Mου έθεσε το ερώτημα ένας αγαπητός ορθόδοξος αδελφός και κάπως επιτακτικά θα έλεγα. Παρ’ότι αδελφοί, έχουμε κατά καιρούς κάποιες διαφωνίες αλλά τελικά πάντα επικρατεί η αγάπη και σε γενικές γραμμές συμφωνούμε. Αν καταφέρουμε να συμφωνήσουμε άμεσα και εντελώς θα είναι καλά, μπορεί να μας αποσύρει ο Χριστός άμεσα επάνω. Αστειεύομαι, έχουμε πολλά ακόμα να διορθώσουμε. Ως τότε αποφάσισα να απαντήσω στο ερώτημά του.
Ο Τριαδικός Θεός, δημιουργώντας τον κόσμον και την κορωνίδα του, τον άνθρωπον, έθεσε και τους κανόνες λειτουργίας των, τους φυσικούς και πνευματικούς νόμους. Αυτά όσον ο άνθρωπος ήταν στον Παράδεισον.
Με την πτώσιν των Πρωτοπλαστών και την έξωσιν εκ του Παραδείσου, όταν ο πονηρός έθεσε ένα “φιλοσοφικόν ερώτημα” στον άνθρωπον, να προσδιορίσει την ύπαρξίν του, να γίνει ουσιαστικώς θεός χωρίς θεόν, ο άνθρωπος απώλεσε μέρος της Θείας Χάριτος. Όχι ολοκληρωτική απώλεια διότι αλλίμονον αν μείνει έρμαιος της δαιμονικής λαίλαπος («Όταν έγκαταλειφθεϊ ό άνθρωπος άπό τό Θεό, τότε ό διάβολος είναι έτοιμος νά τόν άφανίσει, όπως άφανίζει ή μυλόπετρα τό σπόρο τού σιταριού» όσ.Σεραφείμ Σαρώφ). Ο Θεός πάντα καλύπτει τον άνθρωπον τόσον-όσον να διδαχθεί από το λάθος του και με ελευθέρα βούλησιν να μετανοήσει. Αυτός είναι και ο σκοπός της ζωής, όπως το έχει διατυπώσει πάλιν ο όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ : «πραγματικός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι ή απόκτηση τού Άγίου Πνεύματος» καθότι η μετάνοια (η μεταστροφή του νου) επαναφέρει το Άγιον Πνεύμα στον άνθρωπον.
Εκτός Παραδείσου έπρεπε να τεθούν “κανόνες λειτουργίας” της ανθρωπότητος. Είτε εντός κοινοτήτων (και οικογενείας ασφαλώς), είτε εντός κρατών, είτε μεταξύ κρατών. Αυτούς τους έθεσε ο πονηρός μέσω των ισχυρών, που ο ίδιος στήριζε. Και εδώ ασφαλώς ο Τριαδικός Θεός επέτρεπε τόσον-όσον αλλά στην πραγματικότητα ο Θεός έδινε την εξουσία σε αυτούς που επέλεγε. Υπάρχουν δυο ιστορικά γεγονότα ενδεικτικά :
α) Η ταπείνωσις από τον Θεό της αλαζονείας του Ναβουχοδονόσορος :
Δεν ήταν μόνον η εξιστόρησις της ταπεινώσεως του Ναβουχοδονόσορα από την αφθαρσία των Τριών Παίδων στην κάμινον του πυρός, όπως αναφέρει ο Προφήτης Δανιήλ στο βιβλίο του, αλλά ακόμα μία φοβερή ταπείνωσις, που υπέστη πάνω στο ζενίθ της αλαζονείας του ο Ναβουχοδονόσωρ, που ο ίδιος αποκαλύπτει, αν και τον ξευτελίζει εντελώς, και γι’ αυτό έχει απόλυτη αξιοπιστία. Η συνέχεια στην παραπομπή [2].
β) Η απάντησις του Χριστού στον Πόντιον Πιλάτον :
«ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· εἰ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἦν ἡ βασιλεία ἡ ἐμή, οἱ ὑπηρέται ἂν οἱ ἐμοὶ ἠγωνίζοντο, ἵνα μὴ παραδοθῶ τοῖς Ἰουδαίοις· νῦν δὲ ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐντεῦθεν (:η δική μου βασιλεία δεν προέρχεται από τον κόσμο αυτόν, ούτε στηρίζεται πάνω σε κάποια ανθρώπινη θέληση ή κοσμική δύναμη. Εάν ήταν από τον κόσμο αυτόν η βασιλεία μου, οι υπηρέτες μου θα έκαναν αγώνα για να μην παραδοθώ στους Ιουδαίους. Τώρα όμως βλέπεις κι εσύ ότι η βασιλεία μου δεν προέρχεται από εδώ, όπως οι άλλες βασιλείες του κόσμου αυτού, αλλά από τον ουρανό. Και γι’ αυτό ούτε επιβάλλεται με επανάσταση και πόλεμο, ούτε χρησιμοποιεί τη δύναμη της βίας και των υλικών όπλων)» [Ιω.ιη’36]
Κατά την ανάπτυξιν του Χριστιανισμού άγιοι ερμήνευσαν ότι ο Τριαδικός Θεός ελέγχει τις εξουσίες του κόσμου κι ας νομίζει ο πονηρός ότι έχει όλα τα βασίλεια της γης (3ος πειρασμός του Χριστού) και ακόμα χειρότερο, να νομίζει ο άνθρωπος ότι με την ψήφον του ελέγχει το μέλλον του. Για το τελευταίο αγνοώ αν πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε.
Ο Αναστάσιος Σιναϊτης (https://www.saint.gr/318/saint.aspx ) εξηγεί συγκεκριμένα ότι ο Θεός παραχωρεί τις εξουσίες όλου του κόσμου αναλόγως της πνευματικής καταστάσεως του λαού. Ο στόχος είναι ο λαός να βλέπει στο πρόσωπο της εξουσίας το πνευματικό του επίπεδον, ώστε να έρχεται σε μετάνοια και “αυτομάτως” ο Θεός διορθώνει αναλόγως την εξουσία. Είναι λοιπόν τεράστιο λάθος να αποβλέπει ο λαός σε βελτίωσιν της εξουσίας, αν ο ίδιος πρώτα δεν μετανοήσει βελτιώνοντας πνευματικώς τον εαυτόν του. Ειδικώς επί των ημερών μας, που κάποιοι θλιβερά αστοιχείωτοι (ακόμα και επιστήμονες – κυρίως αυτοί) “κράζουν” περί “ψόφου του ψευτορωμέηκου”, αγνοώντας εντελώς τους πνευματικούς νόμους που διέπουν την μεθόδευσιν οριστικής απομακρύνσεως αυτού : αν απλώς φύγει χωρίς μετάνοια του κόσμου, θα επιστρέψει σαν καρκινική μετάστασις : δυσμενεστέρα και πλέον επιθετική!
Το ψοφορωμέηκο θα φύγει μόνον με επικράτησιν των πνευματικών νόμων και όχι με κοσμικά πασπαλίσματα.
Θα καταντήσει δε εντελώς σαν ζώο, όπως ο Ναβουχοδονόσωρ!
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ :
ΟΧΙ, ο Χριστός δεν έκανε πολιτική. Ως Θεός έθεσε τους νόμους λειτουργίας του σύμπαντος (συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπότητος) και ο πονηρός προσπάθησε να υποκαταστήσει αυτούς τους νόμους με δικούς του, που έβαζε σαν λογισμούς στο νου των “κλούβιων” ανθρώπων. Κούνια που τους κούναγε και τον μεν και τους δε. Αν ο Θεός δεν ήλεγχε τις εξουσίες επί γης, ο κόσμος θα είχε καταστραφεί προ πολλού.
Το λάθος που γίνεται, όπως του αδελφικού φίλου είναι ότι πέφτουν θύματα των υστερόχρονων : βαπτίζουν προϋπάρχοντα με το όνομα κάποιων υστέρων υποκαταστάτων : Το αυθεντικό δεν βαπτίζεται από το “γενόσημο”. Το άφθαρτον αιώνιο δεν βαπτίζεται από το πρόσκαιρο υλικό. Οι αιώνιοι νόμοι του Θεού δεν βαπτίζονται “πολιτική”, γιατί έχουν τεθεί για να επικρατήσουν οι πνευματικοί νόμοι έναντι των κατασκευασμένων με σφραγίδα πονηρού. Είναι αδύνατον να αποδίδεις στον Κύριον κάτι πνευματικώς μιασμένον. Είναι αδύνατον στο Φως του κόσμου να αποδίδεις βδελύγματα του σκότους. Τελεία!
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με το Ήθος του Θεού, που ήλθε επί γης ως Ήθος του Χριστού και υποκαταστάθηκε με την Ηθική. Το μεν πρώτον είναι η Ψυχή Ζώσα, που ενέπνευσεν ο Θεός κατά την δημιουργία του ανθρώπου, η δε δευτέρα κατασκευαστή & επιβαλομένη έξωθεν και “πονηρά”.
[1] – Υπενθυμίζω μία προ ετών προσπάθεια αποδίδουσα το ιστορικόν γίγνεσθαι στους 3 πραγματικούς πρωταγωνιστές και όχι τα φληναφήματα της παραδοσιακής Ιστορίας, που σύντομα θα καταλάβουν όλοι πόσο παραπλανούσα υπήρξε >
[2] – Ο Ναβουχοδονόσορ βρισκόταν σε πλήρη ευημερία και ακμή. Δεν του έλειπε τίποτα. Ήταν στο απόγειο της δόξας του, της υγείας του και του πλούτου του. Σε αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος εύκολα ξεχνά ότι είναι θνητός και αρχίζει να πιστεύει ότι είναι θεός. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β´ (382-336), ο πατέρας του Μ.Αλεξάνδρου, είχε δώσει εντολή σε έμπιστο υπηρέτη του να του υπενθυμίζει κάθε μέρα «μέμνησο ότι άνθρωπος ει». Γνώριζε ο Φίλιππος την ανθρώπινη αδυναμία της αυτοθεώσεως και μάλιστα όταν βρίσκεσαι σε αρχηγικό θρόνο και σε πλήρη άνεση και ήθελε να προφυλάξει τον εαυτό του από αυτό το κατάντημα.
Ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση ο Ναβουχοδονόσορ είδε ένα όνειρο που τον κατατρόμαξε. Αν και ήταν ατρόμητος πολεμιστής…
Το όνειρο που είδε το έστειλε ο Θεός, για να τον συνετίσει και να προλάβει την καταστροφή του. Η αγία Γραφή μας αποκαλύπτει και εδώ και αλλού ότι ο Θεός διαχρονικά ενδιαφερόταν για όλους τους ανθρώπους, άσχετα που είχε δημιουργήσει ένα λαό δικό του, τον Ισραήλ, ώστε μέσα από αυτόν να αναγεννήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έτσι μέσω του Ιωσήφ και του Μωυσή στην Αίγυπτο, του Ιωνά στη Νινευί, του Δανιήλ και των Τριών Παίδων στην Βαβυλώνα και αργότερα στην Περσία, του Ηλία που ανέστησε τον γιο της χήρας στα Σαρεπτά της Σιδωνίας, του Ελισαίου ο οποίος θεράπευσε από λέπρα τον αρχιστράτηγο των Σύρων Ναιμάν και άλλων πολλών φρόντισε να τους οδηγήσει κοντά του. Αλλά και διά προσωπικών επεμβάσεων, όπως μέσα από ενύπνια ή άλλα σημεία, ενδιαφέρθηκε να τους κατηχήσει.
Το τρομακτικό όνειρο, που είδε ο Ναβουχοδονόσορ, δεν μπόρεσε να το ερμηνεύσει και φώναξε όλους τους σοφούς και τους μάγους της Βαβυλώνας για να το εξηγήσουν, κανένας όμως δεν μπόρεσε να το ερμηνεύσει.
Τότε ο Ναβουχοδονόσορ κάλεσε τον Δανιήλ, στο οποίο είχε δώσει το όνομα του θεού του Βήλ, Βαλτάσαρ, και για τον οποίο πίστευε ότι έχει μέσα του το άγιο πνεύμα του Θεού, δηλαδή την θεία έμπνευση και τον φωτισμό. Γι’ αυτό τον θεωρούσε ικανό να επιλύει κάθε μυστήριο.
Ποιο ήταν το όνειρο
Ένα μεγάλο δένδρο παρουσιάστηκε στο μέσο της γης, που τα κλαδιά του έφθαναν στα πέρατα της γης και το ύψος του έφθανε μέχρι τον ουρανό. Τα φύλλα του υπέροχα και οι καρποί του πολλοί. Κάτω από αυτό έβρισκαν καταφύγιο τα άγρια θηρία και στα κλαδιά του είχαν τις φωλιές τους τα αρπακτικά πουλιά. Όλα τα ζωντανά τρεφόταν από τους καρπούς του δένδρου.
Ξαφνικά ένας άγγελος κατέβηκε από τον ουρανό και φώναξε με μεγάλη φωνή· «Κόψτε το δένδρο και μαδήστε τα κλαδιά και τινάξτε τα φύλλα και διασκορπίστε τους καρπούς. Ας φύγουν τα θηρία που κατοικούν κάτω από αυτό και τα όρνια από τα κλαδιά του. Αφήστε μόνο τις ρίζες του και μη το ξεριζώσετε. Με δεσμά σιδηρά και χάλκινα δέστε τον άνθρωπο που συμβολίζει το δένδρο αυτό. Θα κοιμάται στην ύπαιθρο πάνω στο χορτάρι και κάτω από την δροσιά του ουρανού. Η συναναστροφή του δεν θα είναι με τους ανθρώπους αλλά με τα θηρία και θα τρέφεται όπως τα φυτοφάγα ζώα από το χορτάρι της γης. Η καρδιά του θα μεταβληθεί και από ανθρώπινη θα γίνει καρδιά θηρίου. Ο άνθρωπος αυτός θα παραμείνει σε αυτή την ζωώδη και θηριώδη κατάσταση για επτά χρονικές περιόδους».
Ο άγγελος που εξήγγειλε την απόφαση αυτή έδωσε απάντηση στην ερώτηση που υπέβαλαν οι άγιοι στον Θεό. Πως συμβαίνουν τα όσα συμβαίνουν πάνω στη γη. Ο Θεός αποκαλύπτει με το όνειρο αυτό ότι ουσιαστικά αυτός κυβερνά τους ανθρώπους και αυτός παραχωρεί την εξουσία σε όποιον θέλει και πολλές φορές προωθεί ανθρώπους που είναι τιποτένιοι και εξουθενωμένοι ανάμεσα στους ανθρώπους.
Όταν ο Δανιήλ άκουσε το όνειρο έμεινε εμβρόντητος και άφωνος για μια περίπου ώρα και σκέψεις τον συντάραζαν και του προκαλούσαν λύπη. Ο Ναβουχοδονόσορ, που παρατήρησε αυτή την κατάσταση της ψυχής του Δανιήλ και πιθανώς να εξέλαβε ότι ο Δανιήλ βρισκόταν σε απορία για το τι σημαίνουν όλα αυτά, του είπε ότι δεν περιμένει άμεση απάντηση. Να μη βιαστεί. Ο Δανιήλ τότε του είπε ότι εύχεται αυτά που αποκαλύπτει το όνειρο να συμβούν σε αυτούς που τον μισούν και που είναι εχθροί του. Το δένδρο που είδε είναι ο ίδιος. Έγινε μέγας και ισχυρός και η εξουσία του εξαπλώθηκε πάνω σε όλη την γη και το μεγαλείο του έφθασε μέχρι τον ουρανό. Κάτω από την εξουσία του κουρνιάζουν όλοι οι άνθρωποι και βρίσκουν τροφή, σκιά, προστασία.
Ο άγγελος κατ’ εντολή του Θεού κόβει το δένδρο, αλλά δεν καταστρέφει τις ρίζες του. Η βασιλεία θα αφαιρεθεί για λίγο από τον Ναβουχοδονόσορα, αλλά δεν θα καταργηθεί τελείως. και προειδοποιεί τον βασιλιά να συνέλθει, ώστε να μη πραγματοποιηθεί το όνειρο. Εάν δεν μετανοήσει και δεν συνέλθει τότε θα κάνει παρέα με τα θηρία, θα τρέφεται όπως τα ζώα, δεν θα έχει κοινωνία με τους ανθρώπους και θα αποκτήσει καρδιά θηρίου και αυτή η κατάσταση θα συνεχίσει έως ότου κατανοήσει την παντοκρατορική δύναμη και την απόλυτη εξουσία επί γης και ουρανού του Υψίστου, ο οποίος παραχωρεί ή και αφαιρεί την εξουσία στους ανθρώπους όπως αυτός νομίζει. Γι’ αυτό τον συμβούλευσε ο Δανιήλ είναι καλό να ταπεινωθεί και να εξιλεώσει τις αμαρτίες και τις αδικίες του με ελεημοσύνη και φιλανθρωπία προς τους πτωχούς και ασθενείς.
Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας αδίκησε, καταπίεσε, φέρθηκε με σκληρότητα, εφάρμοσε το δίκαιο του ισχυροτέρου, όπως κάνουν όλοι οι ηγήτορες και μάλιστα αυτοί που έχουν ανεξέλεγκτο εξουσία, όπως συνέβαινε στην απολυταρχική μοναρχία. Η εξουσία είναι ένα δηλητήριο, είπε κάποιος σοφός, που διαποτίζει τον οργανισμό και του πιο δικαίου και συνετού ανθρώπου. Χρειάζεται λοιπόν η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία όχι μόνο στον υλικό τομέα αλλά και στον πνευματικό, με την συγγνώμη, την επιείκεια, την μακροθυμία, που οφείλουμε να δείχνουμε προς όλους.
Παρέμεινε αθεράπευτος και αμετανόητος. Συνέχισε να κομπάζει και να επαίρεται. Μια μέρα καθώς βάδιζε στο δώμα του ναού και έβλεπε την μεγάλη και πολυάνθρωπο πόλη, είπε στον εαυτό του ή και προς τους ακολούθους του• «Δεν είναι αυτή η μεγάλη πόλη Βαβυλώνα, την οποία έκτισα εγώ , για να διακηρύττει την δόξα της μεγαλειότητάς μου»; Ενώ ο Ναβουχοδονόσορ έλεγε αυτά τα εγωιστικά λόγια φωνή από τον ουρανό ακούστηκε να τον ειδοποιεί ότι η βασιλεία του παύει να είναι υπό την εξουσία του. Θα κατοικήσει με τα άγρια θηρία και θα τον ταΐζουν με χορτάρι σαν να είναι βόδι για επτά χρονικές περιόδους μέχρι να εννοήσει ότι ο Ύψιστος κυριαρχεί στην ανθρώπινη ιστορία και αυτός δίδει ή αφαιρεί την εξουσία σε κάθε βασιλιά, όπως θέλει και όπως κρίνει αυτός. Αυτό που ανακοίνωσε η ουράνια φωνή πραγματοποιήθηκε αμέσως. Ο Ναβουχοδονόσορ άρχισε να ζει σαν ζώο, οι τρίχες του μεγάλωσαν σαν τις τρίχες του λιονταριού και τα νύχια του έγιναν όπως τα νύχια των αρπακτικών ορνέων.
(πηγή : https://iconandlight.wordpress.com/2019/02/12/η-αλαζονεία-του-ναβουχοδονόσορα-και-η/
Αποσπάσματα από – ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΔΑΝΙΗΛ (ΙΒ´ & ΙΓ´)
