Ζούμε σε μια ζοφερή εποχή όπου η κοινή λογική έχει μετατραπεί στο πιο ακριβό και σπάνιο αγαθό στην Ελλάδα. Αν κοιτάξει κανείς γύρω του χωρίς παρωπίδες, η πραγματικότητα που αντικρίζει δεν θυμίζει ευνομούμενη πολιτεία, αλλά έναν οργανωμένο, αδυσώπητο διωγμό κατά της ραχοκοκαλιάς αυτού του τόπου: του ίδιου του Έλληνα πολίτη, του εργαζόμενου, του πιστού, του παραγωγού. Όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, με κορύφωση την περίοδο της πανδημίας αλλά και τις πρόσφατες καταστροφές στον πρωτογενή τομέα, δεν αφήνουν πλέον κανένα περιθώριο για αυταπάτες.
Το Υγειονομικό Παράδοξο και ο Διωγμός των Ελλήνων Επιστημόνων
Κατά την περίοδο του κορονοϊού, οι Έλληνες πολίτες υπέστησαν μια πρωτοφανή, αφόρητη πίεση για να υποβληθούν σε έναν καθολικό εμβολιασμό. Κι ενώ σήμερα, διεθνείς επιστημονικές φωνές και δεδομένα αναδεικνύουν τις γκρίζες ζώνες και τις συνέπειες αυτής της βιαστικής διαχείρισης, η ελληνική πολιτεία επέλεξε τότε τον δρόμο του απόλυτου αυταρχισμού.
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα παραλογισμού; Χιλιάδες υγειονομικοί —γιατροί και νοσηλευτές— τέθηκαν σε εκδικητικές αναστολές εργασίας, στερούμενοι τον μισθό και την αξιοπρέπειά τους, απλώς επειδή εξέφρασαν επιφυλάξεις. Το κράτος τους κυνήγησε με μανία, αφήνοντας τα νοσοκομεία να καταρρεύσουν.
Την ίδια ακριβώς στιγμή που ο Έλληνας στερούνταν το δικαίωμα στην εργασία ή την ελεύθερη μετακίνηση χωρίς πιστοποιητικό, οι παράτυποι μετανάστες που ζούσαν στη χώρα παρέμεναν σε ένα ιδιότυπο καθεστώς υγειονομικής «αορατότητας». Λόγω γραφειοκρατίας, έλλειψης εγγράφων και πολιτικής ατολμίας, δεν υπήρχε καν αποτελεσματικός μηχανισμός εμβολιασμού τους, παρόλο που ζούσαν σε συνθήκες συγχρωτισμού και έχριζαν ανάγκης. Δύο μέτρα και δύο σταθμά: αυστηρότητα και εξόντωση για τον Έλληνα, ασυλία και αδιαφορία για τον παράτυπο.
Το Κλείσιμο των Εκκλησιών: Πλήγμα στην Ψυχή του Έθνους
Αν κάτι σφράγισε αυτή την περίοδο ως «κυνήγι», ήταν η πρωτοφανής απόφαση για καθολικό κλείσιμο των Εκκλησιών και η απαγόρευση της Θείας Λειτουργίας.
Ιστορικά, πρόκειται για μια μαύρη σελίδα. Η Θεία Λειτουργία και η χριστιανική λατρεία δεν είχαν σταματήσει με τέτοιο ισοπεδωτικό τρόπο ούτε στις πιο σκοτεινές περιόδους των διωγμών του Νέρωνος, ούτε κατά τη διάρκεια της μακράς και σκληρής Τουρκοκρατίας, όπου οι πιστοί έβρισκαν πάντα τον τρόπο να λειτουργηθούν, έστω και κρυφά. Το γεγονός ότι ένα σύγχρονο ελληνικό κράτος στέρησε από τον Έλληνα το πνευματικό του καταφύγιο την ώρα της μεγαλύτερης κρίσης, αποτελεί ευθεία προσβολή της ταυτότητάς του.
Η Εξόντωση της Κτηνοτροφίας και του Πρωτογενούς Τομέα
Το κυνήγι, όμως, μεταφέρθηκε γρήγορα από τα νοσοκομεία και τις εκκλησίες στα χωράφια και τις στάνες. Με την πρόσφατη κρίση της ευλογιάς και της πανώλης, είδαμε το τραγικό θέαμα της μαζικής σφαγής εκατοντάδων χιλιάδων αιγοπροβάτων.
Οι κτηνοτρόφοι μας ζητούσαν απεγνωσμένα να εμβολιάσουν τα κοπάδια τους για να σώσουν το βιος τους. Ποια ήταν η απάντηση των κτηνιατρικών υπηρεσιών και του κράτους; Ένα ξερό «όχι», με το πρόσχημα ότι δεν υπάρχει εγκεκριμένο εμβόλιο εντός της ΕΕ και ότι ο εμβολιασμός θα έπληττε τις εξαγωγές προϊόντων. Προτίμησαν να οδηγήσουν στην καταστροφή και την οικονομική εξαθλίωση χιλιάδες ελληνικές οικογένειες, παρά να διεκδικήσουν εξαιρέσεις και λύσεις, την ίδια στιγμή που άλλες γειτονικές χώρες έβρισκαν τρόπους να προστατεύσουν την παραγωγή τους.
Παράλληλα, ο Έλληνας αγρότης και παραγωγός συνεχίζει να ζει υπό ένα καθεστώς ιδιότυπης σκλαβιάς: παραδίδει τον μόχθο του στους εμπόρους και πληρώνεται «όποτε καπνίσει» στον καθένα, καθώς δεν υπάρχει καμία θεσμοθετημένη ρήτρα ή αυστηρό πλαίσιο που να προστατεύει τον πρωτογενή τομέα από την αισχροκέρδεια και τις καθυστερήσεις.
Σπίτια στα «Funds» και Χρέη στα Κόμματα
Το κερασάκι στην τούρτα αυτού του ιδιότυπου διωγμού είναι η οικονομική ασυμμετρία. Ο απλός Έλληνας οικογενειάρχης χάνει το σπίτι του σε πλειστηριασμούς από τα «funds» για μερικές χιλιάδες ευρώ, χωρίς καμία ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας.
Την ίδια ώρα, πολιτικά κόμματα και μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι δανείζονται υπέρογκα ποσά, συσσωρεύοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε «θαλασσοδάνεια» που δεν αποπληρώνονται ποτέ, φτάνοντας στο σημείο να απειλούν τη σταθερότητα του ίδιου του τραπεζικού συστήματος. Για τους λίγους και ισχυρούς υπάρχει πάντα ασυλία και ρυθμίσεις• για τον Έλληνα πολίτη, μόνο ο πέλεκυς του νόμου.
Η Ανεξέλεγκτη Μετανάστευση και το Πολιτικό Σύστημα
Στον μακρύ και ζοφερό αυτόν κατάλογο των παραγόντων που οδήγησαν στη σημερινή κατάπτωση της χώρας, οφείλουμε να προσθέσουμε με απόλυτο θάρρος τις πραγματικές αιτίες και τα γεγονότα που σκοπίμως αποσιωπώνται. Η ανεξέλεγκτη είσοδος παράτυπων μεταναστών στην ελληνική επικράτεια δεν συνέβη τυχαία· πραγματοποιήθηκε με τις πλήρεις ευλογίες του εγχώριου πολιτικού συστήματος.
Μοναδική εξαίρεση σε αυτή τη διολίσθηση αποτέλεσε η διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος είχε μεριμνήσει για την παραγγελία ενός προηγμένου συστήματος ελέγχου, ικανού να εντοπίζει σε βάθος 10 χιλιομέτρων όσους επιχειρούσαν να παραβιάσουν τα σύνορα. Ωστόσο, μετά την πτώση της κυβέρνησής του, το εθνικά αναγκαίο αυτό σύστημα δεν παραλήφθηκε ποτέ, καθώς με την άνοδο του Γ. Παπανδρέου στην εξουσία —αλλά και των μετέπειτα διοικήσεων— το ζήτημα εγκαταλείφθηκε.
Ως εκ τούτου, η ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση μετατράπηκε στον απόλυτο «δούρειο ίππο» για τον λαθραίο εποικισμό της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ευρωπαϊκή ηγεσία που μισεί απροκάλυπτα τους ίδιους τους λαούς της. Είναι οι ίδιοι ακριβώς κύκλοι που προκαλούν εμμονικά τον Πούτιν να κλιμακώσει έναν γενικευμένο πόλεμο, με μοναδικό σκοπό να τον κατηγορήσουν στη συνέχεια ως τον αποκλειστικό εχθρό της Ευρώπης, αποσείοντας τις δικές τους εγκληματικές ευθύνες.
Ώρα Αφύπνισης και Ιστορικής Κρίσης
Για να μην κουράζουμε, όμως, με περαιτέρω αναλύσεις, είναι απαραίτητο ο καθένας να επιστρατεύσει τη δική του καθαρή σκέψη και κρίση. Ο σκοπός αυτών των επισημάνσεων δεν είναι θεωρητικός, αλλά βαθιά πρακτικός: να αφυπνιστεί, επιτέλους, η κάθε λογής εξουσία. Έχουμε ιερό χρέος απέναντι στους προγόνους μας που έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία αυτής της πατρίδας, αλλά και αδιαπραγμάτευτο χρέος απέναντι στα παιδιά μας, στα οποία οφείλουμε να μην κόβουμε την προοπτική και να μην τα αναγκάζουμε να ξενιτεύονται.
Ας αναλογιστούμε με συντριβή: μήπως ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει για τη δική μας γενιά –πολιτικούς και πολίτες– ότι παραδώσαμε τη χώρα και τη Μακεδονία αμαχητί;
Κατά τα άλλα, συνεχίζουμε να γιορτάζουμε, χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα πλέον, εθνικές επετείους για την απελευθέρωση είτε από τους Τούρκους είτε από τους Γερμανούς. Την ίδια ακριβώς στιγμή, οι ίδιοι αυτοί κατακτητές, εκμεταλλευόμενοι την άκρατη ιδιοτέλεια που χαρακτηρίζει τους «προσκυνημένους» πολιτικούς (και όχι μόνο), μας έχουν ξαναυποδουλώσει κι εμείς απλώς γιορτάζουμε μέσα στην άγνοιά μας.
Τα υπόλοιπα, τα αφήνουμε με εμπιστοσύνη στην αυστηρή κρίση των σκεπτόμενων πολιτών.
