Ο στρατός του Ξέρξη, που εξεστράτευσε κατά της Ελλάδος απαρτιζόταν όχι μόνο από Πέρσες αλλά και από άνδρες όλων των κατακτημένων εθνοτήτων. Μεταξύ αυτών ήταν και Έλληνες από τις κατακτημένες περιοχές. Γνωστότεροι από αυτούς ήταν ο Δημάρατος, βασιλιάς της Σπάρτης φυγάς στην αυλή του Δαρείου, η Αρτεμισία, «βασίλισσα» της Αλικαρνασσού υποτελής στους Πέρσες, και ο Αλέξανδρος Α΄, «βασιλιάς» της Μακεδονίας επίσης υποτελής. Ασφαλώς όλοι αυτοί δεν έλαβαν μέρος στην εκστρατεία με τη θέλησή τους, καθώς δεν είχαν δυνατότητα επιλογής. Η παρουσία τους όμως στον εχθρικό στρατό στάθηκε αρκετή ώστε να κακοχαρακτηριστούν από την Ιστορία, αν και ο Αλέξανδρος τουλάχιστον συνετέλεσε με τις πληροφορίες του στη θριαμβευτική νίκη των Ελλήνων στις Πλαταιές.
Οι νίκες των Ελλήνων κατά των Περσών υμνήθηκαν και από σύγχρονους δυτικούς ιστορικούς ως ο θρίαμβος του πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας. Βέβαια οι Πέρσες και οι άλλοι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής όχι μόνο δεν ήταν βάρβαροι αλλά είχαν αναπτύξει σημαντικό πολιτισμό χιλιετίες πριν από τον δυτικό. Έπρεπε όμως να εμφανιστούν ως βάρβαροι όχι μόνο οι Πέρσες αλλά όλοι οι λαοί της εγγύς Ανατολής στα πλαίσια της έντασης των σχέσεων μεταξύ της Δύσης και τμήματος του ισλαμικού κόσμου, απρόθυμου να υποταχθεί στη δυτική ηγεμονία. Το Ιράν, η σύγχρονη Περσία, έχει αναλάβει ιερό πόλεμο, σύμφωνα με ερμηνεία του Κορανίου, κατά του σιωνισμού, ο οποίος επιχειρεί να κυριαρχήσει επί των λαών της Μέσης Ανατολής. Στήριξε κάθε προσπάθεια αντίστασης στην υποταγή αυτή. Αλλά ο σύγχρονος «μεγάλος βασιλιάς», ο σιωνισμός, έχει πολλούς κατακτημένους λαούς, ισχυρούς, πανίσχυρους. Όπως ο Δαρείος δεν είχε λησμονήσει το θράσος των Αθηναίων να σπεύσουν προς απελευθέρωση των ελληνικών ιωνικών πόλεων έτσι και ο πλανητικός ηγεμόνας του καιρού μας δεν συγχώρησε την ενοχλητική δράση του Ιράν στις χώρες Συρία, Λίβανο και στην ίδια του την «αυτοκρατορία», το Ισραήλ. Η εντολή «μέμνησο του Ιράν» ακουγόταν επί δεκαετίες. Ως προάγγελος της επίθεσης μπορεί να θεωρηθεί η χολλυγουντιανή παραγωγή με τίτλο «300» (2006), στην οποία προβλήθηκε το έπος των Θερμοπυλών. Δεν ήταν βέβαια πόθος του εμπορικού κέντρου του κινηματογράφου, του πλήρως ελεγχομένου από τον σιωνισμό, η προβολή της ανδρείας των προγόνων μας. Να πληγεί το Ιράν, οι πολίτες του οποίου εμμένουν δήθεν στη βαρβαρότητα των προγόνων του υπό την απόλυτη κυριαρχία των μουλάδων! Ήδη τότε είχε εξαγγελθεί ότι υπάρχει ετοιμασία να πληγεί το Ιράν. Και επειδή τα όποια μέτρα αποκλεισμού της χώρας από τις διεθνείς αγορές δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αποφασίστηκε πολεμική επιχείρηση.
Σε αντίθεση με τον Ξέρξη, που είχε επιλέξει να ηγηθεί ο ίδιος της εκστρατείας κατά της Ελλάδος, ο σύγχρονος πλανητάρχης (σιωνισμός) προτιμά να δρα στο παρασκήνιο, έχοντας αναθέσει στον «αρχιστράτηγό του Μαρδόνιο», τον Τραμπ, την όλη επιχείρηση. Αυτός καυχάται ότι ελέγχει μεγάλο μέρος του πλανήτη μάλιστα και χώρες με λαούς που έχουν το ίδιο θρήσκευμα με τη χώρα-στόχο. Στις υποταγμένες αραβικές χώρες, τις ευρισκόμενες στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», έχουν εγκατασταθεί από καιρό στρατιωτικές βάσεις. Βέβαια η προπαγάνδα του πολέμου χρησιμοποιεί κατά κόρο τον όρο «αμυντικές»! Γι’ αυτό οι προπαγανδιστές εξέφρασαν την έκπληξή τους, καθώς το Ιράν αντιδρώντας στην επίθεση ανταπέδωσε με πλήγματα σε εδάφη αραβικών χωρών. Βέβαια ο πλανητάρχης αυτό ακριβώς αναμένει. Σύγκρουση μεταξύ ισλαμικών χωρών θα συντελέσει στην πλήρη εξασθένηση αυτών και στον τερματισμό της όντως υπαρκτής απειλής κατά του Ισραήλ, όσο το Ιράν παραμένει ισχυρή χώρα.
Αν και έχει σημαντικά μεταβληθεί ο τρόπος διεξαγωγής των πολέμων, ο στρατός ξηράς δεν έχασε ολωσδιόλου τη σημασία του. Γι’ αυτό ο «αρχιστράτηγος» αναζητά και άλλους συμμάχους. Κατ’ επανάληψη υποσχέθηκε στους Κούρδους την ανεξαρτησία τους, αλλά τους εγκατέλειψε στη μανία των εχθρών τους. Τελευταία άθλια ενέργεια η αποχώρηση του στρατεύματος των ΗΠΑ από τη Συρία, στο έδαφος της οποίας οι Κούρδοι έδωσαν ηρωικές μάχες τόσο κατά του στρατού των δολοφόνων του ISIS όσο και κατά των απλήστων για επέκταση της κυριαρχίας τους Νεοτούρκων. Τώρα ζητούν οι ΗΠΑ από τους Κούρδους του Ιράκ να εισβάλουν στο έδαφος του Ιράν, για να απελευθερώσουν τους εκεί ομοεθνείς τους. Μάλιστα με ιταμότητα ο πρόεδρος των ΗΠΑ θέτει τους Κούρδους του Ιράκ ενώπιον του διλήμματος να επιλέξουν στάση.
Ασφαλώς και οι σύγχρονοι Πέρσες (Ιρανοί) σέβονται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών τόσο, όσο και οι δυτικοί εχθροί τους. Οι πολίτες της χώρας που ανήκουν σε μειονότητες αποτελούν εν δυνάμει εχθρό τους, που μπορεί έντεχνα να αξιοποιηθεί από τον αντίπαλο. Θα ήταν καλύτερα τα πράγματα και στην αρχαία Ελλάδα, αν οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι δεν διατηρούσαν σκλάβους, αλλά σέβονταν την ελευθερία εκείνων σε μια ελληνική Κοινοπολιτεία.
Ο πλανητάρχης έχει δεμένες στο άρμα του όλες τις χώρες της Δύσης. Αν και η συμπεριφορά του «αρχιστράτηγου» έναντι αυτών είναι εξευτελιστική, οι ηγέτες αυτών σπεύδουν να εκτελέσουν τις εντολές του. Αν κάποιος τολμήσει να ασκήσει την παραμικρή κριτική δέχεται αμέσως άγρια την επίθεση. Είδαμε να συμβαίνει αυτό με την Ισπανία. Από την άλλη ο πρωθυπουργός του Καναδά, ενώ μας εξέπληξε ευχάριστα με την πρόσφατη αναφορά του στον Θουκυδίδη περί διεθνούς δικαίου, έσπευσε να δηλώσει ότι παραμένει σταθερός στη «συμμαχία», λησμονώντας την απειλή που εκτοξεύτηκε κατά της χώρας του από τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Οι ηγέτες της χώρας μας έσπευσαν από τους πρώτους να κινηθούν και οι επηρεάζοντες την κοινή γνώμη επιχείρησαν να προκαλέσουν εθνική ανάταση αναφερόμενοι στο λησμονημένο κοινό αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου. Δεν κάναμε τίποτε περισσότερο απ’ ότι διαταχθήκαμε να κάνουμε. Και οι Τούρκοι δεν έκαναν τίποτε περισσότερο απ’ ότι διατάχθηκαν να κάνουν εισβάλλοντας στην Κύπρο. Όμως τώρα με περισσή υποκρισία εκφράζουν την ανησυχία τους για τις «στρατηγικής σημασίας» κινήσεις της χώρας μας. Προς το παρόν ο επιτήδειος ουδέτερος δεν αντιμετωπίζει σοβαρή δυσκολία. Ακόμη δεν έχει κληθεί από τον «αρχιστράτηγο» να τοποθετηθεί όπως κλήθηκαν οι Κούρδοι. Θα κληθεί; Τί άραγε θα πράξει, αν κληθεί. Η Τουρκία με το Ιράν διατηρούσε λυκοφιλία, επειδή οι δύο χώρες διαισθάνονται τον κίνδυνο, αν ο πλανητάρχης αποφασίσει να αναγνωρίσει κουρδικό κράτος ξεκινώντας από το Ιράκ. Δεν είναι όμως δυνατόν στην ιστορία να έρχονται όλα πάντοτε ευνοϊκά για μια χώρα. Πάντως με τη συνεπή πολιτική υποτέλειας αισθανόμαστε να εκτονώνεται η διαρκής απειλή της γείτονος. Βέβαια οι εξελίξεις θέτουν σε κίνδυνο τη «βαρειά» μας βιομηχανία. Ίσως υποστούμε τις συνέπειες από την εγκατάλειψη της πρωτογενούς μας παραγωγής.
Όταν η αρχαία Ελλάδα δέχθηκε την περσική επίθεση, δεν είχε κάποιον σύμμαχο, ώστε να ζητήσει να σπεύσει αυτός προς βοήθειά της. Το Ιράν υποτίθεται ότι έχει δύο συμμάχους σημαντικούς σε ισχύ. Προς το παρόν αυτοί περιορίζονται σε καταγγελία της επίθεσης και ευχολόγια. Αυτά δεν αρκούν. Υπάρχει μυστική στήριξη με την αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού στο Ιράν; Δεν είναι δυνατόν σήμερα αυτό να γίνεται εν αγνοία του «αρχιστρατήγου». Θα καταγγελθεί αμέσως. Η μόνη χώρα που προσφέρθηκε να στείλει βοήθεια στο Ιράν είναι η Βόρεια Κορέα, όπου επικρατεί ίσως το πιο στυγνό δικτατορικό καθεστώς του πλανήτη.
Πάντως ο «αρχιστράτηγος» έχει με το μέρος του τους θεούς – δαίμονες του ολέθρου. Πάστορες ενός αξιοθρήνητου «χριστιανισμού» προσευχήθηκαν υπέρ της ευοδώσεως της «ειρηνευτικής» επιχείρησης. Και είναι πολλοί οι «χριστιανοί» στις ΗΠΑ («ευαγγελικοί»), οι οποίοι υποστηρίζουν τον σιωνισμό και διακηρύσσουν ότι η πλήρης επικράτησή του θα συντελέσει στην επίσπευση της δεύτερης παρουσίας του Χριστού! Βέβαια δεν τους απασχολεί διόλου αν πληρούν τα κριτήρια εισόδου στη Βασιλεία Του.
