προστάτης τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας ἢ ὡς διευκολυντὴς ἐμπορικῶν συμφερόντων ποὺ ἐπενδύουν εἰς τὴν ἀδυναμίαν τοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶπε ὅτι θὰ ἔρθῃ ἕνα παλληκάρι διὰ νὰ βγάλῃ ἀπὸ τὸν βοῦρκον τὴν Ἑλλάδα. Ὁ Ἅγιος ἀναφέρεται εἰς ἕνα «σπουδαῖον παλληκάρι» μὲ ἀκλόνητον ὀρθόδοξον πίστιν, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ κινηθῇ μὲ κοσμικὰς φιλοδοξίας, ἀλλὰ μὲ ἀγάπην πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν ἄνθρωπον. Ἅγιε Πορφύριε!!! Ἐὰν μᾶς ἀκούῃς, φέρ’ τον τώρα.
