Μέ τό κυκλοφοριακό χάος τῆς χθεσινῆς ἀπεργίας ὁ ὑφυπουργός Μεταφορῶν Κώστας Καραμανλής ὁ νεώτερος ἀκούσθηκε νά λέει σέ συνέντευξή του στον ΣΚΥ: <Ἐπικοινώνησα μέ τόν…διευθύνων σύμβουλο τῆς ΤΡΕΝΟΣΕ…
Δηλαδή ἒχομε: Ὁ διευθύνων, τοῦ διευθύνων, οἱ διευθύνων σύμβουλοι κλπ. Ἡ μετοχή εἶναι πιά ἂκλιτη, καθώς πολλοί δημοσιογράφοι καί ὃσοι ἒχουν δημόσιο λόγο ἐπαναλαμβάνουν τήν λέξη αὐτή καθημερινά.
Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα κακοποιεῖται βάναυσα καθημερινά, χωρίς κανένας γλωσσολόγος, κανένας ἀκαδημαϊκός, κανένας ἂνθρωπος τοῦ πνευματικοῦ κόσμου νά μή παρεμβαίνει. Καί γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές παραθέτουμε μερικά μαργαριτάρια ἀλιευθέντα ἀπό τά τηλεοπτικά κανάλια προσφάτως:
* Τά δύο μεγάλα κυβερνῶν κόμματα.
* Ἃμα δέν πληρώσετε καί τά…τρέχων…
* Εἲχαμε ἀντλήσεις…ὑδατῶν.
* Τοῦ αὒξων ἀριθμοῦ.
* Νά καλέσουμε τόν πάτερ.
* Ὁ κ. Βαρουφάκης γιατί…ἃρει ἀντιρρήσεις;
* Οἱ…προλαλήσαντες κυρίες (κι αὐτή ἦταν δασκάλα πού διδάσκει παιδιά).
Θά ἒλεγε κανείς ὃτι μπροστά στά ἀξεπέραστα δεινά πού μαστίζουν τήν χώρα, ἡ κακοποίηση τῆς γλώσσας μας δέν εἶναι τό μεῖζον κακό. Καί ὃμως εἶναι. Μπορεῖ τά δυσμενῆ γεγονότα πού διαδέχονται τό ἓνα τό ἂλλο, ὃπως τό ἰλιγγιῶδες χρέος τῶν 600 καί πλέον δισεκατομμυρίων εὐρώ, ἡ ἀνεξέλεγκτη εἰσβολή λαθρομεταναστῶν (ἐνῶ θά ἒπρεπε νά δεχόμαστε μόνο τούς <αἰτοῦντες ἂσυλο>), ἡ ἐγκληματικότητα, ἡ ὑπερφορολόγηση, ἡ διαβίωση μεγάλου μέρους τοῦ πληθυσμοῦ στά ὃρια τῆς φτώχειας, τό ξεπούλημα τῆς κρατικῆς περιουσίας σέ ἰδιῶτες ὀλιγάρχες (ἀπό τά κρατικό μονοπώλιο στό ἰδιωτικό μονοπώλιο), ἡ διαφθορά, ἡ διαπλοκή, τό Σκοπιανό, τό Αἰγαῖο μέ…προοπτική Χάγης κλπ., νά ἀπειλοῦν τήν ὓπαρξη τοῦ ἒθνους, ἀλλά καί ἡ καταστροφή τῆς γλώσσας εἶναι μεῖζον κακό, ἂν θυμηθοῦμε ὃτι βρισκόταν πρώτη στό…συνταγολόγιο τῶν παγκοσμιοποιητῶν ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες γιά τήν καταστροφή τῆς Ἑλλάδος καί τήν ὑποταγή τῶν Ἑλλήνων.
Καί πρίν οἱ Ἓλληνες ἀντιδράσουν πολιτικά ἢ μέ κάθε πρόσφορο τρόπο, ἀνάλογα μέ τίς περιστάσεις καί τίς ἐξελίξεις, πρέπει πρωτίστως νά περιφρουρήσουν τήν γλῶσσα τους, κατά τήν ποιητική ρῆση τοῦ Ἐλύτη <τήν γλῶσσα μοῦ ἒδωσαν Ἑλληνική>.
Καί βέβαια ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἒχει πολλές ἀντοχές, ἀφοῦ ἒχει διατηρηθεῖ ἐπί χιλιετηρίδες, μεταλλασσομένη ὃπως οἱ…ἀθάνατοι ἰοί, πού ζοῦν δισεκατομμύρια χρόνια, καί ἒχει γονιμοποιήσει, διεισδύουσα, ὃλες τίς γλῶσσες τοῦ κόσμου. Ὃμως ἐκεῖνοι πού τήν καταπολεμοῦν συστηματικά, ἀπεργαζόμενοι τήν νέα ὑποδούλωση τῆς Ἑλλάδος, ἒχουν βάλλει στόχο, ἐδῶ καί μισό αἰῶνα τουλάχιστον τήν καταστροφή της, μαζί μέ ἂλλες ἀξιακές ὑπεροχές τῶν Ἑλλήνων.
Τώρα ὁ κίνδυνος εἶναι μεγαλύτερος λόγω τῆς ἀνεξέλεγκτης καί χειμαρρώδους εἰσβολῆς μεταναστῶν, πού καθοδηγοῦνται ἀπό νεοταξίτικα συμφέροντα, μέ στόχο νά ἀλλάξουν τόν ἀνθρωπογεωγραφικό χάρτη τῆς ἱστορικῆς χώρας μας.
Ἡ μετανάστευση δέν εἶναι τωρινό φαινόμενο, ἀλλά πανάρχαιο. Ἡ λέξη μετανάστης ἀπαντᾶται στόν Ὃμηρο, ὃπως καί οἱ λέξεις ἀλλοδαπός καί τηλεδαπός. Τό πρόβλημα εἶχαν ἒντονο τόσο οἱ Ἀθηναῖοι, ὃσο καί οἱ Σπαρτιάτες. Ἀλλά εἶχαν βρεῖ τρόπους ἀποτελεσματικούς γιά τήν περιφρούρηση τῆς ἐντοπιότητας καί τοῦ αὐτοχθονισμοῦ τους. Γι᾽αὐτό ἒτρεφαν τόση μεγάλη ἀγάπη γιά τήν πατρίδα, τήν ὁποία ὑπερασπίζονταν πάση θυσία. Θυμηθεῖτε τίς λέξεις πού ἲσχυαν στήν ἐποχή ἐκείνη: Εἲλωτες, περίοικοι (πληθυσμιακή ὁμάδα μή πολιτῶν), ξενηλασία (νόμος τῆς Σπάρτης γιά τήν δίωξη ξένων ἀπό τήν χώρα), κρυπτεῖαι, μέτοικοι.
Κι ὃλα αὐτά ὃταν ἡ λέξη ἂσυλον ἦταν ἱερή καί ἀπολύτως σεβαστή. Ἀρχή πού ξεκίνησε ἀπό τήν Ἑλλάδα μέ τό Ξένιον Δία καί ἰσχύει σήμερα σέ ὃλο τόν κόσμο.
Σήμερα ὃμως τά πράγματα ἒχουν ἀλλάξει. Ὓψιστα οἰκονομικά καί γεωπολιτικά συμφέροντα κρύβονται πίσω ἀπό τό κῦμα τῶν λαθρομεταναστῶν, πού σήμερα πνίγει τήν Ἑλλάδα καί αὒριο ἀπειλεῖ νά τήν ἁλώσει ἐκ τῶν ἒσω. Ὃλοι αὐτοί οἱ ἀλλοδαποί ἀπό τήν Ἂπω Ἀνατολή μέχρι τήν ὑποσαχάρια Ἀφρική, καθώς κυκλοφοροῦν στήν ἑλληνική ἐπικράτεια παρανόμως καί ἒχουν ἢδη διεισδύσει στόν κοινωνικό ἱστό τῆς χώρας, ἐκτός τῆς ὑποκρυπτομένης ἀπειλῆς, κακοποιοῦν καί τήν γλῶσσα, στήν προσπάθειά τους νά…γίνουν Ἓλληνες μέ τό στανιό.
Ἀλλά μήπως οἱ Ἓλληνες ὁμιλοῦν καλύτερατήν μητρική τους γλῶσσα; Ἡ κακῆς ποιότητος παιδεία πού δέχονται ἐπί σειρά ἐτῶν, ἡ εἰσβολή τῶν λεγομένων <γκρήκλις>, τό μονοτονικό, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἀρχαιοελληνική γραμματεία καί ἂλλες μεθοδεύσεις, καθώς καί ἂλλοι , ὁδηγοῦν σέ καθημερινή κακοποίηση τῆς γλώσσας, σέ ἀπειρία σολοικισμῶν, σέ αὐθαιρέτους τονισμούς τῶν λέξεων κλπ. Προφέρουν λέξεις πού ἒχουν πρωτοειπωθεῖ πρίν ἀπό χιλιάδες χρόνια, ἀλλά δέν καταλαβαίνουν τί σημαίνουν.
Ἀς ποῦμε γιά παράδειγμα, τί σημαίνει <φροῦδες> ἐλπίδες, πού μερικοί ἀγράμματοι τίς λένε καί…φλοῦδες!
Τό νόημα βρίσκεται μόνο μετά τήν ἐτυμολογία τῆς λέξεως. Καί ἰδοῦ πόσο χρήσιμος εἶναι πάντα ὁ Ὃμηρος, ἀπό τόν ὁποῖο πάντα πρέπει νά ξεκινᾶ κανείς, ἂν θέλει νά ὁμιλεῖ καλά τήν μητρική του γλῶσσα.
Στήν ραψωδία Α τῆς Ἰλιάδος, γνωστή καί ὡς ἡ μήνυς τοῦ Ἀχιλλέως, τσακώνονται ἂγρια ὁ Ἀγαμέμνων καί ὁ Ἀχιλλέας γιά γυναικοδουλειά (ἁρπαγή Χρυσηΐδος) καί ὁ Ἀχιλλέας, στραβοκοιτάζοντας τόν ἀρχιστράτηγο, τοῦ λέει:
<Βρέ ἀναιδέστατε, κερδοσκόπε, πῶς πρόθυμα θά πείθονταν οἱ Ἀχαιοί στά λόγια σου καί νά πάρουν τόν δρόμο γιά ν᾽ἀρχίσουν πόλεμο;>
Ὁ πρός ἐξέταση στίχος λέει: ἢ ὁδόν ἐλθέμεναι ἢ ἀνδράσι ἲφι μάχεσθαι;
Ἡ λέξη ὁδός συναντᾶται πολλές φορές στά ὁμηρικά ἒπη, καί βέβαια σημαίνει ὃ,τι καί σήμερα. Δρόμος.
Ὁ πρό ὁδοῦ εὑρισκόμενος ἦταν ἐκεῖνος πού βάδιζε, πήγαινε μπροστά.
Στήν Ἰλιάδα Δ 382 ἀναφέρονται συγκεκριμένα τά ἑξῆς:
οἱ, δ᾽ἐπί οὖν ὢχοντο ἰδέ πρό ὁδοῦ ἐγένοντο (αὐτοί λοιπόν ἒφευγαν καί καθ᾽ὁδόν πηγαίνοντας).
Ὃταν λοιπόν οἱ ὁμηρικοί ἣρωες ὑπάκουαν στόν ἀρχηγό τους, τότε ἐγένοντο πρό ὁδοῦ, δηλαδή ἒπαιρναν μέ προθυμία τόν δρόμο γιά πόλεμο.
Ἐκ τῆς συναιρέσεως, ὁ πρό ὁδοῦ γίνεται φροῦδος. Καί ποιός εἶναι ὁ φροῦδος; Εἶναι αὐτός πού ἒχει προχωρήσει, ἒχει ἀπέλθει, ἒχει ἐξαφανισθεῖ, εἶναι χαμένος. Δέν φαίνεται πιά. Τόσο πρόθυμοι ἦσαν οἱ ὁμηρικοί ἣρωες ὑπακούοντες τόν ἡγέτη τους γιά νά πᾶνε στόν πόλεμο.
Γι᾽αὐτό ὁ Ἀχιλλέας λέει αὐτή τήν φράση στόν Ἀγαμέμνονα, ἀφοῦ προηγουμένως τόν στολίζει μέ βρισιές.
<ἢ ὁδόν ἐλθέμεναι ἢ ἀνδράσι ἲφι μάχεσθαι>
Κι ἐμεῖς σήμερα πολλές χιλιάδες χρόνια μετά, λέμε: Φροῦδες ἐλπίδες, δηλαδή μάταιες ἐλπίδες, φευγάτες, χαμένες.
Κατά τόν ἲδιο τρόπο, ὁ προορός, δηλαδή αὐτός πού βρίσκεται μπροστά καί παρακολουθεῖ βλέποντας, γίνεται φρουρός, ὃπως λέμε κι ἐμεῖς σήμερα. Κι ἀκόμη λέμε φρουρῶ, φρούριο, φρούρηση, φρουρά. Τήν λέξη πού ἐκραύγαζε ἐναγωνίως ἓνας πρώην πρόεδρος τῆς Βουλῆς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς νά ξέρει ἀπό ποῦ τοῦ ἒρχεται ἡ λέξη: Φρουρά, φρουρά…
Τό ἲδιο καί τό προοίμιο γίνεται φροίμιον, ἀλλά δέν χρησιμοποιοῦμε τήν συνειρημένη λέξη σήμερα. Ὃμως χρησιμοποιοῦμε λέξεις μέ κοινή καταγωγή ἀπό τόν φρουρό, ὃπως οὐρά, οὐραγός, οὐραῖος (ρῆμα ὁρῶ).
Μέ τόν τρόπο τοῦτο θά πρέπει νά ἐτυμολογοῦνται οἱ λέξεις πού μιλοῦμε σήμερα, ἂν θέλουμε νά ὁμιλοῦμε σωστά τήν Ἑλληνική γλῶσσα, πού οἱ ξένοι ἀποκαλοῦν <γλῶσσα τῶν θεῶν>, καί ὂχι νά τήν κακοποιοῦμε καθημερινά, ὃπως προαναφέραμε.
Ἀς ἐλπίσουμε πώς οἱ προσπάθειες γιά τήν καταστροφή τῆς Ἑλλάδος ἀπό τούς ἐγχωρίους καί ξένους ἀφεντάδες μας, θά ἀποδειχθοῦν κι αὐτές φροῦδες.
