Κατά τα έτη 1955-1959 οι Άγγλοι κατακτητές βλέποντας τη δυναμική δράση της ΕΟΚΑ, βλέποντας την αγωνιστικότητα του Κυπριακού λαού, βλέποντας ότι οι ίδιοι είχαν πολλές απώλειες από τους Ελληνοκύπριους αντάρτες στα πεδία των μαχών, έδωσαν διαταγές ότι με κάθε μέσο θεμιτό ή μη θεμιτό τρόπο πρέπει να αποτύχει η αποστολή της ΕΟΚΑ… ότι η Κύπρος πρέπει να παραμείνει υπό Αγγλική κυριαρχία λόγω της στρατηγικής της γεωγραφικής θέσης.
Ένας Ήρωας του 1955-1959 είναι και ο μικρός Δημητράκης Δημητριάδης. Μια αγνή παιδική ψυχή που τόλμησε να λάβει μέρος στις διαδηλώσεις για την ελευθερία από τους Άγγλους κατακτητές. Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ ο Γρίβας Διγενής δικαιολογημένα τον ονόμασε “Ο Μικρός Ήρωας της ΕΟΚΑ”. Ο Δημητράκης παρόλο που ήταν μόλις επτά χρονών παιδί, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από έναν Άγγλο στρατιώτη στις 14/03/1956. Η σφαίρα κτύπησε το παιδί στο πρόσωπο στο σημείο του ματιού. Η δολοφονία του Δημητράκη ήταν και αυτή μια μαύρη μέρα για τον Κυπριακό λαό. Ο Αγγλικός στρατός σκότωσε ένα μικρό παιδί εν ψυχρώ με την πρόφαση ότι και αυτός είναι πολύ επικίνδυνος για την ασφάλεια του Αγγλικού στρατού στην Κύπρο. Τον πυροβόλησε σε μια διαδήλωση που ο λαός ζητούσε ξανά από τους Άγγλους κατακτητές την Ελευθερία της Πατρίδας του. Αφαίρεσαν τη ζωή από ένα μικρό παιδί θέλοντας να δείξουν την ισχύ τους, θέλοντας να δείξουν ότι όποιος θέλει Ελευθερία πρέπει να τιμωρηθεί και θα έχει τις ίδιες συνέπειες με τον Δημητράκη. Τον σκότωσαν για να τρομοκρατήσουν τον Κυπριακό λαό δίνοντας τους ταυτόχρονα το μήνυμα ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να σκοτώσουν και άλλα μικρά μωρά για αυτό δεν πρέπει να λαμβάνουν τα παιδιά μέρος στις διαδηλώσεις. Ο επτάχρονος Δημητράκης το μόνο που έκανε ήταν να ρίχνει πέτρες και να φωνάζει: «έξω οι Άγγλοι από την Κύπρο» και να φωνάζει με άλλα παιδιά και με τον υπόλοιπο κόσμο «θέλουμε ένωση, ένωση…».
Παρόλες τις αποτρόπαιες πράξεις του κατακτητή όπως η ποινή της αγχόνης και τα φρικτά βασανιστήρια που εφάρμοζε στους αγωνιστές, ο Κυπριακός λαός σε καμία περίπτωση δεν έσβησε τον πόθο του για τη λευτεριά.
Ο μικρός Δημητράκης στερήθηκε τα παιδικά του χρόνια. Του αφαίρεσαν βάναυσα τα όνειρα του και έσβησαν για πάντα το χαμόγελό του.
Οι γονείς του Δημητράκη ήταν χωρισμένοι· η μητέρα του έφυγε για την Αγγλία και ο μικρός Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του Χρυσταλλού Μιχαήλ Κουτέ. Ο μικρός Δημητράκης για να εξασφαλίσει τα προς το ζην πουλούσε λουλούδια στους δρόμους. Ήταν μαθητής της Β΄ τάξης του δημοτικού. Ήταν παιδί ήρεμο και αθώο όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, όπως και τα δικά μας παιδιά και όμως οι Άγγλοι δεν δίστασαν να σκοτώσουν εν ψυχρώ ένα επτάχρονο μωρό.
Αυτό παρατήρησε και η δική μου κόρη προτείνοντας μου να υπενθυμίσουμε στον κόσμο την προσφορά του μικρού Δημητράκη, το θάρρος του και τον ηρωισμό του.
Αιωνία σου η μνήμη μικρέ Δημητράκη!
Λευκωσία / Κύπρος
