Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς θεολογικῆς σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς.
Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «μή τοίνυν θαρρῶμεν οἱ ἐστῶτες», ὅσοι νομίζουμε ὅτι εἴμαστε καλοί καί στεκόμαστε καλά πνευματικά, νά μήν ἔχουμε θάρρος. «Μή τοίνυν θαρρῶμεν οἱ ἐστῶτες, ἀλλά λέγωμεν ἑαυτοῖς, μέ ταπείνωση· ὁ δοκῶν ἐστάναι, βλεπέτω μή πέσῃ»· αὐτός πού νομίζει ὅτι στέκεται, ὅτι ζεῖ τή χριστιανική ζωή σωστά, αὐτός πού νομιζει πώς στέκεται, ἄς προσέξει νά μἠν πέσει. «Μηδέ ἀπογινώσκωμεν οἱ κείμενοι», ἀλλά καί οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, νά μή φθάσουμε σέ ἀπόγνωση, «ἀλλά λέγωμεν ἑαυτοῖς· μή ὁ πίπτων οὐκ ἀνίσταται;». Μήπως ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος πέφτει, δέν μπορεῖ νά σηκωθεῖ;
Καί συμπληρώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καί λέγει: νά μή νομίσουμε ὅτι ἡ κακία, τό κακό εἶναι ἀκίνητο καί ἀνίκητο, ὅπως διδάσκουν οἱ Μανιχαῖοι· αὐτό εἶναι πολύ μεγάλη πλάνη.
Τό κακό μποροῦμε νά τό νικήσουμε. Αὐτό πού πρέπει νά κάνουμε, εἶναι νά ὁδεύσουμε διά τῆς στενῆς καί τεθλιμμένης ὁδοῦ. Καί νά βαδίζουμε, «καί θαρροῦντες καί δεδοικότες», νά βαδίζουμε αὐτόν τόν χριστιανικό δρόμο μέ δύο συναισθήματα· καί μέ θάρρος ἀλλά καί μέ φόβο.
«Δεδοικότες μέν, διά τούς ἑκατέρωθεν κρημνούς»· νά φοβόμαστε, γιατί σ’ αὐτόν τόν δρόμο τόν χριστιανικό ὑπάρχουν πολλοί κρημνοί, δεξιά κι ἀριστερά, πολλά θέλγητρα, πολλές ἀπολαύσεις, πολλές ἡδονές, οἱ ὁποῖες μπορεῖ νά μᾶς παρασύρουν, «θαρροῦντες δέ, διά τόν προηγούμενον ἡμῶν Ἰησοῦν», μέ θάρρος δέ, διότι σ’ αὐτόν τόν δρόμο μπροστά ὁδηγός μας εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι καί οἱ Ἅγιοι.
Ἀπό τό τρίτομο ἔργο τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση «ΟΜΙΛΙΕΣ στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ ἔτους», τόμος Γ΄, σελ. 1502, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2024.
