Απόλλων Λεονταρίτης
Ένα αναμφισβήτητο κενό στην εκπαίδευση του προσωπικού των Ειδικών Δυνάμεων δημιουργήθηκε με την διακοπή του Σχολείου Υποβρυχίων Καταστροφών (ΣΥΚ) που έγινε πρόσφατα γνωστό, προκαλώντας αρκετά ερωτηματικά αναφορικά με το σκεπτικό πίσω από το οποίο η ηγεσία, ωθήθηκε προς αυτήν την κατεύθυνση.
Πλέον η σχετική εκπαίδευση σε ότι αφορά την ειδικότητα του υποβρυχίου Καταστροφέα θα διεξάγεται αποκλειστικά στη Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών του ΠΝ (ΔΥΚ), η οποία διατηρεί το σχετικό Σχολείο Υποβρυχίων Καταστροφών 7μηνης διάρκειας.
Η ίδρυση ενός παράλληλου Σχολείου με ίδιο αντικείμενο αλλά διαφορετικό προσανατολισμό από αυτόν της ΔΥΚ, προκάλεσε εξ αρχής αντιδράσεις ως προς την ορθότητα και σκοπιμότητα λειτουργίας του, εφόσον – παραδοσιακά – κάθε Κλάδος των ΕΔ διατηρεί αποκλειστικά κάποια εξειδικευμένα αντικείμενα εκπαίδευσης. Για παράδειγμα ο ΕΣ διατηρεί την αποκλειστικότητα σε ότι αφορά την εκπαίδευση αλεξιπτωτιστών στατικού ιμάντα και ελεύθερης πτώσης (ΣΧΑΛ) ενώ κατ’ αντιστοιχία η ΔΥΚ διατηρούσε την αποκλειστικότητα σε ότι αφορά την εκπαίδευση σε αντικείμενα καταδύσεων και Υ/ΚΤ.
Παρόλα αυτά για συγκεκριμένους λόγους, είχε διαπιστωθεί εδώ και πολλά χρόνια σε ότι αφορά τις Ειδικές Δυνάμεις του ΕΣ, ότι οι ανάγκες (και συνεπακόλουθα οι απαιτήσεις) ήταν εντελώς διαφορετικές από αυτές που κάλυπτε η ΔΥΚ με το Σχολείο Υ/Κ. Και αυτό διότι το σχολείο βατραχανθρώπων στη ΔΥΚ περιλαμβάνει ταυτόχρονα και την αυστηρή διαδικασία αρχικής διαλογής προσωπικού (που δεν διαθέτει προγενέστερο υπόβαθρο εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων).
Η εκπαίδευση της ΔΥΚ
Η Σχολή Υποβρυχίων Καταστροφών (ΣΥΚ) της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) του Πολεμικού Ναυτικού αποτελούσε για δεκαετίες στην Ελλάδα το φυτώριο παραγωγής βατραχανθρώπων για της ανάγκες του Όπλου. Πέραν όμως αυτών δεχόταν και εξακολουθεί να δέχεται μέχρι σήμερα στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ, της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών (ΜΥΑ) του Λιμενικού Σώματος και της 31ης Μοίρας Ειδικών Επιχειρήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας.
Στόχος είναι να εκπαιδευτεί επιλεγμένο προσωπικό σε όλα τα αντικείμενα Καταδύσεων μάχης και Ανορθόδοξου Πολέμου, αφού πρώτα προηγηθεί ένα ιδιαίτερα σκληρό πρόγραμμα προετοιμασίας που αποτελεί στην ουσία το «κόσκινο» που φανερώνει πόσοι έχουν τις προδιαγραφές για να συνεχίσουν την εκπαίδευση μέχρι τέλους.
Οι ανάγκες των αμφίβιων μονάδων των Ειδικών Δυνάμεων, διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν δυνατόν να καλυφθούν εξ΄ ολοκλήρου από τους αποφοίτους του σχολείου Υ/Κ του Πολεμικού Ναυτικού (στο οποίο όμως συνέχισαν να εκπαιδεύονται στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων παράλληλα με τη λειτουργία του ΣΥΚ/ΣΞ), αφού καλύπτει και άλλες κατηγορίες αποστολών.
Επιπλέον η ΔΥΚ λόγω συγκεκριμένων περιορισμών (κάλυψη των δικών της απαιτήσεων σε οργανικές θέσεις), αδυνατούσε να καλύψει τις επιπλέον ανάγκες των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ σε αριθμό στελεχών που ήταν επιθυμητό να περνάνε την εκπαίδευση καθώς διεξάγονται μόνο 2 Σχολεία κατ’ έτος.
Η ιδιαίτερα σκληρή εκπαίδευση διάρκειας 7 μηνών του ΣΥΚ αποδίδει τελικά (πρωτίστως στη ΔΥΚ και δευτερευόντως στις εν λόγω μονάδες του ΕΣ) στελέχη που ονομάζονται βατραχάνθρωποι και έχουν την ικανότητα διεξαγωγής επιχειρήσεων ανορθόδοξου πολέμου σε θάλασσα και ξηρά.
Για τη ΔΥΚ αυτό είναι το πρώτο στάδιο που δέχεται στις τάξεις της τους νέους βατραχανθρώπους που αμέσως μετά θεωρούνται έτοιμοι να συνεχίσουν στην φάση επιχειρησιακής εκπαίδευσης γιοα να μπορέσουν τελικά να ενταχτούν στις Ομάδες Ανορθόδοξου Πολέμου (ΟΑΠ). Αντιθέτως οι συνάδελφοι τους από μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων διέθεταν ήδη εκπαίδευση σε αυτά τα αντικείμενα.
Κατά συνέπεια όσοι εκπαιδευόμενοι προέρχονταν από τις μονάδες Καταδρομών – Αλεξιπτωτιστών του Στρατού, πέρναγαν το «αρχικό στάδιο διαλογής» για δεύτερη φορά.
Γεγονός που ήταν περιττό σε ότι αφορά τον ΕΣ, εφόσον ικανά στελέχη προερχόμενα από μονάδες, υφίστατο την συνεπαγόμενη φυσική καταπόνηση, η οποία – για όσους γνωρίζουν – δεν είναι διόλου αμελητέα καθώς φέρνει τους εκπαιδευόμενους στα όρια τους σωματικά και ψυχικά.
Η «παρανόηση» με την ονομασία
Φυσικά η επίπονη εκπαίδευση των βατραχανθρώπων είναι το στοιχείο που έχει αναδείξει τη ΔΥΚ σε μια μονάδα η οποία ανήκει δικαίως στην ελίτ των Ειδικών Δυνάμεων. Δικαιολογημένα λοιπόν ο τίτλος του Υποβρύχιου Καταστροφέα, συνοδεύεται με την ανάλογη «αίγλη» για όσους έχουν καταφέρει να φέρουν τα ανάλογα διακριτικά στη στολή τους.
Όμως ο σκοπός της δημιουργίας ενός φορέα παροχής εκπαίδευσης σε αντικείμενα καταδύσεων στις Ειδικές Δυνάμεις του ΕΣ, ήταν η απόδοση ΗΔΗ εκπαιδευμένων στελεχών σε αντικείμενα καταδύσεων, προκειμένου να καλυφθούν συγκεκριμένες επιχειρησιακές ανάγκες σε ότι αφορά διαδικασίες υποβρύχιας διείσδυσης. Οι διαδικασίες αυτές εφαρμόζονται σε αποστολές που άπτονται του δόγματος δράσης Μοιρών Αμφίβιων Καταδρομών (ΜΑΚ), του ΕΤΑ και της Ζ ΜΑΚ.
Επιπλέον η εξειδίκευση αυτή στο πλαίσιο των Ειδικών Δυνάμεων, αποσκοπούσε στην κάλυψη μιας διαπιστωμένης επιχειρησιακής απαίτησης για ένα Σχολείο μικρότερης διάρκειας, προκειμένου τα στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων να πιστοποιηθούν σε καταδυτική εκπαίδευση στo πρότυπα του Combat Diver School των Special Forces του Στρατού των ΗΠΑ.
Με δεδομένες τις ανάγκες επάνδρωσης των μονάδων του ΕΣ και την στενότητα σε ότι αφορά το διαθέσιμο προσωπικό, η δαπάνη επιπλέον χρόνου στη ΔΥΚ, κρίθηκε άνευ ουσίας οπότε το ΓΕΣ αποφάσισε ορθώς να θεσπίσει Σχολείο Υποβρυχίων Καταστροφών Στρατού Ξηράς (ΣΥΚΣΞ).
Η εκδήλωση επιχειρησιακής απαίτησης εισήλθε σε φάση υλοποίησης το 2007 με την εκπόνηση μελέτης συγκρότησης Σχολείου Βατραχανθρώπων από την 13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων.
Το πρώτο Σχολείο λειτούργησε πιλοτικά το Σεπτέμβριο του 2008 με την ονομασία «Σχολείο Δυτών Μάχης» (από το αντίστοιχο Combat Divers Qualification Course των Ειδικών Δυνάμεων του Αμερικανικού Στρατού). Τελικώς όμως καθιερώθηκε η ονομασία «Σχολείο Υποβρυχίων Καταστροφών» του Στρατού Ξηράς, ως μια πρακτική λύση προκειμένου να δικαιολογείται η καταβολή του επιδόματος επικινδυνότητας που ρητά δικαιούνται από τη νομοθεσία, μόνο όσοι έχουν αποκτήσει την ειδικότητα του «Υποβρυχίου Καταστροφέα».
Εκεί κάπου αρχίζει η σχετική παρανόηση που προκάλεσε η παρόμοια ονομασία των δύο Σχολείων για τους παραπάνω λόγους. Οι εκατέρωθεν παρερμηνείες είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν συζητήσεις για το «κατά πόσον το ΣΥΚ του Στρατού, προσφέρει αντίστοιχου επιπέδου εκπαίδευση με το Σχολείο Υποβρυχίων Καταστροφών της ΔΥΚ». Κάτι φυσικά που ήταν λάθος αφού τα δύο Σχολεία έχουν άλλο στόχο και διαφορετική διάρκεια.
Καλό θα ήταν όλοι μας να έχουμε υπόψην οτι ο ενδοκλαδικός ανταγωνισμός είναι όχι μόνο παράλογος αλλα κατάλειγε να είναι πάντα βλαπτικός για το αξιόμαχο του στρατεύματος. Άλλωστε ο αντίπαλος δεν είναι ο συνάδελφος από μια άλλη μονάδα ή Σχολείο αλλά ο γνωστός εξ Ανατολών “γείτονας”. Εκεί θα πρέπει να υπάρχει πάντοτε το μέτρο σύγκρισης ώστε να επιδιώκονται βελτιώσεις σε συνολικό επίπεδο. Τελικά ίσως πολύς λόγος για το τίποτα αλλά η διακοπή του ΣΥΚ/ΣΞ είναι πλέον γεγονός. Επίσης βέβαιο είναι οτι η απόφαση αυτή θα επανεξεταστεί “εν ευθέτω χρόνω” όταν οι συνθήκες είναι καλύτερες ώστε να αποκατασταθεί και να αξιοποιηθεί στο έπακρο η επένδυση που έγινε σε χρόνο εκπαίδευσης, εξοπλισμό και υποδομές.
