Ο μακαριστός αρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γεννήθηκε το 1910 στην Ανάληψη Τριχωνίδος. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γυμνάσιο Ναυπάκτου, έρχεται στην Αθήνα και τελειώνει τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1933. Κατά τα έτη 1936 – 1937 υπηρετεί ως ιεροκήρυκας κατηχητής στη Μητρόπολη Αιτωλοακαρνανίας. Στο μεγάλο αυτό Έπος του 1940 παίρνει μέρος ως υπαξιωματικός στην πρώτη γραμμή.
Από το Φεβρουάριο του 1944 μέχρι την 1η Ιουνίου του 1956 εργάζεται ως ιεροκήρυκας κατηχητής στην Αιτωλοακαρνανία. Χειροτονείται Διάκονος στις 20 Μαΐου 1951. Την επόμενη ημέρα 21 Μαΐου 1951 χειροτονείται Πρεσβύτερος και του απονέμεται το οφίκιο του αρχιμανδρίτη και το λειτούργημα του πνευματικού. Έρχεται στην Αθήνα και επίκεντρό του αρχικά είναι το μικρό εκκλησάκι στην οδό Ρόμβης.
Εκεί εξομολογεί, κηρύττει, διδάσκει, κατευθύνει και μελετά ασταμάτητα. Εκεί διαπιστώνει ότι λειτουργεί ένας μηχανισμός σκοτεινών δυνάμεων που αποσκοπεί, με ξενικές προπαγάνδες και σκοτεινές αντίχριστες αιρέσεις, να διαβρώσει την Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Βλέπει ότι οι αιρέσεις αυτές δρουν ολέθρια για την Πίστη και την Πατρίδα και παράλληλα διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει ένα επιτελικό όργανο που να ενημερώνει και να ξεσκεπάζει αυτές τις επικίνδυνες αιρέσεις των σκοτεινών δυνάμεων.
Αυτή η πραγματικότητα τον οδηγεί στην ίδρυση της «Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.) το 1959 στην Αθήνα, σωματείο που στη συνέχειά του έχει να επιδείξει πλούσια χριστιανική και αντιαιρετική δράση. Η αντιαιρετική αυτή δραστηριότητα έπρεπε να υποστηρίζεται και από μια εφημερίδα. Και το τόλμημα έγινε το 1961 με την έκδοση της εφημερίδας «Ορθόδοξος Τύπος».
Ο π. Χαράλαμπος διετέλεσε Ηγούμενος στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη από το 1962 μέχρι το 1968, απ’ όπου απομακρύνθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Εν τω μεταξύ ο αντιαιρετικός αγώνας παίρνει σάρκα και οστά. Στην αίθουσα της «Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.) γίνονται συγκεντρώσεις Χριστιανών και ακούγονται τα πύρινα λόγια και τα κηρύγματα του μακαριστού π. Χαραλάμπους, που ξεσκεπάζει τις σκοτεινές δυνάμεις και καταγγέλλει τους εχθρούς της Ορθοδοξίας και του Έθνους.
Το τυπογραφείο του Ορθοδόξου Τύπου δουλεύει εντατικά. Εκδίδονται τα αποκαλυπτικά βιβλία: «Ξεσκέπασμα της Μασωνίας», το «Ξεσκέπασμα των Ιεχωβάδων». Ακολουθεί έπειτα το 1971 το βιβλίο «Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα», ένα βιβλίο – βόμβα, που ξεσκεπάζει τους σκοτεινούς μηχανισμούς που επιδιώκουν και μεθοδεύουν την ένωση της Ορθοδοξίας με τον Παπισμό, ανάμεσα στα άλλα. Το συγγραφικό του έργο αποτελούν δεκάδες βιβλία, όπως είναι το πεντάτομο έργο του «Η Αποκάλυψη Εξηγημένη» καθώς και «Η Αγία Γραφή Εξηγημένη».
Ο θάνατος τον βρήκε στις επάλξεις, στις 14 Φεβρουαρίου 1982, αφού στο ταπεινό γραφείο του ήταν ακόμα απλωμένα τα χειρόγραφά του. Το επίσημο περιοδικό «Εκκλησία» έγραψε μεταξύ άλλων: «Ο πατήρ Χαράλαμπος έδρασε κατ’ αρχάς ως λαϊκός κήρυξ και κατηχητής, και εν συνεχεία ως κληρικός, ως εξομολόγος και πνευματικός οδηγός, ως εμψυχωτής της αγωνιστικής εφημερίδος «Ορθόδοξος Τύπος», ως συγγραφεύς αναριθμήτων μικρών και μεγάλων βιβλίων, ως πολέμιος των αιρέσεων, πάσης κακοδοξίας και τάσεως, την οποίαν εν τω φλογερώ ζήλω του θα εθεώρει ως επικίνδυνον δια την Ελληνορθόδοξον Παράδοσιν».
Ο ομολογητής Χ.Βασιλόπουλος γράφει: «Ο Οικουμενισμός είναι ένα Κίνημα παγκόσμιον του Διεθνούς Σιωνισμού και έχει ως μοναδικόν σκοπόν τη πολιτικήν και θρησκευτικήν κατάκτησιν της Οικουμένης! Ο Οικουμενισμός είναι μια φοβερά λαίλαψ, που προετοιμάζεται να ξεθεμελιώση, όπως φαντάζεται, την “Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν” του Χριστού. Είναι άγριος τυφών των δυνάμεων του σκότους, που συγκεντρώνει την καταστροφική του μανία εναντίον κυρίως της Ορθοδοξίας, με τον σκοτεινό πόθο να την εκμηδενίση και να την αφανίση».
Σε μια άλλη περίπτωση ο αείμνηστος π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος αναφέρει: «Δυστυχώς και η ετοιμαζομένη 8η Οικουμενική Σύνοδος θα είναι ληστρική, εάν κρίνωμεν εξ όσων βλέπομεν μέχρι στιγμής… Με την μελετωμένη να συνέλθει 8η Οικουμενική Σύνοδο μηχανεύονται οι Οικουμενισταί, να επικυρώσουν τους νεωτερισμούς, τους οποίους οι ίδιοι προωθούν σήμερα στην Εκκλησία… Την θέλουν σαν Σύνοδο που θα εκθεμελιώσει τας προηγουμένας αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων».
Το βιβλίο του αξιομακάριστου Χ. Βασιλόπουλου «Ο Οικουμενισμός χωρίς Μάσκα» είναι κατά τη γνώμη μου η πνευματική κορωνίδα του εξόχως σπουδαίου αντιαιρετικού του έργου. Σε αυτό το βιβλίο και γιγάντιο «χαστούκι» κατά της παναίρεσης του οικουμενισμού ο μακαριστός αρχιμανδρίτης γράφει, ανάμεσα στα άλλα: «Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Γης, όλοι οι Επίσκοποι και Ποιμένες και Ιερείς και Θεολόγοι, όλος ο πιστός Λαός, σύσσωμη η Ορθοδοξία, είναι ανάγκη ν’ αντισταθούν γενναίως στα σχέδια του Οικουμενισμού».
Και προσθέτει: «Ο κάθε πιστός Ορθόδοξος είναι και ένας φρουρός της Ορθοδόξου Πίστεως και δεν πρέπει να την αφήσει να του την πάρουν από τα χέρια του οι εχθροί του Χριστού. Ο κάθε Ορθόδοξος είναι ταγμένος φρουρός. Είναι σκοπός και πρέπει να επισημαίνει τον κίνδυνο, να σαλπίζει για να ξυπνήσει τον ανύποπτο λαό. Είναι έγκλημα μεγάλο να βλέπεις τον εχθρό να μπαίνει στον λαό τον Ορθόδοξο με το ξίφος της αιρέσεως, προτεταγμένο και να μη προειδοποιείς. Θα λογοδοτήσεις γι’ αυτό ενώπιον του Θεού».
Σε άλλο σημείο ο μακαριστός πατήρ τονίζει: «Ο θρησκευτικός Οικουμενισμός της σήμερον είναι Κίνηση, διά την ένωση των αιρετικών Ομολογιών της Δύσεως μετά της Ορθοδοξίας κατ’ αρχάς και εις δεύτερο στάδιο διά την ένωση όλων των θρησκειών εις ένα τερατώδες κατασκεύασμα, εις μίαν Πανθρησκείαν. Τελικό όμως σκοπό έχει να εξαφανίσει, μέσα σ’ αυτό το χωνευτήρι, τον Χριστιανισμό και ιδίως την Ορθοδοξία, που κατέχει την Αλήθεια. Σκοπεύει δε εις την τελική φάση του σκοτεινού του σχεδίου να αντικαταστήσει την λατρεία του ενός Θεού, με την λατρεία του Σατανά»!
Αφού πρώτα ο π. Χ. Βασιλόπουλος υπογραμμίσει ότι ενώ «αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως απίστευτο» και ότι «και όμως, αυτό κυρίως επιδιώκει ο πολυδαίδαλος μηχανισμός της Οικουμενικής Κινήσεως», ο ίδιος στη συνέχεια επισημαίνει ότι «ο οικουμενισμός, όπως αποδεικνύεται από στοιχεία σοβαρά και αδιάσειστα, είναι ένα σατανικό κατασκεύασμα των σκοτεινών Δυνάμεων. Είναι μία μεγάλη, φοβερή και τρομερή αίρεση ή μάλλον παναίρεση. Είναι μία σύνθεση θρησκειών, φιλοσοφιών και παραδόσεων σε μια τραγελαφική ενότητα. Είναι μια δόλια πλάνη».
Πέραν αυτών, ο ομολογητής Χ. Βασιλόπουλος επισημαίνει εμφατικά: «Δεν υπάρχουν για τον Οικουμενισμό Θρησκείες και Πατρίδες. Με τρόπο επιδέξιο και δήθεν για λόγους ειρηνικής συνεργασίας προβάλλει έμμεσα το σύνθημα: «Κάτω τα σύνορα»! «Αλλά, ενώ είναι τόσο τρομερά τα σχέδια του Οικουμενισμού, εν τούτοις τα κρύβει επιμελέστατα κάτω από ένα αριστοτεχνικό μανδύα αθωότητος. Όλα προχωρούν με μελέτη, με σύστημα, με οργάνωση. Ο Οικουμενισμός, σήμερα, είναι η εξέλιξη του φοβερού σχεδίου των οργάνων του Σατανά στο πιο κρίσιμο σημείο».
Αφού ο μακαριστός αρχιμανδρίτης κάνει λόγο έτι «στόν αφανισμό αυτό μάς οδηγεί ό σημερινός Οικουμενισμός, ό οποίος προσπαθεί νά αποκόψη τις ρίζες τής Φυλής μας από τήν Ζωοδότειρα Ορθοδοξία», στη συνέχεια καλεί τους Έλληνες, ως τον νέο πνευματικό Ισραήλ, να «αναλάβωμε τήν εκπλήρωσι τής υψίστης άποστολής μας, πού είναι νά φέρωμε τό αληθές μήνυμα τής έν Χριστώ άπολυτρώσεως καί άποκαλύψεως στήν σύγχρονη άνθρωπότητα. Νά γίνωμε φωτοδότες τού άνεσπέρου φωτός τού Κυρίου σ΄ έκείνους πού έχουν εγκλωβισθή στό έρεβος τής αίρέσεως καί σ΄ όλους όσους δηλητηριάζει ή Λερναία Υδρα τού Οικουμενισμού».
Σε άλλο σημείο του βιβλίου «Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα», ο μακαριστός πατήρ μας ξυπνάει πνευματικά και κοσμικά ακριβώς μέσα στο επίκεντρο της ελληνορθόδοξου ψυχής μας, λέγοντας: «Καί όταν θά παλεύωμε γιά τήν πίστι μας έναντίον Σιωνιστών, Μασώνων, Χιλιαστών, Παπικών, Προτεσταντών, αθέων νά ενθυμούμεθα μέ Ιερό ρίγος, ότι τό “Αγιον καί Ίερόν Εύαγγέλιον έγράφη εις τήν Ελληνική γλώσσα».
Και προσθέτει με Χριστο-Ελληνικό κεντρικό νόημα ο πατήρ Χαράλαμπος: «Αι Οίκουμενικαί Σύνοδοι συνεκροτήθησαν όλες σέ έλληνικό έδαφος καί τά Δόγματα διετυπώθησαν Έλληνιστί. Νά ενθυμούμεθα, ότι τό Έλληνικόν Εθνος έδωσε γιγάντια άναστήματα πίστεως: Έλληνες ήσαν οί μεγάλοι Πατέρες καί διδάσκαλοι τής Οίκουμένης. Έλληνες ήσαν oί περισσότεροι Άγιοι Μάρτυρες, Όσιοι, Ομολογηταί καί έγκρατευταί».
Τέλος, ο μακαριστός αρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος μας εμπνέει, λέγοντας με ιδιαίτερη πατρική αγάπη και έμφαση: «Θά μείνομε μέχρι θανάτου σταθεροί στήν Εκκλησία τού Χριστού, τής όποίας “καί πύλαι Αδου ού κατισχύσουσιν” (Ματθ. ΙΣΤ΄ 18). Δέν θά άφήσωμε τήν Ορθοδοξία μας νά τήν βεβηλώση ό έπάρατος Οίκουμενισμός. Βροντοφωνούμε δέ πρός όλας τάς κατευθύνσεις, όπως οι Πατέρες μας: “Αύτη η Πίστις των Αποστόλων. Αύτη η Πίστις των Πατέρων. Αύτη η Πίστις των Ορθοδόξων. Αύτη η Πίστις την Οικουμένη έστήριξεν».
===
Στη συνέχεια θα παρουσιάσω εν συντομία, λόγω των χωρικών περιορισμών του άρθρου, τον μακαριστό Αριστοτέλη Δελήμπαση (1925–2007). Ο αείμνηστος Α. Δελήμπασης ήταν ένας διακεκριμένος Έλληνας θεολόγος, συγγραφέας και καθηγητής θεολογικών και φιλολογικών μαθημάτων. Ήταν ιδιαιτέρως γνωστός για την πατερικά ορθόδοξη στάση του, για την αυστηρή κριτική του στον οικουμενισμό και για τη μελέτη εσχατολογικών θεμάτων. Υπήρξε επίσης ένας λαμπρός παιδαγωγός με καταγωγή από τη Ρούμελη και σημαντική παρουσία στη θεολογική κίνηση του 20ού αιώνα.
Κοιμήθηκε στις 7 Ιουνίου 2007 σε ηλικία 81 ετών. Ο ίδιος θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους ορθόδοξους θεολόγους, που σε όλα τα έργα του έδωσε την κύρια και υπέρτατη έμφαση στην πνευματική υπεράσπιση της καρδιάς της δογματικής διδασκαλίας της Ελληνο-Ορθοδοξίας. Ο δικηγόρος Θεόδωρος Σ. Θεοδωρόπουλος γράφει για τον αείμνηστο Α. Δελήμπαση ότι είναι ένας από τους πρωτοκορυφαίους ορθοδόξους θεολόγους στης εποχής μας.
Και προσθέτει ο κ. Σ. Θεοδωρόπουλος: «Τὸ ὑψηλὸν ἐπιστημονικὸν ἐπίπεδον τοῦ ἐκδημήσαντος λαμπροῦ Θεολόγου ἐξεικονίζεται ἀψευδῶς εἰς τὰ πολλὰ συγγράμματα, τὰ ὁποῖα κατέλιπεν, ἐξ ὧν μνημονεύονται ἐνταῦθα, ἐνδεικτικῶς καὶ μόνον τὰ ἑξῆς: 1. «Πάσχα Κυρίου—Δημιουργία, ᾿Ανακαίνισις καὶ ᾿Αποστασία». 2. «῾Η αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». 3. «῾Η ἐποχὴ τοῦ ᾿Αντίχριστου». 4. «῾Η γλῶσσα τῆς ᾿Ορθοδοξίας». 5. «῾Η αἵρεσις τοῦ Μαρξισμοῦ». 6. «᾿Αγὼν ᾿Ορθοδοξίας». 7. «Ψάλατε συνετῶς». 8. «῾Ο ἄδικος πόλεμος». 9. «῾Η αἵρεσις τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ».
Ο αξιομακάριστος Α. Δελήμπασης, πέραν της παραγωγικότατης συγγραφικής του δραστηριότητας, εξέδιδε για πολλές δεκαετίες και τα περιοδικά «Καλὴ ῾Ομολογία» καὶ «Φωνὴ τῶν Πατέρων», τα οποία αποτέλεσαν βαριά πνευματικά όπλα και πνευματικές «σφαίρες» κατά του οικουμενισμού και των οικουμενιστών. Την χαρακτηριστική ποιότητα και το υψηλότατο πνευματικό επίπεδο του συγγραφικού έργου του Α. Δελήμπαση την αποδίδει το βιβλίο του «Πάσχα Κυρίου» το οποίο εκδόθηκε το 1985.
Το βιβλίο «Πάσχα Κυρίου», που περιέχει συνολικά 924 σελίδες, διαιρείται σε τρία μέρη τα οποία φέρουν τους ακόλουθους υπότιτλους: Α’ «Δημιουργία και Πτώσις», Β’ το «Πάσχα Κυρίου» και Γ’ «Αποστασία και Ορθοδοξία». Στην εισαγωγή του, στο βιβλίο «Πάσχα Κυρίου», ο αείμνηστος Αριστοτέλης Δελήμπασης γράφει ανάμεσα στα άλλα: «Ο Θεός, εξ αγάπης ενανθρωπήσας, έσωσε τον πεπτωκότα άνθρωπο, δια της αναδημιουργίας, ήτοι της ανανεώσεως του Πάσχα Κυρίου».
Στο βιβλίο «Πάσχα Κυρίου» ο Α. Δελήμπασης γράφει: «Δεν εδέχθησαν πάντες οι άνθρωποι το σωτήριον Πάσχα Κυρίου. “Ού γαρ πάντων η πίστης”, αλλά των βουλομένων. Διότι πολλοί άνθρωποι κινούνται εν αποστασία αιρέσεων “απωλείας”. Το δε μυστήριον ενεργείται της ανομίας, από της εποχής του Κυρίου και των Αποστόλων μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας Χριστού». Ο Α. Δελήμπασης, στο Γ’ μέρος του βιβλίου του, παραθέτει 3 κεφάλαια για την αντίχριστο αποστασία: Ιουδαϊκή αποστασία, παπική αποστασία και οικουμενιστική αποστασία (σελ. 531).
Για την παπική αποστασία, ο Α. Δελήμπασης τονίζει: «Ο Παπισμός είναι αίρεσης ισοστάσιος προς την παλαιοτέραν μεγάλην αίρεση του Αρειανισμού». Σε άλλο σημείο του βιβλίου του, ο Α. Δελήμπασης αναφέρει: Ο δυσσεβής Πάπας «ιδιοποιήθη την Δυτικήν Εκκλησίαν» και ότι ο «Παπισμός μεταστοιχειοί και μεταλλάσει τον Χριστιανισμόν» και ότι έτι «η παπική θεολογία είναι λογικοκρατική». Και προσθέτει ο ίδιος συγγραφέας: «Η αίρεσης του Παπισμού έχει χριστιανοφανή όψιν, λογικοκρατικόν περιεχόμενον και ιουδαιοπρεπείς εκζητήσεις».
Για την οικουμενιστική αποστασία και κίνηση, ο Α. Δελήμπασης υπογραμμίζει: « Ο οικουμενισμός ως οικουμενιστική κίνησις εβασίσθη επί των αιρέσεων του Παπισμού και του Προτεσταντισμού» και αυτή «ωργανώθη και προωθήθη υπό των σκοτεινών δυνάμεων του Σιωνισμού». Και προσθέτει ο ίδιος συγγραφέας: «Ο Σιωνισμός, κυρίως μετά την οικουμενιστικήν άλωσιν του προτεσταντικού κόσμου, εστράφη κατά της ορθοδόξου Ανατολής».
Και, «την μεν Ορθόδοξον Ρωσίαν κατέλαβεν επαναστατικώς δια του κομμουνισμού, εις δε το Οικουμενικόν Πατριαρχείον επεβλήθη μασονικώς δια του Οικουμενισμού». «Μετά την κατάληψιν της Ορθοδόξου Ρωσίας και την πνευματικήν άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως», αρχικά κυρίως δια Εγκυκλίου του 1920, «ο Οικουμενισμός συγκροτείται υπό των σκοτεινών δυνάμεων ταχέως».
Τέλος, ο Α. Δελήμπασης μας δίνει και μια τροχιοδεικτική πανορθόδοξη χαρά και μια μελλοντική αναλαμπή Ορθόδοξης προσμονής ανά την οικουμένη, τονίζοντας: «Πάντοτε γαρ η εν Χριστώ ελπίς ου καταισχύνει. Η Ορθόδοξος πίστις νικά τον κόσμον». Και επεξηγεί ο ίδιος ότι: «Δι Ογδόης Ορθοδόξου Οικουμενικής Συνόδου», θα έρθει και πάλι και ξανά «θα θριαμβεύσει πάλιν ο Σταυρός και η Ανάστασις του καινού Πάσχα», έτσι όπως τα έχει σχεδιάσει και τα γνωρίζει προ αιώνων ο Τριαδικός Θεός της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
