Προσπαθώντας να ανασύρω από τη μνήμη μου, γεγονότα και καταστάσεις των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα μας, δύσκολα αναδύονται στιγμές ευτυχίας και ευημερίας του Έθνους μας. Αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης, δηλαδή ευθύνονται οι πολιτικοί γι’ αυτό το χάλι. Μα τους πολιτικούς τους στέλνει στην κυβέρνηση ο λαός, δηλαδή εμείς. Άρα εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι! Είναι όμως έτσι? Πως γίνεται να την «πατάμε» συνεχώς?
Κάποιος, πολύ εύκολα, θα ‘πει ότι ο κόσμος είναι ..χαζός! Δεν είναι όμως έτσι! Μας το αποδεικνύει το ότι τα τελευταία χρόνια, μία σειρά από καινούρια πρόσωπα πήραν την εξουσία και η κατρακύλα μας ήταν χωρίς φρένα. Μετά από δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αφού είδαμε την διαφθορά στα μεγαλεία της, τη διαπλοκή να μεσουρανεί και τον δυνατό …αέρα να παρασέρνει την εθνική μας κυριαρχία στα Ίμια και αφού ακούσαμε και το περιβόητο «μαζί τα φάγαμε», είπαμε να δοκιμάσουμε κάτι καινούριο.
Έτσι γνωρίσαμε ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα (ας μαθαίναμε άλλα στο σχολείο), οι μετανάστες είναι επενδυτές που έρχονται στη χώρα μας με τις βάρκες για να φέρουν τα χρήματά τους και ότι έχουν δικαίωμα να ..λιάζονται! Μάθαμε ότι στη Σμύρνη δεν έγινε καμία σφαγή αλλά υπήρξε στιγμιαία ένας συνωστισμός που λανθασμένα παρερμηνεύτηκε! Γευτήκαμε τον Πολακισμό, γνωρίσαμε την ύπαρξη της δημιουργικής οικονομίας, που φεύγοντας μας άφησε κι ένα έξτρα χρέος 100 δις, έτσι για να έχουμε. Μάθαμε ότι το να αγνοήσεις το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, που εσύ ο ίδιος προώθησες, είναι απολύτως νόμιμο και δεν σηκώνει παραίτηση! Η θρησκεία μπήκε στο περιθώριο, η σημαία μας έγινε ξεσκονόπανο, χαρίσαμε την ιστορία της Μακεδονίας σε κάποιον άλλον και το είδωλό μας έγινε, η Βενεζουέλα! Όλα αυτά και πολλά άλλα δεν έγιναν σε άλλον πλανήτη αλλά εδώ, στην Ελλάδα μας, πριν 4-5 χρόνια!
Είπαμε λοιπόν να αλλάξουμε καπετάνιο στη βάρκα και πέσαμε πάλι σε μούτσο! Είναι όμως μούτσος με όνομα! Αυτά μας φάγανε. Η ατυχία ή η γκαντεμιά, έπειτα από κάτι σεισμούς, φωτιές κι ένα …τσουνάμι στη Σάμο μας χάρισε και μια πανδημία, έτσι για να δοκιμάσουμε τον καπετάνιο μας. Διόρισε μια επιτροπή από «ειδικούς», για να μπορεί να ξεφορτώνει τις ευθύνες του κι εφάρμοσε το πιο σκληρό lockdown του πλανήτη! Αποτέλεσμα? Πεντηκοστοί τρίτοι στις 53 χώρες στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Δεν μπορείς να του ευχηθείς ούτε «και εις ανώτερα»!!! Πιάσαμε κορυφή και προχωράμε προς το άγνωστο!
Τόσοι πρωθυπουργοί και υπουργοί πέρασαν μα ανάθεμα κι αν έστω ένας μόνο, νοιάστηκε και έπραξε για το καλό της πατρίδας μας. Πάντα οι άλλοι φταίνε και ποτέ αυτοί. Ποτέ μία παραίτηση σ’ αυτή τη χώρα. Όσο μεγάλη κι αν είναι η αποτυχία τους! Πάντα καταξιωμένοι μούτσοι, χωρίς να θέλω να απαξιώσω την χρήσιμη δουλειά του μούτσου στο καράβι.
Μετά από μία παραίτηση, έχουμε εκλογές. Να το άλλο πρόβλημα! Κοιτάζουμε γύρω μας, βλέπουμε τα πρόσωπα, τα κόμματα, τις ιδέες και η κατάθλιψη μεγαλώνει. Τι να ψηφίσεις? Ποιόν να ψηφίσεις? Ποιος είναι ικανός ηγέτης?
Ποιος είναι καλός καπετάνιος? Ποιος θα αγωνιστεί για τα συμφέροντά μας?
Τελικά, η ψήφος πάει σε αυτόν που νομίζουμε λιγότερο βρώμικο και ανέντιμο. Σε αυτόν που νομίζουμε ότι θα κάνει το μικρότερο κακό στη χώρα μας. Είναι η καταδίκη μας αυτή? Δεν θέλω να το πιστεύω. Ζητείται ηγέτης γι’ αυτή τη χώρα. Όχι άλλοι «ειδικοί». Μέχρι τότε, πρέπει να φωνάζουμε στον μούτσο μας που αρέσκεται με τις πληρωμένες δημοσκοπήσεις του:
Μούτσεεεεεεε βράχια μπροστάάάάάά!!!!!!!!
Βασίλης Πολυζώης
