ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Κυλιόμενος Λίθος : Η Δυτική Ολιγαρχία του Χρήματος και η Κομμουνιστική Ιδεολογία

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΥΛΙΟΜΕΝΟΣ ΛΙΘΟΣ. - 11 Δεκ 2020 - 11:09

Ξεκινούμε με μια βασική αλήθεια: Ο κομμουνισμός, αυτή η «απελευθερωτική» ιδεολογία που συνεπήρε με την επαναστατική της ορμή και ριζοσπαστικότητα εκατομμύρια ανθρώπους τους τελευταίους δύο αιώνες και άλλαξε ριζικά τη ζωή δισεκατομμυρίων, υποσχόμενη ένα δικαιότερο και ειρηνικότερο μέλλον για την ανθρωπότητα, είναι στην πραγματικότητα ένα ακόμη ιμπεριαλιστικό εργαλείο το οποίο η δυτική διεθνιστική ελίτ του χρήματος ιστορικά αξιοποίησε για να επιβάλλει τον έλεγχο και τους σχεδιασμούς της. Οι δύο πιο χαρακτηριστικές εφαρμογές αυτής της γεωοικονομικής παγίδας των λαών ήταν η Σοβιετική Ένωση και η σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Χωρίς να χρειαστεί να εστιάσουμε στον Κάρολο Μαρξ, τις φημολογούμενες σχέσεις του με το τραπεζικό κατεστημένο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και συγκεκριμένα την οικογένεια Ρότσιλντ, αλλά και την κριτική που άλλοι ριζοσπάστες συγγραφείς όπως ο Προυντόν άσκησαν πάνω στις ιδέες του και συναναστροφές του, θα παραθέσουμε κάποια βασικά ιστορικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό μας.

Ας ασχοληθούμε αρχικά με την περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ). Η ιστορική πραγματικότητα και τα γεγονότα αποκαλύπτουν ότι η δραστηριοποίηση επαναστατικών προσωπικοτήτων όπως ο Λένιν και ο Τρότσκι στην Ρωσία μεσούσης της λαίλαπας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε με την χρηματική αρωγή και πολιτική υποστήριξη ξένων παραγόντων. Η ιστορία με την μεταφορά του Λένιν σε μια σιδηρόφρακτη αμαξοστοιχία με την άδεια των γερμανικών αρχών είναι γνωστή. Λιγότερο γνωστή είναι η σχέση του Λέων Τρότσκι («κατά κόσμον» Λεβ Μπρόνσταϊν) με πανίσχυρους οικονομικούς κύκλους της Αμερικής και συγκεκριμένα με τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ.

Η χρηματιστική ελίτ του χρήματος της Γουώλ Στρητ είχε ήδη από το 1913 πετύχει μέσω της ίδρυσης του κεντρικού ομοσπονδιακού τραπεζικού συστήματος (Federal Reserve) τον έλεγχο και την κηδεμονία της αμερικανικής οικονομίας. Τώρα επιθυμούσε να πραγματοποιήσει το ίδιο και στη Ρωσία. Άλλωστε, η καταστροφή των μεγάλων αυτοκρατοριών της Ευρώπης και η επιβολή μιας και μόνο μοναδικής αγγλοσαξονικής υπερδύναμης υπό την καθοδήγηση του Σίτυ και της Νέας Υόρκης ήταν ο βασικός στόχος και η αιτία έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πάνω στις στάχτες του Μεγάλου Πολέμου λοιπόν η αγγλοεβραϊκή ολιγαρχία του χρήματος επιθυμούσε την επέκτασή της στα γερμανικά, αυστριακά και ρωσικά αποκαΐδια. Για αυτό το σκοπό χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση της Ρωσίας ο κομμουνισμός σαν ιμπεριαλιστικό εργαλείο διείσδυσης του διεθνιστικού κεφαλαίου. Μια ρημαγμένη χώρα, δίχως βιομηχανία, υπό την ηγεμονία μιας άπειρης κλίκας επαναστατών η οποία αρνιόταν οποιαδήποτε οικονομική πρωτοβουλία στους πολίτες αναπόφευκτα θα ζητούσε εξωτερική βοήθεια για την επιβίωση του νεοπαγούς καθεστώτος. Η Ρωσία θα γινόταν ένας πιστός εταίρος της χρηματιστικής ολιγαρχίας και ανάλογα με την επιτυχία του εγχειρήματος το πρότυπο διακυβέρνησης σε επίπεδο κοινωνίας και οικονομίας θα καλούνταν να μιμηθούν αργά ή γρήγορα και οι δυτικές χώρες υπό το πρόσχημα της «παγκόσμιας επανάστασης» του Τρότσκι. Μιας επανάστασης που πιθανότατα δεν θα έβλαπτε και τόσο τις παγιωμένες ελίτ του χρήματος καθώς όπως άλλωστε είχε δηλώσει και ο ίδιος στον «καπιταλοκομμουνιστή» Άρμαντ Χάμμερ:

«Δεδομένης της επαναστάσεως στη Ρωσία, το κεφάλαιο είναι εδώ ασφαλέστερο από οπουδήποτε αλλού καθώς οτιδήποτε τυχόν συμβεί στο εξωτερικό, η ΕΣΣΔ θα τιμήσει όποιες συμφωνίες συνάψει. Ας υποθέσουμε ότι ένας από εσάς τους Αμερικανούς επενδύσει στη Ρωσία. Όταν έρθει η επανάσταση στις ΗΠΑ η περιουσία του φυσικά θα εθνικοποιηθεί, αλλά η συμφωνία του με εμάς θα διατηρηθεί και έτσι θα είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση σε σχέση με τους υπόλοιπους καπιταλιστές φίλους του.»

Η Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν πράγματι κινούνταν προς την κατεύθυνση προσέλκυσης νέων επενδυτών και εάν μετά το θάνατο του ο Τρότσκι αναδεικνύονταν διάδοχος είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνέχιζε την πολιτική συνεργασίας με τη Δύση και η «πολυπόθητη» Νέα Τάξη Πραγμάτων θα είχε πιθανόν γίνει πραγματικότητα εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Τα πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα ωστόσο δεν υπολόγισαν τον παράγοντα Στάλιν ο οποίος μυστικά και μηχανορραφώντας κατόρθωσε να επιβληθεί στο μπολσεβίκικο κίνημα, να απομονώσει και να εξορίσει δια παντός τον Τρότσκι και να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, ένας νέος «κόκκινος Τσάρος» διοικώντας με τρομοκρατία, πειθαρχία και αυταρχισμό. Ταυτόχρονα κατόρθωσε μέσω της κανονικοποίησης των σοβιετογερμανικών σχέσεων που είχε ήδη προηγηθεί επί Λένιν να πετύχει την οικονομική ανασυγκρότησης της χώρας, την κινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων και την ανάπτυξη της βιομηχανίας έχοντας τα πάντα σχεδόν υπό την αποκλειστική κηδεμονία του κράτους, εκμηδενίζοντας ταχύτατα όλες σχεδόν τις προοπτικές επένδυσης και εκδιώκοντας όλους τους διεθνείς επενδυτές από τη χώρα. Ποδηγέτησε ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα βάζοντας το με το στανιό να υπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα μιας νεοπαγούς αυτοκρατορίας η οποία συνέχιζε και ενίσχυε ακόμη τα τσαρικά ηγεμονικά πρότυπα που το διεθνές κεφάλαιο είχε βαλθεί να εξαλείψει .

Η εκτόξευση του Χίτλερ στην εξουσία και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν επόμενα αυτής της δραματικής ανατροπής των σχεδίων. Και πάλι όμως απέτυχαν. Η Σοβιετική Ένωση εκτοξεύθηκε στο τέλος του πολέμου σχεδόν στην κορυφή της διεθνούς ιεραρχίας δυνάμεων. Ο κομμουνισμός από χειραγωγούμενο κίνημα στα χέρια της ελίτ του χρήματος στις αρχές του αιώνα μετατράπηκε σε όπλο εξωτερικής πολιτικής στα χέρια μιας πανίσχυρης αυτοκρατορίας που εάν πετύχαινε το στόχο της για πλανητική κυριαρχία οι τραπεζίτες δεν θα κατέληγαν ομοτράπεζοι των «συντρόφων» όπως στο τέλος της «Φάρμας των Ζώων» αλλά στα πιο ανήλιαγα μπουντρούμια και από εκεί στο εκτελεστικό απόσπασμα. Το πρότζεκτ «Σοβιετική Ένωση» ήταν μια «επένδυση» η οποία απέτυχε οικτρά, με εκατομμύρια ανθρώπους να πληρώνουν το τίμημα. Ο αντικομμουνισμός ήταν προσωρινά η μοναδική λύση. Ο Στάλιν αυτός ο αγροίκος, αυτός ο σατράπης εκπρόσωπος του ασιατικού δεσποτισμού αξιοποιήθηκε από τη θεία πρόνοια σαν μέσο ακύρωσης και ήττας των σχεδίων των παγκοσμιοποιητών.

Ωστόσο, το όραμα συνένωσης καπιταλισμού-κομμουνισμού με στόχο την απόλυτη κυριαρχία και ηθική και οικονομική εξαθλίωση της κοινωνίας δεν πέθανε. Μετά από μερικές δεκαετίες η σύμπραξη κομμουνιστών – ολιγαρχών του χρήματος γνώρισε μια νέα ευκαιρία. Αφορμή έδωσε η κατάρρευση των σχέσεων μεταξύ ΕΣΣΔ και Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Οι ΗΠΑ έχοντας στο τιμόνι της εξωτερικής πολιτικής τους τον ρεαλιστή Χένρυ Κισσινγκερ και στο τιμόνι της χώρας έναν πραγματιστή και αντικομμουνιστή πρόεδρο, τον Ρίτσαρντ Νίξον είδαν την ευκαιρία εκμετάλλευσης του ενδοκομμουνιστικού σχίσματος για την δημιουργία ενός χαλαρού μετώπου ενάντια στην ΕΣΣΔ στα πλαίσια της θεωρίας περί ισορροπίας δυνάμεων που η αγγλική εξωτερική πολιτική είχε ασκήσει στην ευρωπαϊκή ήπειρο για δεκαετίες τα χρόνια πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ΛΔΚ είχε δημιουργηθεί το 1949 μετά την ήττα των εθνικιστών στον εμφύλιο πόλεμο. Ωστόσο ο ερχομός του Μάο Τσε Τουνγκ και του κινήματός του στην εξουσία δεν ήταν τόσο αναπόφευκτος.
Οι εθνικιστές δημοκράτες του έτερου κινήματος Κουόμιντανγκ υπό την ηγεσία του αρχιστράτηγου Τσανγκ Κάι-Σεκ ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί στην κυβέρνηση Ρούσβελτ. Ο αντιπρόεδρος Χένρι Γουάλλας καταστήσει γνωστό στους Βρετανούς «εταιρους» ένα σχέδιο επενδύσεων στην ρημαγμένη από τον πόλεμο τριτοκοσμική Κίνα στα πρότυπα του αντίστοιχου σχεδίου Μάρσαλ για την Ευρώπη, θέτοντας τις βάσεις για την βιομηχανική ανάπτυξη της τεράστιας σε πόρους και ανθρώπινο δυναμικό χώρας. Η προοπτική αυτή εύρισκε φανερά αντίθετους τους Βρετανούς. Έτσι μετά την έξοδο του Γουάλλας από το αξίωμα του αντιπροέδρου μετά από κατάλληλες μυστικές διεργασίες στα ενδότερα του Δημοκρατικού Κόμματος, το θάνατο του Φράνκλιν Ρούζβελτ λίγους μήνες μετά την τέταρτη ορκωμοσία του στο αξίωμα του προέδρου και τον ερχομό του Χάρι Τρούμαν στην εξουσία οι ΗΠΑ όχι μόνο άφησαν την Κίνα στην τύχη της αλλά και το συνολικό σχέδιο εκδημοκρατισμού και ανόδου του βιοτικού επιπέδου των τριτοκοσμικών πρώην και νυν αποικιών της ανατολικής Ασίας. Η βρετανική ελίτ ελεγχόμενη από το τραπεζικό κεφάλαιο και οι συνεργάτες τους στις ΗΠΑ δεν επιθυμούσαν την χειραφέτηση των εθνών μέσω της κατάκτησης εθνικής και οικονομικής αυτοδυναμίας. Η παραπάνω αντίληψη ίσως αποτελεί και το κλειδί και για τα βαθύτερα αίτια του πολέμου του Βιετνάμ, της δολοφονίας του Τζων Κέννεντυ και της υποστήριξης του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος μετά από μερικές δεκαετίες.

Όταν ο «Ανώτατος Ηγέτης» Μάο Τσε Τουνγκ άφησε τα εγκόσμια το 1976 άφησε πίσω του και μια διχασμένη χώρα η οποία είχε φτάσει στα όρια της γενικευμένης αιματοχυσίας τα χρόνια της «Πολιτισμικής Επαναστάσεως» χάρις στη δράση των μαοϊκών Ερυθροφρουρών που με συμπεριφορά και σκέψη εξαιρετικά όμοια με αυτή των ταγμάτων εφόδου του Χίτλερ είχαν εξαπλώσει τη βία, τη βαρβαρότητα και τον ολοκληρωτισμό ρίχνοντας στην πυρά του μίσους τους οτιδήποτε θεωρούσαν «αστικό».

Όλα όμως στην ουσία αντικατόπτριζαν ένα σκληρό παιχνίδι εσωτερικού ανταγωνισμού στα υψηλότερα κλιμάκια του ΚΚΚ μεταξύ των σκληροπυρηνικών μαοϊκών «αριστερών» και των ηπιότερων ρεφορμιστών «δεξιών» οι οποίοι είχαν μια πιο ανοιχτή και λιγότερο τριτοκοσμική αντίληψη για το μέλλον της Κίνας στη διεθνή κοινότητα. Μετά το θάνατο του Μάο και τη σύλληψη των κυριότερων ακόλουθων του (γνωστοί και ως «Συμμορία των Τεσσάρων») η ρεφορμιστική παράταξη με ηγέτη τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ ανέλαβε την εξουσία. Την ίδια περίοδο άρχισαν και τα ουσιαστικά ανοίγματα στη Δύση τα όποια έλαβαν διάφορες υπόγειες, ανεπίσημες μεν αλλά ουσιαστικότερες μορφές δε από τις επισκέψεις και τα χαμόγελα του Νίξον με τον Μάο που είχαν προηγηθεί στις αρχές τις δεκαετίας.
Τον Ιούνιο του 1980 ο Ρονγκ Γιρέν, ένας από τους ελάχιστους εκπρόσωπους της προεπαναστατικής αστικής τάξης ο οποίος είχε με κάποιο θαυματουργό τρόπο επιβιώσει την τρέλα της Πολιτισμικής Επανάστασης και την τρομοκρατία των Ερυθροφρουρών συνάντησε στην καρδιά της Γουώλ Στρητ, τον επικεφαλή ή τουλάχιστον το πιο επιφανές μέλος της διεθνούς ολιγαρχίας του χρήματος τα χρόνια μετά τη δολοφονία του Τζων Κέννεντυ και μέχρι την εποχή Ομπάμα, τον Ντέιβιντ Ροκφέλλερ. Συνάντησε λοιπόν ως ανεπίσημος εκπρόσωπος του ΚΚΚ, τον «αρχηγό» του διεθνούς καπιταλισμού και ένα σωρό αντιπροσώπους και στελέχη πολυεθνικών εταιριών, χαράσσοντας τις βασικές αρχές για την πολυπόθητη συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, με την κυριαρχία του Ντενγκ είχαν τεθεί οι βάσεις για τη δημιουργία «ειδικών οικονομικών ζωνών» σε παραθαλάσσιες πόλεις της χώρας. Στις πόλεις αυτές το διεθνές κεφάλαιο θα μπορούσε να βρει ένα παράδεισο φοροελαφρύνσεων και το κυριότερο πάμφθηνου απολύτως υπάκουου εργατικού δυναμικού. Τα εργοστάσια θα λειτουργούσαν σε πρώτη φάση ως σταθμοί μεταποίησης προϊόντων, ελάχιστα επιδρώντας στην πραγματική οικονομία. Επρόκειτο στην ουσία για μια ανασύσταση των ελεγχόμενων από τη Μ. Βρετανία λιμανιών της εποχής μετά των Πολέμων του Οπίου που σηματοδότησαν την απαρχή του «Αιώνα της Ταπείνωσης» για την Κίνα καθιστώντας την μια ακόμα περιφέρεια της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Στα ίδια ακριβώς λιμάνια το διεθνές κεφάλαιο επανήλθε δριμύτερο μετά από σχεδόν 150 χρόνια, αυτή τη φορά με τις ευλογίες των κυβερνόντων.

Έτσι η Κίνα έγινε πόλος έλξης επενδύσεων του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος και οι Ξένες Άμεσες Επενδύσεις (FDI) που στα χρόνια της Πολιτισμικής Επανάστασης βρίσκονταν σε μηδενικά επίπεδα στα τέλη της δεκαετίας του ’70 έφτασαν στα 128 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό υπήρξε η απαρχή της οικονομικής ανόδου της Κίνας. Με τη συνεργασία της κομματικής ολιγαρχίας και των σημαντικότερων παραγόντων του διεθνούς καπιταλισμού η Κίνα οδηγήθηκε στην κορυφή σχεδόν της διεθνούς οικονομικής ιεραρχίας. Η δύση της προσέφερε τεχνογνωσία και τεχνολογία με αποτέλεσμα η Κίνα να ανταγωνίζεται στα ίσα τις δυτικές χώρες σε τεχνολογικό επίπεδο και σε διείσδυση σε αναπτυσσόμενες χώρες. Ταυτόχρονα, παρά την τρομακτική οικονομική άνοδο, τα κέρδη και τα οφέλη συνέχισαν να συμπιέζονται προς τα υψηλότερα κλιμάκια με αποτέλεσμα και σήμερα να μην έχει δημιουργηθεί μια ισχυρή μεσαία τάξη. Επίσης μέσω της τεχνολογικής ανόδου το ΚΚΚ έχει πια στη διάθεσή του τα μέσα να παγιώσει την εξουσία του και να δημιουργήσει μια ολοκληρωτική διεισδυτική δομή παρακολούθησης και επόπτευσης σχεδόν κάθε πτυχής της ανθρώπινης δραστηριότητας καθιστώντας αδύνατη την αμφισβήτησή του. Είναι άλλωστε νωπές οι μνήμες από την λαϊκή εξέγερση στην πλατεία Τιανανμέν το 1989 κατά τη διάρκεια της οποίας ο Χένρυ Κίσσινγκερ, ως «εκπρόσωπος τύπου» της αγγλοεβραϊκής ολιγαρχίας του χρήματος έσπευσε να εκφράσει σε άρθρο του στην «Γουώλ Στρητ Τζέρναλ» την αναγκαιότητα υποστήριξης της χούντας του Ντενγκ για την «εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων».

Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά την οικονομική φιλελευθεροποίηση η Κίνα απέφυγε επιμελώς τον εκδημοκρατισμό παρά την ύπαρξη ισχυρών φιλοδημοκρατικών φωνών μέσα στο Κόμμα και ελάχιστα παρέκκλινε από το αυταρχικό ολοκληρωτικό μαοϊκό μοντέλο διακυβέρνησης, αποδεικνύοντας ότι ο τρόπος λειτουργίας της οικονομίας δεν συνδέεται άμεσα με τις κοινωνικές αξίες. Στην πραγματικότητα αυτό το οποίο διαμορφώθηκε στην Κίνα θυμίζει σε σημαντικό βαθμό το οικονομικό μοντέλο στα αυταρχικά ευρωπαϊκά κράτη του μεσοπολέμου. Στη φασιστική Ιταλία και στη ναζιστική Γερμανία είχαμε τη συμμαχία της πολιτικής εξουσίας με τα πιο ισχυρά οικονομικά στοιχεία εις βάρος των λαϊκών τάξεων με τις κοινωνικές αντιδράσεις να αποτρέπονται μέσω δύο βασικών παραγόντων: Την έντονη εκβιομηχάνιση και οικονομική άνοδο που έδινε διέξοδο από τις συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας των χρόνων μετά το χρηματιστηριακό κραχ του 1929 και οδηγούσε σε σχετική ικανοποίηση του μεσαίων τάξεων σε σχέση με το χάος που είχε προηγηθεί και κατά δεύτερον την έντονη κρατική προπαγάνδα και αυταρχικότητα που είχε στόχο την άλωση και την αλλοίωση της προσωπικότητας του πολίτη προκειμένου να μετατραπεί σε παθητικό ενεργούμενο των κρατικών επιταγών. Παρόμοιες τακτικές παρατηρούνται και στη σημερινή Κίνα. Η κυβέρνηση διατηρεί ένα σταθερό μιλιταριστικό χαρακτήρα, τονώνει τον εθνικισμό και το σωβινισμό σχεδόν στα πρότυπα της Βόρειας Κορέας και ταυτόχρονα με το πρόσχημα του φιλολαϊκού της χαρακτήρα φροντίζει για τον πλουτισμό μιας οικονομικής ολιγαρχίας η οποία νέμεται το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής πίτας.

Να σημειωθεί ότι αυτό δε συνέβαινε με τον ίδιο τρόπο στη Σοβιετική Ένωση όπου τα πάντα υπάγονταν στην κρατική εξουσία. Υπήρχε μια πανίσχυρη πολιτική αλλά όχι οικονομική ολιγαρχία, για αυτό και η ισχυροποίηση, μέσω της καταστροφικής περεστρόικα του ανεγκέφαλου Γκορμπατσόφ, της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας επέφερε εν τέλει, μέσω της αμφισβήτησης της κεντρικής εξουσίας και του Κόμματος, όχι μόνο την ολική κατάρρευση του συστήματος αλλά και τη λαφυραγώγηση μιας ολόκληρης πρώην αυτοκρατορίας. Στην καπιταλοκομμουνιστική Κίνα ωστόσο στη θέση της κατευθυνόμενης οικονομίας έχουμε μια μεικτή οικονομία η οποία εξασφαλίζει και την ισχυρή θέση του κράτους αλλά και τον πλουτισμό ιδιωτικών παραγόντων/επιχειρηματιών οι οποίοι ωστόσο διατείνονται σε όλα τα διεθνή fora ότι είναι μαρξιστές-λενινιστές και αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη!

Αντιθέτως, στην Κίνα αυτή τη στιγμή υπάρχει στην εξουσία μια φασιστική ψευδεπίγραφη ολιγαρχία του χρήματος η οποία νέμεται την οικονομική και πολιτική εξουσία, έχει συμμαχήσει σχεδόν απόλυτα με τη δυτική χρηματοοικονομική ελίτ και είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμη να μοιραστεί την παγκόσμια πλανητική εξουσία με τους δυτικούς της συνεργάτες. Αν το δει κανείς εντελώς ιδεαλιστικά οι άνθρωποι αυτοί από την εποχή Ντενγκ και έπειτα δεν είναι τίποτε άλλο από προδότες των ιδεών του κινήματός τους, όπως ένας παλαίμαχος Κινέζος στρατηγός τους χαρακτήρισε λίγο πριν πεθάνει τη δεκαετία του ’90.

Έτσι η Κίνα έγινε αυτό που η Σοβιετική Ένωση προοριζόταν να γίνει πριν τον Στάλιν: Ένας σημαντικός εταίρος της διεθνιστικής ολιγαρχίας, ένας τοποτηρητής των συμφερόντων της παγκοσμιοποίησης, όπως είναι και η Γερμανία στην Ευρώπη, όπως επιδιώκεται με μικρότερη επιτυχία να γίνει η Τουρκία στη Μέση Ανατολή και όπως επιθυμείται με ακόμη μικρότερη επιτυχία από τη διεθνιστική κλίκα να γίνει και το Ιράν – όσο και αν αυτό φαίνεται περίεργο.

Έτσι σιγά-σιγά φτάσαμε να ακούμε προ δεκαετίας τον Τζωρτζ Σόρος να ανακοινώνει τα εξής απίστευτα:

«[..] Νομίζω είναι πια ο καιρός, επειδή χρειάζεται οπωσδήποτε να εντάξουμε την Κίνα στη δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων – μιας νέας χρηματοοικονομικής τάξης πραγμάτων [..]. Για αυτό θεωρώ ότι χρειαζόμαστε μια Νέα Τάξη Πραγμάτων όπου η Κίνα πρέπει να λάβει μέρος στη δημιουργία της και χρειάζεται να πιστέψουν σε αυτό. Πρέπει να κυριαρχήσουν σε αυτή όπως οι ΗΠΑ κυριάρχησαν στην τρέχουσα τάξη πραγμάτων, την λεγόμενη «Συναίνεση της Ουάσινγκτων», και νομίζω ότι θα είναι μια πιο σταθερή τάξη πραγμάτων όπου θα μπορούμε να έχουμε πιο συντονισμένες πολιτικές»

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο να ακούμε έναν Κινέζο καθηγητή οικονομίας να ισχυρίζεται σε πρόσφατη ομιλία του (η οποία εξαφανίστηκε από το κινέζικο διαδίκτυο σύμφωνα με δυτικές πηγές) ότι η Κίνα μέχρι την εκλογή Τραμπ διέθετε πράκτορες στα ανώτατα κλιμάκια των ενδότερων κύκλων της αμερικάνικης ελίτ και ότι αυτή η ειδική σχέση αναμένεται να αποκατασταθεί με τον ερχομό του Τζο Μπάιντεν στην εξουσία.

Και κάπως έτσι ακούσαμε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2018 των Τζέηκ Σάλλιβαν, ο οποίος προαλείφεται για Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας σε μια μελλοντική κυβέρνηση Μπάιντεν να δηλώνει:

«Συμβάλλαμε στο να δημιουργηθούν οι συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Ασία, οι οποίες επέτρεψαν την Κίνα να πετύχει την αξιοσημείωτη οικονομική της άνοδο. Έτσι, η άνοδος της Κίνας, κατά κάποιον τρόπο, δεν οφείλεται σε αποτυχία της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Οφείλεται στην επιτυχία της να δημιουργήσει αυτές τις συνθήκες σταθερότητας.»

Και ακόμα κάπως έτσι μάθαμε από την Γουώλ Στρητ Τζέρναλ ότι στις αρχές του 2018 κατά τις εμπορικές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας ο Κινέζος απεσταλμένος και αναπληρωτής πρωθυπουργός Λιου Χε απευθύνθηκε στα αφεντικά της Γουώλ Στρητ προκειμένου να προσφέρουν επιρροή προς μια πιο συμφέρουσα για τα κινεζικά συμφέροντα εμπορική συμφωνία με αντάλλαγμα την περαιτέρω διείσδυση των μεγάλων αμερικανικών τραπεζών στην κινέζικη οικονομία.

Και κάπως έτσι ακούσαμε τον Κίνεζο Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ να δηλώνει τα παρακάτω στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός το 2017:

«Το να ρίχνει κανείς το φταίξιμο στην παγκοσμιοποίηση για τα προβλήματα της υφηλίου δε συνάδει με την πραγματικότητα και δε θα βοηθήσει να λυθούν τα προβλήματα… Πρέπει να προσαρμοστούμε στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και να την καθοδηγήσουμε, να αποσβέσουμε τις αρνητικές της επιπτώσεις και να διανείμουμε τα πλεονεκτήματά της σε όλες τις χώρες και τα έθνη.»

Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι υπάρχει μια γενικότερη αντίληψη ότι το ΚΚΚ κινείται πάνω στις σταθερές του μακραίωνου κινεζικού πολιτισμού και η πολιτική του είναι απλά μια εφαρμογή των αρχών του ταοϊσμού και του κομφουκιανισμού στη σύγχρονη εποχή. Κατά την άποψή μου αυτό είναι ένα φριχτό ψέμα που προσβάλλει το χαρακτήρα του κινέζικου πολιτισμού, έναν από τους σπουδαιότερους της ανθρωπότητας, έναν πολιτισμό που αν και έχει ίσως υπερβολικό το στοιχείο της συλλογικότητας και της υποταγής στα πλαίσια της οικογένειας και της κοινωνίας είχε πάντοτε μέσα του την φλογερή σπίθα της ηθικής που έγραψε ανεξίτηλα στις καρδιές των ανθρώπων ο ελεήμων Θεός.

Έτσι, ο αποθανών το 1982 στην Καλιφόρνια σε μικρή σχετικά ηλικία ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ της Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας ο οποίος είχε πριν τον ερχομό του στην Ορθοδοξία εντρυφήσει, στα πλαίσια των πανεπιστημιακών σπουδών του, στον κινέζικο πολιτισμό, καθιστώντας τον εαυτό του εξαίρετο γνώστη της κινεζικής κουλτούρας και γλώσσας είχε δηλώσει σε ομιλίες και διαλόγους του ότι θεωρεί τα ηθικά πρότυπα της διδασκαλίας του Κομφούκιου και του Λαό Τσε απόλυτα συμβατά με την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων, αφού οι Κινέζοι φιλόσοφοι έδιναν μεγάλη έμφαση στην τιμιότητα, την αγάπη, την εγκράτεια, ακόμα και στην αυταπάρνηση και την ταπείνωση. Το πνευματικό τέκνο του Σεραφείμ Ρόουζ, ο ιερομόναχος Δαμασκηνός Κρίστενσεν έχει σε ομιλία του διατυπώσει την πεποίθηση τη δικιά του και του πνευματικού του ότι η έννοια του Τάο που είχε διατυπώσει ο Λαό Τσε στα λακωνικά φιλοσοφικά συγγράμματα, το οποίο διέπει όλη την πλάση και την πορεία των πραγμάτων στο κόσμο αυτό και επενεργεί στην οικουμένη μέσω της ενέργειας του Τε θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την έννοια περί Λόγου που είχαν αναπτύξει την ίδια εποχή (6ος αιώνας π.Χ) οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι με πρώτο τον Ηράκλειτο, έννοια την οποία βρίσκουμε αργότερα μεταφυτευμένη και επεξηγημένη στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Έτσι διατυπώνει ο Δαμασκηνός την άποψη ότι η ερμηνεία περί κόσμου και ύπαρξης μιας αόρατης ενσυνείδητης κοσμικής αρχής που διέπει και κατευθύνει τα πάντα, το Τάο ή Λόγος, στην οποία έφτασαν οι φιλόσοφοι μέσω της διαίσθησής τους βρίσκει την επαλήθευσή της την αποστολική εποχή όπου αυτό-αποκαλύπτεται στην ανθρωπότητα.

Βλέπουμε ότι ο Κινέζικος πολιτισμός από τις βασικές του αρχές ούτε βάρβαρος αναδεικνύεται, ούτε καταδυναστευτικός, ούτε βίαιος. Αντίθετα, οι Κινέζοι ήταν ίσως οι μόνοι μαζί με τους Έλληνες που μπόρεσαν να διανοηθούν διαισθητικά την ύπαρξη του ζώντος Θεού ωθούμενοι από τις ανεξάλειπτες ηθικές αρχές που ο Θεός ενέγραψες στις καρδιές όλων των ανθρώπων προς εκπλήρωση του βιβλικού χωρίου «κατ’ εικόνα..». Άρα η σημερινή τυραννία που ταλανίζει ενάμισι δισεκατομμύρια ανθρώπους και τους στερεί τη δυνατότητα να εξελιχθούν ως ελεύθερες και αυτόνομες προσωπικότητες δεν έχει καμία σχέση με πολιτισμό πόσο μάλλον με τον κινέζικο. Είναι μια αντίχριστη υλιστική βαρβαρική τεχνοκρατική ολιγαρχία.

Τα ίδια χάλια υπάρχουν και στη Δύση, μόνο που εκεί (και λέω εκεί γιατί η Ελλάδα και ο ιστορικός της χώρος δεν είναι Δύση) η ολιγαρχία του χρήματος λόγω αιώνων πολιτισμικής ανόδου μέσω της ευεργετικής επίδρασης του Χριστιανισμού – παρά τις παρεκτροπές και κακώς κείμενα του Καθολικισμού, του Προτεσταντισμού, της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού – αδυνατεί να λάβει με το έτσι θέλω την εξουσία. Χρειάζεται την κατάλληλη αφορμή για να πραγματοποιήσει μικρά αλλά ουσιαστικά βήματα προς το στόχο αυτό. Αυτό το πέτυχε εν μέρει μέσω του πλανητικού σοκ της 11ης Σεπτεμβρίου και της δημιουργίας του κράτους υποκλοπής δεδομένων και μαζικής παρακολούθησης με πρόσχημα την τρομοκρατία και αυτό προσπαθεί να πετύχει πιο ουσιαστικά και με απείρως μεγαλύτερη επίδραση μέσω της ψευτοπανδημίας του κορωνοϊού, με την οποία επιχειρεί την εξαγωγή του κινεζικού καπιταλοκομμουνιστικού μοντέλου διακυβέρνησης στην υπόλοιπη υφήλιο.

Ψηφιακά φακελώματα και νομίσματα, μαζικοί εμβολιασμοί, ανταλλαγή προσωπικών δεδομένων και απόλυτη διαφάνεια στις ενέργειες και στις προτιμήσεις του κάθε ατόμου, οικονομική εξαθλίωση, λιγότερες ευκαιρίες για τους οικονομικά αδύνατους και περισσότερες για τους οικονομικά ισχυρούς, άμεση εξάρτηση από το ελεγχόμενο από τις μεγάλες τράπεζες κράτος μέσω επιδομάτων/χαρτζιλικιών πείνας και αυτοματοποίηση. Έξοδος των ανθρώπων από την παραγωγική διαδικασία, αδρανοποίηση των μαζών, διακοπή των διατροφικών αλυσίδων, βιομηχανικά παραγόμενα συνθετικά τρόφιμα και στο βάθος μαζικές στειρώσεις και οικογενειακός προγραμματισμός με το στανιό. Αυτό περιμένει την ανθρωπότητα στην έξοδο της υγειονομικής “κρίσης”. Ό,τι ακριβώς έχει ήδη συντελεστεί στην Κίνα και ακόμα περισσότερα.

Για αυτό άλλωστε και ήταν τόση πρόθυμη η συνεργασία των παγκοσμιοποιητών με την κινέζικη ολιγαρχία. Ως η πιο πολυπληθής χώρα του κόσμου η Κίνα ήταν απαραίτητο να ταιριάξει στο παζλ πληθυσμιακού ελέγχου που η δυτική ολιγαρχία μαγειρεύει για την ανθρωπότητα εδώ και δεκαετίες. Ήδη από το 1972 με την έκθεση «Όρια στην Ανάπτυξη» («Limits to Growth») του διεθνιστικού think-tank «Λέσχη της Ρώμης» («Club of Rome») είχε διατυπωθεί μια νεομαλθουσιανή ψευδοεπιστημονική θεωρία, σύμφωνα με την οποία η συνεχόμενη αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην εξάλειψη των διαθέσιμων πόρων και σε επισιτιστική και ενεργειακή κρίση. Με σκοπό, μεταξύ άλλων, τον πληθυσμιακό έλεγχο και την αποθάρρυνση της αναπαραγωγής διατυπώθηκε και η θεωρία της κλιματικής αλλαγής. Η πραγματικότητα είναι βέβαια πως η διεθνής ελίτ δεν επιθυμεί την ύπαρξη αριθμητικά αυξανόμενων εξαθλιωμένων μαζών καθώς μπορούν εύκολα λόγω της αριθμητικής τους υπεροχής και μόνο να αποτινάξουν την τυραννία από τις πλάτες τους. Παρόμοιο σκεπτικό υιοθετεί και η Κίνα. Στους φόβους της άρχουσας ολιγαρχικής κινεζικής ελίτ για το ενδεχόμενο ολικής ανατροπής της από τα διογκωμένα λαϊκά στρώματα οφείλονται οι πολιτικές περί ενός τέκνου ανά οικογένεια και όχι τόσο στις ανησυχίες της περί στήριξης του συνταξιοδοτικού συστήματος, του επισιτισμού κλπ. Βλέπουμε λοιπόν πως πρόκειται για μια συμβιωτική σχέση. Οι δύο ολιγαρχίες βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία προκειμένου να επεκτείνουν και να εδραιώσουν την ισχύ τους πάνω στις ανυποψίαστες μάζες.

Δε χρειάζεται μάλλον να πούμε περισσότερα για το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι το οποίο θα καθορίσει τον κόσμο στον οποίο θα κληθούν να ζήσουν οι επόμενες γενιές τους επόμενους αιώνες. Η επιδημία του κορωνοϊού και το μαζικό φακέλωμα που θα ακολουθήσει μαζί με την κυριαρχία του Ισλάμ στην Ευρώπη, το οποίο θα δημιουργήσει μακροπρόθεσμα ένα ακόμα περισσότερο πειθήνιο και υποταγμένο κοινωνικό σώμα λόγω ακριβώς των ολοκληρωτικών φασιστικών πυλώνων του μουσουλμανισμού, θα οδηγήσουν σε ένα νέο μεσαίωνα ο οποίος θα καταργηθεί μόνο μέσα από ένα μαζικό ολοκαύτωμα δισεκατομμυρίων ψυχών που θα στείλει την ανθρωπότητα τεχνολογικά στην εποχή του προηγούμενου μεσαίωνα. Εκτός και αν το σχέδιο αποτύχει και οι διεθνείς εξελίξεις προβάλλουν άξαφνα και διαλύσουν την εφιαλτική αυτή προοπτική.

Σαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί Ρωμιοί οφείλουμε να προσευχόμαστε και να πιστεύουμε σε ένα λαμπρότερο μέλλον που θα προκύψει μέσα από το έλεος του Θεού και την κυριαρχία του επουράνιου Λόγου δια μέσου της ανθρώπινης ιστορίας. Ελπίζουμε και προσδοκούμε τον ευαγγελισμό της οικουμένης και την προσχώρηση όλων των λαών – Ευρωπαίων, Αμερικανών, Κινέζων, Ινδών και λοιπών Ασιατών – στα νάματα της Ορθοδοξίας και τον εξοβελισμό από την ανθρώπινη ιστορία ιδεολογιών-όπλων όπως ο κομμουνισμός.

Ας επικρατήσει η Αλήθεια.

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr