Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
Ὁ ἑκατόνταρχος βλέπει τόν δοῦλο του ὄχι σάν κτῆμα του, ἀλλά σάν μέλος τῆς οἰκογενείας του. Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τά μέλη. Ἔτσι σκέπτεται ὁ ρωμαῖος στρατιωτικός. Οἱ μέσες λύσεις δέν σώζουν. Χρειάζονται λύσεις ὁριστικές καί ριζικές. Καί μιά τέτοια λύση μόνο ὁ Χριστός μπορεῖ νά δώσει.
Αὐτό πίστευε ὁ ἑκατόνταρχος, πού δέν παύει πάνω ἀπ’ ὅλα νά ἀποτελεῖ ἔλεγχο γιά τόν χριστιανό οἰκογενειάρχη. Πόσοι ἔχουμε, σάν κι αὐτόν, συνείδηση τῆς εὐθύνης μας μέσα στήν οἰκογένειά μας; Πόσοι παρακολουθοῦμε τήν ὑγεία, πρό πάντων τήν ψυχική, τῶν παιδιῶν μας καί ἐνδιαφερόμεθα γιά τήν θεραπεία της; Καί ἄν ναί, ποῦ ἀναζητοῦμε τήν θεραπεία τῶν παιδιῶν μας, σέ ποιό γιατρό καί μέ ποιά μέσα;
Ἄς δοῦμε τό παράδειγμα τοῦ ἑκατοντάρχου. Πρῶτα αὐτός πηγαίνει στόν Χριστό. Πρῶτα αὐτός πιστεύει τόν Χριστό. Καί ἐπειδή ἁγιάσθηκε αὐτός ἀπό τόν Χριστό, σώθηκε καί ὁ δοῦλος του.
Ἄν δέν δεχθοῦν τόν Χριστό οἱ γονεῖς, εἶναι ἀμφίβολο, ἄν θά πάρουν τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ τά παιδιά τους.
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 76.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς
Φώτιος Μιχαήλ
