Μας έστειλε σύγχρονος Άγιος, (μεμαρτυρημένος από τον Άγιο Πορφύριο όσο ακόμη ζούσε), τα εξής:

Επειδή γίνεται ο κακός χαμός από τους επιτήδειους, έγραψε ο άνθρωπος του Θεού αυτήν την επιστολή για να γνωρίζουν οι άνθρωποι και να μην πέφτουν στις πλάνες του πονηρού.

Πρόβλημα οξύτατο οι μεταπατερικοί, πρόβλημα κολοσσιαίο και οι πλανεμένοι… Οι δήθεν φωτισμένοι ψευδοπροφήτες είναι πιο επικίνδυνοι γιατί πουλάνε παραδοσιακή γνησιότητα και εύκολα παρασύρουν αφελείς πιστούς…

Πολλάγυναικεία ονόματα αλλά και ανδρικά άλλα ονόματα Ιερομονάχων… Ολόκληρες «απολυτρωτικές σχολές» που απέρριπτε μετ’ επιτάσεως η Γερόντισσα Γαλακτία, αναφέροντας ξεκάθαρα ότι η απολύτρωση είναι μόνο το Αγιοπότηρο και το Πετραχήλι του πνευματικού, «κεχρισμένοι Πατριάρχες» από τον Άγιο Σάββα για το ανασυστημένο Ρωμαίικο, λάθρα της κοινής αντίληψης διορισμένοι «πρωθυπουργοί» από θεϊκή τάχα παρέμβαση και άλλα φαιδρά και ανόητα χωρίς συμμαζεμό…

Λένε ότι ο ευσεβής Βασιλεύς φανερά ενεργοποιείται και μαζεύει στρατό σε όλη την Ελλάδα! Άλλοι στην Κρήτη ισχυρίζονται ότι έλαβαν χρίσμα από την Γερόντισσα Γαλακτία όσο ζούσε και είναι οι διάδοχοί της στην αγιότητα και στην προφητεία!!! Είναι προφανές ότι λίγο ή καθόλου την γνώρισαν την μεγάλη αυτή μητερική μορφή των τελευταίων χρόνων. Εκείνη ισχυρίζονταν και το εννοούσε ότι είναι το «Μηδέν του κόσμου» (χωρίς υποκριτικές ταπεινοσχημίες και εγωιστικά δάκρυα), και γι’ αυτό κατέληξε χάριτι να αποτελεί το «παν του κόσμου», το «υπεράνω του κόσμου», τον «όντως κόσμο».

Η Γερόντισσα δεν είχε την παραμικρή συναίσθηση ότι είναι «κάτι» ενώπιον του Θεού, ώστε να χρίει άλλους «αντί αυτής εις προφήτας». Αλλά εν πάση περιπτώσει, ας την μιμηθούν έστω και στο ελάχιστο, στην απαράμιλλη ταπεινοφροσύνη, στην εύλαλη σιωπή, στην απόλυτη ακατακρισία, στην μόνιμη λήθη
του εαυτού της από την διαρκή μνήμη των άλλων και ιδιαίτερα των αναγκεμένων, στην αίσθηση της παν-αναξιότητας που χαρακτήριζε την αυτοσυνειδησία της, στην ισόβια μετάνοια, στην παροιμιώδη ανεξικακία, στην αηδιαστική της αποστροφή σε κάθε τιμή και δημοσιότητα και ύστερα θα μπορούν κάπως να αναφέρονται στο όνομά της…

Της αποδίδουν, όσα ήλεγχε με απαθή δριμύτητα όσο ζούσε! Άκου έχρισε Αγίους και προφήτες! Αυτή που με απερίτμητο λόγο ξεσκέπαζε την πλάνη, επονομάζεται από πλανεμένους ως η επίκουρος των δαιμονογενών ληρημάτων τους…!

Μέχρι και βοσκοί εκμεταλλευτές αφελών από την Ήπειρο, ανέφεραν δήθεν σχέση τους με αόρατους ασκητές του Αγιοφάραγγου της Κρήτης, για να μαζεύουν λάδια, ξύδια, χρήματα και άλλα υλικά αγαθά… Και φυσικά αναφέρονταν και στην Γερόντισσα Γαλακτία που δεν γνώρισαν ποτέ… Δυστυχώς είναι μεγάλη ενδοεκκλησιαστική πληγή αυτό το νοσηρό φαινόμενο…

Όσοι το καλλιεργούν έχουν τον «ου κατ’ επίγνωση ζήλο» και είναι δικτυωμένοι μεταξύ τους, για αλληλοαναγνώριση και εξαπάτηση των αφελών…

Οι γνήσιοι προφήτες ποθούν την αφάνεια και τον διωγμό! Τον Σταυρό ζουν, κηρύσσουν, επιδιώκουν και φέρουν ωςτρόπο ζωής επάνω τους…

Οι ψευδοπροφήτες στοχεύουν στην ανθρώπινη καταξίωση και γενικά στον γήινο δοξασμό… Αναφέρουν ότι δέχονται πληροφορίες και «γραφές» άμεσα από τον Άναρχο Πατέρα! Δεν υποψιάζονται ότι αυτή η βλάσφημη τοποθέτηση είναι το χαρακτηριστικό όλων των πλανεμένων… Είναι το ενδεικτικότερο σημείο της πλάνης τους.

Ποτέ, ποτέ, προσέξετέ το αυτό, ποτέ δεν επιμαρτυρείται στην Εκκλησιαστική Παράδοση, πληροφορία, διδαχή ή ενόραση που να προέρχεται άμεσα από τον Άναρχο Πατέρα! Ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη, οι προφήτες είχαν ζωντανή κοινωνία και καρδιακή συνομιλία με τον «Μεγάλης βουλής Άγγελο» ήτοι τον άσαρκο Λόγο!

Στην Καινή Διαθήκη τον βλέπουν σεσαρκωμένο εν Πνεύματι Αγίω! Και λαμβάνουν «εν τη Θεοπτία» εμπειρική γνώση του Τρισυποστάτου της Θεότητος, χωρίς ιδιαίτερη αναφορά στον Άναρχο Πατέρα, πλην της γνώσεως που παρέχεται σ’ αυτούς από την μέθεξη των κοινών ακτίστων ενεργειών για την αϊδιότητα, την παναγαθότητα, την άφατη αγάπη, την κυβέρνηση, την πρόνοια, το Θείο έλεος, τον πηγαίο ρόλο Του στην αΐδια κοινωνία της άκτιστης ουσίας Του στα δύο άλλα πρόσωπα της Θεότητος, γεννώντας προαιωνίως τον Υιό και εκπορεύοντας ωσαύτως το Πνεύμα το Άγιο.

Αυτά, αντιλαμβάνονταν πλήρως οι θεούμενοι, ότι αποτελούν τα ακοινώνητα μεταξύ τους υποστατικά ιδιώματα ενός εκάστου των προσώπων της Τριαδικής Θεότητας, χωρίς βεβαίως να δύνανται, έστω και στοιχειωδώς, να τα συλλάβουν και να τα εννοήσουν…

Οι Άγιοί μας, με δέος, συστολή, ακροτάτη ταπείνωση, φρίκη για το άπειρο μεγαλείο που αξιώθηκαν να βιώσουν, έκαναν αναφορά σ’ Αυτόν…

Γι’ αυτό έκαναν αισθητή με τα δάκρυα και μόνο αυτή την υπερφυή εμπειρία και την επισφράγιζαν με σιωπή.

Μίλησαν μόνο προς το τέλος της ζωής τους, με ταπείνωση, λακωνικότητα και συστολή. Και το κυριότερο: μόνο μετά από Θεϊκή εντολή. Δεν είναι παιχνιδάκι να προχειρολογεί ο κάθε φαντασμένος από δαιμονική επήρεια και να ισχυρίζεται ότι συνεργάζεται άμεσα μαζί Του…

Όλα τα Γεροντικά, παλαιά και σύγχρονα, μαρτυρούν περιπτώσεις πλανεμένων ασκητών που μιλούσαν για
«οπτασίες» και «συνομιλίες» με τον Άναρχο Πατέρα! Η αυθεντική Θεοπτία που παρέχεται στους ταπεινούς τη καρδία, δημιουργεί συντριμμό για την κτιστότητά τους και τρόμο για την αμαρτωλότητά τους. Δεν είναι «περιφερόμενος θίασος» για να δικαιούται θέαμα όποιος «καλοπληρώνει» με τον οβολό της αδιάκριτης άσκησης και της καμουφλαρισμένης υπερηφάνειας…

Μήπως, όμως, έτσι δεν εκμεταλλεύονται κάποιοι επιτήδειοι όλους του σύγχρονους Αγίους και ειδικότερα τον Άγιο Παΐσιο;

Όθεν προσοχή αδελφοί! Προσοχή! Προσοχή! Στώμεν καλώς! Στώμεν μετά φόβου! Είναι επίκαιρα τα λόγια του Αγίου Καθηγουμένου της Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους Γέροντος Γαβριήλ: «Φοβούμαι την σύγχρονη Εκκλησιαστική γενεά!

Μόρφωση και προσόντα μεν έχει, αλλά διάκριση και ταπείνωση όχι!!! Γι’ αυτό είναι των θανατηφόρων άκρων: άλλοι καταλήγουν να προσκυνούν και να διδάσκουν την αμαρτία και άλλοι να δίνουν εύσημα στο τομάρι τους και να κάνουν καθηγήτρια την υπερηφάνεια!

Μόνο οι ταπεινοί τη καρδία, οικειοποιούνται την σωτηρία…Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…».

Μας εστάλη στο Viber