Ένα ισλαμικό ΝΑΤΟ, η δημιουργία του οποίου συζητείται εδώ και καιρό, αρχίζει να διαμορφώνεται – Η αθόρυβη αλλά ουσιαστική σύγκλιση της τουρκικής τεχνολογίας, του σαουδαραβικού πλούτου και της πακιστανικής πυρηνικής ισχύος δημιουργεί μια αυτόνομη αμυντική ομπρέλα («Μεγάλη Τριάδα») δίνει χαριστική βολή στην αμερικανική ηγεμονία.
Σε μια κρίσιμη καμπή για τη γεωπολιτική ισορροπία της Μέσης Ανατολής, ο σχηματισμός ενός νέου στρατιωτικού άξονα προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στις διεθνείς ισορροπίες.
Η υπογραφή της «Συμφωνίας Αμοιβαίας Άμυνας της Μέκκας» μεταξύ της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική είδηση, αλλά τη γέννηση μιας συμμαχίας που συνδυάζει στρατιωτική τεχνολογία, αμύθητο πλούτο και πυρηνική αποτροπή.
Η εξέλιξη αυτή επανακαθορίζει το τοπίο ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή, δημιουργεί νέα γεωπολιτικά δεδομένα, φέρνοντας στο προσκήνιο ερωτήματα για τους πραγματικούς στόχους της «Μεγάλης Τριάδας», τις εσωτερικές αντιδράσεις στην Άγκυρα, τα ιστορικά διδάγματα του παρελθόντος, τον καταλυτικό ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η Αίγυπτος και επηρεάζουν άμεσα τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Αθήνας.
Η αθόρυβη αλλά ουσιαστική σύγκλιση της τουρκικής τεχνολογίας, του σαουδαραβικού πλούτου και της πακιστανικής πυρηνικής ισχύος δημιουργεί μια αυτόνομη αμυντική ομπρέλα («Μεγάλη Τριάδα») δίνει χαριστική βολή στην αμερικανική ηγεμονία. Αυτή η απρόσμενη αναδιάταξη δυνάμεων συνιστά μια «κρυφή απειλή» για τους παραδοσιακούς σχεδιασμούς της Δύσης, καθώς ανατρέψει το δόγμα της αμερικανοϊσραηλινής υπεροχής και εξαναγκάζει την Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ να αντιμετωπίσουν έναν πρωτοφανή, υπολογίσιμο ισλαμικό πόλο αποτροπής στη Μέση Ανατολή.
Η γέννηση της «Μεγάλης Τριάδας» του ισλαμικού κόσμου
Ένα ισλαμικό ΝΑΤΟ, η δημιουργία του οποίου συζητείται εδώ και καιρό, αρχίζει να διαμορφώνεται.
Η συγκρότηση μιας νέας τριμερούς στρατιωτικής συμμαχίας («Ισλαμικό ΝΑΤΟ») μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, σφραγίστηκε στη Μέκκα.
Η συμμαχία αυτή ενώνει την πιο ισχυρή στρατιωτικά χώρα (Τουρκία), την πλουσιότερη (Σαουδική Αραβία) και τη μόνη πυρηνική δύναμη του ισλαμικού κόσμου (Πακιστάν).
Παρά τους ιστορικούς δεσμούς των χωρών αυτών με τις ΗΠΑ, η συμμαχία δεν στρέφεται κατά του σιιτικού Ιράν —όπως επιδίωκαν στο παρελθόν η Ουάσινγκτον και το Ισραήλ— αλλά λειτουργεί ως αμυντική ομπρέλα.
Στόχος της, όπως εκφράστηκε, είναι η σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής απέναντι στην αμερικανοϊσραηλινή επιθετικότητα και η προετοιμασία για τη σταδιακή απόσυρση των ΗΠΑ από την περιοχή, αμφισβητώντας την περιφερειακή υπεροχή του Ισραήλ.
Η τριμερής συμφωνία που υπογράφηκε στη Μέκκα είναι ανοιχτή στην προσχώρηση κι άλλων κρατών, έχοντας τη δυνατότητα να ενώσει ένα σημαντικό μέρος του ισλαμικού κόσμου.
Ήδη περιλαμβάνει 370 εκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή τον συνολικό πληθυσμό των τριών χωρών που συνυπέγραψαν το αμυντικό σύμφωνο.
Η συμφωνία αυτή ορίζει ρητά ότι μια ένοπλη επίθεση σε οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες συνιστά επίθεση και στις τρεις.
Το μέγεθος του πληθυσμού δεν είναι το μοναδικό κρίσιμο μέγεθος, καθώς το σύμφωνο συνυπέγραψαν
– η πιο ανεπτυγμένη και στρατιωτικά ισχυρή χώρα (Τουρκία),
– η πλουσιότερη (Σαουδική Αραβία) και
– η μόνη πυρηνικά εξοπλισμένη χώρα (Πακιστάν) του ισλαμικού κόσμου.
Ο σχηματισμός αυτής της «Μεγάλης Τριάδας» συνιστά γεγονός ιστορικής σημασίας για την παγκόσμια γεωπολιτική.
Σύμφωνα με αναλυτή του Associated Press, ο συνδυασμός των δυνατοτήτων των τριών χωρών αναλύεται ως εξής: σαουδαραβικό χρήμα και ενέργεια, στρατιωτική εμπειρία και πυρηνικά όπλα του Πακιστάν, σε συνδυασμό με την τεχνολογία και την αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας.
Ωστόσο, το Associated Press εκτιμά ότι η υπογραφή αυτής της συμφωνίας δεν σημαίνει απαραίτητα τη δημιουργία ενός κλασικού στρατιωτικού μπλοκ, ενώ το Chicago Council on Global Affairs βλέπει σε αυτό μια ανατροπή των γεωπολιτικών δεδομένων μέσω νέων συμμαχιών που δεν θεωρούνται ακόμη «πλήρως επίσημοι συνασπισμοί».
Οι πρωταγωνιστές της συμφωνίας και η επιτάχυνση των εξελίξεων
Ο Τούρκος Πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan, ο οποίος ταξίδεψε στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας συνοδευόμενος από τον Υπουργό Εξωτερικών Hakan Fidan, τον Υπουργό Άμυνας Yasar Guler και τον Διοικητή της Υπηρεσίας Πληροφοριών MIT Ibrahim Kalin για την υπογραφή της συμφωνίας, εξέφρασε την ελπίδα ότι μια τέτοια συνθήκη θα εγγυηθεί την ασφάλεια και την ευημερία.
Στη Σαουδική Αραβία μετέβησαν επίσης οι ηγέτες του Πακιστάν —ο αρχιστράτηγος Asim Munir και ο πρωθυπουργός Shehbaz Sharif.
Ο οικοδεσπότης τους, πρίγκιπας διάδοχος Mohammed bin Salman, de facto ηγεμόνας του βασιλείου, εργαζόταν εδώ και καιρό για την επίτευξη του στόχου αυτού, έχοντας ήδη συνάψει παρόμοια διμερή συμφωνία με το Πακιστάν.
Η μετατροπή του σχήματος από «δύο» σε «τρία» ήταν αναμενόμενη, όμως η αμερικανοϊσραηλινή επιθετικότητα κατά του Ιράν επιτάχυνε τις διαδικασίες.
Αντιδράσεις στην Αγκυρα – Προπαγάνδα, προειδοποιήσεις και ο φόβος μιας επικίνδυνης παγίδας στην Άγκυρα
Η υπογραφή της νέας αμυντικής συμφωνίας αποτελεί την πιο σημαντική και καυτή είδηση στον σημερινό Τύπο της Άγκυρας.
Εφημερίδες που προσκείνται στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) αντιμετώπισαν το αμυντικό σύμφωνο της Μέκκας με θετική και προπαγανδιστική διάθεση, επαινώντας την κίνηση του Erdogan να συγκροτήσει έναν νέο ισλαμικό συνασπισμό. Ωστόσο, άλλες εφημερίδες και αναλυτές προειδοποίησαν για τις αρνητικές συνέπειες του νέου συμφώνου.
Η εφημερίδα Aydinlik προειδοποίησε για τις επιπτώσεις αυτού του συνασπισμού στο κύριο θέμα και τη φωτογραφία του πρωτοσέλιδου της, γράφοντας: «Ένας συνασπισμός χωρίς το Ιράν και χωρίς την Παλαιστίνη δεν πρόκειται να φέρει ασφάλεια».
Η εφημερίδα φιλοξένησε δηλώσεις του αποστράτου Πτεράρχου της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, καθηγητή Dr. Fakhri Aran Al, ο οποίος τόνισε: «Η συμμετοχή σε αυτό το σύμφωνο αποτελεί ξεκάθαρο λάθος για την Τουρκία. Διότι ο κύριος στόχος του είναι η περικύκλωση του Ιράν, και προσωπικά θεωρώ ένα τέτοιο σχέδιο ως έναν από τους δευτερεύοντες στόχους της συμμαχίας του ΝΑΤΟ».
Παράλληλα, η εφημερίδα Birgunj έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου με τον τίτλο: «Ένα επικίνδυνο παιχνίδι ή η προβοκάτσια του Trump», σημειώνοντας στη λεζάντα της: «Με αυτή τη λανθασμένη κίνηση και υποστηρίζοντας τους στόχους των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, παγιδεύετε πρακτικά την Τουρκία σε έναν δακτύλιο φωτιάς».
Τα ιστορικά διδάγματα του CENTO και η κατάρρευση των δυτικών σχεδιασμών
Η εφημερίδα Qar της Άγκυρας έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα σχετικά με τη συμφωνία, αναρωτώμενη: «Μήπως αυτό σημαίνει τη δημιουργία ενός δεύτερου CENTO;».
Όλες οι συμβαλλόμενες χώρες διατηρούν, σε διαφορετικό βαθμό, συμμαχικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες: η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, η Σαουδική Αραβία διατηρεί στενούς στρατιωτικούς και οικονομικούς δεσμούς με την Αμερική, ενώ το Πακιστάν αποτελεί μακροχρόνιο εταίρο της.
Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Τουρκία και το Πακιστάν συμμετείχαν στο σύμφωνο CENTO (Central Treaty Organization), παλαιότερα γνωστό ως Σύμφωνο της Βαγδάτης (1955-1959), που δημιούργησαν οι Βρετανοί το 1955 με αμερικανική υποστήριξη μεταξύ Τουρκίας, Ιράν, Ιράκ, Πακιστάν και Βρετανίας για την αποτροπή της σοβιετικής εισδυτικότητας στη Μέση Ανατολή.
Η διαδικασία συγκρότησής του ξεκίνησε με την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών John Foster Dulles στην περιοχή τον Μάιο του 1953.
Κομβικό βήμα υπήρξε η Συνθήκη Φιλίας και Συνεργασίας Τουρκίας-Πακιστάν στις 2 Απριλίου 1954, ενώ τον Οκτώβριο του 1954 ο Πρωθυπουργός του Ιράκ Nuri Said Pasha ανακοίνωσε τη συγκρότηση του αμυντικού οργανισμού.
Ωστόσο, η αγγλοσαξονική προσπάθεια δημιουργίας ενός ισλαμικού αναχώματος απέτυχε.
Τα αραβικά κράτη της Αιγύπτου και της Συρίας αντέδρασαν αρνητικά.
Η ανατροπή του βασιλιά Faisal και του Nuri Said Pasha στο Ιράκ εξασθένησε τη δομή, οδηγώντας στην αποχώρηση του Ιράκ το 1959.
Ο οργανισμός μετονομάστηκε σε CENTO στις 21 Αυγούστου 1959, επικεντρωνόμενος στην οικονομική, πολιτιστική και τεχνική συνεργασία.
Μετά την ιρανική επανάσταση του 1979, το Ιράν εγκατέλειψε τον οργανισμό, οδηγώντας στην οριστική διάλυσή του στις 12 Μαρτίου 1979.
Σήμερα, η εφημερίδα Qar αναρωτιέται αν η νέα συμφωνία της Μέκκας πρόκειται επίσης να οριστεί ως μια πρόσκαιρη, επίσημη τετραετής συνεργασία ή όχι.
Η κατάρρευση του αντι-ιρανικού μετώπου και η απογοήτευση από την Αμερική
Από τις αρχές του αιώνα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επεδίωξαν τη δημιουργία μιας περιφερειακής συμμαχίας με αντι-ιρανικό προσανατολισμό, επιχειρώντας ακόμη και την ένωση του εβραϊκού κράτους με σουνιτικές αραβικές χώρες. Ωστόσο, η Τεχεράνη άντεξε τις επιθέσεις και τις πιέσεις των επιτιθέμενων, ενώ πλέον υπαγορεύει νέους κανόνες παιχνιδιού στο Στενό του Hormuz.
Οι μοναρχίες του Κόλπου διαπίστωσαν ότι οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας παρήγαγαν τα αντίθετα αποτελέσματα, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα και εκθέτοντάς τες σε κινδύνους.
Η Αμερική αγνόησε τις εκκλήσεις των αραβικών κρατών για παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Γάζα και τις εξέθεσε σε ιρανικές επιθέσεις όταν εξαπέλυσε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν που μόνο το Ισραήλ επιθυμούσε.
Η απογοήτευση από τις ΗΠΑ ενισχύθηκε, καθιστώντας σαφές στο Ριάντ ότι δεν έχει καμία επιθυμία να πολεμήσει το Ιράν, ενώ η σταδιακή αμερικανική αποχώρηση από την περιοχή θεωρείται πλέον αναπόφευκτη από όλους τους παίκτες.
Οι πραγματικοί στόχοι και η ρήτρα που προκαλεί τριγμούς
Τα τουρκικά επίσημα μέσα ενημέρωσης ανακοίνωσαν ότι οι αρχές της χώρας δεν μπορούν να παραμείνουν αδιάφορες απέναντι στους κινδύνους ασφαλείας.
Αναλυτές ασφάλειας και άμυνας θεωρούν ότι οι τρεις χώρες έχουν τέσσερα ταυτόχρονα κίνητρα για την υπογραφή της συμφωνίας:
– Αντί να υποστηρίξουν το Ιράν, θέλουν να στείλουν το μήνυμα ότι δεν βρίσκονται στο πλευρό του.
– Ανησυχούν για την αυξανόμενη στρατιωτική ισχύ του ισραηλινού καθεστώτος.
– Πέρα από τη δυσπιστία προς την αμερικανική αμυντική υποστήριξη, ελπίζουν να δημιουργήσουν οι ίδιες μια περιφερειακή αμυντική εταιρική σχέση, επιδιώκοντας τη «διαφοροποίηση της αμυντικής τους ασφάλισης».
– Φιλοδοξούν να διαμορφώσουν μια εταιρική σχέση που θα προσομοιάζει σε μια νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων, επιδιώκοντας να αποτελέσουν οι ίδιες μέρος της αρχιτεκτονικής ασφαλείας αντί να περιμένουν τις αντιδράσεις των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας.
Τούρκοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι το βήμα αυτό δεν υποκαθιστά τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και υπογράμμισαν ότι η συμμετοχή στη συμφωνία δεν σημαίνει εμπλοκή Τούρκων στρατιωτών σε περιφερειακές κρίσεις.
Παράλληλα, σημείωσαν ότι η συμφωνία δεν στρέφεται εναντίον τρίτου μέρους και τόνισαν ότι το Ισραήλ δεν αποτελεί άμεσο στόχο.
Η πιο σημαντική ρήτρα της συμφωνίας, που αποσκοπεί στην ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής, διαμορφώνεται ως εξής: «Οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση εναντίον οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων».
To στρατηγικό λάθος των ΗΠΑ φταίει…
Σύμφωνα με τo BBC, οι ΗΠΑ υπέπεσαν σε στρατηγικό λάθος: υποτίμησαν την γεωγραφία, τις αντοχές και το δυναμικό του Ιράν και υπερτίμησαν την την στρατιωτική τους ισχύ.
Η Ουάσινγκτον δεν εκτίμησε σωστά το πλεονέκτημα που δίνει στο Ιράν η εκτεταμένη ακτογραμμή του στον Περσικό Κόλπο.
Παρά την παρουσία αμερικανικών πολεμικών πλοίων, η χρήση πυραύλων, drones και ταχύπλοων από την ιρανική πλευρά κατέδειξε ότι η απόλυτη προστασία των εμπορικών δρομολογίων είναι πρακτικά αδύνατη.
Η εξέλιξη αυτή έστειλε ένα ξεκάθαρο και ανησυχητικό μήνυμα προς τους αραβικούς συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η υψηλή αποτελεσματικότητα των ιρανικών αμυντικών και επιθετικών δυνατοτήτων απέδειξε ότι η αμερικανική αμυντική «ομπρέλα» δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειά τους —ούτε καν την προστασία των ίδιων των αμερικανικών βάσεων.
Αυτό το κενό ασφαλείας είναι που ωθεί πλέον τα αραβικά κράτη του Κόλπου να επανεξετάσουν τη στάση τους, αναζητώντας νέες διπλωματικές ισορροπίες και αμυντικές συμμαχίες, καθώς διαπιστώνουν ότι η εξάρτηση από την Ουάσινγκτον δεν παρέχει πλέον την απαραίτητη σιγουριά.
Μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας και οι διεθνείς αντιδράσεις
Η νέα τριμερής συμφωνία δεν στρέφεται τυφλά κατά του σιιτικού Ιράν (το οποίο δεν σχεδιάζει επίθεση στη Σαουδική Αραβία ή την Τουρκία), αλλά αποσκοπεί στη διαμόρφωση μιας αυτόνομης αρχιτεκτονικής ασφαλείας που θα σταθεροποιήσει την περιοχή μετά την αμερικανική υπαναχώρηση.
Οι τρεις σουνιτικές δυνάμεις επιδιώκουν να προστατευθούν από την αστάθεια που προκαλεί η αμερικανοϊσραηλινή πολιτική.
Τελικός χαμένος από τη δημιουργία αυτού του ισλαμικού άξονα εκτιμάται ότι θα είναι το Τελ Αβίβ, καθώς η παρουσία μιας συμμαχίας με πυρηνική ισχύ αλλάζει τους συσχετισμούς δυνάμεων.
Σε διεθνές επίπεδο, το βρετανικό Chatham House ορίζει την κίνηση της Τουρκίας όχι ως απομάκρυνση από το ΝΑΤΟ, αλλά ως αύξηση των επιλογών της.
Το Reuters και οι Financial Times βλέπουν μια στροφή προς ένα αυτόχθον πλαίσιο ασφαλείας ανεξάρτητο από τις ΗΠΑ, όπου οι ναυτικές και τεχνολογικές δυνατότητες της Τουρκίας συμπληρώνουν την οικονομική ισχύ της Σαουδικής Αραβίας και τις στρατιωτικές δυνατότητες του Πακιστάν, παρά τις αβεβαιότητες για τις ακριβείς στρατιωτικές δεσμεύσεις.
Αντίθετα, ο Guardian εκτιμά ότι η συμμαχία πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των κινήσεων των Houthis, εκφράζοντας φόβους εμπλοκής της Τουρκίας και του Πακιστάν στις συγκρούσεις της Σαουδικής Αραβίας.
Το Atlantic Council θεωρεί τη συμφωνία σημείο καμπής, ενώ το Al Jazeera εμφανίζεται σκεπτικό για το αν θα αναδυθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, βλέποντας έναν περιορισμένο αμυντικό συνασπισμό.
Την ίδια στιγμή, η Indian Times εκφράζει την ευαισθησία της Ινδίας, θεωρώντας την ενέργεια ως συγκρότηση ισλαμικού στρατιωτικού συνασπισμού, αν και σημειώνει ότι δεν πρόκειται για ένα κλασικό «Ισλαμικό ΝΑΤΟ».
Η στάση της Αιγύπτου και το γεωπολιτικό χαρτί του Σουέζ
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η Αίγυπτος ήταν μέρος της διαδικασίας εξαρχής.
Στις 19 Μαρτίου 2026, οι Υπουργοί Εξωτερικών της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας και του Πακιστάν συναντήθηκαν στο Ριάντ.
Στις 29 Μαρτίου, το Πακιστάν φιλοξένησε συνάντηση των ίδιων τεσσάρων χωρών για τον πόλεμο του Ιράν, ενώ στις 21 Ιουνίου η Αίγυπτος φιλοξένησε την τέταρτη συνάντηση της τετράδας στο Κάιρο.
Το εύλογο ερώτημα των αναλυτών είναι γιατί η Αίγυπτος δεν έχει υπογράψει ακόμη τη συμφωνία της Μέκκας.
Η απάντηση έγκειται στο γεγονός ότι, η Αίγυπτος διατηρεί μια περίπλοκη σχέση με το ισραηλινό καθεστώς, έχει άμεσα συμφέροντα στη Λιβύη, το Σουδάν, τη Ερυθρά Θάλασσα και το Κέρας της Αφρικής, ενώ κρίνει ότι δεν πρέπει να εμπλακεί σε άμεσο πόλεμο με το Ιράν.
Έτσι, το Κάιρο επιλέγει να επιδείξει υπομονή για να αξιολογήσει την πραγματική φύση των τριμερών δεσμεύσεων.
Η Αίγυπτος διαθέτει κομβικά στρατηγικά πλεονεκτήματα: τη Διώρυγα του Σουέζ, πολυπληθή στρατό, ισχυρή ναυτική θέση και αραβικό στρατηγικό βάθος.
Ο ενδεχόμενος συνδυασμός του σαουδαραβικού κεφαλαίου, της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, της πυρηνικής ικανότητας του Πακιστάν και του ελέγχου της Διώρυγας του Σουέζ από την Αίγυπτο θα δημιουργήσει μια εντελώς διαφορετική γεωπολιτική δομή.
Εάν η Αίγυπτος προσχωρήσει τελικά, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για τη διαμόρφωση μιας νέας, πανίσχυρης τετραμερούς αρχιτεκτονικής ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα;
Η συγκρότηση του αμυντικού άξονα μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν δημιουργεί νέα γεωπολιτικά δεδομένα που επηρεάζουν άμεσα τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Αθήνας σε Ανατολική Μεσόγειο, Αιγαίο και Μέση Ανατολή.
1. Αναβάθμιση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και στρατηγικού βάρους
Η Τουρκία τοποθετείται ως ο τεχνολογικός και βιομηχανικός πυλώνας μιας συμμαχίας που καλύπτει 370 εκατομμύρια ανθρώπους. Η πρόσβαση σε σαουδαραβικά κεφάλαια προσφέρει στην Άγκυρα τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει περαιτέρω τα εξοπλιστικά της προγράμματα (drones, ναυπηγική, πυραυλικά συστήματα), ενισχύοντας μακροπρόθεσμα τη στρατιωτική της ισχύ απέναντι στην Ελλάδα.
2. Η εμπλοκή του πυρηνικού Πακιστάν
Η στενή αμυντική σχέση Άγκυρας – Ισλαμαμπάντ αποκτά πλέον θεσμικό αμυντικό πλαίσιο. Το Πακιστάν παρέχει σταθερά διπλωματική και στρατιωτική υποστήριξη στην Τουρκία (ακόμη και στο ζήτημα της Κύπρου). Η ενίσχυση της στρατιωτικής συνέργειας των δύο χωρών δυσκολεύει την ελληνική αποτροπική στρατηγική, ειδικά σε επίπεδο διεθνών αμυντικών ισορροπιών.
3. Δοκιμασία για τις ελληνικές περιφερειακές συμμαχίες
Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα επένδυσε συστηματικά στις στρατηγικές σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία (π.χ. αποστολή συστοιχίας Patriot) και την Αίγυπτο (οριοθέτηση ΑΟΖ, τριμερή σχήματα).
Σαουδική Αραβία: Η προσέγγιση του Ριάντ με την Άγκυρα δείχνει ότι οι αραβικές μοναρχίες επαναξιολογούν την ασφάλειά τους και δεν επιθυμούν αποκλειστικές συμμαχίες, γεγονός που περιορίζει το περιθώριο της Αθήνας να αξιοποιεί τον αραβικό παράγοντα ως ανάχωμα κατά της Τουρκίας.
Αίγυπτος: Η στάση του Καΐρου είναι ο κρισιμότερος παράγοντας.
Εάν η Αίγυπτος ενταχθεί τελικά στον άξονα αυτό, η Ελλάδα κινδυνεύει να δει έναν από τους σημαντικότερους συμμάχους της στην Ανατολική Μεσόγειο να ευθυγραμμίζεται στρατιωτικά με την Άγκυρα.
4. Πίεση στην Κυπριακή Δημοκρατία
Μια ενισχυμένη Τουρκία, που ηγείται ενός ισλαμικού συνασπισμού ασφαλείας, αποκτά μεγαλύτερο διπλωματικό έρεισμα στον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC), πιέζοντας για αναγνώριση ή αναβάθμιση του ψευδοκράτους στην Κύπρο.
www.bankingnews.gr
